0111-KDIB3-2.4012.653.2021.2.SR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 9 sierpnia 2021 r. (data wpływu 18 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym pismem z 27 września 2021 r. (data wpływu 30 września 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: -        możliwości zastosowania zwolnienia podmiotowego do przekroczenia wartości sprzedaży, o której stanowi art. 113 ust. 1 ustawy – jest prawidłowe, -        braku obowiązku zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny oraz składania deklaracji VAT do Urzędu Skarbowego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE 18 sierpnia 2021 r. do Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia podmiotowego do przekroczenia wartości sprzedaży, o której stanowi art. 113 ust. 1 ustawy oraz braku obowiązku zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny oraz składania deklaracji VAT do Urzędu Skarbowego. Wniosek został uzupełniony pismem z 27 września 2021 r. (data wpływu 30 września 2021 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 22 września 2021 r. znak 0111-KDIB3-2.4012.653.2021.1.SR. We wniosku, uzupełnionym pismem z 27 września 2021 r., przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Będąc we wspólnocie majątkowej, Wnioskodawczyni ze swoim mężem …, zakupili, w udziale po 1/2, nieruchomości gruntowe, składające się z kilku działek, sklasyfikowanych w Rejestrze ewidencji gruntów jako: Bz – tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Zakup nastąpił w roku podatkowym 2021. Teren tych nieruchomości Wnioskodawczyni planuje wynajmować, za zgodą męża, w różnych częściach osobom trzecim w celach rekreacyjnego korzystania z gruntu/terenu. Wnioskodawczyni jest osobą prywatną, która nie prowadzi działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni zamierza złożyć oświadczenie o wybranym sposobie rozliczania przychodów w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonalnych w wysokości 8,5%. W związku z tym Wnioskodawczyni ma pytania dotyczące podatku VAT. W piśmie z 27 września 2021 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, wskazano, że rozpoczęcie najmu nieruchomości to obecny rok podatkowy, czyli w trakcie roku podatkowego 2021 r. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania (ostatecznie sformułowane w piśmie z 27 września 2021 r.): 1. Czy jako osoba prywatna wynajmująca grunty Bz Wnioskodawczyni może skorzystać ze zwolnienia podmiotowego VAT do kwoty przychodu 200 000 zł?2. Czy w momencie założenia działalności gospodarczej Wnioskodawczyni musi stać się podatnikiem VAT czynnym z dniem rozpoczęcia działalności, czy również przysługuje jej zwolnienie podmiotowe z VAT do 200 000 zł przychodu zgodnie z art. 113 ustawy? 3. Czy w związku z tym zwolnieniem podmiotowym z VAT do 200 000 zł obrotu Wnioskodawczyni jest zobowiązana do składania deklaracji VAT, bądź zgłoszenia się czy rejestracji jako podatnik VAT do Urzędu Skarbowego? Stanowisko Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowane w piśmie z 27 września 2021 r.): Zdaniem Wnioskodawczyni, jeżeli chodzi o pytanie: 1. Czy jako osoba prywatna wynajmująca grunty BZ Wnioskodawczyni może skorzystać ze zwolnienia podmiotowego VAT do kwoty przychodu 200 000 zł? - tak mogę skorzystać z tego zwolnienia. Dotyczy pytania nr 2 Stanowisko Wnioskodawczyni: Wnioskodawczyni nie musi stać się podatnikiem czynnym VAT z dniem rozpoczęcia działalności, gdyż również przysługuje jej zwolnienie podmiotowe z VAT do obrotu 200 000 zł zgodnie z art. 113 ustawy. Dotyczy pytania nr 3 Stanowisko Wnioskodawczyni: W związku ze skorzystaniem ze zwolnienia podmiotowego z VAT do 200 000 zł przychodu Wnioskodawczyni nie jest zobowiązana do składania deklaracji VAT oraz rejestracji jako podatnik VAT czynny do Urzędu Skarbowego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary – według art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (…). Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy). Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.). W świetle art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. Zgodnie z treścią art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków. Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu cywilnego oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług małżonkowie nie są uznawani za jeden podmiot podatkowy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną, bowiem żaden z przepisów ustawy nie zabrania im prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa. Jeżeli zatem przedmiotem czynności jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje jej we własnym imieniu (jest stroną czynności prawnej). Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. A zatem umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie nieruchomości przez jej najemcę. W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podkreślić przy tym należy, że charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na to, czy przedmiot najmu stanowi własność prywatną. Należy zatem stwierdzić, że będący usługą najem wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy jednak zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie podatkowe od podatku VAT dla pewnej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. W myśl art. 113 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2021 r., do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się: 1)      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju; 2)      odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem: a)      transakcji związanych z nieruchomościami, b)      usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, c)      usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych; 3)  odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Przepis art. 113 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2021 r., stanowi, że do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się: 1)      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju; 1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu  podatkiem na terytorium kraju; 2)      odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na   podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem: a)      transakcji związanych z nieruchomościami, b)      usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, c)      usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych; 3)      odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Jak stanowi art. 113 ust. 4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 4 października 2021 r., podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia określonego w ust. 1 i 9 pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia, a w przypadku podatników rozpoczynających w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, którzy chcą zrezygnować ze zwolnienia od pierwszej wykonanej czynności - przed dniem wykonania tej czynności. W myśl art. 113 ust. 4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 5 października 2021 r., podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia określonego w ust. 1 i 9 pod warunkiem zawiadomienia na piśmie o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia, a w przypadku podatników rozpoczynających w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, którzy chcą zrezygnować ze zwolnienia od pierwszej wykonanej czynności - przed dniem wykonania tej czynności. W myśl natomiast art. 113 ust. 5 ustawy, jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę. Zgodnie z art. 113 ust. 9 ustawy zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1. Stosownie do art. 113 ust. 10 ustawy, jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę. Na podstawie art. 113 ust. 11 ustawy, podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. Przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio do podatnika będącego osobą fizyczną, który przed zakończeniem działalności gospodarczej utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, a następnie rozpoczął ponownie wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5 (art. 113 ust. 11a ustawy). W myśl art. 113 ust. 13 ustawy zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników: 1)      dokonujących dostaw: a)      towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy, b)      towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem: -        energii elektrycznej (CN 2716 00 00), -        wyrobów tytoniowych, -        samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji, c)      budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b, d)      terenów budowlanych, e)      nowych środków transportu, f)       następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie: -        preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1), -        komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26), -        urządzeń elektrycznych (PKWiU 27), -        maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28), g)      hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do: -        pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3), -        motocykli (PKWiU ex 45.4); 2)      świadczących usługi: a)      prawnicze, b)      w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego, c)      jubilerskie, d)      ściągania długów, w tym factoringu; 3)      nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju. W świetle powyższych uregulowań prawnych należy wskazać, że usługa najmu nieruchomości nie została wskazana w wyłączeniach zawartych w art. 113 ust. 13 ustawy. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że będąc we wspólnocie majątkowej, Wnioskodawczyni ze swoim mężem, zakupili, w udziale po 1/2, nieruchomości gruntowe, składające się z kilku działek, sklasyfikowanych w Rejestrze ewidencji gruntów jako: Bz – tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Zakup nastąpił w roku podatkowym 2021. Wnioskodawczyni planuje wynajmować nieruchomości, za zgodą męża, w różnych częściach osobom trzecim w celach rekreacyjnego korzystania z gruntu/terenu.Wnioskodawczyni jest osobą prywatną, która nie prowadzi działalności gospodarczej.Rozpoczęcie najmu nieruchomości to obecny rok podatkowy, czyli w trakcie roku podatkowego 2021 r. Wnioskodawczyni ma wątpliwości czy jako osoba prywatna wynajmująca grunty Bz może skorzystać ze zwolnienia podmiotowego VAT do kwoty przychodu 200 000 zł oraz czy w momencie założenia działalności gospodarczej Wnioskodawczyni musi stać