0111-KDIB1-3.4010.573.2021.2.AN

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 2 listopada 2021 r. (za pośrednictwem systemu e-puap) wpłynął Państwa wniosek z 28 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy wydatki Wnioskodawcy poniesione z tytułu wynagrodzenia za pracę wypłacanego zatrudnionemu komandytariuszowi Spółki będą stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 1 lutego 2022 r. (data wpływu tego samego dnia). Treść wniosku jest następująca: Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”), jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w Polsce z zakresu surowców chemicznych, które wykorzystywane są w różnych gałęziach przemysłu, m.in. w przemyśle kosmetycznych, farmaceutycznych, spożywczym, nikotynowym, produkcyjnym w zakresie środków czystościowych i dezynfekcyjnych, oraz wielu innych. Zgodnie z danymi ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest produkcja pozostałych wyrobów chemicznych, gdzie indziej niesklasyfikowana (PKD 20, 59, Z). Wnioskodawca jest spółką komandytową, w której komplementariuszem jest Spółka z o.o., natomiast komandytariuszami są dwie osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, które jednocześnie pełnią funkcję członków zarządu Spółki z o.o. Niewykluczone jest, że komandytariusze będący osobami fizycznymi w przyszłości będą prowadzić działalność gospodarczą. Wnioskodawca planuje zatrudnić jednego ze wspólników - komandytariusza Spółki na stanowisko Dyrektora operacyjnego (COO) na podstawie stosunku pracy. Pracownik będący komandytariuszem Spółki będzie otrzymywał wynagrodzenie z tytułu świadczenia pracy na rzecz Wnioskodawcy. Stosunek pracy łączący komandytariusza ze Spółką będzie posiadał cechy takie jak: osobiste świadczenie pracy, odpłatność pracy, podporządkowanie pracownika kierownictwu podmiotu, ryzyko pracodawcy, ciągłość i powtarzalność pracy. Zgodnie z treścią umowy o pracę, pracownik (komandytariusz Spółki) obowiązany będzie do świadczenia pracy w ramach, której wykonywać będzie m.in. następujące czynności: - nadzór, organizacja i koordynacja pracy podległych działów (tj. Działu Personalnego, Działu Administracji, Działu Zarządzania Produkcją, Działu Logistyki, Działu Jakości,   Laboratorium, Pełnomocnika ds. Akcyzy oraz Biura Zarządu); - budowanie i optymalizacja kluczowych procesów operacyjnych poprzez wdrażanie działań oraz narzędzi optymalizacyjnych jak i poszukiwanie możliwości zwiększenia   efektywności wszystkich procesów biznesowych realizowanych przez Spółkę; - planowanie i podejmowanie działań w celu pełnej realizacji planów produkcyjnych; - nadzór, organizacja i koordynacja terminowej realizacji zamówień; - nadzór nad płynnością pracy Spółki; - planowanie i realizacja budżetów podległych działów; - kompleksowe zarządzanie personelem, w tym ustalanie zakresu obowiązków oraz uprawnień dla podległych pracowników; - podejmowanie, we współpracy z wspólnikami Spółki, strategicznych decyzji dotyczących rynku i inwestycji; - realizacja krótko i długoterminowej strategii Spółki; - wyznaczanie celów i weryfikacja ich realizacji dla podległych działów Spółki; - odpowiedzialność za realizację KPI; - utrzymywanie dobrych relacji z kontrahentami oraz dbałość o pozytywny wizerunek Spółki, zarówno wśród klientów, dostawców i instytucji, jak również na płaszczyźnie   pracowniczej; - współpraca z innymi działami Spółki w zakresie realizacji powierzonych zadań; - obsługa urządzeń biurowych; - odpowiedzialność za sprzęt, meble i urządzenia wykorzystywane do wykonywania powierzonych zadań; - wdrożenie/przyuczanie pracowników o podobnym zakresie obowiązków. Wydanie przez Organ interpretacji w związku z pytaniem zadanym przez Spółkę w treści wniosku nie będzie zatem związane z potrzebą czy koniecznością po stronie Organu:Na mocy znowelizowanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wprowadzonych ustawą z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 2123, dalej: „ustawa nowelizująca”), spółki komandytowe zostały objęte opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób prawnych. Tym samym, od dnia 1 maja 2021 roku, Wnioskodawca uzyskał status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. W piśmie uzupełniającym z 1 lutego 2022 r., na pytanie tut. Organu, czy umowa o pracę o której mowa we wniosku została zawarta zgodnie z odrębnymi przepisami (w szczególności Kodeksem Spółek Handlowych i Kodeksem Pracy), które jako niebędące przepisami podatkowymi nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej, wskazali