0110-KSI1-2.441.22.2021.11.IŻ

DECYZJA Na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i art. 13 § 2a pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, i art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021, poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 15 marca 2021 r. (data wpływu 17 marca 2021 r.) od decyzji w przedmiocie wiążącej informacji stawkowej z dnia 3 marca 2021 r. znak 0111-KDSB1-2.450.227.2020.7.GL, określającej dla towaru – (…) - klasyfikację do działu 27 Nomenklatury scalonej (CN) oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1, w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy, uchyla decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej klasyfikacji towaru – (…) - do działu 27 CN,określa klasyfikację towaru pod nazwą handlową (…) - do działu 25 CN, w pozostałej części utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. UZASADNIENIE W dniu 10 marca 2020 r. (data wpływu) (…), zwana dalej Stroną, złożyła wniosek uzupełniony w dniu 25 lutego 2021 r. (data wpływu), o wydanie wiążącej informacji stawkowej w zakresie sklasyfikowania towaru według Nomenklatury scalonej (CN) na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy towarów. Wniosek dotyczył następującego towaru: (…). We wniosku o udzielenie wiążącej informacji stawkowej Strona przedstawiła następujący szczegółowy opis towaru cyt. „(…)”. Dodatkowo w poz. 69 wniosku o wydanie WIS Strona zaznaczyła, że w zakresie objętym wnioskiem wnioskodawca jest podmiotem, na rzecz którego została wydana interpretacja indywidualna, o której mowa w art. 14b § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa – sygn. (…) z dnia 21 maja 2015 r. PKWiU ex 08.92.10.0. W dniu 11 lutego 2021 r. pismem znak 0111-KDSB1-2.450.227.2020.6.GL Strona została wezwana przez organ pierwszej instancji do uzupełnienia wniosku o wskazanie czy objęty przedmiotem niniejszego wniosku towar został dopuszczony do obrotu na podstawie pozwolenia ministra właściwego ds. rolnictwa, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu1. W złożonym uzupełnieniu z dnia 22 lutego 2021 r. (data wpływu: 25 lutego 2021 r.) Strona poinformowała, że nie posiada wspomnianego dokumentu, gdyż do tej pory nie było takie pozwolenie wymagane ani przy rejestracji działalności w 2014 r., ani podczas występowania o interpretację indywidualną w 2015 roku. Dodatkowo Strona wyjaśniła, że produkt „nie stanowi nawozu organicznego ani środka wspomagającego uprawę roślin do czego odnosi się art. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz.U. z 2021 r. poz. 76)”. Jak również wskazała, że produkt niniejszy „(…)”. Po przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału, organ pierwszej instancji w wiążącej informacji stawkowej z dnia 3 marca 2021 r. znak 0111-KDSB1-2.450.227.2020.7.GL wskazał, że towar określony przez Stronę jako (…) klasyfikowany jest do działu 27 Nomenklatury scalonej (CN) oraz określił stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23% na podstawie art. 41 ust. 1, w związku z art. 146aa ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji, po omówieniu przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, reguł dokonywania klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej (CN) i ustaleniu stanu faktycznego, stwierdził że towar – (…) - spełnia kryteria i posiada właściwości dla towarów objętych działem 27 Nomenklatury scalonej (CN) w brzmieniu „Paliwa mineralne, oleje mineralne i produkty ich destylacji; substancje bitumiczne; woski mineralne”, zgodnie z postanowieniami reguły 1 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej. Wiążąca informacja stawkowa (WIS) została doręczona Stronie w dniu 10 marca 2021 r. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, Strona pismem z dnia 15 marca 2021 r. (data wpływu 17 marca 2021 r.) złożyła odwołanie, w którym wydanej decyzji WIS zarzuciła sprzeczność ustaleń organu ze stanem faktycznym oraz naruszenia przepisów (cyt.): „ art. 122 i art. 121 ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak dążenia do pełnego wyjaśnienia sprawy czyli zadawania pytań czy wnioskowania o dodatkowe dowody takie jak np. próbki towaru itp. (w trakcie trwającego niemal rok postępowania zostało zadane jedno pytanie), art. 187 & 1 ordynacji podatkowej poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego w celu rozpatrzenia go w sposób wyczerpujący”. W dniu 13 kwietnia 2021 r. organ odwoławczy wystąpił do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi o zajęcie stanowiska dotyczącego pojęcia „(…)”. Na powyższe Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi odpowiedziało w piśmie znak sprawy: DSJ.ns.8100.1.13.2021 z dnia 17 maja 2021 r. Pismem nr 