Rw 396/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk C. Bakalarski. Sędziowie: płk E. Olczak (sprawozdawca), kpt. W. Oziębło.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Obara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 10 maja 1985 r. na rozprawie sprawy Mariana L., skazanego nieprawomocnie na podstawie art. 311 § 2 k.k. w zw. z art. 59 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 28 marca 1985 r. rewizji prokuratora nie uwzględnił, lecz z urzędu zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że za podstawę prawną warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności przyjął także art. 59 § 2 k.k., i z tą zmianą wyrok ten utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) W rewizji prokurator zarzucił wyrokowi rażącą łagodność wymierzonej oskarżonemu kary w stosunku do stopnia społecznego niebezpieczeństwa popełnionego przezeń przestępstwa, będącą przede wszystkim następstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania, i dlatego skarżący w rewizji ten wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie oskarżonemu bezwzględnej kary w wysokości 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Na rozprawie rewizyjnej przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej domagał się uwzględnienia tej rewizji, a obrońca oraz oskarżony zgodnie wnieśli o jej nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy (...).Sąd pierwszej instancji - stosując warunkowe zawieszenie wykonania kary wobec oskarżonego - powołał jedynie przepisy ogólne, pozwalające na stosowanie tej instytucji. Przepisy te nie wystarczają w wypadku stosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności za czyn mający charakter chuligański, co wyraźnie wynika z art. 59 § 2 k.k. Podstawę prawną do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności za czyn o charakterze chuligańskim stanowi - oprócz przepisów ogólnych - art. 73 § 1, art. 74 § 1, a także art. 59 § 2 k.k., który przewiduje, że w razie skazania za taki czyn wykonanie kary można sprawcy warunkowo zawiesić jedynie w wypadku, gdy przemawiają za tym szczególne okoliczności. Sąd pierwszej instancji miał te okoliczności na względzie; nie powołał jednak właściwego przepisu - art. 59 § 2 k.k. jako podstawy prawnej, stosując wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Dlatego to uchybienie sądu pierwszej instancji Sąd Najwyższy z urzędu skorygował w sposób opisany na wstępie.