Państwo, że: Umowa o pracę pomiędzy Spółką a jej wspólnikiem (komandytariuszem Spółki) zostanie zawarta dopiero w przyszłości. Warunki zawartej umowy o pracę będą zgodne z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1320 ze zm.). Bowiem tylko w oparciu o regulacje z zakresu prawa pracy możliwe jest zawarcie prawnie skutecznej umowy o pracę i nawiązanie wynikającego z niej stosunku pracy. Na podstawie umowy o pracę zawartej pomiędzy Spółką a jej wspólnikiem (komandytariuszem) zostanie nawiązany stosunek pracy, w ramach którego pracownik — wspólnik (komandytariusz) będzie otrzymywał wynagrodzenie z tytułu świadczenia pracy na rzecz Spółki. Spółka powzięła wątpliwość w zakresie możliwości zakwalifikowania jako koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, poniesionych przez Spółkę wydatków na wynagrodzenie pracownika będącego komandytariuszem Spółki. W związku z powyższym, Spółka oczekuje od Organu, aby przedstawił on swoje stanowisko w odniesieniu do możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych Spółki wydatków ponoszonych na wynagrodzenie pracownika będącego komandytariuszem Spółki. Innymi słowy, Spółka oczekuje od Organu, aby dokonał on wykładni przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (przepisu prawa podatkowego, który może być przedmiotem interpretacji indywidualnej) i ocenił możliwość jego zastosowania w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego. Przedmiotem wniosku Spółki nie są jednak wątpliwości w zakresie wykładni przepisów innych niż podatkowe, zwłaszcza przepisów z zakresu prawa pracy. W opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca wskazał wprost, że pomiędzy Spółką a jej wspólnikiem (komandytariuszem) zostanie zawarta umowa o pracę i tym samym nawiązany zostanie wynikający z niej stosunek pracy. Co więcej, Spółka wskazała, że nawiązany pomiędzy nią a jej wspólnikiem (komandytariuszem) stosunek pracy będzie posiadał cechy przesądzające o jego istnieniu takie jak: osobiste świadczenie pracy, odpłatność pracy, podporządkowanie pracownika kierownictwu podmiotu, ryzyko pracodawcy, ciągłość i powtarzalność pracy. Wydanie przez Organ interpretacji w związku z pytaniem zadanym przez Spółkę w treści wniosku nie będzie zatem związane z potrzebą czy koniecznością po stronie Organu: -  dokonania wykładni przepisów z zakresu prawa pracy; -  badania treści umowy o pracę, która zostanie zawarta; -  badania przez Organ, czy w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego stosunek pracy nawiązany pomiędzy Spółką a jej wspólnikiem (komandytariuszem) nosi cechy przesądzające o jego istnieniu. Wyżej wymienione okoliczności i informacje stanowią elementy opisu zdarzenia przyszłego, które pomimo że powstaną na gruncie prawa pracy to nie powinny podlegać wykładni przez Organ z dwóch względów: -  elementy te dotyczą regulacji spoza systemu prawa podatkowego; -  nie zostały objęte treścią pytania zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przez Wnioskodawcę. Organ powinien wyłącznie wypowiedzieć się czy w przedstawionych przez Wnioskodawcę okolicznościach, Spółka będzie mogła zakwalifikować poniesione wydatki na wynagrodzenie dla pracownika jako koszty uzyskania jej przychody w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Jeżeli potencjalnie stosunek pracy nawiązany pomiędzy Spółką a jej wspólnikiem (komandytariuszem) nie posiadałby obligatoryjnych cech świadczących o istnieniu stosunku pracy, to wówczas ryzyko związane z zaliczaniem takich wydatków na wynagrodzenie do kosztów uzyskania przychodów i wynikające z niego konsekwencje ciążyłyby wyłącznie na Spółce. W takiej sytuacji, wydana w stosunku do Spółki interpretacja indywidualna w ww. zakresie nie udzielałaby jej ochrony z uwagi na brak zgodności pomiędzy opisanymi a rzeczywistymi okolicznościami zdarzenia przyszłego, przedstawionymi we wniosku na podstawie, którego zostałaby wydana interpretacja indywidualna. Dodatkowo, Wnioskodawca zwraca uwagę na interpretację indywidualną z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. 