III USK 355/22

Sygn. akt III USK 355/22 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z odwołania K. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we Wrocławiu o odpowiedzialność członka zarządu za zaległości składkowe spółki, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 26 kwietnia 2023 r., na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt III AUa 314/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża odwołującego się kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 maja 2022 r. oddalił apelację odwołującego się K. G. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2020 r., którym oddalono odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2018 r., stwierdzającej, że odwołujący się, jako prezes zarządu E. Spółki z o.o. w W. (dalej jako Spółka), ponosi odpowiedzialność za długi Spółki z tytułu nieopłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz P. i Fundusz G. wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień 28 kwietnia 2013 r. w łącznej kwocie 99.739,91 zł, a 2 także zasądził od odwołującego się na rzecz organu rentowego kwotę 4.050 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. W wyrokach Sądów meriti przyjęto, że odwołujący się nieprzerwanie od zawiązania Spółki w 2007 r. był prezesem jej zarządu. Nigdy bowiem nie składał rezygnacji ani nie został odwołany z pełnionej funkcji, nie zatwierdzono też sprawozdania finansowego za ostatni pełny rok obrotowy pełnienia przez niego funkcji członka zarządu (sprawozdania finansowe zostały złożone tylko za lata 2007-2008), co oznacza, że jego mandat członka zarządu nie wygasł. Podniesiono, że brak pisemnych uchwał o odnowieniu członkom zarządu mandatu na kolejne kadencje nie stoi na przeszkodzie ocenie, że byli oni powoływani w formie uchwał podejmowanych per facta concludentia, jeżeli niesporne okoliczności faktyczne wskazują na dorozumianą wolę wspólników utrzymywania składu zarządu w jego dotychczasowej obsadzie i odnawiania mu mandatu. W rozpoznawanej sprawie odwołujący się występował jako prezes zarządu Spółki w postępowaniach toczących się z jej udziałem, w tym w postepowaniu upadłościowym. Zwrot „pełnienie obowiązków członka zarządu” użyty w art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) obejmuje również sytuację, w której mimo braku pisemnej uchwały o „odnowieniu” mandatu członka zarządu (w warunkach, o których mowa w art. 202 § 1 k.s.h.), osoba taka - z akceptacją wspólników - w dalszym ciągu, w niezmienny sposób prowadzi sprawy spółki i nie są podejmowane żadne działania mające zakończyć faktyczny zarząd spółką oraz wykreślenie dotychczasowego członka zarządu z KRS. Mimo że Spółka m.in. w okresie od grudnia 2012 r. do marca 2013 r. nie regulowała składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz P. i Fundusz G. odwołujący się nie złożył wniosku o jej upadłość, a nie istniały żadne obiektywne przyczyny uniemożliwiające mu zgłoszenie tego wniosku, zwłaszcza że według materiału dowodowego kondycja finansowa Spółki od początku była zła i ulegała rok do roku stałemu pogorszeniu. Odwołujący się w całości zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach procesu w postępowaniu kasacyjnym. 3 W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach z art. 3983 § 1 k.p.c., zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 378 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c., a także art. 387 § 2 pkt 1 i 2 k.p.c. (art. 328 § 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 listopada 2019 r. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.), przez zaniechanie dokonania szczególnej kontroli instancyjnej wyroku Sądu Okręgowego, w świetle zarzutów przedstawionych: a) w pkt II.2. lit. a i b petitum apelacji, tj. w zakresie zarzutu, że skarżący nie może ponosić subsydiarnej odpowiedzialności za odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne, co do należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na Fundusz P., Fundusz G. i Fundusz E. oraz na ubezpieczenie zdrowotne; b) w pkt I.2. petitum apelacji, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów procesu na rzecz organu rentowego; 2) art. 378 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c., a także art. 387 § 21 pkt 1 i 2 k.p.c. (art. 328 § 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 listopada 2019 r. