II PZ 2/26

II PZ 2/26 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Renata Żywicka w sprawie z powództwa J.K. przeciwko F. Spółce Akcyjnej w C. o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 20 stycznia 2026 r., na skutek zażalenia powoda na wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt III APa 63/23, umarza postępowanie zażaleniowe. UZASADNIENIE Wyrokiem z 25 października 2023r., XI P 31/23, Sąd Okręgowy w Katowicach w pkt. 1 uwzględnił w całości powództwo J.K. skierowane przeciwko F. S.A. w C. o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy; w pkt. 2 orzekł o kosztach procesu; w pkt. 3 nadał wyrokowi co kwoty 104.798,97 zł rygor natychmiastowej wykonalności. Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2024 r., III APa 63/23, Sąd Apelacyjny w Katowicach uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej. II PZ 2/26 2 W zażaleniu od powyższego wyroku powód zarzucił naruszenie: 1. art. 386 § 4 k.p.c. z uwagi na brak wystąpienia podstaw uzasadniających uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; 2. art. 3671 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c. polegające na niewłaściwej obsadzie Sądu Apelacyjnego, który wbrew obowiązującym przepisom, orzekał w składzie jednoosobowym zamiast w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku wydanego w całości; zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Mając na uwadze zarzut naruszenia art. 379 pkt 4 k.p.c. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia przez Sąd Apelacyjny i ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd Apelacyjny działający w prawidłowym składzie (wydanie orzeczenia w trybie tzw. „samokontroli”). W odpowiedzi na zażalenie pozwana wniosła o oddalenie zażalenia w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej spółki kosztów postępowania zażaleniowego według norm prawem przepisanych. Pismem z dnia 7 stycznia 2026 r., powód cofnął pozew i zażalenie oraz wniósł o zniesienie wzajemnie kosztów procesu w tym kosztów postępowania zażaleniowego oraz kosztów zastępstwa procesowego między stronami. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Cofnięcie środka zaskarżenia, w tym zażalenia do Sądu Najwyższego, jest czynnością procesową niewymagającą zgody strony przeciwnej, niepodlegającą następczej kontroli Sądu i prowadzącą do umorzenia postępowania zażaleniowego (zob.m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 29 maja 2000 r., III CZP 6/00, Prok. i Pr.wkł. 2000, Nr 10, poz. 37 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 3 września 1998 r., I CKN 820/97, OSNC 1999, Nr 2, poz. 40, z 4 lipca 2002 r. I CKN 851/00, nie publ.). II PZ 2/26 3 Także cofnięcie pozwu w postępowaniu kasacyjnym obecnie jest wyłączone, skoro akty dyspozycyjne nie mogą być dokonywane po prawomocnym zakończeniu sprawy (tak SN w uzasadnieniu wyroku z 21.11.2007 r., I CSK 203/07, LEX nr 621130). Zob. też A. Laskowska-Hulisz, Umorzenie postępowania z powodu cofnięcia pozwu w procesie cywilnym [w:] Ius est a iustitia appellathum. Księga jubileuszowa dedykowana Profesorowi Tadeuszowi Wiśniewskiemu, red. nauk. M. Tomalak, komitet red. T. Ereciński, J. Gudowski, M. Pazdan, Warszawa 2017, s. 264, oraz uwagi do art. 39821k.p.c. Sąd Najwyższy zauważa przy tym, że nowelizacja Kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. zastąpiła dotychczasową kasację nadzwyczajnym środkiem odwoławczym określonym mianem skargi kasacyjnej. Nadzwyczajny jego charakter wyraża się w tym, że służy od orzeczeń prawomocnych, a tym samym nie wywołuje charakterystycznego dla środków odwoławczych (zwyczajnych) skutku suspensywnego w postaci wstrzymania uprawomocnienia się zaskarżonego danym środkiem orzeczenia. Uchylono dotychczasowy rozdział 11 w dziale V ("Środki odwoławcze") i uregulowano instytucję kasacji w osobnym dziale Va ("Skarga kasacyjna"). Stylizacja art. 39819 k.p.c. ("ulegał", "istniała") wskazuje na to, że odmiennie niż na tle stanowiącego jego odpowiednik wcześniej obowiązującego art. 39316 k.p.c. ("ulega", "istnieje") cofnięcie pozwu w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne. W konsekwencji omawiany wniosek powoda nie podlegał rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy i może być rozpoznany przez Sąd Apelacyjny. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 391 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił umorzyć postępowanie zażaleniowe. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 3941 § 3 oraz art. 39821 k.p.c., uwzględniając wniosek powoda o wzajemne zniesienie kosztów. [i.t.] [a.ł] II PZ 2/26 4