0110-KSI1-2.441.22.2021.1.IŻ z dnia 30 kwietnia 2021 r., organ odwoławczy wezwał Stronę do uzupełnienia odwołania z dnia 15 marca 2021 r. poprzez nadesłanie: szczegółowego procentowego składu surowcowego 100% produktu – „(…)”, szczegółowych informacji dotyczących technologii produkcji przedmiotowego towaru, szczegółowego opisu towaru, pozwalającego na taką jego identyfikację, aby dokonać jego klasyfikacji na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku ze szczególnym uwzględnieniem: pochodzenia towaru, przeznaczenia towaru, konsystencji towaru, wyglądu towaru, etykiety produktu lub czytelnych zdjęć etykiety produktu, czytelnych zdjęć opakowań produktu, karty charakterystyki produktu (jeżeli produkt ją posiada), specyfikacji produktu (jeżeli produkt ją posiada). W dniu 18 maja 2021 r. (data wpływu) Strona nadesłała odpowiedź na wezwanie organu drugiej instancji zawierające stosowne informacje dotyczące towaru – (…). Postanowieniem nr 0110-KSI1-2.441.22.2021.2.IŻ z dnia 24 maja 2021 r. w trybie przewidzianym art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismo zostało doręczone Stronie w dniu 28 maja 2021 r. Pismem nr 0110-KSI1-2.441.22.2021.3.IŻ z dnia 31 maja 2021 r., organ odwoławczy wezwał Stronę do ponownego uzupełnienia odwołania z dnia 15 marca 2021 r. poprzez nadesłanie: szczegółowego procentowego składu surowcowego 100% produktu – (…), a mianowicie doprecyzowania jaki jest to rodzaj (…). W związku z powyższym w dniu 11 czerwca 2021 r. (data wpływu) Strona przysłała pismem z dnia 10 czerwca 2021 r. odpowiedź na powyższe wezwanie. Postanowieniem nr 0110-KSI1-2.441.22.2021.4.IŻ z dnia 17 czerwca 2021 r. w trybie przewidzianym art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy ponownie poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismo zostało doręczone Stronie w dniu 30 czerwca 2021 r. Postanowieniem znak 0110-KSI1-2.441.22.2021.8.IŻ z dnia 19 lipca 2021 r. w trybie przewidzianym art. 140 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy poinformował Stronę o wyznaczeniu nowego terminu rozpatrzenia odwołania (nowy termin wyznaczono na 31 sierpnia 2021 r.). Wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy było spowodowane koniecznością przeprowadzenia czynności mających na celu szczegółowe wyjaśnienie sprawy. Pismo zostało doręczone Stronie w dniu 22 lipca 2021 r. Postanowieniem nr 0110-KSI1-2.441.22.2021.9.IŻ z dnia 20 lipca 2021 r. w trybie przewidzianym art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy ponownie poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismo zostało doręczone Stronie w dniu 26 lipca 2021 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji nie wniesiono nowych dowodów do sprawy, jak również nie złożono dodatkowych wyjaśnień i uwag. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania i analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wyjaśnia, co następuje. 1. Uzasadnienie klasyfikacji towaru w Nomenklaturze scalonej Rozpatrując niniejszą sprawę na wstępie należy wskazać, że wiążąca informacja stawkowa (WIS), wydawana na podstawie art. 42a ustawy, jest decyzją dokonującą klasyfikacji towarów albo usług według: Nomenklatury scalonej (CN), Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), albo Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług właściwej dla towaru albo usługi. Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem Rady, lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Po przeprowadzeniu postępowania Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał wiążącą informację stawkową - decyzja znak 0111-KDSB1-2.450.227.2020.7.GL - dla wnioskowanego towaru – (…), w której wskazał dział 27 Nomenklatury scalonej (CN). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ podatkowy pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z treścią art. 5a ustawy do celów poboru VAT stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że klasyfikacji towaru do działu 27 CN dokonano w oparciu o postanowienia reguły 1 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej oraz komentarz zawarty w Notach wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS) i Notach wyjaśniających do Nomenklatury scalonej. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 42a ustawy wiążąca informacja stawkowa określa klasyfikację towaru w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) oraz określa stawkę podatku od towarów i usług dla towaru. Nomenklatura scalona (CN) zawarta jest w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady nr 2658/87 - art. 1 ust. 3 rozporządzenia. Nomenklatura scalona (CN) stanowi systematykę towarów w obrocie międzynarodowym i bazuje na Systemie Zharmonizowanym (HS), wprowadzonym w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983 r., której Wspólnota Europejska jest stroną (decyzja Rady 87/369/EWG z 7 kwietnia 1987r., Dz. Urz. WE L 198 z 20.07.1987 r., str. 1). Nomenklatura scalona (CN) w zakresie 6 cyfr (podpozycje) w pełni jest zgodna z systemem HS, który jest przyjęty na świecie przez większość państw – stron konwencji. CN stanowi systematyczny i hierarchiczny zbiór towarów podzielonych na duże grupy towarowe, które są podzielone na 21 sekcji: działy (2 cyfry CN), pozycje (4 cyfry CN), podpozycje (6 cyfr CN) oraz kody CN (8 cyfr CN). Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany wyłącznie do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów (por. w szczególności wyroki TSUE: z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C 142/06, Olicom, pkt 16; z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych C 362/07 i C 363/07, Kip Europe i in., pkt 26; z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie C 150/08, Siebrand BV, pkt 24; z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie C 370/08, Data I/O, pkt 29). Przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji towaru do danej pozycji Nomenklatury scalonej w pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS), zawartymi w załączniku I do wyżej wskazanego rozporządzenia Rady. W Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 280 z 31 października 2019 r. opublikowane zostało rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1776 z dnia 9 października 2019 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady. Rozporządzenie Komisji weszło w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. Zgodnie z regułą 1, tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne, a do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami od 2 do 6. Nomenklatura scalona jest 8-znakowym rozwinięciem Systemu Zharmonizowanego (HS), a powołane wyżej Ogólne reguły interpretacji i uwagi do sekcji i działów pochodzą z Systemu Zharmonizowanego. Uwagi do sekcji i działów stanowią integralną część nomenklatury i zawierają szczegółowe informacje co do zakresu poszczególnych pozycji lub podpozycji, podają listę towarów włączonych lub wyłączonych, wraz z technicznym opisem i praktycznymi wskazówkami dla ich identyfikacji. Ich celem jest zapewnienie jednolitej interpretacji Systemu Zharmonizowanego i właściwej identyfikacji poszczególnych towarów, warunkującej poprawne ich zaklasyfikowanie do konkretnych pozycji lub podpozycji taryfowych. Do ustalenia prawidłowej klasyfikacji towarów stosuje się również: Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów („Explanatory Notes”), Opinie klasyfikacyjne i Decyzje Komitetu Systemu Zharmonizowanego, które są wydawane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli [World Customs Organization (WCO) – ustanowioną w 1952 r. jako Rada Współpracy Celnej]. Zmiany Not wyjaśniających do HS i Opinie klasyfikacyjne redagowane są przez Komitet HS Światowej Organizacji Celnej i przyjmowane zgodnie z artykułem 8 Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. Polska wersja językowa Not do HS znajduje się w Systemie ISZTAR tj. przeglądarce Taryfowej utrzymywanej w ramach Informacyjnego Systemu Zintegrowanej Taryfy Celnej – ISZTAR42. Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej (CN), będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane są przez Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego. Skonsolidowana wersja Not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej, opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C nr 119 z dnia 29 marca 2019 r. Przyjmowane po tej dacie przez Komitet Kodeksu Celnego Noty wyjaśniające są publikowane w kolejnych Dziennikach Urzędowych Unii Europejskiej serii C. W celu jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej w zakresie klasyfikacji towarów, środkami służącymi do zachowania jednolitej klasyfikacji towarów są także: rozporządzenia wykonawcze Komisji (UE) w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów (poprzednio rozporządzenia Komisji WE), w których określa się podpozycje taryfowe, jakie powinny być stosowane w odniesieniu do opisanych towarów, wydawane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wiążące informacje taryfowe (WIT), o których mowa w art. 33 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.). Noty wyjaśniające opracowane w odniesieniu do CN przez Komisję, a w odniesieniu do HS przez WCO, w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji, jednakże nie są prawnie wiążące. Ponadto, nawet jeżeli opinie WCO dotyczące klasyfikacji towaru w ramach Systemu Zharmonizowanego nie mają mocy wiążącej, to stanowią dla klasyfikacji tego towaru w