0112-KDIL1-3.4012.441.2021.2.NK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 sierpnia 2021 r. (data wpływu 27 września 2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 listopada 2021 r. (data wpływu 22 listopada 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania zespołu składników materialnych i niematerialnych wydzielonych z przedsiębiorstwa Spółki za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy oraz wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy czynności wniesienia opisanego zespołu składników majątkowych tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki komandytowej – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 27 września 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania zespołu składników materialnych i niematerialnych wydzielonych z przedsiębiorstwa Spółki za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy oraz wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy czynności wniesienia opisanego zespołu składników majątkowych tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki komandytowej. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 22 listopada 2021 r. (data wpływu 22 listopada 2021 r.) o informacje doprecyzowujące opisane zdarzenie przyszłe oraz dowód wpłaty dodatkowej opłaty za wydanie interpretacji.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   Wnioskodawca (dalej również „Spółka”) jest spółką osobową z siedzibą w Polsce prowadzącą działalność w zakresie hurtowej sprzedaży żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (PKD 46.39.Z) oraz w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z).   Pod pojęciem przedsiębiorstwa Spółki występują następujące składniki: nazwa przedsiębiorstwa, wartości niematerialne i prawne (w tym znak towarowy oraz licencje), środki trwałe (m.in. nieruchomości, samochody osobowe i ciężarowe, urządzenia, maszyny), zobowiązania (w tym kredyty obrotowe oraz umowy leasingu), umowy z kontrahentami, wierzytelności z tytułu dostaw, dokumenty i księgi związane z prowadzeniem działalności, wyposażenie biura oraz zapasy towarów i materiałów.   Powyższe wyliczenie nie ma charakteru wyczerpującego i może obejmować również inne składniki przedsiębiorstwa Spółki. W ramach prowadzonej działalności Spółka posiada również firmowe rachunki bankowe oraz zatrudnia pracowników.   Wnioskodawca zamierza zrestrukturyzować swoją działalność, w ten sposób, że planuje przenieść część działalności Spółki do spółki komandytowej (dalej jako: „Spółka komandytowa”). W ramach restrukturyzacji, w Spółce pozostanie zespół składników, w skład którego wejdą składniki związane z prowadzeniem przez Spółkę jej podstawowej działalności polegającej na sprzedaży hurtowej towarów (działalność handlowa), tj. odpowiednio: -        należności, -        zobowiązania, -        licencje na oprogramowanie, -        środki pieniężne, -        zapasy, -        maszyny i urządzenia stanowiące środki trwałe (samochody, chłodnie, wózki widłowe, komputery itp.), -        wyposażenie i narzędzia niestanowiące środków trwałych, -        niemal wszyscy pracownicy.   W pozostawianych w Spółce składnikach będą również prawa i obowiązki wynikające z zawartych umów z dostawcami i odbiorcami.   Nieruchomości będące własnością Spółki, w tym: grunty, budynki magazynowe oraz nieruchomości biurowe zostaną wniesione do spółki komandytowej, do przenoszonych składników wejdą prawa i obowiązki wynikające z zawartych umów związanych z nieruchomościami. Do Spółki komandytowej wniesione zostaną również znaki towarowe oraz wszelkie zobowiązania związane z tymi znakami towarowymi.   W skład aportu wejdą także te środki trwałe, niebędące nieruchomościami, które zostaną przez Spółkę uznane jako potrzebne do prowadzenia przez Spółkę komandytową działalności niehandlowej ograniczonej do wynajmu i zarządzania nieruchomościami oraz znakami towarowymi. Wynajem nieruchomości może wiązać się z potrzebą posiadania przez Spółkę komandytową też innych środków trwałych niż same nieruchomości, w szczególności środków trwałych związanych z bieżącym ich utrzymaniem np. urządzenia sprzątające, system monitorowania nieruchomości itp. Spółka nie wyklucza także, że część pracowników wykonująca obowiązki związana z wnoszoną działalnością przejdzie do Spółki komandytowej.   System ewidencji finansowo-księgowej umożliwia na obecnym etapie przypisanie do części działalności, związanej z wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami oraz z zarządzaniem znakami towarowymi przychodów, kosztów jak również należności oraz zobowiązań, które są związane z tym obszarem działalności. Dla tej działalności jest prowadzony również odrębny rachunek bankowy.   