0111-KDIB1-2.4010.551.2021.2.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 22 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy:     - obowiązkowe składki zapłacone przez Spółkę do SOKA-BAU stanowią dla niej koszt uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia,     - świadczenie urlopowe wypłacane przez Spółkę pracownikom nie stanowi dla niej kosztu uzyskania przychodów,     - zwrot świadczenia urlopowego otrzymany przez Spółkę od SOKA-BAU nie stanowi dla niej przychodu. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych dlatego też pismem z 11 stycznia 2022 r. wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 24 stycznia 2022 r. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Wnioskodawca (zwany dalej: „Spółką”) posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Spółka prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie oddelegowania pracowników budowlano-montażowych do Niemiec, gdzie wykonują oni pracę pod nadzorem usługobiorcy Spółki. Ze względu na specyfikę branży budowlanej niemieckie przepisy przewidują istnienie kasy urlopowej SOKA-BAU (dalej w skrócie: „SOKA-BAU”). Przyjęto, że branża budowlana charakteryzuje się wysoką rotacją pracowników różnych narodowości, zmiennością miejsc budów i zależnością intensywności prac od wielu czynników (w tym warunków atmosferycznych, czy przestojów na remontowanym obiekcie). Intencją wprowadzenia SOKA-BAU było to, żeby pracowników wykonujących pracę na terytorium Niemiec nie obowiązywały różne zasady w zakresie płacy minimalnej oraz udzielania urlopów. W związku z tym została utworzona SOKA-BAU, w której uczestnictwo jest obowiązkowe zarówno dla pracowników niemieckich, jak i dla pracowników oddelegowanych do wykonywania pracy na terytorium Niemiec. Spółka, jako podmiot którego pracownicy wykonują prace budowlano-montażowe na terytorium Niemiec, jest zobowiązana do uczestnictwa w SOKA-BAU oraz jest zobowiązana do wpłacania składek do SOKA-BAU na zasadach określonych w przepisach niemieckich. Zasady uczestnictwa w SOKA-BAU i opłacania składek są następujące:      - pracodawca przed rozpoczęciem prac budowlano-montażowych na terytorium Niemiec jest zobowiązany przesłać zgłoszenie do SOKA-BAU i otrzymuje od SOKA-BAU        indywidualny numer,      - pracodawca jest zobowiązany przesyłać dane pracowników wykonujących prace budowlano-montażowe na terytorium Niemiec oraz informacje o zmianie tych danych,      - pracodawca jest zobowiązany odprowadzać do SOKA-BAU składkę za każdego pracownika wykonującego prace budowlano-montażowe na terytorium Niemiec,      - składka wynosi 15,4% wynagrodzenia brutto pracownika i jest w całości finansowana przez pracodawcę (nie jest potrącana z wynagrodzenia pracownika),      - składka jest opłacana za okresy miesięczne i przekazywana do SOKA-BAU do 28. dnia następnego miesiąca. Pracownikom, którzy wykonywali prace budowlano-montażowe na terytorium Niemiec, którzy zostali zgłoszeni do SOKA-BAU i za których były odprowadzane składki do SOKA-BAU przysługuje świadczenie urlopowe. Zasady wypłacania świadczenia urlopowego są następujące:     - na podstawie zgłoszonych i opłaconych składek SOKA-BAU ustala wysokość świadczenia urlopowego,     - jednocześnie pracodawca, znając zasady ustalania wysokości świadczenia urlopowego, na podstawie posiadanych informacji również ustala wysokość świadczenia        urlopowego,     - świadczenie urlopowe wynosi 14,25% wypracowanego wynagrodzenia brutto,     - świadczenie urlopowe jest wypłacane pracownikom za miesiąc, w którym faktycznie korzystają oni z dni wolnych od pracy w związku z urlopem,     - świadczenie urlopowe jest wypłacane przez pracodawcę, jednocześnie pracodawca powiadamia SOKA-BAU o fakcie wypłaty tego świadczenia,     - pracodawca wykazuje świadczenie urlopowe brutto na liście płac oraz nalicza z niego składki na ubezpieczenie społeczne i zaliczkę na podatek dochodowy od osób       fizycznych,     - następnie SOKA-BAU zwraca pracodawcy wypłacone przez niego świadczenie urlopowe brutto,     - jeśli pracownik zakończył pracę i nie wykonuje już prac budowlano-montażowych na terytorium Niemiec, to świadczenie urlopowe jest wypłacane bezpośrednio przez SOKA-       BAU. Możliwe są sytuacje w których składki odprowadzane przez Spółkę do SOKA-BAU za poprzedni miesiąc są pomniejszane o zwrot świadczenia urlopowego należny Spółce od SOKA-BAU. Pomniejszenie to ma miejsce na zasadzie potrącenia. Pracownik otrzymujący świadczenie urlopowe z SOKA-BAU nie otrzymuje za okres takiego urlopu wynagrodzenia