Nomenklaturze scalonej wskazówki, które przyczyniają się w istotny sposób do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji i podpozycji Nomenklatury scalonej. Jak wskazano powyżej, przystępując do klasyfikacji wyrobu w Nomenklaturze scalonej (CN), należy rozpocząć od reguły 1 ORINS, która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero gdy jest to niemożliwe, należy – przy zachowaniu kolejności – korzystać z następnych reguł, od 2 do 6. Z brzmienia Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej wynika bowiem jednoznacznie, iż zostały one ułożone sekwencyjnie i ze względu na to zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości zastosowania uprzedniej reguły. Dopiero zatem gdy pierwsza reguła Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, należy korzystać z reguł od 2 do 6 (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt. V SA/Wa 71/16). W tym miejscu należy podkreślić, że klasyfikacji wyrobów w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej nie dokonuje się na podstawie nazw handlowych lub oznaczeń stosowanych na potrzeby innych ustaw. Jak już wcześniej bowiem wskazano – klasyfikacja towarów w Nomenklaturze scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod CN. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji dokonując klasyfikacji towaru – (…) - (według szczegółowego opisu towaru wskazanego we wniosku przez Stronę, jak również uzupełnieniu do wniosku) w sposób prawidłowy oparł się w pierwszej kolejności na regule 1 ORINS. Zgodnie z tytułem działu 27 Nomenklatury scalonej, dział ten obejmuje „Paliwa mineralne, oleje mineralne i produkty ich destylacji; substancje bitumiczne; woski mineralne”. Noty wyjaśniające do HS wskazują, że: „Torf, który jest utworzony z częściowo zwęglonego materiału roślinnego, jest przeważnie lekki i włóknisty. Niniejsza pozycja obejmuje wszystkie rodzaje torfu, włącznie z torfem suszonym lub aglomerowanym, wykorzystywane jako paliwo, oraz torf kruszony, odpady torfowe itd., wykorzystywane w stajniach, do wzbogacania gleby lub innych celów. Niniejsza pozycja obejmuje również mieszaniny torfu z piaskiem lub gliną, którym zasadnicze właściwości nadawane są przez torf, nawet jeżeli zawierają niewielkie ilości pierwiastków nawozowych: azotu, fosforu lub potasu. Produkty te wykorzystywane są przeważnie jako ziemia doniczkowa”. Odnosząc się do zaproponowanej we wniosku przez Stronę klasyfikacji organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z tytułem działu 25 Nomenklatury scalonej, w dziale tym znajduje się: „Sól; siarka; ziemie i kamienie; materiały gipsowe, wapno i cement”. Organ pierwszej instancji wskazał również, że zgodnie z tytułem do pozycji 2530 CN obejmuje ona: „Substancje mineralne, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone”. Jak wskazują Noty wyjaśniające do pozycji 2503 CN, pozycja ta obejmuje podpozycje: 2530 10 – Wermikulit, perlit i chloryty, nieporowate 2530 20 – Kizeryt, epsomit (naturalne siarczyny magnezu) 2530 90 – Pozostałe (…) Podpozycja ta natomiast obejmuje: (…) (D) Substancje mineralne, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; złom ceramiczny. Organ pierwszej instancji odnosząc się do klasyfikacji wskazanej we wniosku przez Stronę, czyli kodu CN 2530 90 00 nie zgodził się z nią, jednocześnie wskazał, że towar będący przedmiotem wniosku – (…). Organ podatkowy pierwszej instancji uznał zatem, że należy wskazać, że wymagania dla klasyfikacji proponowanej przez Wnioskodawcę nie zostały spełnione. Uwzględniając powyższe, organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowy towar – (…), spełnia kryteria i posiada właściwości dla towarów objętych działem CN 27, a klasyfikacja towaru do tego działu jest zgodna z postanowieniami 1 reguły Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej. Nie sposób pominąć w tym miejscu faktu, że Strona w poz. 57 dotyczącej szczegółowego opisu towaru, wyraźnie wskazała, że prowadzi „(…)”. Wobec tak skonstruowanej treści wniosku organ podatkowy pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko wezwać Stronę o uzupełnienie wniosku poprzez wskazanie, czy objęty przedmiotem niniejszego wniosku towar został dopuszczony do obrotu na podstawie pozwolenia ministra właściwego ds. rolnictwa, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 1 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2021 r. poz. 76). Było to zasadne zważywszy na treść pisma z dnia 28 sierpnia 2020 r. znak sprawy: JPR.ns.8100.12.81.2020, gdzie Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazało, że: „(…)”. Z uwagi więc na fakt, że towar – (…) – jak wskazała Strona w odpowiedzi na wezwanie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej znak 