Spółka dzięki prowadzonej ewidencji księgowej ma już na obecnym etapie możliwość wyodrębnienia zapisów księgowych związanych z działalnością w zakresie usług polegających na wynajmowaniu i zarządzaniu nieruchomościami oraz zarządzaniu znakami towarowymi, (przychodów, kosztów, należności, zobowiązań), która to działalność stanie się przedmiotem aportu do Spółki komandytowej.   W konsekwencji Spółka komandytowa, po wniesieniu do niej wkładu niepieniężnego będzie mogła prowadzić działalność w zakresie usług polegających na wynajmowaniu i zarządzaniu nieruchomościami oraz zarządzaniu znakami towarowymi.   Równocześnie tej samej działalności nie będzie już prowadzić Spółka. Nabywca wymienionych składników – Spółka komandytowa – przejmie kontrahentów Spółki w zakresie przenoszonej działalności.   Istnieje prawdopodobieństwo, iż przyjęta w umowie Spółki komandytowej wartość wkładu Spółki będzie niższa od jego wartości księgowej. Niewykluczone, że będzie ona również niższa od jego wartości rynkowej.   Ponadto, w piśmie z dnia 22 listopada 2021 r. – stanowiącym uzupełnienie wniosku  – Wnioskodawca wskazał, że: W skład zespołu składników materialnych i niematerialnych dotyczących działalności związanej z wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami oraz zarządzaniem znakami towarowymi, który ma zostać wniesiony do Spółki komandytowej będą wchodzić m.in. następujące składniki: 1)    nieruchomości (grunty, budynki magazynowe, nieruchomości biurowe); 2)    zobowiązania i należności związane z nieruchomościami; 3)    umowy związane z nieruchomościami; 4)    urządzenia sprzątające; 5)    system monitorowania nieruchomości; 6)    rzeczy ruchome i urządzenia związane z nieruchomościami m.in. agregaty chłodnicze, klimatyzatory, system telewizji przemysłowej, monitoring, komory chłodnicze; 7)    znaki towarowe; 8)    wszelkie zobowiązania związane ze znakami towarowymi; 9)    pracownicy wykonujący zadania związane z obsługą nieruchomości i znaków towarowych, 10) środki finansowe w określonej kwocie. Zespół składników materialnych i niematerialnych będących przedmiotem zapytania będzie na moment transakcji faktycznie wyodrębniony organizacyjnie w ramach działalności Wnioskodawcy na podstawie wewnętrznej dokumentacji (regulaminu), określającej jakie składniki majątku są przypisane do działalności w zakresie zarządzania nieruchomościami oraz zarządzania znakami towarowymi i zostaną przeniesione do Spółki komandytowej. W ramach planowanej transakcji nastąpi przejęcie przez Spółkę komandytową pracowników w rozumieniu w trybie przejścia części zakładu pracy z art. 23¹ ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.). W ramach planowanej transakcji zostaną przeniesione środki na rachunku bankowym. Mający być przedmiotem aportu zespół składników materialnych i niematerialnych Spółki będzie posiadał potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy. Spółka komandytowa w oparciu o nabyte składniki majątkowe będzie kontynuowała działalność dotychczas prowadzoną przez Spółkę, w zakresie wynajmowania nieruchomości oraz zarządzania znakami towarowymi bez konieczności angażowania innych składników. Spółka komandytowa będzie miała faktyczną możliwość kontynuowania działalności dotyczącej wynajmu i zarządzania nieruchomościami oraz zarządzania znakami towarowymi wyłącznie w oparciu o składniki, które nabędzie. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczone we wniosku nr 1).   Czy zespół składników materialnych i niematerialnych wydzielonych z przedsiębiorstwa Spółki, który zostanie wniesiony do Spółki komandytowej można uznać za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym czy wniesienie opisanego zespołu składników majątkowych tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki komandytowej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług dla Spółki i czy nie będzie w związku z tym konieczności zapłaty podatku od towarów i usług przez Spółkę?   Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z definicją ZCP zawartą w art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług (dalej również jako ustawa o VAT), przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.   Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Tym samym wniesienie aportem wkładu niepieniężnego w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT do Spółki komandytowej nie będzie podlegało podatkowi od towarów i usług.   Należy w tym miejscu zauważyć, iż pomimo, że obowiązująca definicja przedsiębiorstwa w kodeksie cywilnym nie wskazuje bezpośrednio na zobowiązania jako element wchodzący w skład przedsiębiorstwa to jednak w przepisach podatkowych regulujących kwestie ZCP ustawodawca wprost określił, iż zobowiązania związane z wyodrębnioną częścią składników istniejącego przedsiębiorstwa stanowią jej wymaganą część.   Tym samym, wskazać należy, iż – dla celów podatkowych – część składników przedsiębiorstwa będzie mogła zostać uznana za jego zorganizowaną część, pod warunkiem, że niniejsze składniki będą mogły stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służą w istniejącym przedsiębiorstwie.   Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że do zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa dochodzi w sytuacji, gdy na nabywcę przeszły składniki majątku konieczne do podjęcia przez niego takiej działalności gospodarczej, jaką prowadził zbywca. Odpowiednio NSA w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 607/12 uznał, iż „dopuszczalne jest wyłączenie z transakcji zbycia przedsiębiorstwa pewnych elementów, także wymienionych expressis verbis  w art. 55(1) k.c., a mimo to czynność prawna może być uznana za mającą za przedmiot przedsiębiorstwo. Zakres wyłączeń poszczególnych składników nie może jednakże być na tyle szeroki, aby przekreślił istotę przedsiębiorstwa. W skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie muszą wchodzić wszelkie zobowiązania przedsiębiorstwa. Z definicji zorganizowanej części przedsiębiorstwa wynika jedynie, że zespół składników materialnych i niematerialnych musi być na tyle zorganizowany i kompletny, aby mógł funkcjonować jako samodzielne przedsiębiorstwo, prowadzące określony rodzaj działalności gospodarczej. Z tych względów nie ma podstaw do uznania, że co do zasady utraci on tę samodzielność poprzez wyłączenie ze składników majątkowych niektórych zobowiązań”.   Jak wskazał natomiast WSA w Warszawie w wyroku z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1765/10 „Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi charakteryzować się odpowiednim stopniem wyodrębnienia finansowego i organizacyjnego. Przez wyodrębnienie organizacyjne należy rozumieć umieszczenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa w strukturze organizacyjnej przedsiębiorcy przykładowo jako oddział, zakład lub dział spółki zajmujący się prowadzeniem określonego rodzaju działalności, ale także każdą inną formę wyodrębnienia organizacyjnego (nie musi ono mieć sformalizowanego charakteru). Bardziej istotne jest kryterium funkcjonalne wskazujące, że zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna stanowić część przedsiębiorstwa, prowadzonego przez podatnika, zdolną do samodzielnego działania. Natomiast wyodrębnienie finansowe nie musi koniecznie oznaczać, że zorganizowana część przedsiębiorstwa jest zobowiązana do samodzielnego sporządzania bilansu. Wystarczające jest wyodrębnienie danej części przedsiębiorstwa dla celów np. rachunkowości zarządczej, polegające w szczególności na odrębnym ewidencjonowaniu przychodów i kosztów związanych z prowadzeniem danej części przedsiębiorstwa”.   Mając na uwadze przepisy prawa oraz orzecznictwo sądów administracyjnych dla uznania, że określony zespół składników stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa konieczne jest zatem spełnienie wszystkich poniższych przesłanek, odpowiednio: 1)   musi istnieć zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań; 2)   zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie; 3)   składniki te muszą być przeznaczone do realizacji określonych zadań gospodarczych; 4)   zespół tych składników może stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące określone zadania gospodarcze (w niniejszym przypadku działalność związana z wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami oraz zarządzaniem znakami towarowymi).   Tym samym, aby zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań) mógł zostać uznany za ZCP, konieczne jest wydzielenie zespołu składników majątkowych w istniejącym przedsiębiorstwie na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych).   Stanowisko takie jest powszechnie akceptowane przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne.   W odniesieniu do składników przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, które zostaną wniesione aportem do spółki komandytowej (gruntów, nieruchomości magazynowych, nieruchomości o charakterze biurowym oraz znaków towarowych) wskazać należy, że te składniki majątku pozwalają na kontynuowanie działalności w zakresie najmu nieruchomości oraz zarządzaniu znakami towarowymi.   Reasumując, aby móc uznać transakcję za aport ZCP, podatnik powinien wykazać jej organizacyjne i finansowe wyodrębnienie, przyporządkować zobowiązania, jakie dotyczą ZCP oraz pokazać jej samodzielność, tj. ZCP powinna mieć zdolność wykonywania samodzielnie zadań gospodarczych, tak jakby była samodzielnym podmiotem prawa.   W kontekście przedstawionego stanu sprawy Wnioskodawca stoi na stanowisku, że niniejsza transakcja będzie miała za przedmiot zorganizowaną część przedsiębiorstwa, a nie zbiór luźno połączonych ze sobą aktywów. Przemawia za tym przejście na nabywcę nie tylko składników materialnych i niematerialnych, ale również np. umów dotyczących przedmiotu aportu.   