urlopowego ustalanego zgodnie z przepisami polskiego kodeksu pracy. Przedmiotowe wynagrodzenie urlopowe naliczane wg zasad SOKA-BAU nie stanowi na gruncie przepisów niemieckich odpowiednika polskiego świadczenia urlopowego wypłacanego zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Nie stanowi też wydatku pracodawcy na działalność socjalną stanowiącą odpowiednik działalności socjalnej zdefiniowanej w obowiązujących na terytorium Polski przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Dochody z działalności gospodarczej w zakresie oddelegowania pracowników budowlano-montażowych do świadczenia pracy pod nadzorem usługobiorcy Spółki na terenie Niemiec Spółka opodatkowuje w całości w Polsce stosując ustawę z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że: Zgodnie z obowiązującymi w Niemczech przepisami podmiot zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia (świadczenia) urlopowego uzależniony jest od rodzaju wynagrodzenia (świadczenia) urlopowego: 1)    Ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Jest wypłacany po zakończeniu przez pracownika Spółki pracy na obiektach budowlano-montażowych w Niemczech. Ekwiwalent jest wypłacany wyłącznie na wniosek pracownika składany bezpośrednio do kasy urlopowej. Kasa urlopowa wypłaca ekwiwalent bezpośrednio na konto pracownika. Spółki w ogóle nie uczestniczy w procesie przyjmowania, obsługiwania, rozliczania i wypłaty wniosków o ekwiwalent. Ewentualne wnioski złożone w Spółce pozostają bez rozpatrzenia, a były pracownik powiadamiany jest o konieczności złożenia wniosku o ekwiwalent bezpośrednio do kasy urlopowej. 2)    Odszkodowanie za urlop zaległy. Jest wypłacane, gdy pracownik Spółki nadal świadczy pracę na obiektach budowlano-montażowych w Niemczech, ale urlop, na który pracownik składa wniosek jest zaległy. Urlop jest zaległy w roku kalendarzowym (na przykład 2022), gdy został wypracowany w roku kalendarzowym o dwa lata poprzedzającym dany rok kalendarzowy lub został wypracowany jeszcze wcześniej (w przykładzie lata 2020 i wcześniejsze). Odszkodowanie jest wypłacane wyłącznie na wniosek pracownika składany bezpośrednio do kasy urlopowej. Kasa urlopowa wypłaca odszkodowanie bezpośrednio na konto pracownika. Spółka w ogóle nie uczestniczy w procesie przyjmowania, obsługiwania, rozliczania i wypłaty wniosków o odszkodowanie za zaległy urlop swoich pracowników. Ewentualne wnioski złożone w Spółce pozostają bez rozpatrzenia, a pracownik powiadamiany jest o konieczności złożenia wniosku o odszkodowanie za zaległy urlop bezpośrednio do kasy urlopowej. 3)    Bieżący urlop. Jest wypłacany gdy pracownik nadal świadczy pracę na obiektach budowlano-montażowych w Niemczech, a urlop, na który pracownik składa wniosek jest bieżący (nie jest zaległy), tj. urlop wypracowany został w bieżącym roku kalendarzowym lub w roku kalendarzowym poprzedzającym bieżący rok kalendarzowy. Wnioski o urlop bieżący pracownicy Spółki składają w Spółce. Spółka je przyjmuje i zgłasza zbiorczą, szczegółową informację o wnioskach urlopowych do kasy urlopowej. Na podstawie zgłoszenia kasa urlopowa ustala wysokość świadczenia urlopowego. Jednocześnie Spółka, znając zasady ustalania wysokości świadczenia urlopowego również wylicza ich wysokość. Spółka wykazuje wynagrodzenie (roszczenie) urlopowe na liście płac i wypłaca je swoim pracownikom z bieżącym wynagrodzeniem. W następnym miesiącu kasa urlopowa SOKA-BAU zwraca Spółce wypłacone wynagrodzenie (roszczenie) urlopowe. Ciężar urlopu bieżącego ponosi ostatecznie kasa urlopowa. Spółka pełni zatem funkcję pewnego rodzaju pośrednika w przekazywaniu wynagrodzenia (roszczenia) urlopowego i dysponenta środków finansowych kasy urlopowej. 4)    W każdej innej niewymienionej wyżej sytuacji zobowiązanym do wypłaty wynagrodzenia urlopowego jest kasa urlopowa. Wynagrodzenie (roszczenie) urlopowe jest wynagrodzeniem za czas urlopu i nie jest dodatkowym świadczeniem. Pracownik świadczący pracę na obiektach budowlano- montażowych w Niemczech, który korzysta z urlopu, otrzymuje wyłącznie wynagrodzenie (świadczenie) urlopowe wypracowane w ramach postępowania urlopowego w kasie urlopowej SOKA-BAU i nie otrzymuje żadnego innego świadczenia lub wynagrodzenia czy to na podstawie polskiego Kodeksu Pracy czy jakichkolwiek innych niemieckich przepisów. Pytania 1.    Czy obowiązkowe składki zapłacone przez Spółkę do SOKA-BAU stanowią dla niej koszt uzyskania przychodów, a jeśli tak to w którym momencie? 2.    Czy świadczenie urlopowe wypłacane przez Spółkę pracownikom stanowi dla niej koszt uzyskania przychodów? 