0111-KDSB1-2.450.227.2020.6.GL z dnia 11 lutego 2021 r. nie został dopuszczony do obrotu na podstawie pozwolenia ministra właściwego ds. rolnictwa, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2021 r. poz. 76) wobec czego nie spełnił wymagań żeby móc uznać przedmiotowy towar za „(…)”, o której mowa w poz. 12 załącznika nr 3 do ustawy – gdyż jak sama Strona wskazała jest to (…). Wobec powyższego bezzasadne w ocenie organu pierwszej instancji było zastosowanie preferencyjnej stawki podatku w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 146aa ust. 1 pkt 2 oraz poz. 12 załącznika nr 3 ustawy o podatku od towarów i usług, a klasyfikacja towaru do działu 27 CN oraz opodatkowanie stawką podatku w wysokości 23% na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146aa ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług. Natomiast w odwołaniu, w zakresie klasyfikacji towaru Strona wskazała, że„(…)”. Organ drugiej instancji, wobec tak postawionych zarzutów, wychodząc naprzeciw Stronie zrezygnował z możliwości zastosowania art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że „Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy”. Skorzystał natomiast z art. 229 Ordynacji podatkowej w brzmieniu „Organ odwoławczy może przeprowadzać, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję”, tj. przeprowadził z urzędu dodatkowe postępowanie i uzupełnił dowody i materiały w sprawie. W związku z powyższym w dniu 13 kwietnia 2021 r. organ odwoławczy wystąpił do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi o zajęcie stanowiska dotyczącego pojęcia „ziemia ogrodnicza”. W odpowiedzi Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 17 maja 2021 r. znak sprawy: DSJ.ns.8100.1.13.2021 przedstawiło następujące stanowisko w tej sprawie, cyt.: „(…)”. W dniu 18 maja 2021 r. (data wpływu), w odpowiedzi na wezwanie organu drugiej instancji Strona nadesłała stosowne informacje dotyczące towaru „(…)” przedstawiając m.in. (cyt.): „(…) Skład produktu „(…)” stanowi w 100% (…). Technologia produkcji przedmiotowego produktu (…). pochodzenie towaru – (…). przeznaczenie towaru – (…). konsystencja towaru – (…). wygląd surowego towaru – (…). Nalepka produktu – załącznik nr 1 Opakowanie produktu – załącznik nr 2 Karta charakterystyki produktu nie posiadamy. Specyfikacji produktu nie posiadamy. (…)”. Pismem nr 0110-KSI1-2.441.22.2021.3.IŻ z dnia 31 maja 2021 r., organ odwoławczy wezwał Stronę do ponownego uzupełnienia odwołania z dnia 15 marca 2021 r. poprzez nadesłanie: szczegółowego procentowego składu surowcowego 100% produktu – „(…)”, a mianowicie doprecyzowania jaki jest to rodzaj (…). W związku z powyższym w dniu 11 czerwca 2021 r. (data wpływu) Strona przysłała pismem z dnia 10 czerwca 2021 r. odpowiedź na powyższe wezwanie, w którym wskazała, że „(…)”. Wobec powyższego organ odwoławczy dokonał analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie tj.: informacji o produkcie zawartej we wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej oraz w uzupełnieniu wniosku, jak również informacji wskazanej w odwołaniu, a uzupełnionej o wskazanie szczegółowego procentowego składu surowcowego 100% produktu, technologii produkcji, pochodzenia i przeznaczenia towaru, określenia konsystencji towaru i jego wyglądu, a także wyjaśnień Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zakresie pojęcia „(…)” i warunku uzyskania pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego, zdaniem organu odwoławczego należy wskazać, że klasyfikowany towar – (…) – nie spełnia wymagań dla działu 27 Nomenklatury scalonej tj. obejmującego: „Paliwa mineralne, oleje mineralne i produkty ich destylacji; substancje bitumiczne; woski mineralne”, jak wskazał organ pierwszej instancji, lecz spełnia wymagania zgodnie z tytułem działu 25 Nomenklatury scalonej (CN). W dziale tym mieści się: „Sól; siarka; ziemie i kamienie, materiały gipsowe, wapno i cement”. Natomiast zgodnie z tytułem do pozycji 2530 CN obejmuje ona: „Substancje mineralne, gdzie indziej niewymienione, ani niewłączone”. Jak wskazują Noty wyjaśniające do pozycji 2503 CN pozycja ta obejmuje podpozycje: „2530 10 – Wermikulit, perlit i chloryty, nieporowate 2530 20 – Kizeryt, epsomit (naturalne siarczany magnezu) 2530 90 – Pozostałe (…) Podpozycja ta natomiast obejmuje: (…) (D) Substancje mineralne; gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; złom ceramiczny. Niniejsza grupa obejmuje miedzy innymi: (…) (6) Ziemia ogrodowa, ziemia z wrzosowisk, ziemia bagienna, margiel, aluwium, kompost i wykopana gleba oraz podglebie, które, chociaż wykorzystywane w rolnictwie lub kształtowaniu krajobrazu, nie zostały włączone do działu 31. (nawozy sztuczne), nawet jeśli zawierają w stanie naturalnym małe ilości azotu, fosforu lub potasu. Jednakże pozycja ta nie obejmuje kopalnych naturalnych piasków wszelkich rodzajów (pozycja 2505)”. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji nie miał możliwości dokonania takiej klasyfikacji, ponieważ Strona zarówno we wniosku, jak i w uzupełnieniu do wniosku nie wskazała wielu istotnych informacji, które wskazała dopiero w odwołaniu, dlatego też nie można zgodzić się z zarzutem Strony, że „organ podatkowy nie dążył do szczegółowego wyjaśnienia przedmiotowej sprawy. W trakcie trwającego prawie rok całego postępowania zwrócił się jednym zapytaniem, nie zarządał przesłania szerszych informacji oraz nie wystąpił o przesłanie próbek towaru”, należy uznać za bezzasadny. Podkreślenia wymaga, że wiążąca informacja stawkowa wydawana jest indywidualnie w odniesieniu do towaru, którego opis, skład, charakter, zastosowanie są każdorazowo przedstawiane we wniosku przez wnioskodawcę. Organ ze szczególną starannością przeprowadza postępowanie wyjaśniające, podając w rozstrzygnięciu jego podstawy, odnosząc się do konkretnej, zindywidualizowanej danym stanem faktycznym sprawy i na tej podstawie wykazuje, dlaczego wydał decyzję o danej treści. W zw. z powyższym, w ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji błędnie rozpoznał charakter towaru – (…) - w związku z czym nieprawidłowo dokonał klasyfikacji towaru do działu 27 CN zamiast do działu 25 CN. 2. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług Mimo, że organ pierwszej instancji uznał, że opisany we wniosku towar – (…) - klasyfikowany jest do działu 27 Nomenklatury scalonej (CN), a powinien być do działu 25 CN, z uwagi na fakt, że jak wskazuje treść wniosku o wydanie WIS, towar – (…) - „(…)” nie może być uznany za „Ziemię ogrodniczą” wskazaną w poz. 12 załącznika nr 3 do ustawy pozwalającą na zastosowanie obniżonej stawki podatku dla towarów wymienionych w tym załączniku. Towar ten bowiem nie spełnia warunków dla „Ziemi ogrodniczej” z poz. 12 załącznika nr 3 do ustawy, a mianowicie nie posiada pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2021 r., poz. 76), jak również (…). Tym samym dostawa, import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie przedmiotowego towaru podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1, w związku z art. 146aa ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jak stanowi art. 146aa ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6% stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Zgodnie z art. 146aa ust. 1a ww. ustawy, jeżeli w roku następującym po roku, dla którego osiągnięte zostały wartości, o których mowa w ust. 1, zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 112d ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, stosowanie stawek, o których mowa w ust. 1, przedłuża się do końca roku następującego po roku, w którym: kwota wydatków jest obliczana zgodnie z art. 112 aa ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku ze spełnieniem warunków, o których mowa w art. 112d ust. 4 tej ustawy, oraz wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112 aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazuje, że opisany we wniosku towar klasyfikowany jest do działu 25 Nomenklatury scalonej (CN), a jego dostawa, import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, w związku z art. 146aa ust. 1 pkt 1 i ust. 1 a ustawy. 3. Uzasadnienie w kontekście zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego W treści odwołania, Strona zarzuciła sprzeczność ustaleń organu ze stanem faktycznym oraz naruszenie przepisów art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak dążenia do pełnego wyjaśnienia sprawy, czyli zadawania pytań czy wnioskowania o dodatkowe dowody takie jak np. próbki towaru oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego w celu rozpatrzenia go w sposób wyczerpujący. W myśl art. 121 § 1 ww. ustawy – postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Ta ogólna zasada postępowania podatkowego była wielokrotnie precyzowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z wyrokiem NSA z 28 września 2020 r., sygn. akt I FSK 675/20, wszelkie wątpliwości co do stanu faktycznego należy w świetle zasady zaufania do organów podatkowych interpretować na korzyść podatnika. Z kolei WSA w Kielcach w wyroku z 23 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 113/19 wskazuje, że wynikający z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej nakaz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyznacza określone standardy. Organy są w świetle tej zasady zobowiązane do zachowania, które nie powoduje ujemnych skutków dla strony postępowania działającej w dobrej wierze, która