Na uzasadnienie powyższego Wnioskodawca wskazuje, iż opisany zespół składników majątkowych jest wyodrębniony w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy na płaszczyźnie organizacyjnej, tj. stanowi wyodrębniony zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań) przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo realizujące te zadania. Wnoszona aportem działalność jest również wyodrębniona na płaszczyźnie finansowej, gdyż posiada samodzielność finansową – możliwe jest autonomiczne funkcjonowanie w obrocie gospodarczym, a na podstawie ewidencji księgowej możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do wyodrębnionej działalności, przez co możliwe jest określenie wyniku finansowego. Spełniona jest także przesłanka wyodrębnienia funkcjonalnego składników majątku, gdyż stanowią one potencjalne niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania.   Tym samym, w zaistniałym stanie sprawy, wyłączenie z przedmiotu aportu składników majątku związanych z działalnością handlową, nie będzie wpływało na uznanie zespołu składników będących przedmiotem aportu za zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, a tym samym na kwestię wyłączenia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług niniejszej czynności prawnej. Zbiór składników niezbędny do prowadzenia działalności w zakresie najmu nieruchomości oraz znaków towarowych nie utraci możliwości realizacji swoich zadań (prowadzenia działalności przez ZCP, używania składników majątku w celu dalszego funkcjonowania). Zespół wnoszonych do Spółki komandytowej składników materialnych i niematerialnych nie utraci w tym przypadku również charakteru samodzielności, tj. będzie w dalszym ciągu mógł stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze  – działalność w zakresie najmu i zarządzania nieruchomościami oraz znakami towarowymi  – zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt 27e ustawy o VAT.   W interpretacjach wydanych przez organy podatkowe ugruntowana jest szeroka wykładnia użytego w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT pojęcia „transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa”.   Przykładowo, w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 10 lutego 2014 r. nr D IPTPP2/443-44/13-2/IR, wskazano, iż: „Pojęcie »transakcji zbycia« należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu »dostawy towarów« w ujęciu art. 7 ustawy, tzn. »zbycie« obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu. Zbycie przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie każdej czynności rozporządzającej”.   Podobne stanowisko w kwestii wykładni art. 6 pkt 1 ustawy o VAT zostało wyrażone w wielu innych interpretacjach indywidualnych (tak m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 7 grudnia 2015 r. nr ILPP3/4512-1-168/15-4/AW) oraz wyrokach sądów administracyjnych.   Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że na skutek aportu ZCP do Spółki komandytowej nie powstanie po stronie Spółki obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, gdyż czynność ta nie podlega przepisom ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku do towarów i usług.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Towarami, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).   Jednocześnie przepisy art. 6 ustawy, wskazują na wyłączenia określonych czynności spod zakresu przepisów ustawy. Są w nim wskazane czynności, które co do zasady należą do grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszcząc się w zakresie odpłatnej dostawy towarów czy też odpłatnego świadczenia usług, z uwagi jednak na stosowne wyłączenie, czynności te – chociaż można je zakwalifikować jako odpłatną dostawę towarów czy też odpłatne świadczenie usług – nie podlegają opodatkowaniu.   Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.   Pojęcie „transakcji zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak właściciel,  np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności  w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.   Podkreślenia wymaga, że ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.   W myśl art. 2 pkt 27e ustawy, przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.   Zorganizowana część przedsiębiorstwa, jako przedmiot zbycia, musi zatem stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie, czy zbywany majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.   Podstawowym wymogiem dla uznania, że transakcja dotyczy zorganizowanej części przedsiębiorstwa jest więc to, aby obejmowała ona zespół składników materialnych  i niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu  w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych).   Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana cześć przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy czym,  w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze. Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.   Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa.   Ponadto, wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także posiada wewnętrzną samodzielność finansową.   Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część, musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą zatem umożliwić nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.   W związku z powyższym, w rozumieniu przepisów podatkowych, aby określony zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania  w obrocie gospodarczym.   Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego.   Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: •        istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, •        zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie, •        składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych, •        zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące ww. zadania gospodarcze.   Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.   Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta  w przepisie art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania podatkiem od towarów i usług zbycie przedsiębiorstwa oraz składników majątkowych i niemajątkowych uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo  w istniejącym przedsiębiorstwie, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy zaś zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.   Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy, uwzględnić należy następujące okoliczności: -        zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz -        faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące przedmiotem transakcji.   Wskazanej oceny należy dokonać na moment przeprowadzenia transakcji. Tym samym,  w przypadku, gdy konieczne dla kontynuowania działalności gospodarczej jest angażowanie przez nabywcę innych składników majątku, które nie są przedmiotem transakcji lub podejmowanie dodatkowych działań, brak jest możliwości stwierdzenia, że w danym przypadku zespół składników majątkowych stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa.   Podkreślić w tym miejscu należy, że nie wszystkie jednak elementy tworzące pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa są na tyle istotne, aby bez ich zbycia nie można było mówić o zbyciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W praktyce obrotu gospodarczego zdarzają się sytuacje, w których niektóre elementy zorganizowanej części przedsiębiorstwa podlegają wyłączeniu z transakcji zbycia. Jednak nawet w takim przypadku, składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób, by można było o nich mówić jako o zespole, a nie tylko zbiorze pewnych elementów. Decydujące zatem jest to, aby w zbywanej zorganizowanej części przedsiębiorstwa zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami w sposób umożliwiający kontynuowanie określonej działalności gospodarczej.   Aby zatem ocenić czy w danej, konkretnej sytuacji mamy do czynienia ze zbyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, należy dokładnie przeanalizować zarówno to jakie składniki majątku będą przedmiotem transakcji, ale także czy istniejące między nimi funkcjonalne zależności pozwolą na kontynuowanie działalności zbywanej zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Przy dokonaniu tej analizy pomocne, a czasami nawet niezbędne mogą okazać się orzeczenia TSUE.   W zakresie braku obowiązku opodatkowania czynności zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej  w wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl, w którym stwierdził, że celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto, że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma zastosowanie – nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu – do każdego wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów. TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji. W wyroku tym, dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE uznał, że celem wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie neutralności podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego. Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE, dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma funkcjonalne powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego zadania gospodarczego. Natomiast w wyroku C-444/10 z dnia 10 listopada 2011 r. TSUE wywiódł, że jeżeli działalność gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy.   Jak już wyjaśniono, zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich, by można było mówić o nich jak o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego. Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa w momencie przekazania określonych składników majątkowych (na ile stanowią w nim w tym momencie wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).   