się podatnikiem VAT czynnym z dniem rozpoczęcia działalności, czy również przysługuje jej zwolnienie podmiotowe z VAT do 200 000 zł przychodu zgodnie z art. 113 ustawy. Analiza treści wniosku oraz cytowanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do stwierdzenia, że w sytuacji, gdy Wnioskodawczyni będzie wykonywała czynności w zakresie opisanym we wniosku tj. będzie świadczyła usługi najmu nieruchomości i jednocześnie nie będzie wykonywała czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT, to Wnioskodawczyni będzie miała prawo korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z ust. 9 ustawy, przy czym w odniesieniu do roku podatkowego, w trakcie którego Wnioskodawczyni rozpocznie wykonywanie ww. czynności do momentu, gdy przewidywana wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1. W następnych latach zwolnienie od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy będzie miało zastosowanie do  momentu gdy wartość sprzedaży nie przekroczy w trakcie roku podatkowego kwoty określonej w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Z powyższego zwolnienia od podatku Wnioskodawczyni może korzystać niezależnie od tego czy będzie świadczyła usługi najmu jako osoba prywatna w ramach najmu prywatnego nieruchomości czy w ramach założonej działalności gospodarczej. Zatem stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia podmiotowego do przekroczenia limitu obrotu, o którym stanowi art. 113 ust. 1 ustawy jest prawidłowe. Odnosząc się z kolei do wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczących obowiązku zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny oraz składania deklaracji VAT do Urzędu Skarbowego należy wskazać, że na mocy art. 96 ust. 1 ustawy, podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy, podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne. W myśl art. 96 ust. 4 ustawy, naczelnik urzędu skarbowego po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu rejestracyjnym rejestruje podatnika jako „podatnika VAT czynnego”, a w przypadku podatników, o których mowa w ust. 3 – jako „podatnika VAT zwolnionego”, i na wniosek podatnika potwierdza to zarejestrowanie. Stosownie do art. 96 ust. 5 ustawy, jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 3, rozpoczną dokonywanie sprzedaży opodatkowanej, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia, obowiązane są do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1, a w przypadku podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT zwolnieni – do aktualizacji tego zgłoszenia, w terminach: 1)      przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży towaru lub usługi, innych niż zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 2a i 4-41 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, w przypadku rozpoczęcia dokonywania tej sprzedaży; 2)      przed dniem, w którym podatnik traci prawo do zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku utraty tego prawa; 3)      przed początkiem miesiąca, w którym podatnik rezygnuje ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 oraz art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku rezygnacji z tego zwolnienia, z zastrzeżeniem pkt 4; 4)      przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5, w przypadku rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9, od pierwszej wykonanej czynności. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio. Natomiast zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c i art. 133. Z kolei w myśl art. 99 ust. 7 ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113, oraz podmiotów wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 (…). Jak rozstrzygnięto powyżej, Wnioskodawczyni może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z ust. 9 ustawy, niezależnie od tego czy będzie świadczyła usługi najmu jako osoba prywatna w ramach najmu prywatnego nieruchomości czy w ramach założonej działalności gospodarczej. Mając zatem na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że Wnioskodawczyni korzystając ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ustawy nie ma obowiązku zarejestrowania się jako czynny podatnik podatku VAT. Ponadto konsekwencją zwolnienia podmiotowego jest brak obowiązku składania deklaracji, o której mowa w art. 99 ust. 1 ustawy. Podsumowując, w sytuacji gdy Wnioskodawczyni będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT do wysokości osiągniętego obrotu w kwocie 200 000 zł, nie będzie zobowiązana do zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny ani do składania deklaracji VAT do Urzędu Skarbowego. Zatem stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie braku obowiązku zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny oraz składania deklaracji VAT do Urzędu Skarbowego jest prawidłowe. Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Wnioskodawcy. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Zatem, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź straci swą aktualność. Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1.      z zastosowaniem art. 119a; 2.      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3.      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.