ma zaufanie do działania danego organu i je wykonuje. Oprócz powyższego w wyroku NSA z 9 października 2019 r., sygn. akt II FSK 986/19 stwierdzono, że wyrażona w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasada budzenia zaufania do organów podatkowych wymaga m.in. by z uzasadnienia decyzji organu podatkowego wynikały: sposób rozumowania i uzasadnienie twierdzeń, dyrektywy wykładni potwierdzające punkt widzenia organu, a także wyjaśnienie znaczenia przepisu, który budzi wątpliwości. W kontekście przywołanej zasady istotne znaczenie należy również przypisać wyrokowi WSA w Łodzi z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 729/19, w myśl którego niekorzystna dla podatnika wykładnia prawa nie oznacza prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. O naruszeniu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. W przedmiotowej sprawie na moment wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji nie zachodziły jakiekolwiek wątpliwości odnoszące się do stanu faktycznego bądź prawnego, ani też wykładni przepisów prawa. Organ drugiej instancji nie doszukał się jakichkolwiek działań ani zaniechań organu pierwszej instancji, które mogłyby zostać uznane za podstępne, zaskakujące czy też nieuczciwe wobec Strony. Treść uzasadnienia decyzji wydanej w pierwszej instancji jest spójna, logiczna, niesprzeczna i niebudząca jakichkolwiek wątpliwości. Jak wskazał WSA w Łodzi, wydanie niekorzystnej dla Strony decyzji nie oznacza złamania zasady wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W analizowanej sprawie organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego zbadania przedstawionego towaru oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym między innymi dokonał analizy przedstawionego opisu towaru, jak również wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie czy objęty przedmiotem niniejszego wniosku towar został dopuszczony do obrotu na podstawie pozwolenia ministra właściwego ds. rolnictwa, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r.3 Na tym etapie, czyli do momentu wydania przez organ pierwszej instancji decyzji WIS Strona utrzymywała, że towarem jest (…) nie zaś, że jest to jedynie nazwa handlowa, wobec czego organ pierwszej instancji nie wzywał do przedstawienia czy to próbki towaru, czy też wskazania innych informacji. Dopiero w odwołaniu Strona stwierdziła, że wnioskowany towar znany jest na rynku pod nazwą jako „(…)”, sugerując tym samym, że jest to jedynie nazwa handlowa nie zaś skład owej ziemi. W świetle wyżej przedstawionych argumentów, Dyrektor uznał zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organu za bezpodstawny i nieuzasadniony. Natomiast w myśl art. 121 § 2 ww. ustawy - organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Również i ten zarzut należy uznać za bezpodstawny, ponieważ na każdym etapie toczącego się postępowania wszelkie zastosowane przepisy prawa wyjaśniane były w sposób wyczerpujący. W art. 122 Ordynacji podatkowej określona została zasada prawdy obiektywnej, w myśl której w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Rozwinięcie tej zasady zawiera art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie ulega wątpliwości, że z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek zebrania przez organy materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy. Nie oznacza to, że Strona nie może w postępowaniu podatkowym występować z inicjatywą dowodową. Strona bowiem, stosownie do art. 188 Ordynacji podatkowej, może zgłaszać własne wnioski dowodowe i jeżeli są one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy powinny być uwzględnione przez organ. Wynikający z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie oznacza, że organ nie może odmówić wiary określonym dowodom. Istotne jest bowiem to, by rozpatrując zebrany materiał dowodowy nie pominął przy tym żadnego dowodu. Może jednak pewne dowody uznać za wiarygodne innym natomiast wiarygodności może odmówić. Powinien przy tym w sposób przekonujący wskazać dlaczego jednym dowodom daje wiarę, a innym odmawia wiarygodności. Jeżeli organ dokonał oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, to nie można jedynie za pomocą art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej kwestionować oceny poszczególnych dowodów. Przy interpretacji fundamentalnej zasady postępowania dowodowego należy sięgnąć do judykatury. WSA w Poznaniu orzekł, że organy mają obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, dokonując na jego podstawie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona - postępując w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z ostatnio przywołanych przepisów postępowania (wyrok