Rw 369/62

SentencjaNajwyższy Sąd Wojskowy nie uwzględnił skarg rewizyjnych prokuratora i obrońcy wniesionych na wyrok Sądu I inst. w sprawie Franciszka W., skazanego za przest. z art. 2 § 1 ustawy z 18 czerwca 1959 r. przy zastosowaniu art. 53 § 1 KKWP, a zaskarżony wyrok pozostawił w mocy.Uzasadnienie faktyczne2. W sprawie oskarżonego W. Sąd I instancji przy stosowaniu art. 53 § 1 KKWP uwzględnił następujące okoliczności łagodzące: szczere przyznanie się do winy, okazaną skruchę, dotychczasowy nienaganny tryb życia, odznaczenie państwowe otrzymane za wzorową pracę (Złoty Krzyż Zasługi), całkowite pokrycie szkody, zbieg niesprzyjających okoliczności życiowych, polegający na tym że oskarżony, który jest człowiekiem ułomnym (garbus) poślubił przystojną kobietę, która bez wiedzy oskarżonego zaciągnęła większą pożyczkę pieniężną u obcego mężczyzny, a oskarżony chcąc ratować swoje małżeństwo i nie wywołać skandalu dopuścił się nadużyć i w ten sposób spłacił zaciągniętą pożyczkę. Sąd I instancji uznał, że skazany dopuścił się przestępstwa z miłości do żony i że w takiej sytuacji kiedy oskarżony jest ułomny, a jego żona przystojną kobietą, należy inaczej traktować uczucia oskarżonego niż uczucia normalnego, zdrowego fizycznie człowieka.Wydaje się, że to wnikliwe rozpoznanie przez Sąd I instancji istotnych pobudek popełnienia przez W. zagarnięcia kwoty 3.356 zł celem pokrycia zaciągniętej przez jego żonę u obcego mężczyzny pożyczki (na zakup futra) - całkowicie uzasadnia uznanie wymienionych w wyroku okoliczności łagodzących za wyjątkowe w rozumieniu art. 53 § 1 KKWP. Zachodzą tutaj okoliczności łagodzące wymienione w art. 50 § 2 lit. a b), d), e) KKWP przy czym dominującym jest tutaj zbieg ciężkich warunków osobistych, który ze względu na kalectwo W. i związaną z tym dysproporcje między walorami fizycznymi jego i jego żony - występował w wyjątkowym (niezwyczajnym, nietypowym) nasileniu. Osk. W. znalazł się w sytuacji wyraźnie konfliktowej. Z jednej strony nienaruszalność powierzonych mu pieniędzy stanowiących własność społeczną, a z drugiej strony zagrożenie skandalem i zerwaniem małżeństwa z kochaną przez siebie kobietą. - Za popełnione przez siebie przestępstwo zagarnięcia mienia społecznego skazany musi ponieść karę, gdy nie wolno - nawet w najbardziej konfliktowych sytuacjach - dokonywać zamachów na mienie społeczne, jednakże zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary więzienia, której dolna ustawowa granica wynosi 2 lata, jest tutaj w świetle przepisu art. 53 § 1 KKWP - całkowicie zasadne.3. Sąd I instancji, stosując art. 53 § 1 KKWP, zeszedł poniżej ustawowego wymiaru kary przewidzianego w art. 2 § 1 ustawy z 18 czerwca 1959 r. tylko o 10 miesięcy więzienia i nie zastosował też do W. warunkowego zawieszenia kary, jakkolwiek istniały obiektywne warunki przewidziane w art. 8 cyt. ustawy (całkowite pokrycie szkody, przesłanki z art. 55 KKWP, wyjątkowe okoliczności danego przypadku). I to rozstrzygnięcie Sądu I instancji uznać należy za zasadne. Oprócz bowiem okoliczności łagodzących, uznanych słusznie za wyjątkowe, istnieją w sprawie i okoliczności obciążające (które jednak nie przeważają nad łagodzącymi). Do okoliczności obciążających - oprócz wymienionego już w zaskarżonym wyroku wyrządzenia przez W. szkody podwładnemu pracownikowi - należą także okoliczności podniesione w skardze rewizyjnej prokuratora, a więc działanie skazanego w ciągu dłuższego okresu czasu i mimo świadomości, że poprzednik skazanego na zajmowanym przezeń stanowisku administratora mieszkań za podobne nadużycia został ukarany. W tych okolicznościach kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jak o to wnosił obrońca w skardze rewizyjnej, byłaby karą niewspółmiernie łagodną.