Rw 49/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki.Sędziowie: płk dr W. Sieracki (sprawozdawca), ppłk C. Bakalarski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr dr W. Kubala.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 1975 r. na rozprawie sprawy nieprawomocnie skazanych: 1) Krzysztofa K. za przestępstwo przewidziane w art. 303 § 3 k.k. na karę 1 roku i 10 miesięcy aresztu wojskowego, 2) Marka Ł. za przestępstwo przewidziane w art. 303 § 3 k.k. na karę 1 roku i 8 miesięcy aresztu wojskowego, z powodu rewizji wniesionych przez obrońców oraz oskarżonego Krzysztofa K. od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 10 stycznia 1975 r.,nie uwzględniając rewizji obrońców i oskarżonego Krzysztofa K., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońcy obu oskarżonych wnosili w swych rewizjach o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonych od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 303 § 3 k.k. Uzasadnienie tego wniosku sprowadza się do twierdzenia, że oskarżeni nie wiedzieli o tym, iż po zwolnieniu ich z zakładu karnego na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) zobowiązani byli do natychmiastowego zgłoszenia się w macierzystej jednostce wojskowej.Oskarżony Krzysztof K. wnosił w swej rewizji o uniewinnienie go od zarzutu popełnienia opisanego w zaskarżonym wyroku przestępstwa (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zawarty w rewizjach zarzut skazania obu oskarżonych za opisane na wstępie przestępstwa określone w art. 303 § 3 k.k. wbrew wynikom przewodu sądowego nie jest zasadny. Na podstawie przepisu § 86 ust. 1 zarządzenia nr 27 Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 maja 1972 r. w sprawie odbywania zasadniczej służby wojskowej (Dziennik Rozkazów z 1972 r., Nr 6, poz. 49) należy wyrazić pogląd, że status żołnierza zasadniczej służby wojskowej zachowuje ten żołnierz, w stosunku do którego w okresie odbywania służby zastosowano tymczasowe aresztowanie w związku z toczącym się w jego sprawie postępowaniem karnym. Status taki żołnierz traci z chwilą zarządzenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Z tą bowiem chwilą skazany żołnierz podlega zwolnieniu z zasadniczej służby wojskowej (por. przepis § 84 ust. 1 powołanego zarządzenia nr 27 Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 maja 1974 r.). Natomiast do tej chwili żołnierz, chociażby tymczasowo aresztowany i nieprawomocnie skazany na karę pozbawienia wolności, jest podmiotem wszystkich nakazów i zakazów dotyczących żołnierzy zasadniczej służby wojskowej. W stosunku do obu oskarżonych zastosowano w dniu 19 maja 1974 r. tymczasowe aresztowanie w związku z prowadzonym w ich sprawie postępowaniem karnym o przestępstwa określone w art. 303 § 3 k.k. Postanowieniem Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 12 sierpnia 1974 r. umorzono na podstawie odpowiednich przepisów ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) toczące się w sprawie obu oskarżonych postępowanie karne i zarządzono zwolnienie ich z zakładu karnego, przy czym w treści zarządzenia zwolnienia z zakładu karnego wyraźnie zaznaczono, że obu oskarżonych kieruje się do jednostki wojskowej. Tak przedstawia się sprawa z punktu widzenia obiektywnych faktów. Natomiast jeżeli chodzi o kwestię, czy oskarżeni wiedzieli o tym, że bezpośrednio po zwolnieniu ich z zakładu karnego obowiązani są udać się do swej macierzystej jednostki wojskowej, to - wbrew wywodom rewizji - stwierdzić należy, iż oskarżeni mieli świadomość tego obowiązku, co jednoznacznie wynika z zeznań Kazimiery K. i Andrzeja J. (...) Skoro oskarżeni umyślnie nie dopełnili tego obowiązku i po zwolnieniu ich z zakładu karnego przez przeszło 2 miesiące pozostawali samowolnie poza jednostką wojskową, to stwierdzić należało, że skazanie ich za opisane na wstępie przestępstwa określone w art. 303 § 3 k.k. nastąpiło zgodnie z wynikami przewodu sądowego. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd Najwyższy w wyniku dokonanej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji, który trafnie uznał, że wszystkie opisane w zaskarżonym wyroku poczynania oskarżonych w czasie pobytu w miejscu ich zamieszkania po opuszczeniu zakładu karnego stanowiły próbę zalegalizowania ich samowolnego przebywania poza jednostką wojskową.W świetle przedstawionych rozważań należało orzec jak na wstępie.