Rw 830/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk K. Mioduski.Sędziowie: płk Z. Furtak (sprawozdawca), płk W. Sieracki.Prokurator: kpt. J. Burzyński.SentencjaWyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Zielonej Górze z dnia 12 lipca 1962 r. szer. Jerzy M. skazany został na podstawie art. 119 § 1 k.k.W.P. na karę 1 roku więzienia za to, że w dniu 5 czerwca 1962 r. w K. odmówił wyraźnie wykonania rozkazu oficera dyżurnego jednostki sierż. Mariana G., by przystąpił do pracy porządkowej na terenie koszar, i mimo powtórzenia tego rozkazu trwał w nieposłuszeństwie.Obrońca wnosił w skardze rewizyjnej o zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie wymierzonej skazanemu kary przy zastosowaniu art. 119 § 4 k.k.W.P.Sąd Najwyższy, w częściowym uwzględnieniu skargi rewizyjnej obrońcy, zmienił wyrok Sądu I instancji w sprawie Jerzego M. i złagodził wymierzoną mu karę do 7 miesięcy więzienia.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny: Z ustaleń Wojskowego Sądu Garnizonowego w Zielonej Górze wynika, że skazany szer. Jerzy M. za samowolne oddalenie się został ukarany przez dowódcę karą 20 dni aresztu zwykłego i karę tę odbywał od dnia 2 czerwca 1962 r. W dniu 6 czerwca 1962 r. oficer dyżurny jednostki sierż. G. polecił doprowadzić z aresztu skazanego oraz szer. P. w celu zatrudnienia ich przy porządkowaniu koszar. Po doprowadzeniu obu żołnierzy do pokoju oficera dyżurnego sierż. G. wydał im polecenie przystąpienia do pracy, określając przy tym rodzaj i miejsce jej wykonania. Skazany odmówił. W tej sytuacji sierż. G. polecił doprowadzić skazanego do aresztu, a następnie złożył swoim przełożonym meldunek o zachowaniu się skazanego. Opisane w ustaleniach wyroku zachowanie się skazanego nie wskazuje na to, aby działał on z nieznacznym napięciem złej woli, skoro pomimo dwukrotnego powtórzenia mu rozkazu przez oficera dyżurnego jednostki trwał w uporze i nieposłuszeństwie i nakazanej mu czynności nie wykonał. W tym stanie rzeczy wniosek obrońcy o nadzwyczajne złagodzenie skazanemu kary na podstawie przepisu art. 119 § 4 k.k.W.P. nie jest uzasadniony.Należało jednak zgodzić się z wywodami obrońcy, że wymierzona skazanemu kara w ramach sankcji karnej przewidzianej w art. 119 § 1 k.k.W.P. jest niewspółmiernie surowa. Skazany w krytycznym czasie nie pełnił normalnie służby w pododdziale, lecz odbywał karę w areszcie dyscyplinarnym. Czyn skazanego polegał na odmowie wykonania czynności porządkowej, nie związanej bezpośrednio z obowiązkami żołnierskimi. Zachowanie się skazanego było obserwowane, oprócz rozkazodawcy, tylko przez jednego żołnierza (świadka P.), odbywającego - podobnie jak skazany - karę dyscyplinarną. Powyższe okoliczności wskazują na to, że czyn skazanego nie był nacechowany znacznym stopniem społecznego niebezpieczeństwa i nie wpłynął ujemnie na stan dyscypliny w pododdziale, skoro nawet szer. P., będący w podobnej sytuacji co skazany, nie aprobował jego postępowania i sam wykonał rozkaz oficera dyżurnego. Dodać nadto należy - na co zresztą Sąd I instancji zwrócił uwagę - że warunki rodzinne skazanego są szczególnie trudne, albowiem ma on na utrzymaniu żonę, nieletnie dziecko i chorą matkę, na skutek czego odraczano powołanie go do zasadniczej służby wojskowej. W świetle tych okoliczności, pomimo niezdyscyplinowania skazanego w dotychczasowej służbie wojskowej, Sąd Najwyższy uznał za możliwe i słuszne złagodzić wymierzoną skazanemu karę do wysokości określonej w sentencji postanowienia.