art. 8

Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców

Dz.U. 2004 nr 92 poz. 879
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis definiuje dobę pracy kierowcy jako 24 kolejne godziny od rozpoczęcia pracy, co jest kluczowe dla rozliczania czasu pracy i wynagradzania godzin nadliczbowych. Umożliwia też wprowadzenie indywidualnych rozkładów pracy, przy których praca w tej samej dobie nie jest uznawana za nadliczbową, pod warunkiem zachowania praw do odpoczynku.

Treść przepisu

Art. 8. 1. Dla celów rozliczania czasu pracy i ustalania uprawnienia do wynagradzania za pracę w godzinach nadlicz-bowych, przez dobę należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której kierowca rozpoczyna pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy. 2. Indywidualny rozkład czasu pracy pracownika ustalany przez pracodawcę może przewidywać różne godziny roz-poczynania i kończenia pracy; w takim przypadku ponowne wykonywanie pracy przez pracownika w tej samej dobie nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych. 3. Indywidualny rozkład czasu pracy, o którym mowa w ust. 2, wprowadza się w porozumieniu z zakładową organizacją związkową, a jeżeli pracodawca nie jest objęty działaniem takiej organizacji, po porozumieniu z przedstawicielami pracow-ników wyłonionymi w trybie przyjętym u tego pracodawcy. Jeżeli porozumienie jest zawarte z organizacją związkową, infor-macja o nim podlega wpisowi do Krajowej Ewidencji Układów Zbiorowych Pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia 5 listopada 2025 r. o układach zbiorowych pracy i porozumieniach zbiorowych (Dz. U. poz. 1661).3) 4. Zastosowanie rozkładu czasu pracy, wskazanego w ust. 1, nie może naruszać prawa pracownika do odpoczynków, o których mowa w art. 14.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 19 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy