I PZP 27/79

Uzasadnienie faktyczneUstawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o zasadach tworzenia i podziału zakładowego funduszu nagród oraz zakładowych funduszów socjalnego i mieszkaniowego (Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 150), ustalając zasady tworzenia i podziału zakładowego funduszu nagród, określa jednocześnie wypadki zmniejszenia nagrody, utraty prawa do nagrody oraz możliwość całkowitego pozbawienia prawa do nagrody.Zmniejszenie nagrody lub utrata prawa do nagrody następuje: w razie obniżenia jakości produkcji albo wadliwego wykonywania wyrobów z winy pracownika (art. 6 ust. 2), w razie zawinionego przez pracownika naruszenia regulaminu pracy (art. 6 ust. 3) oraz w razie nieusprawiedliwionej nieobecności; w tym ostatnim wypadku nagroda ulega zmniejszeniu za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności, w wysokości określonej w zakładowym regulaminie rozdziału nagród, nie mniej jednak niż o 20% za 1 dzień i o 50% za 2 dni nieusprawiedliwionej nieobecności. Za więcej niż 2 dni nieusprawiedliwionej nieobecności następuje całkowita utrata prawa do nagrody (art. 6 ust. 4). Pozbawienie prawa do nagrody może zaś nastąpić w razie poważnego naruszenia przez pracownika regulaminu (art. 6 ust. 3). Utrata prawa do nagrody natomiast ma miejsce, jeżeli pracownik:1)z winy swej wyrządził szkodę zakładowi pracy,2)zagarnął mienie zakładu pracy,3)samowolnie przerwał pracę,4)przystąpił do pracy w stanie nietrzeźwym lub spożywał alkohol w zakładzie pracy (art. 7).Z powyższego zestawienia wymienionych w cytowanej ustawie rodzajów uchybień obowiązkom pracowniczym i ich wpływu na indywidualną nagrodę dla pracownika wynika, że od ciężaru gatunkowego wspomnianych uchybień zależy bądź to zmniejszenie nagrody, bądź pozbawienie prawa do nagrody ewentualnie utrata prawa do nagrody.W art. 7 ustawy (w porównaniu do innych jej przepisów) określono najcięższe wypadki uchybień obowiązkom pracowniczym powodujące utratę prawa do nagrody z funduszu zakładowego, a wśród nich "samowolne przerwanie pracy". Od okoliczności sprawy zależy jednak ocena, czy samowolne przerwanie pracy stanowić będzie podstawę do utraty prawa do nagrody z funduszu zakładowego. Trudno uznać, aby pracownik, przerywając pracę samowolnie w celu dokonania zakupu posiłku regeneracyjnego (bułki) w pobliskim sklepie, mógł być zaliczony do grona tych pracowników, którzy dopuścili się uchybień pracowniczych wymienionych w art. 7 ustawy. Ustawodawca określając rodzaj uchybień pracowniczych i ich wpływ na nagrodę z funduszu zakładowego, przewiduje zmniejszenie nagrody nawet za 2 dni nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy (art. 6 ust. 4). Tak więc czyn wnioskodawcy nie pozostawałby w proporcjonalnym stosunku do nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy (nawet do 2 dni), za którą przewidziane jest tylko zmniejszenie nagrody. Stwierdzenie to prowadzi do wniosku, iż krótkotrwałe opuszczenie przez pracownika stanowiska pracy, w szczególności dla kupna posiłku regeneracyjnego, stanowi tego rodzaju naruszenie regulaminu pracy, które nie może być uznane za równoznaczne z samowolnym przerwaniem pracy w rozumieniu art. 7 omawianej ustawy.