II URN 151/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN S. Szymańska. Sędziowie SN: M. Rafacz-Krzyżanowska (sprawozdawca), K. Michaluk.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z wniosku Jana K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. o rentę inwalidzką wojenną na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Sądu Wojewódzkiego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 31 grudnia 1986 r.:oddalił rewizję nadzwyczajną. Uzasadnienie faktyczneWnioskodawca w odwołaniu wniesionym do Sądu domagał się zmiany decyzji organu rentowego odmawiającej mu prawa do renty inwalidy wojennego, ponieważ w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego przez Wojewódzką Komisję ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia nie został zaliczony do jednej z grup inwalidzkich w związku z działaniami wojennymi. Wnioskodawca w odwołaniu twierdził, że przysługuje mu prawo do renty inwalidy wojennego według I grupy inwalidów od dnia 16 marca 1976 r., tj. od pierwszego wniosku.Sąd Wojewódzki w Warszawie po przeprowadzeniu dowodów z opinii wielu biegłych oddalił odwołanie wnioskodawcy. Sąd Wojewódzki przychylił się do wniosku tych biegłych, którzy uznali, że inwalidztwo wnioskodawcy nie pozostaje w związku z działaniami wojennymi.Powyższy wyrok zaskarżył rewizją nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL. Skarżący zarzucał naruszenie przez Sąd art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych (jedn. tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut skarżącego sprowadza się do tego, że w drugiej fazie postępowania sądowego wśród biegłych lekarzy brak było przedstawiciela Związku Inwalidów Wojennych, co - zdaniem skarżącego - uzasadnia uznanie, że naruszony został art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych (jedn. tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68). Z zarzutem tym nie można się zgodzić z następujących przyczyn:Skarżący przyznaje, że w pierwszej fazie postępowania sądowego został przeprowadzony dowód z opinii biegłego chirurga, który był jednocześnie przedstawicielem Związku Inwalidów Wojskowych. Skarżący jednak jest zdania, że nie było to wystarczające, skoro w drugiej fazie postępowania dowodowego dowód ten nie został powtórzony. Skarżący pomija, że postępowanie sądowe stanowi jedną całość i nie można go dzielić na poszczególne fazy czy etapy. Przeprowadzenie zatem w tym postępowaniu sądowym dowodu z biegłego lekarza, będącego przedstawicielem Związku Inwalidów Wojennych, bez względu na fazę tego postępowania, czyni zadość wymaganiu przewidzianemu w art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych (jedn. tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68). O tym, czy dowód taki należy powtórzyć, nie przesądzają względy formalne, lecz względy natury merytorycznej (np. Sąd uzna, że pierwsza opinia biegłego lekarza nie jest wystarczająca). W niniejszej sprawie żadne względy natury merytorycznej nie przemawiały za powtórzeniem dowodu z opinii biegłego lekarza - chirurga. W wydanej bowiem przez tego biegłego opinii wypowiedział się on co do dolegliwości neurologicznych wnioskodawcy, a zatem dziedziny nie należącej do specjalności tego biegłego. Dlatego też podzielić należy pogląd Sądu, że powtórzenie dowodu z opinii biegłego lekarza - chirurga stało się zbędne, skoro co do dolegliwości neurologicznych wypowiedział się biegły lekarz - neurolog, uznając przy tym że dolegliwości te nie pozostają w związku z działaniami wojennymi.Wobec więc braku uzasadnionych zarzutów rewizji nadzwyczajnej Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.