WR 442/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Górski (sprawozdawca). Sędziowie: ppłk S. Kosmal, płk J. Przygódzki.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk P. Tomaszewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 27 października 1987 r. na rozprawie sprawy Jerzego K., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: 1) art. 304 § 1 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, 2) art. 203 § 1 k.k. - z zastosowaniem art. 36 § 2 i 3 k.k. - na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 70.000 zł grzywny i 3) art. 256 § 1 k.k. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności - łącznie na karę 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 21 sierpnia 1987 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, przy czym za końcową datę przestępstwa dezercji przyjął dzień 4 kwietnia 1985 r. (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Oskarżony w rewizji zarzucił wyrokowi sądu pierwszej instancji rażącą niewspółmierność kary i na tej podstawie domagał się złagodzenia kary.(...) Na rozprawie odwoławczej przed Sądem Najwyższym obrońca popierał rewizję, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o jej nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneW związku z zarzutami rewizyjnymi oskarżonego Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wprawdzie oskarżony w swej rewizji nie precyzuje bliżej zarzutów, lecz jedynie twierdzi, że zapadły w jego sprawie wyrok jest dla niego krzywdzący, to jednak rewizję te uznać należy za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o winie i karze. Rozpatrując rewizję oskarżonego w tym aspekcie, stwierdzić należy, że nie jest ona zasadna. Sąd pierwszej instancji przyjmując w zaskarżonym wyroku, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu przestępstw, przekonanie o jego winie oparł na całokształcie zebranych w sprawie dowodów, a w tym także na jego wyjaśnieniach. Oskarżony będąc kilkakrotnie przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego przyznał się w sposób spontaniczny do dokonania zarzuconych mu przestępstw, a na rozprawie przed sądem pierwszej instancji potwierdził te wyjaśnienia, oświadczając, że opuścił samowolnie swą macierzystą jednostkę w celu trwałego uchylenia się od służby wojskowej. Ze względu na to, że oskarżony bez żadnych zastrzeżeń przyznał się do popełnienia dwóch dalszych przestępstw określonych w art. 203 § 1 k.k. oraz w art. 256 § 1 k.k., a wina jego w tej kwestii znalazła całkowicie potwierdzenie w zebranych w sprawie dowodach, przeto brak podstaw do kwestionowania prawidłowości jego skazania.Z urzędu natomiast stwierdzić należy, że sąd pierwszej instancji błędnie ustalił w wyroku datę końcową dezercji (art. 304 § 1 k.k.). Błąd polegał na błędnym ustaleniu, że dezercja trwała do czasu zatrzymania oskarżonego przez funkcjonariuszy MO, tj. do dnia 3 grudnia 1986 r., podczas gdy z akt sprawy wynika, iż w tym czasie nie był on już żołnierzem, gdyż w dniu 4 kwietnia 1985 r., a więc w czasie dezercji, został zwolniony z czynnej służby wojskowej rozkazem dziennym dowódcy jednostki. Z tego też powodu dzień 4 kwietnia 1985 r. przyjąć należało jako datę końcową dezercji. Przy tej okazji stwierdzić też należy, że zgodnie z ustaloną praktyką orzeczniczą, opartą na obowiązujących przepisach o służbie wojskowej, podmiotem przestępstwa dezercji może być tylko żołnierz pełniący czynną służbę wojskową.Dokonane przez Sąd Najwyższy ograniczenie okresu trwania dezercji, wbrew twierdzeniu oskarżonego, nie może mieć ani żadnego wpływu na kwalifikację prawną popełnionego przez niego czynu, która jest prawidłowa, ani też większego znaczenia przy ocenie stopnia jego społecznej szkodliwości (...).