Rw 426/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Górski, płk J. Woźniak.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk R. Kempara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 1980 r. na rozprawie sprawy Andrzeja B. skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 246 § 2 w zw. z art. 58 k.k. - z zastosowaniem art. 36 § 3, art. 73 § 1 i art. 74 § 1 k.k. - na kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 3 lat oraz 10.000 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 16 października 1980 r.rewizji prokuratora nie uwzględnił, natomiast z urzędu zaskarżony wyrok zmienił przez:1) uznanie, że zachowanie oskarżonego zakwalifikowane jako przestępstwo określone w art. 246 § 2 w zw. z art. 58 k.k. stanowi dwa różne przestępstwa, a mianowicie określone w:a) art. 200 § 1 k.k., a polegające na tym, że oskarżony wiosną 1980 r. jako dowódca zgrupowania - kierownik budowy w N. zagarnął z terenu tej budowy złom żelazny w ilości nie mniejszej niż 1.500 kg wartości 1.725 zł, którym z racji zajmowania stanowiska zarządzał, zbywając go różnym osobom,b) art. 246 § 2 k.k., a polegające na tym, że oskarżony wiosną 1980 r., działając na szkodę dobra społecznego i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył swoje uprawnienia dowódcy zgrupowania w N. w ten sposób, iż wykorzystał podwładnych żołnierzy i przydzielony mu sprzęt do wykonania na rzecz Teresy P. w N. przekopu pod jezdnią, otrzymując za to 4.000 zł;2) wymierzenie oskarżonemu za pierwsze przestępstwo na podstawie art. 200 § 1 k.k. - z zastosowaniem art. 36 § 3 i art. 57 § 1 i 3 pkt 2 w zw. z art. 200 § 2 k.k. - kary 8 miesięcy pozbawienia wolności i 5.000 zł grzywny, a za drugie przestępstwo określone w art. 246 § 2 k.k. - z zastosowaniem art. 36 § 3 k.k. - kary 1 roku pozbawienia wolności i 5.000 zł grzywny, natomiast - jako kary łącznej - kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 3 lat na podstawie art. 73 § 1 i 2 i art. 74 § 1 k.k. oraz kary 10.000 zł grzywny (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Prokurator w rewizji zarzucił wyrokowi sądu pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych (art. 387 pkt 3 k.p.k.), a w szczególności nietrafne uznanie, że oskarżony "nie dopuścił się podżegania Jadwigi D. do kradzieży mienia społecznego". W związku z tym prokurator domagał się też zmiany zaskarżonego orzeczenia przez skazanie oskarżonego za dwa przestępstwa zarzucone mu w akcie oskarżenia.Przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej zmodyfikował żądania rewizji, wnosząc o:1) uznanie, że zachowanie oskarżonego zakwalifikowane w zaskarżonym wyroku jako jedno przestępstwo określone w art. 246 § 2 w zw. z art. 58 k.k. stanowi dwa przestępstwa, a mianowicie przestępstwo przewidziane w:a) art. 200 § 1 k.k., a polegające na zagarnięciu złomu (słupków) przez jego sprzedaż,b) art. 246 § 2 k.k., a polegające na nadużyciu władzy przez polecenie wykonania przekopu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;2) wymierzenie oskarżonemu za pierwsze z tych przestępstw kary 1 roku pozbawienia wolności i 5.000 zł grzywny, za drugie również kary 1 roku pozbawienia wolności i 5.000 zł grzywny, a jako kary łącznej - kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania i 10.000 zł grzywny.Uzasadnienie prawneOdpowiednio do tego Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarówno zarzut zawarty w rewizji, jak i oparte na nim żądanie skazania oskarżonego za podżeganie (art. 18 § 1 k.k.) kierownika magazynu "Mostostalu" do zagarnięcia zarządzonego przez niego złomu (art. 200 § 1 k.k.) są bezpodstawne. Sąd pierwszej instancji dostatecznie przekonująco wykazał, dlaczego w zachowaniu oskarżonego, polegającym na poproszeniu wspomnianego magazyniera o przekazanie nieodpłatnie na potrzeby jednostki wojskowej bezużytecznych (złomowanych) rur i faktycznym zresztą włączeniu ich następnie do mienia wojskowego jesienią 1979 r. nie dopatrzył się cech przestępstwa, a najlepszym dowodem tego jest fakt, iż przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej podzielił tę argumentację. Dlatego nie ma potrzeby jakichkolwiek dalszych rozważań na ten temat poza uczynieniem wzmianki, że przekazanie - choćby nieformalne - mienia społecznego przez jeden podmiot uspołeczniony drugiemu takiemu podmiotowi nie może być w żadnym razie uważane za zagarnięcie tego mienia, gdyż w tej sytuacji owo mienie nie traci swojego charakteru, tj. pozostaje nadal społecznym. Dlatego też zachodzi potrzeba pozostawienia rewizji prokuratora bez uwzględnienia (...).