Rw 337/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Mielczarek, kpt S. Kosmala (sędzia s. wojsk. del.).Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 października 1980 r. na rozprawie sprawy Jerzego U., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 325 § 2 i art. 208 k.k. - z zastosowaniem art. 36 § 3 k.k. - na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 2.000 zł grzywny oraz za przestępstwo określone w art. 327 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz łącznie - na kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 27 sierpnia 1980 r.rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji domaga się (...) zakwalifikowania czynu oskarżonego wyłącznie z art. 325 § 1 k.k. i w związku z tym złagodzenia wymierzonej zań kary oraz złagodzenia również kary łącznej.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Równie bezpodstawne jest żądanie rewizji oparte na zarzucie obrazy przepisów prawa materialnego (art. 387 pkt 1 k.p.k.), a w szczególności polegającej na zastosowaniu do czynu oskarżonego art. 325 § 2 k.k., zamiast - jak należało według skarżącego - art. 325 § 1 k.k. Zarzut ten skarżący uzasadnia tym, że szkoda wynikła z kradzieży powstała w rejonie posterunku X, na którym pełnił służbę wartowniczą Jan A., a nie w rejonie posterunku Y, powierzonego oskarżonemu Jerzemu U. Tymczasem - co należało wyraźnie podkreślić - dla odpowiedzialności karnej wartownika za czyn przewidziany w art. 325 § 2 k.k. nie jest ważne, czy szkoda nastąpiła na posterunku powierzonym sprawcy, czy na innym posterunku, czy nawet poza jakimkolwiek posterunkiem. Istotne natomiast jest, by zapobieżenie tej szkodzie było obowiązkiem wartownika bądź ze względu na przynależność do określonej warty w ogóle, bądź ze względu na podział zadań w ramach samej warty. Oskarżony Jerzy U. taki obowiązek miał, i to z obydwóch tytułów: po pierwsze - wchodził w skład warty powołanej m.in. do strzeżenia samolotu, w okradaniu którego współdziałał (por. pkt 96 regulaminu służby garnizonowej i wartowniczej); po wtóre - pełnił akurat służbę na posterunku sąsiadującym z posterunkiem, na którym znajdował się okradziony samolot (por. pkt 171 lit. d wspomnianego regulaminu).Tak więc nie może być mowy o uwolnieniu oskarżonego Jerzego U. od przypisanego mu naruszenia obowiązków wynikających ze służby wartowniczej, kwalifikowanego przez następstwo (art. 325 § 2 k.k.).Z tego, co podniesiono, wynika dostatecznie jasno, że nie ma także żadnych podstaw do złagodzenia kary wymierzonej oskarżonemu Jerzemu U. (...), gdyż kara pozbawienia wolności niewiele stosunkowo przewyższa dolną granicę zagrożenia przewidzianą w jednakowej wysokości zarówno w art. 208 k.k., jak i w art. 325 § 2 k.k., a kara grzywny ma raczej charakter symboliczny. Jeżeli zaś tak - to oczywiste jest, że nie można uwzględnić również żądania rewizji dotyczącego złagodzenia łącznej kary pozbawienia wolności, gdyż kara ta odpowiada karze jednostkowej orzeczonej za pierwszy z przypisanych oskarżonemu Jerzemu U. czynów (...).