II ZK 9/25

II ZK 9/25 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie pielęgniarki S. M. ukaranej za przewinienie zawodowe z art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej w zw. z pkt 2, 3, 4 części ogólnej oraz pkt I ppkt 1 lit. a, b, pkt I ppkt 2, pkt I ppkt 3 lit. a, pkt II ppkt 11, 12, 13 części szczególnej Kodeksu etyki zawodowej pielęgniarki i położnej Rzeczypospolitej Polskiej po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2025 r. wniosku pełnomocnika pokrzywdzonego Szpitala w R. o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania na podstawie art. 626 § 2 k.p.k. postanowił: zasądzić od ukaranej S. M. na rzecz pokrzywdzonego Szpitala w R. kwotę 600 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Pełnomocnik pokrzywdzonego Szpitala w R. wnioskiem z dnia 14 października 2025 r. zwrócił się o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt II ZK 9/25, w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach II ZK 9/25 2 postępowania. Wskazał, że obrońca pielęgniarki S. M. wywiódł kasację od orzeczenia Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych z dnia 25 kwietnia 2024 r. utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych z dnia 8 lutego 2024 r., na mocy którego S. M. została pozbawiona prawa do wykonywania zawodu. W związku z wniesieniem wspominanej kasacji, odpowiedź na nią wniósł pełnomocnik pokrzywdzonego, w której poza żądaniem oddalenia kasacji złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych. Pomimo wniosku pełnomocnika pokrzywdzonego, w wyroku oddalającym kasację ukaranej S. M. jako oczywiście bezzasadną, Sąd Najwyższy nie rozstrzygnął wniosku o zasądzenie wymienionych wyżej kosztów, a zatem zachodzi w tym zakresie konieczność uzupełnienia wyroku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek jest zasadny o tyle, o ile zachodzi konieczność dodatkowego ustalenia ich wysokości. Trzeba zaznaczyć, że lektura odpowiedzi na kasację zawartej w piśmie pełnomocnika pokrzywdzonego z dnia 11 października 2024 r., na którą pełnomocnik ten powołuje się we wniosku o uzupełnienie wyroku, wskazuje jednoznacznie, że ta odpowiedź odnosi się wyłącznie do kasacji wniesionej przez obrońcę obwinionej A. W. i wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego ogranicza się wyłącznie do tej części postępowania kasacyjnego. Okoliczności tej nie zmienia oświadczenie złożone przez pełnomocnika pokrzywdzonego na rozprawie w dniu 25 września 2024 r., w którym „(…) jeśli chodzi o koszty to zajmuje stanowisko jak w odpowiedzi na kasacje”. Tymczasem wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania (z dnia 14 października 2025 r.) został złożony w związku z uznaniem za oczywiście bezzasadną kasacji wniesionej przez obrońcę ukaranej S. M. Chociaż wniosek o zasądzenie kosztów postępowania w zakresie dotyczącym kasacji wniesionej przez obrońcę ukaranej S. M. nie został złożony przed II ZK 9/25 3 zamknięciem rozprawy, to Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że na gruncie przepisów normujących postępowanie z zakresu odpowiedzialności zawodowej pielęgniarek i położnych, wniosek o zasądzenie od ukaranego na rzecz pokrzywdzonego wyłożonych przez niego kosztów pełnomocnika, może zostać zgłoszony również po zamknięciu przewodu sądowego, a nawet po wydaniu wyroku – analogicznie jak przewiduje to Kodeks postępowania karnego, którego przepisy stosuje się odpowiednio w postępowaniu z zakresu odpowiedzialności zawodowej pielęgniarek i położnych na mocy odesłania zawartego w art. 88 pkt 1 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych (co do niewskazania w ustawie terminu do złożenia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zob. argumentację przytoczoną w uchwałach Sądu Najwyższego: z dnia 9 października 1975 r., sygn. akt VI KZP 26/75, OSNKW 1975, nr 12, poz. 156, Lex nr 19043 oraz z dnia 17 maja 1973 r., sygn. akt VI KZP 10/73, OSNKW 1973, nr 7-8, poz. 86, Lex nr 18599). Zgodnie z regułą art. 637a k.p.k. do kosztów postępowania kasacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach postępowania odwoławczego. Te zaś przewidują (art. 636 § 1 k.p.k.), że w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego wyłącznie przez oskarżonego, koszty procesu ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy. Gdy koszty te będą należne od kilku oskarżonych, mogą zostać rozdzielone zgodnie z zasadą słuszności (art. 636 § 2 k.p.k., art. 633 k.p.k.). Z zasad ogólnych (art. 627 k.p.k.) wynika natomiast, że od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Stosując powyższe regulacje odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym w sprawie z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej pielęgniarek i położnych, należy przyjąć, że pokrzywdzonemu przysługuje zwrot wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika. W realiach niniejszej sprawy zwrot ten przysługuje w związku z oddaleniem kasacji wniesionej przez obrońcę ukaranej S. M., a więc jednej z dwóch kasacji rozpatrywanych w tym postępowaniu. W związku z powyższym Sąd Najwyższy kierując się regułą wynikającą z art. 633 k.p.k. i wynikającą z niej zasadą słuszności, przyjął, że wydatki poniesione przez II ZK 9/25 4 pokrzywdzonego powinny zostać mu zwrócone w połowie, bowiem tylko w stosunku do jednej obwinionej kasacja została uwzględniona. Pełnomocnik pokrzywdzonego nie złożył oświadczenia o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu należnego mu wynagrodzenia. W tej sytuacji Sąd, stosownie do treści § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.) ustalił tę opłatę z uwzględnieniem jej wysokości wynikającej ze stawki minimalnej. Zgodnie z § 11 ust. 2 w zw. z § 11 ust. 7 powołanego rozporządzenia stawka minimalna za reprezentowanie pokrzywdzonego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym wynosi 1 200 zł. Skoro zatem pokrzywdzonemu należy się zwrot wydatków w połowie, należało zasądzić na jego rzecz kwotę 600 zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. [M. T.] [r.g.]