I USK 1252/26

I USK 1252/26 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z odwołania J.B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu o ponowne ustalenie wysokości emerytury, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 lipca 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt III AUa 1751/25, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od organu rentowego na rzecz ubezpieczonej J.B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 24 września 2025 r. po rozpoznaniu apelacji ubezpieczonej J.B. od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 17 maja 2025 r., oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu z dnia 5 listopada 2024 r., którą odmówiono ubezpieczonej ponownego ustalenia wysokości jej emerytury, zmienił częściowo zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję i ustalalił wysokości emerytury ubezpieczonej na podstawie art. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach I USK 1252/26 2 i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2025 r., poz. 1749 ze zm., dalej jako ustawa emerytalna), bez pomniejszania podstawy jej obliczenia o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne za okres do osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego, poczynając od dnia 1 października 2024 r. (pkt 1) oraz oddalił apelację w pozostałym zakresie (pkt 2). W wyrokach Sądów meriti przyjęto, że organ rentowy decyzją z dnia 7 kwietnia 2006 r. przyznał ubezpieczonej, urodzonej w […] 1956 r., prawo do emerytury nauczycielskiej, począwszy od dnia 1 marca 2006 r., a decyzją z dnia 11 grudnia 2019 r. prawo do emerytury z osiągnięciem powszechnego wieku emerytalnego od dnia 1 listopada 2019 r., której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej. W dniu 10 października 2024 r. ubezpieczona wniosła o ponowne ustalenie wysokości emerytury powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 r., SK 140/20 (OTK-A 2024, poz. 67), stwierdzający, że art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej w zakresie, w jakim dotyczy osób, które przed dniem 6 czerwca 2012 r. (tj. przed ogłoszeniem ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2012 r., poz. 637, która wprowadziła do ustawy emerytalnej art. 25 ust. 1b), złożyły wniosek o jedną z emerytur wymienionych w tym przepisie, jest niezgodny z art. 67 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji RP. W ocenie Sądu Apelacyjnego nieuwzględnienie przez organ rentowy obowiązującego standardu konstytucyjnego potwierdzonego późniejszym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego jest nową okolicznością istniejącą przed wydaniem wzruszanej decyzji organu rentowego w rozumieniu art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej. Dlatego przepis ten może stanowić podstawę prawną do przeliczenia emerytury ubezpieczonej w związku z powołanym przez nią wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego SK 140/24, jak też w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 r., P 20/16 (OTK-A 2019, poz. 1), stwierdzającym niezgodność z Konstytucją art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej w zakresie, w jakim dotyczył urodzonych w 1953 r. kobiet, które przed dniem 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do emerytury na podstawie art. 46 tej ustawy, który w konsekwencji doprowadził do nowelizacji ustawy emerytalnej ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń I USK 1252/26 3 Społecznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1222, dalej jako ustawa nowelizująca). Zatem wobec ubezpieczonej, która przeszła na wcześniejszą emeryturę w 2006 r., a prawo do emerytury powszechnej nabyła w 2017 r. należało zastosować art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej. Standard konstytucyjny w zakresie wykładni art. 2 Konstytucji RP w kontekście ingerencji prawodawcy w uzasadnione prawnie oczekiwania osób pobierających emerytury w wieku obniżonym co do zasad kształtowania wysokości ich świadczeń po uzyskaniu prawa do emerytury w wieku powszechnym, ma zastosowanie do kobiety, która nabyła abstrakcyjnie prawo do emerytury w wieku powszechnym dopiero w 2017 r., a w chwili przejścia na emeryturę w wieku obniżonym nie mogła spodziewać się tego, że decyzja ta spowoduje obniżenie jej świadczenia z powszechnego wieku emerytalnego. Organ rentowy w całości zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenia co do istoty sprawy przez zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji oraz zasądzenia od ubezpieczonej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 25 ust. 1b w związku z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej w związku z art. 145a k.p.a. w związku z art. 2 i art. 190 ust. 3 i 4 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię skutkującą ustaleniem wysokości emerytury ubezpieczonej bez pomniejszenia podstawy obliczenia emerytury o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne za okres do osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego, 2) art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej, przez błędną wykładnię i przyjęcie, że istnieją podstawy do ponownego ustalenia wysokości emerytury, w związku ze stwierdzeniem, że wcześniejsza decyzja organu rentowego naruszała standardy konstytucyjne, podczas gdy wskazane w zaskarżonym wyroku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie stanowiły nowej okoliczności w rozumieniu art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) „wobec oczywistej nieprawidłowości natury materialnoprawnej”. Przez „odstąpienie od pomniejszenia I USK 1252/26 4 podstawy obliczenia emerytury Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył prawo. Błędna wykładnia prawa materialnego jest widoczna prima facie, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy tekstów przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia”. Obowiązujące orzecznictwo „w żaden sposób nie pozwala na przyjęcie, że w sprawie wystąpiła nowa okoliczność w rozumieniu art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej, w szczególności by organ rentowy nie uwzględnił standardu konstytucyjnego wskazanego w zaskarżonym orzeczeniu, skutkującego koniecznością pominięcia przez organ stosowania art. 25 ust. 1b ustawy przy obliczeniu wysokości emerytury, a także by brak zastosowania wspomnianego standardu mógłby być uznany za takową okoliczność”. W odpowiedzi na skargę kasacyjną ubezpieczona wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i o zasądzenia od skarżącego na jej rzecz zwrotu kosztów procesu za postępowanie przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie I USK 1252/26 5 ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2016 r., V CSK 143/16, LEX nr 2135552; z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, LEX nr 2069457; z dnia 1 grudnia 2015 r., I PK 71/15, LEX nr 2021944). W rozpoznawanej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie tej przesłanki, gdyż skuteczne jej powołanie wymaga nie tylko odwołania się do okoliczności, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób oczywisty. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący powinien więc w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającą na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4 poz. 75; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z dnia 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126; z dnia 10 stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774). Ponadto przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Skarżący ma zatem obowiązek wskazania jakie przepisy zostały naruszone przez sąd oraz wykazania, że w wyniku tego naruszenia doszło do wydania rażąco nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2025 r., III USK 96/25, LEX nr 3899562). Jednak o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona nie może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2008 r., II PK 347/07, LEX nr 465860). W tym zakresie wniesiona skarga nie spełnia wymienionych wyżej warunków, ponieważ poza odwołaniem się do „oczywistej nieprawidłowości natury materialnoprawnej”, skarżący nie odniósł się do żadnego konkretnego przepisu, którego naruszenie miałoby mieć charakter naruszenia kwalifikowanego. Dopiero z I USK 1252/26 6 dalszej treści skargi można się domyślać, że chodzi o oczywiste naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 bądź art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej, bowiem przepisy te zostały ogólnie wymienione we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, zaś ich naruszenie zostało opisane wyłącznie w podstawach wniesionej skargi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, według którego dla stwierdzenia, że w sprawie wystąpiła przesłanka oczywistej zasadności skargi, skarżący powinien