0461-ITPB3.4510.26.2017.2.KP,  wydaną przez Organ w stosunku do innego podatnika. Interpretacja została wydana w odniesieniu do zbliżonego opisu zdarzenia przyszłego, a we wniosku o jej wydanie podatnik zadał pytanie podobne do pytania zadanego przez Wnioskodawcę. W toku postępowania interpretacyjnego, Organ wezwał podatnika do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku poprzez wskazanie czy stosunek prawny zawarty z pracownikiem będzie spełniał cechy stosunku pracy, tj.: osobiste świadczenie pracy, odpłatność pracy, podporządkowanie pracownika kierownictwu podmiotu, ryzyka pracodawcy, ciągłość i powtarzalność pracy. Podatnik w odpowiedzi na wezwanie wskazał, że stosunek prawny zawarty pomiędzy pracownikiem a nim będzie posiadał cechy stosunku pracy. Po przedstawieniu przez podatnika takich informacji w zakresie opisu zdarzenia przyszłego, Organ uznał że wniosek został dostatecznie uzupełniony. W efekcie, Organ wydał interpretację, w której uznał stanowisko zaprezentowane przez podatnika za prawidłowe. Spółka zaznacza, że podobna informacja, jak w opisie zdarzenia przyszłego ww. Interpretacji została przez nią wskazana wprost, tj. pomiędzy Spółką a jej wspólnikiem (komandytariuszem) zostanie zawarta umowa o pracę i tym samym nawiązany zostanie wynikający z niej stosunek pracy. Stosunek pracy będzie posiadał cechy przesądzające o jego istnieniu takie jak: osobiste świadczenie pracy, odpłatność pracy, podporządkowanie pracownika kierownictwu podmiotu, ryzyko pracodawcy, ciągłość i powtarzalność pracy. W nawiązaniu do powyższego, Spółka zwraca się z prośbą do Organu o wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w związku ze złożonym przez nią wnioskiem o wydanie interpretacji w oparciu o przedstawiony i wyjaśniony opis zdarzenia przyszłego, albowiem przedmiotem wniosku są przepisy prawa podatkowego, a nie przepisy prawa pracy czy kodeksu spółek handlowych. Ponadto, Spółka zaznacza, że nie powinna być odmiennie traktowana przez Organ w toku postępowania interpretacyjnego. Pytanie Czy wydatki Wnioskodawcy poniesione z tytułu wynagrodzenia za pracę wypłacanego zatrudnionemu komandytariuszowi Spółki będą stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT? Państwa stanowisko w sprawie Wydatki Spółki poniesione z tytułu wynagrodzenia za pracę wypłacanego zatrudnionemu komandytariuszowi Spółki będą stanowić dla niej koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.   W pierwszej kolejności, Wnioskodawca wyjaśnia, że na mocy ustawy nowelizującej Spółka z uwagi na to, że jest spółką komandytową uzyskała status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Regulacje w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych są zatem stosowane w odniesieniu do Spółki od dnia 1 maja 2021 roku (Spółka wybrała odroczenie w czasie opodatkowania podatkiem CIT). Stanowi o tym przepis art. 1 ust. 3 pkt 1 Ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. Wymieniony przepis stanowi, że przepisy Ustawy o CIT mają zastosowanie do spółek komandytowych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, która ma obecnie zastosowanie do Spółki, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Oznacza to, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu wydatków zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, Wnioskodawca powinien wykazać związek tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca zawarł enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, iż każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Na podstawie tego przepisu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów m.in.: -  wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników lub członków spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku dochodowego (art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT), -  wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych oraz spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji (art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT). Podsumowując, samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, niezamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną uznane za koszty uzyskania przychodów. Istotne jest to, że dany wydatek: -  musi zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika; -  musi być definitywny (rzeczywisty); -  musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą; -  musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów, lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów; -  musi zostać właściwie udokumentowany; -  nie może znajdować się w grupie wydatków, które zostały zaliczone do katalogu, o którym mowa w art. 16 Ustawy o CIT. Wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę z tytułu wypłaty wynagrodzenia za pracę świadczoną przez komandytariusza w ramach stosunku pracy, będą spełniać wszystkie powyższe warunki. W szczególności: -  wydatki zostaną poniesione z