I PZ 23/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Meszorer. Sędziowie: J. Tyszka (sprawozdawca), M. Godlewska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w P. przeciwko Antoniemu D. o 179.620,30 zł, na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 23 stycznia 1963 r.,zaskarżone postanowienie uchylił.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem odrzucił sprzeciw pozwanego od wyroku zaocznego z dnia 28 listopada 1962 r. uznając, że sprzeciw nie odpowiada wymaganiu art. 349 § 2 k.p.c., pozwany bowiem w piśmie zawierającym sprzeciw nie przytoczył zarzutów przeciwko żądaniu pozwu oraz faktów i dowodów na ich uzasadnienie, a jedynie powołał się na odpowiedź na pozew (odpowiedź wpłynęła do akt po wydaniu wyroku zaocznego), co - zdaniem Sądu Wojewódzkiego - nie czyni zadość wymienionemu przepisowi.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie pozwanego na to postanowienie, zważył, co następuje:Z akt sprawy wynika, że pozwany, który przebywa w więzieniu, złożył w dniu 25 listopada 1962 r. w kancelarii więziennej odpowiedź na pozew, w której - prosząc o zwolnienie go od kosztów i przyznanie mu adwokata z urzędu - przytoczył jednocześnie zarzuty przeciwko żądaniu pozwu oraz fakty i dowody na ich uzasadnienie. Pismo to wpłynęło do Sądu dopiero w dniu 8 grudnia 1962 r.W sprzeciwie od wyroku zaocznego złożonym w terminie przepisanym pozwany, żądając uchylenia tego wyroku, powołał się m. in. na odpowiedź na pozew.Sprzeciw pozwanego należy, wbrew błędnemu poglądowi Sądu Wojewódzkiego, uznać za odpowiadający przepisowi art. 349 § 2 k.p.c.Wymaganiu art. 349 § 2 k.p.c. staje się zadość również wtedy, gdy pozwany w sprzeciwie od wyroku zaocznego powołał się na swe wcześniejsze pismo procesowe, w którym przytacza zarzuty przeciwko żądaniu pozwu oraz fakty i dowody na ich uzasadnienie, a pismo to znane jest sądowi przy rozpoznaniu sprzeciwu. W takim bowiem wypadku zachodzi taka sama sytuacja, jak by pozwany w samym piśmie zawierającym sprzeciw przytoczył wymagane tym przepisem zarzuty oraz fakty i dowody. Nie byłoby zaś w tego rodzaju sytuacji żadnych słusznych racji do uznania, że sprzeciw nie odpowiada omawianym warunkom tylko dlatego, iż w treści swej nie powtarza dosłownie tych zarzutów oraz faktów i dowodów, które pozwany przytoczył już w swym wcześniejszym piśmie procesowym i na które powołał się wyraźnie w sprzeciwie.Pogląd odmienny byłby wyrazem nieuzasadnionego i zbędnego formalizmu, obcego naszej procedurze. Przepis art. 349 § 2 k.p.c., jak to słusznie podnosi skarżący w zażaleniu, ma na celu jedynie zapobieganie przewlekaniu procesu przez składanie sprzeciwu od wyroku zaocznego w wypadkach, gdy pozwany nie ma argumentów i dowodów na swoją obronę, składa zaś sprzeciw tylko dla zwłoki. Nie jest zaś oczywiście celem tego przepisu utrudnienie pozwanemu obrony w procesie, którego naczelną zasadą jest wykrycie prawdy obiektywnej. Nie można więc tłumaczyć i stosować wymienionego przepisu w sposób zbyt formalistyczny, który praktycznie mógłby prowadzić do ograniczenia lub pozbawienia pozwanego obrony jego praw.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 384 i 384 § 3 k.p.c.).