0111-KDIB1-1.4010.666.2021.2.ŚS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego  w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 23 grudnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia czy kwota wypłaconego odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę oraz ekwiwalent na wynajęcie samochodu na rzecz Pracownika w związku z zakończeniem współpracy ze Spółką oraz z tytułu zaspokojenia wszelkich roszczeń stanowi koszt uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21 lutego 2022 r., które w tym samym dniu wpłynęło do Organu. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego E. P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca” lub „Pracodawca”) posiada własny zakład produkcyjny w L. Spółka w 2017 r. zawarła z osobą fizyczną („Pracownik”) umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku Regionalnego Kierownika Sprzedaży. W wyniku zmian organizacyjnych Spółka postanowiła zlikwidować stanowisko zajmowane przez Pracownika i nie miała możliwości zaoferowania tej osobie innego stanowiska pracy. W związku z powyższym powstała konieczność rozwiązania umowy o pracę z Pracownikiem i Spółka złożyła pracownikowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, który wynosił 3 miesiące. Strony (Pracodawca i Pracownik) postanowiły rozwiązać umowę na mocy porozumienia stron i Spółka odwołała złożone oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę. Na mocy ww. porozumienia stron uzgodniono, że Pracodawca wypłaci pracownikowi: 1.    Odprawę w wysokości i na zasadach określonych w art. 8 w zw. z art. 10 ustawy z dnia13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia brutto. 2.    Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę w wysokości czteromiesięcznego wynagrodzenia brutto. 3.    Ekwiwalent za urlop. 4.    Ekwiwalent na wynajęcie samochodu na okres trzymiesięczny z uwagi na fakt, że pracownik był uprawniony do korzystania z samochodu służbowego do celów prywatnych. Przy ustalaniu kwoty odszkodowania uwzględniono okoliczność, iż w przypadku rozwiązania umowy za wypowiedzeniem, przysługiwałoby mu wynagrodzenie za okres wypowiedzenia oraz samochód służbowy. Natomiast Spółka ze względu na zmiany organizacyjne dążyła do jak najszybszego zakończenia umowy o pracę z Pracownikiem. Na stanowisku zajmowanym przez Pracownika nie został zatrudniony inny pracownik. Spółka rozważa możliwość zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Pytanie   Czy kwota wypłaconego odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o prace oraz ekwiwalent na wynajęcie samochodu na rzecz Pracownika w związku z zakończeniem współpracy ze Spółką oraz z tytułu zaspokojenia wszelkich roszczeń stanowi koszt uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy?   Państwa stanowisko w sprawie             Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione w związku z wypłatą odszkodowania przy rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron - odszkodowanie wypłacone w związku z zakończeniem współpracy ze Spółką oraz z tytułu zaspokojenia wszelkich roszczeń Pracownika wobec Spółki oraz ekwiwalent na wynajęcie samochodu - stanowi w całości koszt uzyskania przychodów. Stosownie do przepisu art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa’’) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy. Innymi słowy o prawie rozpoznania określonego wydatku/kosztu jako wpływającego na obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym decyduje ich związek z prowadzoną działalnością, oraz to, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Oznacza to więc, że kosztami uzyskania przychodów, w myśl postanowień Ustawy, są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem zamkniętego katalogu kosztów wymienionych w art. 16 Ustawy. Analiza przepisu art. 16 Ustawy nie daje podstaw do uznania, że odszkodowanie może zostać zakwalifikowane do jakiejkolwiek kategorii kosztów z katalogu art. 16, które wolą ustawodawcy, nie mogą stanowić kosztu podatkowego. W szczególności nie może być również utożsamiane z sankcją cywilnoprawną w formie kar umownych czy odszkodowań z tytułów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy. Zgodnie z jego treścią, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Wskazane wyłączenie nie obejmuje zatem wydatków związanych z odpowiedzialnością wynikającą z innego rodzaju uchybień w wykonaniu zobowiązań niż wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy, które mogą stanowić koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy, o ile spełniają przesłanki określone w tym przepisie. Mając na względzie powyższe, odszkodowanie nie konstytuuje kosztu, który mocą przepisu art. 16 Ustawy został wyłączony z kosztów uzyskania przychodów. Konsekwentnie zatem należałoby