Rw 759/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk K. Mioduski.Sędziowie: płk Z. Furtak (sprawozdawca), płk J. Radwański.Prokurator: kpt. J. Burzyński.SentencjaWyrokiem Sądu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 1962 r. Jan P. skazany został między innymi za przestępstwa z art. 156 § 4 k.k.W.P. na karę 4 miesięcy aresztu za to, że między 6 a 7 maja 1962 r. w czasie konwojowania wagonów z amunicją z m. S do J. nieumyślnie dopuścił do utraty powierzonych mu 20 naboi wraz z magazynkiem, które zostały mu przydzielone do broni służbowej na czas trwania podróży. Wyrok zaskarżony został przez obrońcę i skazanego.Sąd Najwyższy, rozpoznając skargi rewizyjne, uchylił z urzędu wyrok Sądu I instancji w części skazującej z art. 156 § 4 k.k.W.P. i postępowanie karne o ten czyn umorzył z braku cech przestępstwa.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny: Sąd I instancji dopatrzył się w czynie skazanego, polegającym na nieumyślnym dopuszczeniu do utraty powierzonych mu 20 naboi oraz magazynka, znamion, przestępstwa z art. 156 § 4 k.k.W.P.Dyspozycja art. 156 § 4 k.k.W.P. określa w sposób wyraźny, że przepis ten dotyczy tylko wypadków nieumyślnego dopuszczenia przez sprawcę do utraty posiadanej broni służbowej. Opuszczenie w dyspozycji tegoż przepisu naboi lub innych środków uzbrojenia, o których mówi art. 156 § 2 k.k.W.P., wskazuje na to, że wolą ustawodawcy było ściganie w drodze postępowania karno-sądowego tylko najbardziej niebezpiecznych społecznie czynów polegających na nieumyślnym dopuszczeniu do utraty broni służbowej.Nieumyślne dopuszczenie do utraty naboi lub innych środków uzbrojenia nie wyczerpuje znamion występku z art. 156 § 4 k.k.W.P., lecz stanowi wykroczenie ścigane w trybie dyscyplinarnym.Z powyższych zasad Sąd Najwyższy z urzędu uchylił zaskarżony wyrok w części skazującej Jana P. za przestępstwo z art. 156 § 4 k.k.W.P. i postępowanie karne w tym zakresie umorzył z braku cech przestępstwa w zarzuconym skazanemu czynie.