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.), przez niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, tj. art 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 31 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2022 r., poz. 1009 ze zm., dalej jako ustawa systemowa) do stanu faktycznego niejednoznacznie ustalonego w istotnym zakresie, tj. czy mandat członka zarządu spółki z o.o. został odnowiony (bądź osoba została powołana na kolejną kadencję) w sposób określony prawem, a więc w głosowaniu tajnym (art. 247 § 2 k.s.h.) podczas zgromadzenia wspólników bądź bez odbycia takiego zgromadzenia, lecz za pisemną zgodą wszystkich wspólników (art. 227 § 1 i 2 k.s.h.); 3) art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i art. 31 i art. 32 ustawy systemowej, przez ich niewłaściwe zastosowanie w zakresie odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych w związku ze składkami na Fundusz P., Fundusz G. i Fundusz E. oraz na ubezpieczenie zdrowotne, skoro art. 32 ustawy systemowej odnosi się jedynie do „składek” na te Fundusze i ubezpieczenie zdrowotne, a nie do „należności z tytułu składek”, tak jak to ma miejsce w art. 31 tej ustawy, zwłaszcza jeżeli uwzględnić, że art. 24 ust. 2 ustawy systemowej zawiera definicję legalną „należności z tytułu składek”, na które to należności składają się: składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata; 4) art 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 31 i art. 32 ustawy systemowej, przez błędną wykładnię, a ponadto niezastosowanie art. 201 § 4, art. 4 202 § 1 i 2, art. 227 § 1 i 2 oraz art. 247 § 2 k.s.h., przez przyjęcie w każdym przypadku, że brak dowodu na to, aby istniały w formie pisemnej uchwały o odnowieniu członkom zarządu Spółki z o.o. mandatu na kolejne kadencje (o powołaniu na kolejne kadencje), nie stoi na przeszkodzie ocenie, że byli oni powoływani w formie uchwał podejmowanych per facta concludentia, i w związku z tym takie osoby mogą ponosić subsydiarną odpowiedzialność z art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 i art. 31 ustawy systemowej, podczas gdy nie ponosi takiej odpowiedzialności osoba, której mandat członka zarządu spółki z o.o. wygasł i nie został odnowiony (ani taka osoba nie została powołana na kolejną kadencję) w głosowaniu tajnym (art. 247 § 2 k.s.h.) podczas zgromadzenia wspólników bądź bez odbycia takiego zgromadzenia za pisemną zgoda wszystkich wspólników (art. 227 § 1 i 2 k.s.h.). We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytania – „czy odpowiedzialność osób trzecich, o której mowa w art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 i art. 32 ustawy systemowej obejmuje swoim zakresem również subsydiarną odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. co do należności z tytułu odsetek za zwłokę lub kosztów egzekucyjnych w związku ze składkami na Fundusz P., Fundusz G. i Fundusz E. oraz na ubezpieczenie zdrowotne, skoro art. 32 ustawy systemowej odnosi się jedynie do „składek” na te Fundusze i ubezpieczenie zdrowotne, a nie do „należności z tytułu składek”, tak jak to ma miejsce w art. 31 ustawy systemowej, zwłaszcza jeżeli uwzględnić wyjątkowość przenoszenia odpowiedzialności na osoby trzecie, a także to, że art. 24 ust. 2 tej ustawy zawiera definicję legalną „należności z tytułu składek”, na które składają się: składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata”. Ponadto istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, co do możliwości ponoszenia odpowiedzialności subsydiarnej, w świetle art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 i art. 32 ustawy systemowej przez osobę, która ma zarządzać spółką z o.o. per facta conludentia. 5 W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c. Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na przesłankach wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., tj. występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Dla przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego konieczne jest przedstawienie problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni. Zagadnieniem prawnym jest bowiem zagadnienie, które wiąże się z określonymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Wskazanie na zagadnienie prawne uzasadniające wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez jego sformułowanie jako problemu prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, określenie przepisów prawa, w związku z którymi powstało i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero 6 wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do rozważenia, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11; z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51; z dnia 10 stycznia 2012 r., I UK 305/11, LEX nr 1215784; z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z dnia 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950; z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II PK 217/14, LEX nr 678073; z dnia 28 października 2015 r., I PK 17/15, LEX nr 