3.    Czy zwrot świadczenia urlopowego otrzymany przez Spółkę od SOKA-BAU stanowi dla niej przychód? Państwa stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy Ad 1 Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych określają przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej w skrócie: „u.p.d.o.p.”). Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przyjmuje się, że za koszt uzyskania przychodów uznaje się wydatki, które łącznie spełniają następujące warunki: a)    został poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów, b)    ma charakter definitywny, czyli został poniesiony ze środków podatnika i nie został mu zwrócony w jakiejkolwiek formie, c)    nie znajduje się w grupie wydatków, które zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, d)    zostały właściwie udokumentowane. Zdaniem Spółki w zakresie składek do SOKA-BAU wszystkie ww. warunki będą spełnione, a w konsekwencji składki te będą kosztem uzyskania przychodów. Po pierwsze, składki odprowadzane do SOKA-BAU będą miały związek z przychodami Spółki. Spółka świadczy usługi w zakresie oddelegowania pracowników budowlano-montażowych do Niemiec, gdzie wykonują oni pracę pod nadzorem usługobiorcy Spółki. W celu świadczenia tych usług Spółka musi co miesiąc zgłosić się do SOKA-BAU i co miesiąc odprowadzać składki do SOKA-BAU. W przypadku pracowników oddelegowanych do wykonywania prac budowlano-montażowych na terytorium Niemiec opłacanie składek do SOKA-BAU jest obligatoryjne. Tym samym opłacanie składek do SOKA-BAU warunkuje możliwość świadczenia usług w zakresie oddelegowania pracowników budowlano-montażowych do Niemiec, a w konsekwencji uzyskiwanie przychodów przez Spółkę. Po drugie, składki odprowadzane do SOKA-BAU są wydatkiem o charakterze definitywnym. Składki do SOKA-BAU są w całości finansowane przez Spółkę i nie są potrącane z wynagrodzenia pracownika. Składki do SOKA-BAU nie są również zwracane Spółce. Zwrot dotyczy jedynie świadczenia urlopowego, ale tej kwestii dotyczy pytanie drugie. Natomiast składka do SOKA-BAU nie jest Spółce zwracana w jakikolwiek sposób. Po trzecie, składki do SOKA-BAU nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., a więc w grupie wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Po czwarte, składki do SOKA-BAU są właściwie udokumentowane. Stanowisko Spółki potwierdza interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 9 listopada 2016 r. (sygn. 3063-ILPB1-3.4511.148.2016.1.WS), w której stwierdzono: „Z powyższego opisu sprawy wynika, że wymienione wydatki mają związek z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą i tej działalności dotyczą. Ich poniesienie ma charakter obowiązkowy, a ich opłacanie warunkuje wykonywanie prac budowlanych na terenie Niemiec. W konsekwencji Wnioskodawca może niniejsze wydatki zaliczać do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Reasumując - wydatki związane z opłacaniem składek do kasy SOKA-BAU stanowią koszt uzyskania przychodów". Zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Zdaniem Spółki składki do SOKA-BAU będą kosztem pośrednim, a więc będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. Wydatek ten pozostaje w związku z całokształtem przychodów Spółki z tytułu świadczenia usług w zakresie oddelegowania pracowników budowlano-montażowych do Niemiec. Tym samym moment zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów należy ustalić na podstawie art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. Reasumując: składki zapłacone przez Spółkę do SOKA-BAU stanowią dla niej koszt uzyskania przychodów, a wydatek ten należy zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. Ad 2 Zgodnie z przytaczanym już art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Za koszt uzyskania przychodów uznaje się jedynie wydatki o charakterze definitywnym, czyli takie które nie są podatnikowi zwracane w jakiejkolwiek formie. Świadczenie urlopowe wypłacane pracownikom przez Spółkę jest jej następnie zwracane przez SOKA-BAU. Tym samym świadczenie urlopowe nie stanowi dla Spółki wydatku o charakterze definitywnym co oznacza, że wydatek ten nie powinien stanowić dla niej kosztu uzyskania przychodów. Reasumując: świadczenie urlopowe wypłacane przez Spółkę pracownikom nie stanowi dla niej kosztu uzyskania przychodów. Ad 3 Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie ze stanowiskiem Spółki w zakresie pytania drugiego wypłacane świadczenie urlopowe nie stanowi dla niej kosztu uzyskania przychodów. Tym samym zwrot świadczenia urlopowego otrzymany przez Spółkę od SOKA-BAU, jako wydatek niezaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nie będzie stanowił przychodu Spółki na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. Reasumując: zwrot świadczenia urlopowego otrzymany przez Spółkę od SOKA-BAU nie stanowi dla niej przychodu. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:     - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu          podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),     - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,     - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,     - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,     - został właściwie udokumentowany,     - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem  przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie jego przychodu. Do ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na: 1)    bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód), 2)    inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie). Za koszty bezpośrednie związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika. Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Zatem z art. 15 ust. 4 i 4b-c ustawy o CIT, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są, co do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie jest związane, a zatem pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w momencie, w którym powstanie przychód, w celu uzyskania którego zostały poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym. Natomiast koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT: Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Z kolei w myśl art. 15 ust. 4g ustawy o CIT: Należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57. W myśl art. 15 ust. 4h ustawy o CIT: Składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g, określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są należne, pod warunkiem że składki zostaną opłacone: 1)    z tytułu należności wypłacanych lub postawionych do dyspozycji w miesiącu, za który są należne - w terminie wynikającym z odrębnych przepisów; 2)    z tytułu należności wypłacanych lub postawionych do dyspozycji w miesiącu następnym, w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony - nie później niż do 15 dnia tego miesiąca. Przedmiotem Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności jest ustalenia, czy obowiązkowe składki zapłacone przez Spółkę do SOKA-BAU stanowią koszty uzyskania przychodów, a jeśli tak to w którym momencie. Z opisu stanu faktycznego wynika, że Spółka, jako podmiot którego pracownicy wykonują prace budowlano-montażowe na terytorium Niemiec, jest zobowiązana do uczestnictwa w SOKA-BAU oraz jest zobowiązana do wpłacania składek do SOKA-BAU na zasadach określonych w przepisach niemieckich. Pracodawca jest zobowiązany odprowadzać do SOKA-BAU składkę za każdego pracownika wykonującego prace budowlano-montażowe na terytorium Niemiec. Składka wynosi 15,4% wynagrodzenia brutto pracownika i jest w całości finansowana przez pracodawcę (nie jest potrącana z wynagrodzenia pracownika). Składka jest opłacana za okresy miesięczne i przekazywana do SOKA-BAU do 28. dnia następnego miesiąca. Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku stwierdzić należy, że składki zapłacone przez Spółkę do kasy SOKA-BAU stanowią koszt uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatki te mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki i tej działalności dotyczą. Ich poniesienie ma charakter obowiązkowy, a ich opłacanie warunkuje wykonywanie prac budowlano-montażowych na terenie Niemiec. Składki te nie są ujęte w katalogu zawartym w art. 16 ustawy o CIT, tj. katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. Natomiast wydatków tych nie można bezpośrednio powiązać z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów. W przedmiotowej sprawie nie znajdzie również zastosowania wyżej cytowany przepis art. 15 ust. 4h ustawy o CIT, gdyż składki do których wypłacenia zobowiązana jest Spółka, są określone na zasadach przepisów niemieckich. A zatem nie można ich utożsamiać ze składkami z tytułu należności, o których mowa w art. 15 ust. 4g ustawy o CIT. Wydatki te stanowią zatem inne niż bezpośrednie związane z przychodami koszty uzyskania przychodów zaliczane do kosztów podatkowych w momencie poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe. Kolejne wątpliwości, które przedstawili Państwo we wniosku dotyczą ustalenia, czy świadczenie urlopowe