był wskazać konkretne, naruszone przez sąd przepisy, a także przytoczyć odpowiednie argumenty wyjaśniające, dlaczego te przepisy zostały, jego zdaniem, w tak ewidentny sposób naruszone (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2018 r., I CSK 42/18, LEX nr 2508120), zaś skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w jej podstawach lub ich uzasadnieniu pozostałych elementów kreatywnych skargi ani tym bardziej się ich domyślać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). Odnosi się to również do szczególnej podstawy „przedsądu” z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma na uwadze indywidulany interes skarżącego w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. O ile zasadne podstawy kasacyjne mogą prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, to w przypadku podstawy „przedsądu” z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. znaczenie ma dopiero oczywista zasadność skargi, czyli samodzielne (odrębne od podstaw kasacyjnych) wskazanie i wykazanie we wniosku naruszenia przepisów, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok, jest oczywiście wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2020 r., I UK 250/19, LEX nr 3029692). Tylko dla porządku nadmienić trzeba, że Sąd Apelacyjny orzekł zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem co do możliwości zastosowania w analogicznych sprawach art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym użyte w art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej pojęcie „okoliczności” występuje w dwóch znaczeniach: w znaczeniu okoliczności faktycznych oraz w znaczeniu okoliczności sprawy, ustalonych następczo w kolejnym postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organ rentowy w sprawie. Pojęcie to ma więc szeroki zakres znaczeniowy, obejmujący ogół wymagań formalnych i materialnoprawnych związanych z ustalaniem decyzją rentową prawa do świadczeń emerytalno- rentowych (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2018 r., III UK I USK 1252/26 7 153/17, LEX nr 2563524; z dnia 17 sierpnia 2016 r., I UK 333/15, LEX nr 2120891; z dnia 29 listopada 2016 r., II UK 416/15, LEX nr 2186572). Warunkiem ponownego ustalenia prawa do świadczeń na podstawie tego przepisu nie jest więc ujawnienie jakichkolwiek okoliczności, w szczególności zaś nowych (które pojawiły się po wydaniu decyzji), lecz takich okoliczności, które istniały przed wydaniem decyzji, a które - jako nieznane - nie zostały przez organ rentowy uwzględnione (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 sierpnia 1999 r., II UKN 231/99, LEX nr 42076; z dnia 12 stycznia 2001 r., II UKN 182/00, LEX nr 46838). Chodzi więc o takie sytuacje, w których doszło do wydania decyzji nieuwzględniającej bądź błędnie uwzględniającej te okoliczności (istniejące przed wydaniem decyzji), które wpłynęły na wadliwe nabycie prawa do świadczenia lub przyczyniły się do nieuzasadnionej odmowy przyznania świadczenia. Przesłanka w postaci „ujawnionych okoliczności” dotyczy przy tym zarówno uchybień organu rentowego popełnionych na etapie stosowania prawa materialnego lub w trakcie podejmowania określonych czynności postępowania administracyjnego mających wpływ na wydanie wadliwych decyzji w sprawach o świadczenia z ubezpieczenia społecznego (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 lipca 2013 r., III UK 145/12, LEX nr 1408199 oraz z dnia 8 października 2010 r., I UK 113/10, LEX nr 694229). W postanowieniu z dnia 9 czerwca 2016 r., III UZP 4/16 (LEX nr 2073927), Sąd Najwyższy rozwinął rozumienie pojęcia „okoliczności” przyjmując, że okolicznością uzasadniającą wszczęcie postępowania w sprawie ponownego ustalenia prawa do świadczenia na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej nie jest samo wydanie orzeczenia przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, lecz stwierdzone w tym orzeczeniu naruszenie zasady proporcjonalności przy ingerencji w prawo własności ubezpieczonego. Z kolei w cytowanym przez Sąd Apelacyjny postanowieniu z dnia 29 października 2020 r., III UZP 4/20 (LEX nr 3077069), Sąd Najwyższy wskazał wprost, że nową okolicznością istniejącą przed wydaniem wzruszanej decyzji organu rentowego (art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej) jest również nieuwzględnienie przez organ rentowy obowiązującego standardu konstytucyjnego potwierdzonego