2021940; z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, LEX nr 2090999). Ponadto, istotnym zagadnieniem prawnym w rozmienieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa. W konsekwencji nie można uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), jeśli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii przedstawianej w skardze i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468; z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 328/11, LEX nr 1215423; z dnia 19 marca 2012 r., II PK 294/11, LEX nr 1214578; z dnia 10 kwietnia 2018 r., I CSK 733/17, LEX nr 2495968; z dnia 10 kwietnia 2018 r., II PK 143/17, LEX nr 2525398; z dnia 19 kwietnia 2018 r., I CSK 709/17, LEX nr 2486162; z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114). Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na twierdzeniu o istnieniu potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 31/18, LEX nr 2508113; z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365). Powołanie się na tę przyczynę kasacyjną zakłada więc nie tylko wskazanie przepisu prawa i 7 stwierdzenie, że - w ocenie skarżącego - wywołuje on wątpliwości. Konieczne jest również wykazanie, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, wyjaśnienie na czym one polegają, ich uzasadnienie, a także wskazanie rozbieżnych wariantów interpretacyjnych, z odwołaniem się do dotychczasowych poglądów orzecznictwa i dostępnego piśmiennictwa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 571/17, LEX nr 2497706), a w szczególności przytoczenie i poddanie analizie rozbieżnych orzeczeń sądów w celu wykazania, że rozbieżności te mają swoje źródło w różnej wykładni przepisu, bądź też przedstawienia argumentów wskazujących, że wykładnia przeprowadzona przez sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., III UK 123/17, LEX nr 2496319). Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarżący nie zdołał wykazać występowania w sprawie wskazanych przez siebie przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ obie kwestie przedstawione we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania były już przedmiotem wypowiedzi orzecznictwa i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego, kwestia objęcia zakresem odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zobowiązania składkowe odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych nie jest zagadnieniem nowym i obecnie nie budzi wątpliwości, że osoba trzecia, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, odpowiada za odsetki od zaległości składkowych. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 maja 2016 r., II UK 248/15 (LEX nr 2122406), wywiódł, że zasadniczo osoby trzecie na podstawie art. 107 § 2 Ordynacji podatkowej odpowiadają za odsetki za zwłokę od zaległości składkowych i za koszty postępowania egzekucyjnego. Zauważył przy tym, że art. 31 ustawy systemowej nie zawiera odesłania do całej regulacji art. 107 § 2 Ordynacji podatkowej, a jedynie do jego pkt 2 i 4. Zatem zastosowanie mają tylko wymienione w tych punktach zwiększenia przedmiotu odpowiedzialności. Odsetki i koszty postępowania egzekucyjnego obciążają zaś osobę trzecią niezależnie od czasu ich powstania. Obowiązek zapłaty przez osobę trzecią odsetek od zaległości składkowych wynika więc z art. 107 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który interpretowany w kontekście 8 zasady akcesoryjnej odpowiedzialności tych osób w stosunku do odpowiedzialności płatnika składek, nakazuje uwzględnienie, że zobowiązanie osoby trzeciej jest równe zobowiązaniu płatnika (por. także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2012 r., I UK 318/11, OSNP 2013 nr 3-4, poz. 41 oraz z dnia 12 sierpnia 2015 r., I UK 391/14, LEX nr 1813475). W wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 r., II UK 315/15 (LEX nr 2120893), Sąd Najwyższy stwierdził, że z mocy art. 107 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z jej art. 116 i art. 31 i 32 ustawy systemowej osoba trzecia (członek zarządu) odpowiada również za odsetki od zaległości składkowych. Potwierdza to orzecznictwo (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 czerwca 2014 r., I UK 437/13, LEX nr 1483947; z dnia 7 marca 2012 r., II UK 150/11, LEX nr 1165288; z dnia 9 maja 2007 r., I UK 362/06, OSNP 2008 nr 11-12, poz. 175 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2015 r., I FSK 977/14, ONSAiWSA 2017 nr 5, poz. 85). Ponadto wskazać trzeba, że obowiązek zapłaty odsetek i kosztów egzekucyjnych wynika z art. 32 ustawy systemowej, ponieważ przepis ten jednoznacznie stanowi, że do składek na Fundusz P., Fundusz S., Fundusz G. i Fundusz E. oraz