0111-KDIB2-3.4014.362.2021.4.JKU

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Zainteresowanych przedstawione we wniosku wspólnym  z 13 września 2021 r. (data wpływu do Organu – 21 września 2021 r.), uzupełnionym  10 listopada 2021 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki – jest prawidłowe.     UZASADNIENIE   W dniu 21 września 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki.   Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w związku z czym, w piśmie z 5 listopada 2021 r., znak: 0114-KDIP1-3.4012.620.2021.2.KP 0111-KDIB2-3.4014.362.2020.3.JKU wezwano do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono 10 listopada 2021 r.   We wniosku złożonym przez: -     Zainteresowanego będącego stroną postępowania: I. Sp. z o.o. (Pożyczkobiorca); -     Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania: D. Sp. z o.o. (Pożyczkodawca)     przedstawiono następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe:   I. Sp. z o.o. (dalej jako: „Pożyczkobiorca”) działa na polskim rynku i prowadzi działalność doradczą w zakresie prowadzenia i zarządzania przedsiębiorstwami, posiada 100% udziałów w kapitale D. Sp. z o.o. (dalej jako: „Pożyczkodawca”) – podmiocie posiadającym zakład produkcyjny w Polsce, wytwarzającym części zamienne do samochodów.   D. Sp. z o.o. udziela wsparcia finansowego I. Sp. z o.o. w postaci pożyczek krótko i średnioterminowych. Pożyczki udzielane są na podstawie umów zawieranych na piśmie, począwszy od 2017 roku – w zależności od potrzeb finansowych Pożyczkobiorcy i możliwości Pożyczkodawcy – kilka umów w roku (w 2017 roku były to dwie pożyczki,  w 2018 roku – 5, w kolejnym roku 7, w 2020 roku – 8 i w 2021 roku do dnia złożenia wniosku – 2). W przyszłości strony planują kontynuowanie tej formy finansowania.   W poprzednich okresach Pożyczkodawca udzielał pożyczek z bieżących nadwyżek finansowych, uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej, tj. sprzedaży części zamiennych do pojazdów. Kolejne pożyczki będą udzielane z pozyskanych środków finansowych od innego podmiotu w grupie kapitałowej. Pożyczki udzielane są na określony czas, a po jego upływie spłacane przez Pożyczkobiorcę, oprocentowane według stawek rynkowych. Pożyczki podlegają prawu polskiemu i są wykonywane na terytorium Polski.   Pożyczkodawca udziela podobnych pożyczek innym podmiotom w grupie kapitałowej, choć w przedmiocie działalności wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym nie posiada wpisu o działalności finansowej. Niemniej jednak, jak wskazano powyżej, udziela kilku pożyczek rocznie podmiotom powiązanym, co należy uznać za czynność wykonywaną w sposób powtarzalny, dla celów zarobkowych.   Zarówno Pożyczkodawca jak i Pożyczkobiorca są zarejestrowanymi czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług w Polsce, podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.   Otrzymane przez Pożyczkodawcę odsetki są zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług. Pożyczkodawca wykazuje otrzymane odsetki jako sprzedaż zwolnioną w rejestrze sprzedaży z podatku od towarów i usług. Zarówno Pożyczkodawca jak i Pożyczkobiorca są rezydentami podatkowymi w Polsce i podlegają w Polsce opodatkowaniu.   W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytanie:   Czy pożyczki zaciągnięte przez Pożyczkobiorcę korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, i tym samym czy Pożyczkobiorca nie jest zobowiązanym do zapłaty podatku od zaciągniętych pożyczek?   Zdaniem Zainteresowanych, przepis art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy podatkowi temu podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.   Stosownie do art. 720 § 1 ustawy Kodeks cywilny, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.   W myśl art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych ciąży, przy umowie pożyczki, na biorącym pożyczkę i stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej. Przy czym, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1a) cyt. ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą każdorazowej wypłaty środków pieniężnych, jeżeli umowa pożyczki określa, że wypłata środków pieniężnych nastąpi niejednokrotnie i ich suma nie jest znana w chwili zawarcia umowy.   W myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, podstawę opodatkowania przy umowie pożyczki stanowi kwota lub wartość pożyczki. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, stawka podatku od umowy pożyczki wynosi 0,5%, z zastrzeżeniem ust. 5.   Zgodnie z art. 1 ust. 4 ww. ustawy, czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5, jeżeli ich przedmiotem są: 1)        rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2)        rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.   W związku z powyższymi regulacjami prawnymi należy stwierdzić, że umowa pożyczki podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na Pożyczkobiorcy.   Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest wyłączona z opodatkowania tym podatkiem.   Na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany: a)      w zakresie, w jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług, b)      jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności, z wyjątkiem: -        umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach, -        umów sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych (powyższe wyjątki nie dotyczą analizowanego stanu faktycznego).   Z treści art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wynika, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych nie decyduje okoliczność, że strony tej umowy posiadają generalnie status podatnika podatku od towarów i usług, lecz wyłącznie fakt, że dana czynność (ta konkretna) jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub przynajmniej jedna ze stron tej czynności jest z tego podatku zwolniona.   Podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie pożyczki jest Pożyczkodawca, a wynagrodzeniem podlegającym opodatkowaniu są otrzymane odsetki. Wynagrodzenie to korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług.   Tym samym spełniona zostaje przesłanka art. 2 pkt 4 lit b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, Pożyczkobiorca jest zwolniony z obowiązku zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych od zaciągniętej pożyczki, gdyż pożyczka ta jako czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług po stronie Pożyczkodawcy.   Na potwierdzenie swojego stanowiska Zainteresowania powołali się na interpretacje indywidualne.   Z uwagi na zakres niniejszej interpretacji, przywołano powyżej tylko tę część stanowiska Zainteresowanych, która odnosi się do zagadnienia dotyczącego podatku od czynności cywilnoprawnych.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Zainteresowanych w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Na wstępie należy wskazać, że ta interpretacja stanowi ocenę stanowiska Zainteresowanych wyłącznie w zakresie przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W zakresie podatku od towarów i usług wydano odrębne rozstrzygnięcie – interpretację z 22 listopada 2021 r. znak: 0114-KDIP1-3.4012.620.2021.3.KP.   Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 815 ze zm.) – podatkowi temu podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.   Stosownie do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.   Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy – obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem  ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.   Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy – obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych ciąży, przy umowie pożyczki, na biorącym pożyczkę.   W związku z powyższymi regulacjami prawnymi należy stwierdzić, że umowa pożyczki podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na biorącym pożyczkę.   Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych  przewidziano sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.   Na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych – nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany: a)      w zakresie, w jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług, b)      jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności, z wyjątkiem: -   umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach, -   umów sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych. W przypadku umów pożyczki o wyłączeniu, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie decyduje okoliczność, że strony tej umowy posiadają status podatnika podatku od towarów i usług. Podstawę do ww. wyłączenia może stanowić m.in. fakt, że jedna ze stron z tytułu dokonania tej konkretnej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub jest z tego podatku zwolniona.   W świetle art. 1a pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, użyte w ustawie określenie podatek od towarów i usług oznacza podatek od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 i 568) lub podatek od wartości dodanej pobierany na podstawie przepisów obowiązujących  w państwach członkowskich.   Ze zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, że I SP. z o.o., posiadająca 100% udziałów w D. Sp. z o.o., otrzymuje od D. Sp. z o.o. wsparcie w postaci pożyczek krótko i średnioterminowych. Zarówno Pożyczkodawca jak i Pożyczkobiorca są zarejestrowanymi czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług w Polsce i podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.   W związku z tym podkreślić należy, że jakkolwiek zapytanie Zainteresowanych dotyczy opodatkowania umowy pożyczki podatkiem od czynności cywilnoprawnych, to jednak  w pierwszej kolejności ustalenia wymaga kwestia czy transakcja ta podlega regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem ocena ta ma zasadnicze znaczenie dla ewentualnego objęcia jej podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Objęcie tej czynności regulacjami  w zakresie ustawy o podatku od towarów i usług skutkuje wyłączeniem obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy  o podatku od czynności cywilnoprawnych.   W interpretacji indywidualnej wydanej 22 listopada 2021 r., znak: 0114-KDIP1-3-2.4012.620.2021.3.KP, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że: „(…) Pożyczkodawca przy udzieleniu pożyczki na rzecz Pożyczkobiorcy działa jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy i udzielenie pożyczki Pożyczkobiorcy powinien rozpoznać jako świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy”.   A zatem, skoro pożyczka jaką Zainteresowany niebędący stroną postępowania otrzymał od Zainteresowanego będącego stroną postępowania stanowi świadczenie usług w rozumieniu  art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i pożyczkodawca przy jej udzieleniu działa jako podatnik podatku od towarów i usług, to w powyższej sprawie znajdzie zastosowanie wyłączenie zawarte w art. 2 pkt 4 w powiązaniu z art. 1a pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W rezultacie na Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania jako pożyczkobiorcy, z tytułu zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki nie ciąży obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych.   Wobec powyższego, stanowisko Zainteresowanych należało uznać za prawidłowe.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Zainteresowanych i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Zainteresowanych i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem podanym przez Zainteresowanych w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)  przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w  ..., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Zgodnie z art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.