uznać, że odszkodowanie w opisanym stanie zaistniałego zdarzenia powinno podlegać regulacjom zawartym w art. 15 Ustawy. Z przepisu tego zaś wywieść należy wniosek, że koszty poniesione na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów stanowią koszty uzyskania przychodów. Za uprawniony zatem należy uznać pogląd Wnioskodawcy, że koszty poniesione w celu zachowania źródła przychodów to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Dlatego też poniesienie przez Spółkę kosztów odszkodowania, z uwagi na to, że ma pozytywny wpływ na wielkość osiąganych przez Spółkę przychodów, spełnia kryterium zaliczenia jej do kosztów uzyskania przychodów. Zawarcie Porozumienia rozwiązującego umowę o pracę z Pracownikiem pozwala bowiem na zmiany organizacyjne w obszarze Działów Sprzedaży zmierzające do optymalizacji i zabezpieczenia źródeł przychodów w trybie szybszym niż miało to by miejsce przy wypowiedzeniu umowy o pracę. A co za tym idzie poprawie konkurencyjności firmy i zwiększenia udziału w rynku. Za w pełni racjonalne należy uznać działania restrukturyzacyjne skutkujące likwidacją stanowiska zajmowanego przez Pracownika i przejęciem tych obowiązków przez innych Managerów. W konsekwencji rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron z Pracownikiem za odszkodowaniem jest działaniem racjonalnym i wypłacone Pracownikowi odszkodowanie i ekwiwalent za wynajem samochodu należy uznać za wydatek poniesiony w celu osiągnięcia przychodu. Spółka będzie bowiem w dalszym ciągu prowadzić działalność gospodarczą (po zrestrukturyzowaniu brak będzie stanowiska pracy zajmowanego uprzednio przez Pracownika), a co za tym idzie należy uznać, że poniesienie przedmiotowego odszkodowania jest kosztem objętym normą z art. 15 ust. 1 ustawy  - jako koszt poniesiony w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów. Dodatkowo było to racjonalne i uzasadnione ekonomicznie działanie polegające na rozwiązywaniu umowy o pracę za porozumieniem stron w sytuacji, gdy jej dalsze utrzymywanie jest nieuzasadnione, a w konsekwencji prowadziłoby do obniżenia konkurencyjności (co jest niekorzystne zarówno dla Spółki jak i całej gospodarki). Pogląd Wnioskodawcy znajduje odzwierciedlenie w linii interpretacyjnej prezentowanej przykładowo w wyroku z dnia 19 listopada 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 626/19 w sprawie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty odszkodowania wypłaconego na rzecz pracownika. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny „działając w warunkach rynkowych podatnik musi podejmować racjonalne z jego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach, działania zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy też eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie. Niewątpliwie podjęte przez Skarżącą wskazane działania (i związany z tym wydatek polegający na konieczności poniesienia odszkodowania) służyło poprawie funkcjonowania Działu Sprzedaży. Brak podjęcia takich działań mógłby skutkować zmniejszeniem konkurencyjności Skarżącej, a tym samym mógłby się przełożyć na zagrożenie źródła przychodów jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie.” W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że w wyniku zmian organizacyjnych w grupie stanowisko pracy zajmowane przez wskazanego Pracownika zostało zlikwidowane, na stanowisku tym nie został zatrudniony inny pracownik. Tym samym po pierwsze, doszło do samej reorganizacji w grupie polegającej na likwidacji wskazanego stanowiska i przejęciu części zakresu obowiązków przez inne osoby. Po drugie, w następstwie rozwiązania umowy o pracę za odszkodowaniem Skarżąca wypłaciła Pracownikowi równowartość 4 wynagrodzeń i ekwiwalent za wynajem samochodu, w sytuacji zaś jego dalszego zatrudniania - nieuzasadnionego z punktu widzenia dokonanych zmian reorganizacyjnych - musiałby utrzymywać zatrudnienie z pracownikiem, który ze względu na zaistniałe okoliczności nie byłby tak efektywny w utrzymywaniu wysokiego poziomu sprzedaży Spółki. Spółka utraciłaby korzyści wynikające z możliwości wcześniejszej reorganizacji Działu Sprzedaży i intensyfikacji działań. Nie bez znaczenia pozostaje również uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12; a w niej zapis o tym, że „działając w warunkach rynkowych podatnik musi podejmować racjonalne z jego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach, działania zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy też eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji, a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady, każde tego rodzaju przedsięwzięcie zmierzające do zapobieżenia powstania takiej sytuacji, powinno być postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a związane z tym koszty, jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p”. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 871/16 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił: „(...) W przypadku odszkodowań, kar umownych i innych wydatków wynikających z odstąpienia przez podatnika od umowy należy uznać, że wykazują one związek z przychodami wówczas, gdy podatnik ma na uwadze możliwość osiągnięcia, choćby nawet potencjalnie, jakiegoś przychodu, czy to z określonej innej transakcji, czy też na skutek redukcji kosztów pośrednich, czyli ogólnych, dotyczących całej działalności. Istotne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika, począwszy od momentu zawarcia wszystkich umów składających się na określone zdarzenie gospodarcze. Należy zatem oceniać w tym przypadku racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Podkreślić należy, że tam, gdzie występują koszty pośrednio związane z przychodami oraz dotyczące całokształtu działalności podatnika, można nierzadko w przypadku zapłaty odszkodowań powiązać je z zabezpieczeniem źródła przychodu”. Podobny pogląd wywieść należy z wyroku NSA sygn. akt  II FSK 374/16 z dnia 28 lutego 2018 r., jak również z wyroku NSA sygn. akt II FSK 2840/16 z dnia 4 października 2018 r. Dodatkowo Spółka wskazała, iż jej zdaniem wypłacone Pracownikowi odszkodowanie należy traktować jako wydatek na rzecz pracownika. Zgodnie z art. 15 ust. 4g ustawy „Należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony”. Zdaniem Wnioskodawcy powyższy przepis jednoznacznie przesądza o tym, że wydatki na rzecz pracowników uznawane są przez ustawodawcę za koszt uzyskania przychodu, skoro dokładnie określa on zasadę ich zaliczalności do określonych okresów podatkowych. Oczywiste jest też, że nie wypłacenie lub nie postawienie do dyspozycji pracownika należnych mu, wynikających z umowy kwot, ma tylko taki skutek, że stanowią one koszt uzyskania przychodów w miesiącu faktycznej wypłaty bądź pozostawienia do dyspozycji pracownika. Natomiast z wykładni zewnętrznej systemowej wynika, że przepisy prawa pracy nakładają na pracodawcę obowiązki określonych świadczeń, w tym m.in. odpraw (rekompensat) związanych ze zwalnianiem pracowników. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego „Możliwe jest przyznanie pracownikowi w umowie o pracę odprawy na wypadek rozwiązania stosunku pracy, do której pracownik nabywa prawo niezależnie od odprawy wypłaconej na podstawie art. 8 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844 z późn. zm.)”. Zdaniem Spółki, otrzymane przez Pracownika odszkodowanie, stanowi dla tej osoby przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto pogląd, że o zakwalifikowaniu świadczenia jako przychodu ze stosunku pracy decyduje to, czy określone świadczenie może otrzymać wyłącznie pracownik, czy również inna osoba nie związana tego rodzaju stosunkiem prawnym. Istotne jest to, czy istnieje związek prawny lub faktyczny danego świadczenia ze stosunkiem pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 251/08). W związku z powyższym Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż ustalone za porozumieniem stron odszkodowanie w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, podobnie jak ustalone w umowie o pracę wynagrodzenie za pracę, jest zawsze świadczeniem należnym pracownikowi. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem, że odszkodowanie wypłacone Pracownikowi stanowi koszty uzyskania przychodów dla Spółki. W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego na wstępie. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1800 ze zm.): kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).   Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.   Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo - skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne, aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody. Aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku. Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednie związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Z przepisu art. 15 ust. 1 ww. ustawy wynika zatem, iż by wydatki poczynione przez podatnika można uznać za koszt uzyskania przychodu, muszą być poniesione w sposób celowy. Podatnik więc podejmując decyzję o dokonaniu wydatku, musi być przeświadczony o racjonalności, z punktu widzenia prowadzonej przez niego działalności, wydatkowania środków finansowych. Jednocześnie zauważyć należy, że obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy. W większości przypadków związek z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Należy w tym miejscu podkreślić, że koszt uzyskania przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do osiągnięcia przychodów. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, iż jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.   W tym miejscu należy zauważyć, że kosztami podatkowymi – co do zasady – są tzw. koszty pracownicze. Koszty te obejmują nie tylko wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie, ale i diety, inne należności za czas podróży służbowej, wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników, świadczenia medyczne oraz inne wydatki na rzecz pracowników, pod warunkiem spełnienia przesłanki wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zatem, w świetle powyższego, pracodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami. Jednocześnie zaznaczyć należy, że wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.   Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że  Spółka w 2017 r. zawarła z osobą fizyczną („Pracownik”) umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku Regionalnego Kierownika Sprzedaży. W wyniku zmian organizacyjnych Spółka postanowiła likwidować stanowisko zajmowane przez Pracownika i nie miała możliwości zaoferowania tej osobie innego stanowiska pracy. W związku z powyższym powstała konieczność rozwiązania umowy o pracę z Pracownikiem i Spółka złożyła pracownikowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, który wynosił 3 miesiące. Strony (Pracodawca i Pracownik) postanowiły rozwiązać umowę na mocy porozumienia stron i Spółka odwołała złożone oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę. Na mocy ww. porozumienia stron uzgodniono, że Pracodawca wypłaci pracownikowi: 1.    Odprawę w wysokości i na zasadach określonych w art. 8 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy  z przyczyn nie dotyczących pracowników, w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia brutto. 2.    Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę w wysokości czteromiesięcznego wynagrodzenia brutto. 3.    Ekwiwalent za urlop. 4.    Ekwiwalent na wynajęcie samochodu na okres trzymiesięczny z uwagi na fakt, że pracownik był uprawniony do korzystania z samochodu służbowego do celów prywatnych. Przy ustalaniu kwoty odszkodowania uwzględniono okoliczność, iż w przypadku rozwiązania umowy za wypowiedzeniem, przysługiwałoby mu wynagrodzenie za okres wypowiedzenia oraz samochód służbowy. Natomiast Spółka ze względu na zmiany organizacyjne dążyła do jak najszybszego zakończenia umowy o pracę z Pracownikiem. Na stanowisku zajmowanym przez Pracownika nie został zatrudniony inny pracownik.   W związku z powyższym podkreślić należy, że przestrzeganie zapisów umów o pracę jest jednym z elementów funkcjonowania podatnika jako przedsiębiorcy i pracodawcy. W ten sposób realizuje się zasady wynikające z przepisów prawa pracy. Wydatki związane z realizacją umów o pracę są wydatkami mającymi na celu osiągnięcie przychodu i związane z są utrzymaniem źródła przychodu. Wydatkom tym nie można postawić zarzutu nieracjonalności. Wydatki te pomimo tego, że dotyczą osób niebędących już pracownikami podatnika to jednak wynegocjonowane zostały w ramach umów pracowniczych i związane są generalnie rzecz ujmując z kosztami pracy. Ponadto wydatki te nie zostały zaliczone do katalogu wydatków, niezaliczanych do kosztów uzyskania przychodów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.   Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że przedstawione we wniosku wydatki, które ponieśliście Państwo w związku z rozwiązaniem stosunku pracy z pracownikiem za porozumieniem stron są nieodłącznie związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Obowiązek wypłaty odprawy wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa pracy (art. 8 ust. 1 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników (Dz.U. z 2018 r. poz. 1969) w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia brutto), natomiast wypłata odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę w wysokości czteromiesięcznego wynagrodzenia brutto, ekwiwalent za urlop oraz ekwiwalent na wynajęcie samochodu na okres trzymiesięczny  zostały skalkulowane z uwzględnieniem okoliczności, iż w przypadku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem pracownikowi przysługiwałoby wynagrodzenie za okres wypowiedzenia oraz samochód służbowy, natomiast Spółka dążyła  do przeprowadzenia jak najszybszej reorganizacji struktury.  Należy zatem stwierdzić, iż wydatki te mogą stanowić koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jak słusznie Państwo wskazaliście wydatki te nie podlegają przy tym ograniczeniom określonym w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bowiem przepis ten nie dotyczy kwestii, o której mowa w Państwa wniosku.   Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe. Odnosząc się do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).