późniejszym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Podobnie w orzecznictwie sądów powszechnych przyjmuje się, że mechanizm przewidziany w art. 114 ustawy emerytalnej ma doprowadzić do zgodności z prawem wysokości renty lub emerytury w sytuacji, kiedy błąd popełni organ rentowy, błąd popełni ubezpieczony, a nawet w I USK 1252/26 8 sytuacji, kiedy nie popełniono błędu, a ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość. Ustalenie na podstawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, że wydanie decyzji określającej sposób wyliczenia emerytury było nieprawidłowe jest nową okolicznością. Ten nieprawidłowy sposób istniał już w chwili wydawania poprzedniej decyzji, gdyż niekonstytucyjność istniała od początku, jedynie ujawnienie tej okoliczności nastąpiło dopiero na skutek wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny (zob. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2020 r., III AUa 747/19, LEX nr 3063271; z dnia 25 czerwca 2020 r., III AUa 701/19, LEX nr 3063273; Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2020 r., III AUa 128/20, LEX nr 3033470; z dnia 21 maja 2020 r., III AUa 60/20, LEX nr 3039122; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia30 lipca 2025 r., III AUa 42/25, LEX nr 3950830). Nie można zatem przypisać Sądowi Apelacyjnemu kwalifikowanego naruszenia art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, skoro według szeroko przytoczonych wypowiedzi judykatury i doktryny, przepis ten może stanowić podstawę prawną dla weryfikacji i wzruszalności decyzji organów rentowych, w których zawarto ustalenia pozostające w obiektywnej sprzeczności z ukształtowanym ex lege stanem uprawnień emerytalno-rentowych zainteresowanych (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 249/07, LEX nr 500055; z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 247/09, LEX nr 585725). Niewątpliwie sprzeczność taka może powstać w sytuacji, gdy decyzja o wysokości, czy prawie do świadczenia jest wydana na podstawie niekonstytucyjnego przepisu. Eliminacja tych sprzeczności zawsze stanowi uzasadnienie dla ponowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu rentowego, której rozstrzygnięcie jest niezgodne z ukształtowaną ex lege sytuacją prawną ubezpieczonego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2020 r., III AUa 378/20, LEX nr 3357126). Zaskarżone rozstrzygniecie jest także zgodne z przyjętą w orzecznictwie wykładnią art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej co do jego zastosowania dla obliczenia wysokości podstawy emerytury osób urodzonych w latach 1949-1953, które - tak jak ubezpieczona w niniejszej sprawie - skorzystały z przywileju przejścia na emeryturę w wieku obniżonym, a powszechny wiek emerytalny osiągnęły po dniu wejścia w życie art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej. Jakkolwiek zatem wyrok Trybunału Konstytucyjnego P 20/16 odnosił się wprost wyłącznie do kobiet urodzonych w 1953 r., to nie ulega wątpliwości, że w takiej samej sytuacji prawnej, jak kobiety z I USK 1252/26 9 rocznika 1953, znajdują się mężczyźni i kobiety urodzeni w latach 1949-1956, mający prawo do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, do której warunki spełnili do końca 2008 r. Wynikający z tego orzeczenia standard konstytucyjny w zakresie wykładni art. 2 Konstytucji RP w kontekście ingerencji prawodawcy w uzasadnione prawnie oczekiwania osób pobierających emerytury w wieku obniżonym co do zasad kształtowania wysokości ich świadczeń po uzyskaniu prawa do emerytury w wieku powszechnym, znajduje zastosowanie do wszystkich osób urodzonych w latach 1949-1953. Po raz pierwszy pogląd ten wyraził Sąd Najwyższy w odniesieniu do mężczyzn urodzonych w latach 1949-1953 w wyroku z dnia 6 maja 2021 r., III USKP 52/21 (OSNP 2022 nr 2, poz.19), a potwierdzają go kolejne orzeczenia (zob. wyroki: z dnia 18 stycznia 2022 r., III USKP 98/21, LEX nr 3352121; z dnia 8 stycznia 2025 r., III USKP 121/23, OSNP 2025 nr 7, poz. 75). Niezależnie zatem od wadliwej konstrukcji wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie ma podstaw do stwierdzenia oczywistej zasadności skargi, ponieważ wyrok Sądu Apelacyjnego wpisuje się w linię orzecznictwa Sądu Najwyższego odnośnie do stosowania art. 25 ust. 1b oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego po myśli art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c. (J.C.) [r.g.]