Rw 360/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Drohomirecki. Sędziowie: ppłk J. Gawrysiak (sprawozdawca), ppłk H. Kwaśny. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk E. Kemparowa. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Wojciecha K., nieprawomocnie skazanego za przestępstwo z art. 303 § 1 i 2 k.k. przy zastosowaniu art. 293 § 1 k.k. na karę 1 roku aresztu wojskowego z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie, nie uwzględnił rewizji prokuratora i z urzędu zmienił zaskarżony wyrok przez poprawienie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu z błędnej z art. 303 § 1 i 2 k.k. na prawidłową z art. 303 § 1 k.k.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie z dnia 17 marca 1970 r. Wojciech K. został skazany za przestępstwo z art. 303 § 1 i 2 k.k. przy zastosowaniu art. 293 § 1 k.k. na karę 1 roku aresztu wojskowego za to, że w dniu 1 stycznia 1970 r. około godziny 17 samowolnie opuścił swoją jednostkę wojskową w N., wyjechał do N.1 i przebywał samowolnie poza wspomnianą jednostką wojskową przez 4 dni kalendarzowe do czasu zatrzymania go w dniu 5 stycznia 1970 r. około godziny 23, przy czym czynu tego dokonał będąc już przedtem ukarany dyscyplinarnie w dniu 8 grudnia 1969 r. za samowolne oddalenie się aresztem. Od tego wyroku wniósł rewizję podprokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Krakowie, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku przez poprawienie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu z art. 303 § 1 i 2 k.k. na art. 304 § 1 k.k. i przez podwyższenie wymierzonej mu kary do 3 lat pozbawienia wolności. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: (...) Podkreślić należy, że oskarżony, przebywając poza jednostką wojskową, nie przedsięwziął żadnych czynności uniemożliwiających lub utrudniających zatrzymanie go przez patrol wojskowy lub organa WSW albo MO, np. nie przebrał się w ubranie cywilne, nie porzucił munduru i nie zmieniał miejsca pobytu, co mogłoby świadczyć o jego działaniu w celu trwałego uchylenia się od służby wojskowej, lecz biernie oczekiwał na zatrzymanie go, a ponadto - jak wyjaśnił na rozprawie - miał zamiar powrócić do jednostki wojskowej w najbliższych dniach. To zaś, że po przywiezieniu go do jednostki oskarżony nie udał się na zajęcia polityczne, również nie może świadczyć o tym, że kontynuował on swe działanie w celu trwałego uchylenia się od służby wojskowej, jak to wywodzi prokurator w rewizji, gdyż na rozprawie oskarżony przekonywająco wyjaśnił, iż dlatego nie udał się na te zajęcia, ponieważ przewidywał, że zostanie aresztowany, co też istotnie nastąpiło. W świetle przytoczonych okoliczności brak było dostatecznych podstaw do przyjęcia, że oskarżony działał w celu trwałego uchylenia się od służby wojskowej, oraz do zakwalifikowania jego działania z art. 304 § 1 k.k., o co wnosił prokurator w rewizji (...). Z urzędu stwierdzić należy, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego przez to, że działanie oskarżonego, polegające na samowolnym przebywaniu poza jednostką wojskową przez cztery dni kalendarzowe, zakwalifikował z art. 303 § 1 i 2 k.k. zamiast z art. 303 § 1 k.k. Przepis art. 303 § 2 k.k. może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy sprawca, będąc poprzednio skazany za samowolne oddalenie się lub też będąc w okresie ostatnich 6 miesięcy ukarany za taki czyn dyscyplinarnie aresztem, samowolnie opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przybywania na czas poniżej dwóch dni kalendarzowych albo przez taki czas samowolnie poza nimi pozostaje. Natomiast gdy sprawca samowolnie opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania albo samowolnie pozostaje poza nimi powyżej dwóch dni kalendarzowych, to przepis art. 303 § 2 k.k nie może mieć zastosowania, i to niezależnie od tego, czy sprawca był poprzednio skazany za samowolne oddalenie się lub też ukarany dyscyplinarnie aresztem w ciągu ostatnich 6 miesięcy, czy też ukarany nie był. Z tych względów należało poprawić odpowiednio kwalifikację prawną przypisanego oskarżonemu czynu w zaskarżonym wyroku.