zasobów majątkowych Spółki; -  wydatki będą rzeczywistymi i definitywnymi wydatkami Spółki, realizowanymi przez Spółkę poprzez przelewy na rachunek bankowy pracownika - komandytariusza; -  wydatki będą pozostawać w związku z działalnością gospodarczą, prowadzoną przez Spółkę, gdyż Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji wyrobów chemicznych, a praca świadczona przez komandytariusza w ramach stosunku pracy będzie bezpośrednio związana z tą działalnością; -  wydatki będą ponoszone w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów; należy bowiem zauważyć, że dla prawidłowego prowadzenia działalności produkcyjnej, konieczne jest zaangażowanie odpowiednio wykwalifikowanego personelu, który będzie w stanie zapewnić odpowiedni poziom prowadzonego biznesu operacyjnego. Komandytariusz ze względu na posiadane kwalifikacje oraz znajomość specyfiki branży produkcyjnej wyrobów chemicznych będzie m.in. budował i optymalizował kluczowe procesy operacyjne poprzez wdrażanie działań oraz narzędzi optymalizacyjnych, jak i poszukiwał możliwości zwiększenia efektywności wszystkich procesów biznesowych realizowanych przez Spółkę, planował i podejmował działania w celu pełnej realizacji planów produkcyjnych, utrzymywał relacje z kontrahentami oraz dbał o pozytywny wizerunek Spółki, zarówno wśród klientów, dostawców i instytucji. Realizacja obowiązków pracowniczych przez komandytariusza niewątpliwie będzie przyczyniać się do zwiększenia, zachowania i zabezpieczenia przychodów Spółki; -  wydatki będą właściwie udokumentowane nie tylko umową o pracę oraz potwierdzeniami przelewów na rachunek bankowy komandytariuszu z tytułu wynagrodzenia za pracę, ale też wewnętrzną dokumentacją, która powstanie w związku i w wyniku pracy świadczonej przez komandytariusza na rzecz Spółki; -  wydatki nie znajdują się w grupie wydatków, które zostały zaliczone do katalogu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT. W szczególności, wynagrodzenie wypłacane komandytariuszowi z tytułu świadczonej przez niego pracy nie będzie wydatkiem „związanym z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników” o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 38 Ustawy o CIT, gdyż wynagrodzenie wypłacane komandytariuszowi za świadczoną przez niego pracę nie będzie stanowić świadczenia jednostronnego Spółki. Bowiem w zamian za wynagrodzenie wypłacane komandytariuszowi, Spółka będzie otrzymywać od niego świadczenie wzajemne w postaci świadczonej pracy. Z literalnego brzmienia przepisu art. 16 ust. 1 pkt 35 ustawy o CIT wynika, że tylko wydatki związane z dokonywaniem świadczeń jednostronnych na rzecz udziałowców (akcjonariuszy) lub członków spółdzielni nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Zatem — wnioskując a contrario — kosztami uzyskania przychodów będą koszty w postaci wydatków będących wynagrodzeniami wspólników (w tym komandytariusza), którzy są pracownikami tych podmiotów lub z którymi zostały zawarte umowy cywilnoprawne, pod warunkiem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Z analizy przytoczonych uprzednio przepisów wynika zatem, że ustawodawca nie wyłączył z kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na wynagrodzenie w części finansowanej przez Spółkę, na rzecz komandytariusza Spółki za świadczoną przez niego pracę na stanowisku Dyrektora operacyjnego (COO) w ramach stosunku pracy. W szczególności, wynagrodzenie z tego tytułu nie stanowi jednostronnego świadczenia Spółki, gdyż jest ono ekwiwalentem za pracę na rzecz Spółki. Jednocześnie należy wskazać, spółka komandytowa, z dniem, w którym stała się podatnikiem CIT, nie utraciła tym samym charakteru spółki osobowej (czyli spółki niemającej osobowości prawnej). Natomiast, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki niebędącej osobą prawną - także małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki. Tym samym jeśli podatnik wykonuje bieżące prace na rzecz spółki osobowej, działając jako jej wspólnik, to wartość jego pracy nie mogłaby stanowić dla niego kosztu uzyskania przychodu w zakresie, w jakim uczestniczy on w zyskach tej spółki, ale pod warunkiem, że byłaby to spółka transparentna podatkowo, a jej podatnikami są jej wspólnicy. Tymczasem spółka komandytowa jest co prawda spółką osobową, ale utraciła, z dniem 1 maja 2021 roku swoją transparentność podatkową, stając się podatnikiem CIT, wobec czego powołany przepis ustawy o PIT nie będzie miał zastosowania, a niniejsze zapytanie należy rozpatrywać wyłącznie w oparciu o powołane we wniosku przepisy ustawy o CIT, które nie wyłączają z kosztów uzyskania przychodów własnej pracy wspólnika. Mając na względzie powyższe, wydatki Spółki poniesione z tytułu wynagrodzenia za pracę wypłaconego komandytariuszowi będą stanowiły dla Spółki koszt uzyskania przychodu, na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ustawy o CIT, więc stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej  Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.,  dalej: „updop”), ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych i spółek kapitałowych w organizacji.   