Rw 62/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Gawrysiak, ppłk H. Góra (sędzia S. Wojsk. - del.).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Piekarski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 marca 1977 r. na rozprawie sprawy nieprawomocnie skazanych: 1) Ryszarda K. za przestępstwo określone w art. 214 § 1 i 2 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, 2) Ryszarda B. za przestępstwo określone w art. 214 § 1 i 2 k.k. z zastosowaniem art. 293 § 1 i 2 k.k. na karę 1 roku i 3 miesięcy aresztu wojskowego, z powodu rewizji wniesionych przez oskarżonego Ryszarda K. i przez obrońcę oskarżonego Ryszarda B. od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 6 stycznia 1977 r.rewizji oskarżonego Ryszarda K. oraz rewizji obrońcy oskarżonego Ryszarda B. nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Oskarżony Ryszard K. wnosił w swojej rewizji o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż - według własnej oceny - nie czuł się groźnym przestępcą i uważał, że kara, którą wymierzył mu sąd pierwszej instancji, jest za surowa.Obrońca oskarżonego Ryszarda B. natomiast domagał się w rewizji: a) poprawienia kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego z art. 214 § 1 i 2 k.k. na art.18 § 2 w związku z art. 214 § 1 k.k. oraz b) warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej oskarżonemu kary.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy oskarżonego Ryszarada B., który popierał swoją rewizję, oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy co do obydwóch oskarżonych, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Żadna z rewizji nie jest zasadna.1. Rewizja oskarżonego Ryszarda K., wnosząc w istocie rzeczy o złagodzenie kary, właściwie nie przytacza żadnych argumentów, które mogłyby to uzasadniać. Trudno przecież uznać za argument samą obietnicę zostania "porządnym obywatelem", zwłaszcza wtedy, gdy wiadomo, że oskarżony dopuścił się zaboru cudzego pojazdu mechanicznego w celu krótkotrwałego użycia po wyjściu z sądu wojskowego, w którym ogłoszono mu wyrok skazujący go za podobne przestępstwo na łączną karę 1 roku i 9 miesięcy aresztu wojskowgo i 3.000 zł grzywny, a przed dotarciem do macierzystej jednostki wojskowej. Okoliczność ta świadczy o wyjątkowym rozzuchwaleniu przestępczym oskarżonego i w połączeniu z jego wielokrotną karalnością w trybie dyscyplinarnym w żadnym razie nie pozwala uznać wymierzonej mu przez sąd pierwszej instancji kary za rażąco niewspółmiernie surową (art. 387 pkt 4 k.p.k.).2. Zawarte w rewizji obrońcy oskarżonego Ryszarda B. żądanie poprawienia kwalifikacji prawnej czynu tego oskarżonego z art. 214 § 1 i 2 k.k. na art. 18 § 2 w związku z art. 214 § 1 k.k. opiera się na dwóch okolicznościach, a mianowicie na tym, że oskarżony Ryszard B.: a) nie był współsprawcą zaboru pojazdu, a jedynie pomógł oskarżonemu Ryszardowi K. w dokonaniu tego zaboru, b) nie godził się z możliwością uszkodzenia samochodu i w związku z tym za spowodowanie wypadku nie może odpowiadać.Tymczasem pierwsza z tych okoliczności jest oczywiście błędna, natomiast druga bezprzedmiotowa.Oskarżony Ryszard B. był tak samo zainteresowany w zaborze cudzego samochodu w celu krótkotrwałego użycia jak i oskarżony Ryszard K., gdyż obydwom zależało na dojechaniu nim do macierzystej jednostki wojskowej. Kiedy więc oskarżony Ryszard K. uruchomił samochód przez zwarcie przewodów w stacyjce, oskarżony Ryszard B. przyświecał mu latarką, aby ich wspólny cel mógł być zrealizowany. Jest więc oczywiste, że oskarżony Ryszard B. był współsprawcą zaboru cudzego pojazdu mechanicznego w celu krótkotrwałego użycia (art. 16 k.k.), a nie tylko pomocnikiem (art. 18 § 2 k.k.).Oskarżony Ryszard B. nie został obciążony odpowiedzialnością za uszkodzenie zabranego pojazdu, lecz jedynie za porzucenie tego pojazdu w stanie uszkodzonym (art. 214 § 2 k.k.). I słusznie. Za porzucenie bowiem cudzego lub społecznego pojazdu mechanicznego w stanie uszkodzonym (art. 214 § 2 k.k.) odpowiada każdy sprawca (współsprawca) zaboru tego pojazdu w celu krótkotrwałego użycia (art. 214 § 1 k.k.), bez względu na to, kto ten pojazd uszkodził (...).