wypłacane przez Spółkę pracownikom stanowi dla niej koszt uzyskania przychodów i czy zwrot świadczenia urlopowego otrzymany przez Spółkę od SOKA-BAU stanowi dla niej przychód. Z opisu sprawy wynika, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop i odszkodowanie za urlop zaległy są wypłacane bezpośrednio na konto pracownika. Spółka w ogóle nie uczestniczy w procesie przyjmowania, obsługiwania, rozliczania i wypłaty wniosków o ekwiwalent za niewykorzystany urlop i odszkodowania za zaległy urlop swoich pracowników. Natomiast bieżący urlop jest wypłacany gdy pracownik nadal świadczy pracę na obiektach budowlano-montażowych w Niemczech. Wnioski o urlop bieżący pracownicy składają w Spółce. Spółka je przyjmuje i zgłasza zbiorczą, szczegółową informację o wnioskach urlopowych do kasy urlopowej. Na podstawie zgłoszenia kasa urlopowa ustala wysokość świadczenia urlopowego. Jednocześnie Spółka, znając zasady ustalania wysokości świadczenia urlopowego również wylicza ich wysokość. Spółka wykazuje wynagrodzenie (roszczenie) urlopowe na liście płac i wypłaca je swoim pracownikom z bieżącym wynagrodzeniem. W następnym miesiącu kasa urlopowa SOKA-BAU zwraca Spółce wypłacone wynagrodzenie (roszczenie) urlopowe. Ciężar urlopu bieżącego ponosi ostatecznie kasa urlopowa. Spółka pełni zatem funkcję pewnego rodzaju pośrednika w przekazywaniu wynagrodzenia (roszczenia) urlopowego i dysponenta środków finansowych kasy urlopowej. Wynagrodzenie (roszczenie) urlopowe jest wynagrodzeniem za czas urlopu i nie jest dodatkowym świadczeniem. Pracownik świadczący pracę na obiektach budowlano- montażowych w Niemczech, który korzysta z urlopu, otrzymuje wyłącznie wynagrodzenie (świadczenie) urlopowe wypracowane w ramach postępowania urlopowego w kasie urlopowej SOKA-BAU i nie otrzymuje żadnego innego świadczenia lub wynagrodzenia czy to na podstawie polskiego Kodeksu Pracy czy jakichkolwiek innych niemieckich przepisów. W tym miejscu wskazać należy, że ustawa o CIT, nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną – przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika, czyli wpływu, bezpośrednio do majątku podatnika względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Ponadto, wyjątek od reguły, zgodnie z którą przychodem podatnika są przysporzenia faktycznie przez niego uzyskane wprowadza art. 12 ust. 3 ustawy o CIT. Stosownie do tego przepisu, Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość – Komentarz do art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. LEX 2014). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11 stwierdzając, że z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejsza jego zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy. Owa definitywność w zakresie środków pieniężnych definiowana powinna być przez pryzmat możliwości swobodnego nimi dysponowania. W ocenie organu przysporzenie w postaci otrzymania przez podatnika środków pieniężnych zostać może uznane za przychód w podatku dochodowym od osób prawnych, o ile łącznie zostaną spełnione poniższe warunki:     - przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz     - podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.  Przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o CIT. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 ustawy o CIT do kosztów uzyskania przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 16 ustawy o CIT oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony. Biorąc pod uwagę wyłączenia ustawowe wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, brak jest w nich wykluczenia z kosztów uzyskania przychodów świadczeń urlopowych wypłacanych przez Spółkę pracownikom. W świetle powyższego świadczenie urlopowe wypłacane przez Spółkę pracownikom stanowi koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Natomiast zwrot świadczenia urlopowego otrzymany przez Spółkę z kasy SOKA-BAU stanowi przychód podatkowy Wnioskodawcy. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 2 i 3 jest nieprawidłowe. Resumując Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:     - obowiązkowe składki zapłacone przez Spółkę do SOKA-BAU stanowią dla niej koszt uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia – jest prawidłowe,     - świadczenie urlopowe wypłacane przez Spółkę pracownikom nie stanowi dla niej koszt uzyskania przychodów – jest nieprawidłowe,     - zwrot świadczenia urlopowego otrzymany przez Spółkę od SOKA-BAU nie stanowi dla niej przychód – jest nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).