0111-KDIB3-2.4012.745.2021.1.MGO

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 16 września 2021 r. (data wpływu 23 września 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia części podatku VAT w odniesieniu do wydatków z wykorzystaniem prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług – jest prawidłowe. UZASADNIENIE 23 września 2021 r. do Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia części  podatku VAT w odniesieniu do wydatków z wykorzystaniem prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: Miasto (dalej: „Wnioskodawca” lub „Miasto”) jest jednostką samorządu terytorialnego działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1372 ze zm.; dalej - „ustawa o samorządzie gminnym”), wyposażoną, jako miasto na prawach powiatu, w osobowość prawną na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, w związku z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 920 ze zm.).   Wnioskodawca jest podatnikiem zarejestrowanym dla celów podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) w Polsce jako podatnik VAT czynny.   M. (dalej: „M”) jest jednostką organizacyjną Miasta. Do zadań M należy m.in. zarządzanie zielenią miejską łącznie z terenami lasu komunalnego, zarządzanie cmentarzami komunalnymi, czy też organizowanie zajęć, zawodów, imprez sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych. Miasto dokonuje rozliczeń w zakresie VAT wspólnie z M w ramach scentralizowanych rozliczeń jednostek samorządu terytorialnego.   W dniu 19 listopada 2019 r. została podpisana umowa użyczenia, na mocy której Miasto przekazało na rzecz M działkę o powierzchni … ha zabudowaną budynkiem o powierzchni użytkowej … m2 (dalej: „nieruchomość”). Zgodnie z zapisami tej umowy biorący w używanie nieruchomość (M) ponosi nakłady związane z adaptacją, zagospodarowaniem i utrzymaniem nieruchomości. Budynek, przy ul. …, znajdujący się na nieruchomości jest budynkiem warsztatowo-biurowym (dalej: „budynek”).   M ponosi wydatki na utrzymanie budynku oraz poniósł już i poniesie wydatki związane z modernizacją budynku (dalej: „wydatki”). Wydatki są i będą dokumentowane fakturami VAT wystawianymi na Miasto. Zakres przeprowadzonej i planowanej modernizacji budynku: • prace wykonane: ˗       docieplenie ścian zewnętrznych, ˗       docieplenie dachu, ˗       izolacja i docieplenie ścian fundamentowych, ˗       wymiana stolarki okiennej i drzwiowej zewnętrznej,   • prace pozostałe do wykonania: ˗       modernizacja systemu grzewczego (montaż pompy ciepła).   Po zakończeniu prac modernizacyjnych w budynku będzie mieścić się siedziba jednostki remontowej i jednostki stolarni M, które prowadzą prace remontowe, konserwacyjne i modernizacyjne dla wszystkich jednostek M, które z kolei wykonują różnego rodzaju czynności.   W ramach obsługiwanych jednostek M wykonywane są następujące czynności: a) opodatkowane VAT: •   Zakład Pogrzebowy - usługi pogrzebowe, sprzedaż kwiatów, sprzedaż utensyliów pogrzebowych; •   Giełda Samochodowa - opłaty za dzierżawę miejsca, odsprzedaż mediów, opłaty parkingowe, •   Cmentarze - opłaty za miejsce i rezerwację, •   Targowiska - opłaty za dzierżawę miejsca, odsprzedaż mediów,   b) mieszane (tj. opodatkowane i pozostające poza zakresem VAT): •   Baseny - bilety wstępu, dzierżawa pomieszczeń, udostępnienie torów pływackich i sal sportowych, odsprzedaż mediów, sprzedaż nieopodatkowana na rzecz jednostek Miasta, •   Ośrodek Wypoczynkowy - bilety wstępu, dzierżawa pomieszczeń, opłaty parkingowe, usługi zakwaterowania, wypożyczanie sprzętu wodnego, odsprzedaż mediów, sprzedaż nieopodatkowana na rzecz jednostek Miasta, •   Hala - dzierżawa pomieszczeń, udostępnienie sal sportowych, odsprzedaż mediów, sprzedaż nieopodatkowana na rzecz jednostek Miasta, •   Palmiarnia - bilety wstępu, dzierżawa pomieszczeń, usługi przewodnika, odsprzedaż mediów, sprzedaż nieopodatkowana na rzecz jednostek Miasta, •   Korty - bilety wstępu, dzierżawa pomieszczenia, sprzedaż nieopodatkowana na rzecz jednostek Miasta, •   Boiska - dzierżawa pomieszczeń, odsprzedaż mediów, udostępnienie obiektów sportowych, sprzedaż nieopodatkowana na rzecz jednostek Miasta, •   Lodowisko - sprzedaż biletów, wynajem sprzętu, sprzedaż nieopodatkowana na rzecz jednostek Miasta, •   Plac - dzierżawa terenu, odsprzedaż mediów, sprzedaż nieopodatkowana na rzecz jednostek Miasta, •   Baza Zieleni - sprzedaż drewna, transport, usługi zieleniarskie,   c)  niepodlegające opodatkowaniu VAT: •   Izba wytrzeźwień, •   Schronisko dla zwierząt, •   Obiekty sportowe (orliki), •   Zieleń Miasta (skwery, place zabaw, parki).   M i Miasto nie są w stanie określić, w jakim dokładnie zakresie nabywane usługi będą służyły ww. czynnościom, a co za tym idzie przyjmują, że usługi te będą służyły potencjalnie wszystkim ww. czynnościom.   Na moment złożenia wniosku Miasto poniosło nakłady w wysokości … zł brutto, przy czym planowane jest jeszcze poniesienie nakładów w wysokości ok. … zł brutto. Prace modernizacyjne budynku będą częściowo sfinansowane z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014 - 2020 (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego). Kwota dofinansowania wynosi … zł.   Miasto jest zainteresowane uzyskaniem informacji na temat zakresu prawa do odliczenia VAT z tytułu wydatków ponoszonych na budynek.