z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Po 614/19). W sprawie tej został rozpatrzony cały zebrany w niej materiał dowodowy i poddany on został ocenie. Dokonana przez organ analiza wniosku i przedstawionych dowodów w sposób bezsprzeczny wykluczyła niejasności klasyfikacyjne, a zebrane o towarze informacje wykluczyły jakiekolwiek wątpliwości. Odmienne natomiast stanowisko Strony nie dowodzi, że naruszono zasady wskazanej powyżej, bowiem z regulacji tych nie wynika, że organy podatkowe obowiązane są rozstrzygać sprawy jedynie w sposób zadowalający dla podatnika, a więc w sposób zbieżny z ich stanowiskiem. Tym bardziej, że Strona z sobie wiadomych powodów na żadnym etapie postępowania przed pierwszą instancją nie poinformowała organu, że pojęcie „(…)” jest jedynie nazwą handlową, a nie składem surowcowym przedmiotowego towaru. W związku z tym nie doszło do naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów odnoszących się do zasady prawdy obiektywnej. Wyczerpano wszelkie możliwości służące dokładnemu wyjaśnieniu sprawy by dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru i zastosować prawidłową stawkę podatku od towarów i usług. W tym kontekście podkreślić należy, że sporna decyzja zawiera rozstrzygnięcie dokonane w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu jej wydania i fakty przedstawione przez Stronę, tym samym nie sposób podzielić opinii Strony w zakresie naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji, bowiem organ pierwszej instancji wydał decyzję w oparciu o przedstawiony opis towaru, przedstawione dowody oraz obowiązujący stan prawny i wobec tego nie naruszył zasad zawartych w tych przepisach. Podkreślenia wymaga, że wiążąca informacja stawkowa wydawana jest indywidualnie w odniesieniu do towaru, którego opis, skład, charakter, zastosowanie są każdorazowo przedstawiane we wniosku przez wnioskodawcę. Organ ze szczególną starannością przeprowadza postępowanie wyjaśniające, podając w rozstrzygnięciu jego podstawy, odnosząc się do konkretnej, zindywidualizowanej danym stanem faktycznym sprawy i na tej podstawie wykazuje, dlaczego wydał decyzję o danej treści. W związku z powyższym zarzuty naruszenia przywołanych przez Stronę przepisów ustawy Ordynacja podatkowa należy uznać za bezpodstawne. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. Informacje dodatkowe Niniejsza decyzja o zmianie WIS, nr 0110-KSI1-2.441.22.2021.11.IŻ z dnia 19 sierpnia 2021 r. jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualna do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała. Podmiot, na rzecz którego wydano decyzję, może ją stosować wyłącznie do towarów tożsamych pod każdym względem z towarem będącym przedmiotem tej decyzji. Niniejsza decyzja o zmianie WIS, nr 0110-KSI1-2.441.22.2021.11.IŻ z dnia 19 sierpnia 2021 r. wiąże organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, w odniesieniu do towaru będącego przedmiotem dostawy, importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonanych po dniu, w którym niniejsza decyzja została doręczona (art. 42c ust. 1 pkt 1 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), towar, będący przedmiotem niniejszej decyzji, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej. W przypadku zastosowania się przez podatnika do wydanej na jego rzecz WIS nr 0111-KDSB1-2.450.227.2020.7.GL z dnia 3 marca 2021 r. przed jej zmianą przepisy art. 14k – 14m ustawy Ordynacja podatkowa stosuje się odpowiednio (art. 42c ust. 2 ustawy). Oznacza to, że Strona może zastosować się do WIS nr 0111-KDSB1-2.450.72.2021.7.GL z dnia 3 marca 2021 r. do końca stosowanego przez nią okresu rozliczeniowego w podatku od towarów i usług następującego po okresie rozliczeniowym, w którym doręczono niniejszą decyzję o zmianie WIS. Niniejsza decyzja o zmianie WIS, znak 0110-KSI1-2.441.22.2021.11.IŻ z dnia 19 sierpnia 2021 r. jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia jej wydania (art. 42 ha ustawy), tj. do 19 sierpnia 2026 r., przy czym przed upływem tego terminu decyzja ta wygasa z mocy prawa w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług odnoszących się do, będącego jej przedmiotem, w wyniku której decyzja staje się niezgodna z tymi przepisami. W takiej sytuacji wygaśnięcie niniejszej decyzji następuje z dniem wejścia w życie przepisów, w wyniku których decyzja stała się z nimi niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). POUCZENIE Niniejsza decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Na niniejszą decyzję przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). 1 (Dz. U. z 2021 r., poz. 76) 2 https://ext-isztar4.mf.gov.pl/taryfa_celna/ 3 Ustawa z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2020 r. poz. 796 oraz 1069)