II PSKP 5/26

II PSKP 5/26 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Sobutka w sprawie z powództwa B.K. przeciwko M. Spółce Akcyjnej w W. o nagrodę jublileuszową, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 29 stycznia 2026 r., wniosku pełnomocnika strony pozwanej o wyłączenie SSN Ewy Stryczyńskiej od rozpoznania sprawy oddala wniosek. DS UZASADNIENIE Pełnomocnik strony pozwanej – M., w piśmie z 17 grudnia 2025 r. wniósł o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Ewy Stryczyńskiej od orzekania w sprawie, z powołaniem się na art. 48 § 1 k.p.c. i art. 49 § 1 k.p.c., podnosząc wątpliwości, co do prawidłowej obsady sądu – w związku z powołaniem na sędziego Sądu Najwyższego, w wyniku postępowania przed Krajową Rada Sądownictwa, w składzie ukształtowanym na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3 ze zm.). SSN Ewa Stryczyńska złożyła 22 stycznia 2026 r. do akt sprawy oświadczenie, w którym podniosła, że żadna ze wskazanych we wniosku o jej II PSKP 5/26 2 wyłączenie przesłanek jej nie dotyczy – jako sprawozdawcy – w niniejszej sprawie. Sędzia podniosła też, że nie pozostaje z żadną ze stron występujących w sprawie w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy mógłby oddziaływać w jakimkolwiek stopniu na jej prawa i obowiązki. Ponadto, nie istnieje żadna okoliczność, która mogłaby wywołać uzasadniona wątpliwość, co do jej niezawisłości i bezstronności jako sędziego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek pozbawiony jest jakichkolwiek podstaw – nie zawiera żadnych argumentów, które stanowiłyby podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznania niniejszej sprawy – zgodnie z przywołanymi we wniosku przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Pełnomocnik strony pozwanej, powołując się na przyczyny związane z powołaniem sędziego na urząd sędziego Sądu Najwyższego, pomija podstawowe okoliczności, mające wpływ na rozstrzygnięcie tego wniosku. Sędzia w sprawowaniu urzędu jest niezawisły i podlega tylko Konstytucji RP oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Przywoływane w uzasadnieniu wniosku wybiórczo orzecznictwo sądowe, w tym Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest źródłem prawa (art. 87 Konstytucji RP), dlatego nie zastępuje i nie uzupełnia przepisów procedury cywilnej, dotyczącej wyłączenia sędziego (art. 48 k.p.c. i art. 49 § 1 k.p.c.). W uzasadnieniu wniosku nie wskazano żadnych podstaw, które uzasadniałyby zastosowanie przywoływanych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Pełnomocnik wnioskodawcy zapomniał także, że ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed sądami określają ustawy (art. 176 ust. 1 Konstytucji RP). Żadna uchwała Sądu Najwyższego nie mogła wyłączyć od orzekania określonej grupy sędziów, a tym bardziej indywidualnego sędziego – powołując się wyłącznie na abstrakcyjne argumenty, które w rzeczywistości oderwane są od rzetelnego dyskursu prawnego. Przyczyny wyłączenia sędziego są bowiem zawsze II PSKP 5/26 3 indywidualne i konkretne, a nie generalne. Chodzi wszak o wyłączenie sędziego od rozpoznawania danej, konkretnej sprawy. Podstawy wyłączenia sędziego od orzekania nie stanowi też przepis art. 45 ust 1 Konstytucji RP, a także powołane we wniosku przepisy prawa międzynarodowego i orzeczenia trybunałów europejskich. Kwestie sporne, jakie wystąpiły w tym zakresie, rozstrzygnęły ostatecznie orzeczenia polskiego Trybunału Konstytucyjnego, w tym wyroki: z 20 kwietnia 2020 r. (U 2/20), z 2 czerwca 2020 r. (P 13/19), z 7 października 2021 r. (K 3/21), z 24 listopada 2021 r. (K 6/21), z 23 stycznia 2022 r. (P 10/19) i z 10 marca 2022 r. (K 7/21). Nadto, ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym wprost stanowi, że niedopuszczalne jest ustalanie lub ocena przez Sąd Najwyższy lub inny organ władzy, zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań, z zakresu wymiaru sprawiedliwości (art. 29 § 3 u.s.n.). Przedmiotowy wniosek ma zatem na celu obejście przepisów ustawy o Sądzie Najwyższym, co stanowi dodatkowy argument, przemawiający za jego bezpodstawnością. Z tych względów wniosek, jako bezzasadny, nie mógł zostać uwzględniony. DS. [SOP]