na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie: ich poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, przepisów karnych, dokonywania zabezpieczeń na wszystkich nieruchomościach, ruchomościach i prawach zbywalnych dłużnika, odpowiedzialności osób trzecich i spadkobierców oraz stosowania ulg i umorzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne. Odnosząc się z kolei do sugerowanej potrzeby wykładni przepisów, to w judykaturze ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym nawet brak dowodu na to, aby istniały w formie pisemnej uchwały o odnowieniu członkom zarządu mandatu na kolejne kadencje (o powołaniu na kolejne kadencje), nie stoi na przeszkodzie ocenie, że byli oni powoływani w formie uchwał podejmowanych per facta concludentia, jeżeli niesporne okoliczności faktyczne jednoznacznie wskazują na dorozumianą wolę wspólników utrzymywania składu zarządu w jego dotychczasowym składzie i odnawiania mu mandatu (zob. wyrok Sądu Najwyższego dnia 4 marca 2015 r., IV CSK 340/14, LEX nr 1663416 czy z dnia 27 kwietnia 2021 r., III USKP 48/21, LEX nr 3252686 i powołane tam orzeczenia). Przyjmuje się, że „pełnienie obowiązków członka zarządu” obejmuje również sytuację, w której mimo braku pisemnej uchwały 9 o „odnowieniu” mandatu członka zarządu (w warunkach o których mowa w art. 202 § 1 k.s.h.), osoba taka - z akceptacją wspólników - w dalszym ciągu, w niezmienny sposób prowadzi sprawy spółki i nie są podejmowane żadne działania mające zakończyć faktyczny zarząd spółką oraz wykreślenie dotychczasowego członka zarządu z KRS. Osoba, która faktycznie pełniła funkcję członka zarządu w okresie, w którym powstały zobowiązania podatkowe, nie może powoływać się na okoliczność, że jej mandat wygasł na podstawie art. 202 § 1 k.s.h. dla uwolnienia się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe, którą ponosi na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2017 r., I FSK 241/16, LEX nr 2407754). Brak wpisu do KRS informacji o wygaśnięciu mandatów członków zarządu spółki z o.o. powołanych umową wspólników na te stanowiska na czas nieoznaczony, w związku z zatwierdzeniem przez uchwałę jej wspólników sprawozdania finansowego tej spółki za pierwszy pełny rok obrotowy, przy zaistnieniu innych jeszcze okoliczności związanych z dalszym pełnieniem tych stanowisk przez tych członków zarządu, prowadzić może do ich odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na zasadach wskazanych w art. 116 § 1-4 Ordynacji podatkowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2016 r., II FSK 468/15, LEX nr 2283198). Utrwalony też jest pogląd, że mandat do pełnienia funkcji w zarządzie nie wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy, nawet jeśli zaniedbało ono powołania w tym momencie nowego zarządu, jeżeli członek zarządu wciąż faktycznie sprawuje dotychczas pełnioną funkcję, podpisując dokumenty finansowe, jak i inne dokumenty oraz nie składa rezygnacji (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2013 r., I FSK 862/12, LEX nr 1331452 i z dnia 29 czerwca 2016 r., II FSK 1580/14, LEX nr 2106559). Zwrócono też uwagę, że pełnienie obowiązków należy odnosić do kontekstu faktycznego sprawy i nie można go sprowadzać tylko do aspektów formalnych. Zatem w sytuacji, gdy osoba dalej prowadzi sprawy spółki jako członek jej zarządu, chociaż jej mandat wygasł na mocy art. 202 § 1 k.s.h., nie można skutecznie powołać się na tę okoliczność (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2016 r., I FSK 1896/14, LEX nr 2106330 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2018 r., II UK 347/17, OSNP 2019 nr 8, poz. 10 100). Koresponduje to z założeniem, które jest akceptowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że członek zarządu składając rezygnację nie może „uciec” od odpowiedzialności na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej, gdy nadal faktycznie pełni funkcję zarządu w spółce. Działający za spółkę nie może twierdzić, że nie odpowiada bo złożył rezygnację (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 3 marca 2016 r., I UK 91/15, LEX nr 2007786; z dnia 14 grudnia 2016 r., II UK 494/15, OSNP 2018 nr 2, poz. 23; z dnia 23 września 2014 r., II UK 560/13, OSNP 2016 nr 2, poz. 25; z dnia 28 listopada 2018 r., II UK 365/17, OSNP 2019 nr 5, poz. 68; z dnia 27 kwietnia 2021 r., III USKP 48/21, czy postanowienie z dnia 5 czerwca 2020 r., I UK 189/19, LEX nr 3032468). Stąd faktyczne występowanie takiej osoby w imieniu spółki jest wystarczające do przypisania jej odpowiedzialności za składki. W związku z powyższym skarżący nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi, wobec czego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. [SOP] [ł.n]