W myśl art. 1 ust. 3 pkt 1 updop, przepisy ustawy mają również zastosowanie do spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazane powyżej opodatkowanie spółek komandytowych zostało wprowadzone ustawą z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 2123, dalej „ustawa nowelizująca”) i obowiązuje od 1 stycznia 2021 r. Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej, w przypadku spółek komandytowych oraz spółek jawnych, które z dniem 1 stycznia 2021 r. uzyskały status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, oraz w zakresie uzyskanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatników podatku dochodowego od osób fizycznych przychodów i poniesionych kosztów związanych z uczestnictwem w tej spółce, w tym z tytułu objęcia (nabycia) i zbycia udziałów tej spółki, wystąpienia z tej spółki lub jej likwidacji, przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r., z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl art. 12 ust. 2 ustawy nowelizującej, spółka komandytowa może postanowić, że przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do tej spółki oraz przychodów i kosztów związanych z uczestnictwem w tej spółce począwszy od dnia 1 maja 2021 r. W takim przypadku spółka komandytowa uzyskuje status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych z dniem 1 maja 2021 r.   Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1 updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki: -  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika, -  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, -  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, -  poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, -  został właściwie udokumentowany, -  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego powodu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Art. 16 ust. 1 updop, zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 38 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników lub członków spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku dochodowego. Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika, że tylko wydatki związane z dokonywaniem świadczeń jednostronnych na rzecz wspólników lub członków spółdzielni nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Zatem – wnioskując a contrario – kosztami uzyskania przychodów będą koszty w postaci wydatków będących wynagrodzeniami wspólników, którzy są pracownikami tych podmiotów lub z którymi zostały zawarte umowy cywilnoprawne, pod warunkiem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 1 updop. Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego należy wskazać, że ponoszone przez Spółkę koszty wynagrodzenia wspólnika na podstawie zawartej umowy o pracę, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów. Przedmiotowe wydatki będą przyczyniać się bowiem do uzyskiwania przez Spółkę przychodów (bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów). Jednocześnie, omawiane koszty nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych na podstawie art. 16 ust. 1 updop. Mając na uwadze powyższe, ww. wydatki poniesione przez Spółkę mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 updop. W konsekwencji stwierdzić należy, że Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy wydatki Wnioskodawcy poniesione z tytułu wynagrodzenia za pracę wypłacanego zatrudnionemu komandytariuszowi Spółki będą stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop, należy uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Dopuszczalność zawarcia umowy o pracę z komandytariuszem na gruncie odrębnych przepisów nie była przedmiotem wniosku. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacjiFunkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): -   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo -  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).