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawcy przysługuje częściowe prawo do odliczenia podatku VAT w odniesieniu do wydatków z wykorzystaniem tzw. prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685.; dalej: „ustawa o VAT”), właściwego dla M?   Stanowisko Wnioskodawcy: W opinii Wnioskodawcy, przysługuje mu częściowe prawo do odliczenia podatku VAT w odniesieniu do wydatków z wykorzystaniem tzw. prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, właściwego dla M.   Uzasadnienie stanowiska.             Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (tzw. odliczenie VAT).   Na podstawie art. 86 ust. 2 ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi m.in. suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Jak wynika z powołanego art. 86 ust. 1, prawo do odliczenia VAT przysługuje wyłącznie podatnikom, w sytuacji gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania odliczenia VAT związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych (tj. w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych z VAT lub niepodlegających opodatkowaniu VAT).   Z kolei zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.   Z powyższej regulacji wynika, że w przypadku gdy podatnik wykorzystuje nabywane towary i usługi zarówno do celów wykonywanej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, należy określić zakres wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej. Wskazany zakres należy określić za pomocą tzw. prewspółczynnika. Zgodnie z art. 86 ust. 22 ustawy o VAT minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego. Na bazie tej delegacji ustawowej Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (t.j. Dz. U. 2021 poz. 999.), w którym określono sposób ustalania tzw. prewspółczynnika dla m.in. jednostek samorządu terytorialnego jaką jest Miasto.   Mając na uwadze powyższe regulacje i rozważania oraz fakt, że poniesione przez Wnioskodawcę - za pośrednictwem M - wydatki są związane zarówno z czynnościami dokonywanymi w ramach działalności gospodarczej, jak i z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu, w niniejszej sprawie zajdzie konieczność odliczenia podatku VAT z tytułu wydatków przy użyciu proporcji wskazanej w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Wynika to z faktu, że w budynku będzie mieściła się siedziba jednostki remontowej M (tj. Miasta), która to jednostka będzie prowadzić prace remontowe, konserwacyjne i modernizacyjne dla wszystkich jednostek M - tj. dla jednostek wykonujących czynności opodatkowane VAT, czynności opodatkowane VAT i pozostające poza zakresem opodatkowania VAT, jak również dla jednostek wykonujących czynności pozostające poza zakresem VAT.   Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy przysługuje mu częściowe prawo do odliczenia podatku VAT w odniesieniu do wydatków z wykorzystaniem tzw. prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, właściwego dla M.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. W myśl art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a.    nabycia towarów i usług, b.    dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.   Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z uwagi na brzmienie cytowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług należy zauważyć, że obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Wnioskodawca ma zatem obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu. Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h ustawy. Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy, sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli: 1.    zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz 2.    obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.   Zgodnie z art. 86 ust. 2d ustawy, w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy. Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy, proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się odpowiednio.   W myśl art. 86 ust. 2h ustawy, w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.   Jak stanowi art. 86 ust. 22 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.   Na podstawie przepisu art. 86 ust. 22 ustawy, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2021 r. poz. 999). Rozporządzenie to określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej „sposobem określenia proporcji” oraz wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem sposobu określenia proporcji (§ 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia). W rozporządzeniu tym zostali wskazani podatnicy, do których przepisy w nim zawarte się odnoszą. Są to: jednostki samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury, państwowe instytucje kultury, uczelnie publiczne, instytuty badawcze. Zgodnie z § 2 pkt 8 ww. rozporządzenia – ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego – rozumie się przez to: urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego, jednostkę budżetową, zakład budżetowy. W myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego. Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie będzie ustalany jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostek samorządu terytorialnego jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla wymienionych wyżej jego poszczególnych jednostek organizacyjnych. W ww. rozporządzeniu ustawodawca podał ustalone według wzoru sposoby określania proporcji m.in. w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, w przypadku jednostki budżetowej oraz zakładu budżetowego.   Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie będzie ustalany jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostek samorządu terytorialnego jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla wymienionych wyżej jego poszczególnych jednostek organizacyjnych. Powyższe rozporządzenie wprowadza wzory, według których wyznaczane są sposoby określenia proporcji, uznane za najbardziej odpowiadające specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć. Metody te mają charakter „obrotowy”, polegający na ustaleniu „udziałów” z tytułu działalności gospodarczej w całkowitym „obrocie” z tytułu działalności gospodarczej oraz działalności pozostającej poza sferą podatku od towarów i usług. Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Stosownie do art. 6 ust. 1 tej ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (art. 7 ww. ustawy). W tym miejscu należy wskazać, że Powiat, w rozumieniu ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 920 ze zm.), jest jednostką samorządu terytorialnego. Posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Jest właścicielem mienia i innych praw majątkowych oraz samodzielnie prowadzi gospodarkę finansową na podstawie budżetu powiatu.   Jak stanowi art. 92 ust. 2 powołanej ustawy – miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie.   Z opisu sprawy wynika, że M. (dalej: „M”) jest jednostką organizacyjną Miasta. Do zadań M należy m.in. zarządzanie zielenią miejską łącznie z terenami lasu komunalnego, zarządzanie cmentarzami komunalnymi, czy też organizowanie zajęć, zawodów, imprez sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych. Miasto dokonuje rozliczeń w zakresie VAT wspólnie z M w ramach scentralizowanych rozliczeń jednostek samorządu terytorialnego.   W dniu 19 listopada 2019 r. została podpisana umowa użyczenia, na mocy której Miasto przekazało na rzecz M działkę o powierzchni … ha zabudowaną budynkiem o powierzchni użytkowej … m2. Zgodnie z zapisami tej umowy biorący w używanie nieruchomość (M) ponosi nakłady związane z adaptacją, zagospodarowaniem i utrzymaniem nieruchomości. Budynek, przy ul. …, znajdujący się na nieruchomości jest budynkiem warsztatowo-biurowym. M ponosi wydatki na utrzymanie budynku oraz poniósł już i poniesie wydatki związane z modernizacją budynku. Wydatki są i będą dokumentowane fakturami VAT wystawianymi na Miasto. Po zakończeniu prac modernizacyjnych w budynku będzie mieścić się siedziba jednostki remontowej i jednostki stolarni M, które prowadzą prace remontowe, konserwacyjne i modernizacyjne dla wszystkich jednostek M, które z kolei wykonują różnego rodzaju czynności. W ramach obsługiwanych jednostek M wykonywane są następujące czynności: a) opodatkowane VAT, b) mieszane (tj. opodatkowane i pozostające poza zakresem VAT), c) niepodlegające opodatkowaniu VAT. M i Miasto nie są w stanie określić, w jakim dokładnie zakresie nabywane usługi będą służyły poszczególnym czynnościom.   Wątpliwości  Wnioskodawcy  dotyczą kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na modernizację budynku według proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy.   Odliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy, uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT, w ramach działalności gospodarczej, do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie powołane przepisy art. 86 ust. 2a-2h ustawy, z uwagi na fakt, że nabyte towary i usługi wykorzystywane są/będą zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza. W analizowanej sprawie treść wniosku wskazuje, że budynek warsztatowo-biurowy będzie wykorzystywany zarówno do działalności gospodarczej (czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług) oraz do działalności pozostającej poza zakresem opodatkowania ww. podatkiem, czyli do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.   W związku z powyższym, skoro wydatki poniesione na utrzymanie budynku oraz wydatki  związane z modernizacją budynku, mają związek z wykonywaniem przez Miasto za pośrednictwem M działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy (czynności opodatkowanych podatkiem VAT) oraz czynności niepodlegających opodatkowaniu, w przypadku, gdy jednocześnie nie będzie możliwości przypisania tych wydatków wyłącznie do działalności gospodarczej, to Miasto – w celu odliczenia podatku VAT – jest zobligowane do stosowania przepisów o sposobie określania proporcji, o których mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy, w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, określonego odrębnie dla tej jednostki organizacyjnej, która rzeczywiście wykorzystuje budynek czyli dla M. W konsekwencji Miasto będzie miała prawo do odliczenia części podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur, dokumentujących wydatki na utrzymanie budynku warsztatowo-biurowego oraz wydatki na modernizację tego budynku, w oparciu o proporcję wyliczoną dla M zgodnie z art. 86 ust. 2a-2h ustawy oraz przepisów rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Zatem, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź straci swą aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1.    z zastosowaniem art. 119a; 2.    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3.    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.