O tym, czy nastąpiło zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.   Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca będący spółką osobową prowadzi działalność w zakresie hurtowej sprzedaży żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (PKD 46.39.Z) oraz w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Wnioskodawca zamierza zrestrukturyzować swoją działalność, w ten sposób, że planuje przenieść część działalności Spółki do Spółki komandytowej. W ramach restrukturyzacji, w Spółce pozostanie zespół składników, w skład którego wejdą składniki związane z prowadzeniem przez Spółkę jej podstawowej działalności polegającej na sprzedaży hurtowej towarów (działalność handlowa), tj. odpowiednio: należności, zobowiązania, licencje na oprogramowanie, środki pieniężne, zapasy, maszyny i urządzenia stanowiące środki trwałe (samochody, chłodnie, wózki widłowe, komputery itp.), wyposażenie i narzędzia niestanowiące środków trwałych, niemal wszyscy pracownicy. W pozostawianych w Spółce składnikach będą również prawa i obowiązki wynikające z zawartych umów z dostawcami i odbiorcami. Nieruchomości będące własnością Spółki, w tym: grunty, budynki magazynowe oraz nieruchomości biurowe zostaną wniesione do spółki komandytowej, do przenoszonych składników wejdą prawa i obowiązki wynikające z zawartych umów związanych z nieruchomościami. Do Spółki komandytowej wniesione zostaną również znaki towarowe oraz wszelkie zobowiązania związane z tymi znakami towarowymi. W skład aportu wejdą także te środki trwałe, niebędące nieruchomościami, które zostaną przez Spółkę uznane jako potrzebne do prowadzenia przez Spółkę komandytową działalności niehandlowej ograniczonej do wynajmu i zarządzania nieruchomościami oraz znakami towarowymi. Wynajem nieruchomości może wiązać się z potrzebą posiadania przez Spółkę komandytową też innych środków trwałych niż same nieruchomości, w szczególności środków trwałych związanych z bieżącym ich utrzymaniem np. urządzenia sprzątające, system monitorowania nieruchomości itp. Spółka nie wyklucza także, że część pracowników wykonująca obowiązki związana z wnoszoną działalnością przejdzie do Spółki komandytowej. System ewidencji finansowo-księgowej umożliwia na obecnym etapie przypisanie do części działalności, związanej z wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami oraz z zarządzaniem znakami towarowymi przychodów, kosztów jak również należności oraz zobowiązań, które są związane z tym obszarem działalności. Dla tej działalności jest prowadzony również odrębny rachunek bankowy. Spółka dzięki prowadzonej ewidencji księgowej ma już na obecnym etapie możliwość wyodrębnienia zapisów księgowych związanych z działalnością w zakresie usług polegających na wynajmowaniu i zarządzaniu nieruchomościami oraz zarządzaniu znakami towarowymi, (przychodów, kosztów, należności, zobowiązań), która to działalność stanie się przedmiotem aportu do Spółki komandytowej. W konsekwencji Spółka komandytowa, po wniesieniu do niej wkładu niepieniężnego będzie mogła prowadzić działalność w zakresie usług polegających na wynajmowaniu i zarządzaniu nieruchomościami oraz zarządzaniu znakami towarowymi. Równocześnie tej samej działalności nie będzie już prowadzić Spółka. Nabywca wymienionych składników – Spółka komandytowa – przejmie kontrahentów Spółki w zakresie przenoszonej działalności. Ponadto, Wnioskodawca wskazał, że w skład zespołu składników materialnych i niematerialnych dotyczących działalności związanej z wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami oraz zarządzaniem znakami towarowymi, który ma zostać wniesiony do Spółki komandytowej, będą wchodzić m.in. następujące składniki: 1)    nieruchomości (grunty, budynki magazynowe, nieruchomości biurowe); 2)    zobowiązania i należności związane z nieruchomościami; 3)    umowy związane z nieruchomościami; 4)    urządzenia sprzątające; 5)    system monitorowania nieruchomości; 6)    rzeczy ruchome i urządzenia związane z nieruchomościami m.in. agregaty chłodnicze, klimatyzatory, system telewizji przemysłowej, monitoring, komory chłodnicze; 7)    znaki towarowe; 8)    wszelkie zobowiązania związane ze znakami towarowymi; 9)    pracownicy wykonujący zadania związane z obsługą nieruchomości i znaków towarowych, 10) środki finansowe w określonej kwocie. Zespół składników materialnych i niematerialnych będących przedmiotem zapytania będzie na moment transakcji faktycznie wyodrębniony organizacyjnie w ramach działalności Wnioskodawcy na podstawie wewnętrznej dokumentacji (regulaminu), określającej jakie składniki majątku są przypisane do działalności w zakresie zarządzania nieruchomościami oraz zarządzania znakami towarowymi i zostaną przeniesione do Spółki komandytowej. W ramach planowanej transakcji nastąpi przejęcie przez Spółkę komandytową pracowników w trybie przejścia części zakładu pracy z art. 23¹ ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. W ramach planowanej transakcji zostaną przeniesione środki na rachunku bankowym. Mający być przedmiotem aportu zespół składników materialnych i niematerialnych Spółki będzie posiadał potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy. Spółka komandytowa w oparciu o nabyte składniki majątkowe będzie kontynuowała działalność dotychczas prowadzoną przez Spółkę, w zakresie wynajmowania nieruchomości oraz zarządzania znakami towarowymi bez konieczności angażowania innych składników. Spółka komandytowa będzie miała faktyczną możliwość kontynuowania działalności dotyczącej wynajmu i zarządzania nieruchomościami oraz zarządzania znakami towarowymi wyłącznie w oparciu o składniki, które nabędzie.   Wątpliwości Wnioskodawcy w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy zespół składników materialnych i niematerialnych wydzielonych z przedsiębiorstwa Spółki, który zostanie wniesiony do Spółki komandytowej można uznać za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy, a tym samym czy wniesienie opisanego zespołu składników majątkowych tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki komandytowej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług dla Spółki i czy nie będzie w związku z tym konieczności zapłaty podatku od towarów i usług przez Spółkę.   Odnosząc się do przedstawionego opisu sprawy i powołanych regulacji prawnych należy stwierdzić, że wskazany przez Wnioskodawcę zespół składników materialnych i niematerialnych składających się na działalność związaną z wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami oraz z zarządzaniem znakami towarowymi, wydzielonych z przedsiębiorstwa Spółki, które zostaną aportem wniesione do Spółki komandytowej, będzie stanowić zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy.   Przedstawione przez Wnioskodawcę okoliczności sprawy wskazują bowiem, że działalność związana z wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami oraz z zarządzaniem znakami towarowymi cechuje się wyodrębnieniem organizacyjnym, finansowym oraz funkcjonalnym. Z przedstawionego opisu sprawy jednoznacznie wynika, że zespół składników materialnych i niematerialnych będących przedmiotem zapytania będzie na moment transakcji faktycznie wyodrębniony organizacyjnie w ramach działalności Wnioskodawcy na podstawie wewnętrznej dokumentacji (regulaminu), określającej jakie składniki majątku są przypisane do działalności w zakresie zarządzania nieruchomościami oraz zarządzania znakami towarowymi zostaną przeniesione do Spółki komandytowej. W ramach planowanej transakcji nastąpi przejęcie przez Spółkę komandytową pracowników w trybie przejścia części zakładu pracy z art. 23¹ ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. W ramach planowanej transakcji zostaną przeniesione środki na rachunku bankowym. Mający być przedmiotem aportu zespół składników materialnych i niematerialnych Spółki będzie posiadał potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy. Spółka komandytowa w oparciu o nabyte składniki majątkowe będzie kontynuowała działalność dotychczas prowadzoną przez Spółkę, w zakresie wynajmowania nieruchomości oraz zarządzania znakami towarowymi bez konieczności angażowania innych składników. Spółka komandytowa będzie miała faktyczną możliwość kontynuowania działalności dotyczącej wynajmu i zarządzania nieruchomościami oraz zarządzania znakami towarowymi wyłącznie w oparciu o składniki, które nabędzie.   Zatem, skoro zespół składników materialnych i niematerialnych będących przedmiotem zbycia w niniejszej sprawie będzie charakteryzować się wyodrębnieniem organizacyjnym, finansowym i funkcjonalnym, to będzie stanowić zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy. W konsekwencji, wniesienie aportem do Spółki komandytowej ww. zespołu składników materialnych i niematerialnych w postaci działalności związanej z wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami oraz z zarządzaniem znakami towarowymi nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy.   Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że zespół składników materialnych i niematerialnych wydzielonych z przedsiębiorstwa Spółki, który zostanie wniesiony do Spółki komandytowej można uznać za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym wniesienie opisanego zespołu składników majątkowych tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki komandytowej  nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług dla Spółki i nie będzie w związku z tym konieczności zapłaty podatku od towarów i usług przez Spółkę.   Zatem stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.   Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Należy zauważyć, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie skutków podatkowych w podatku od towarów i usług występujących u Wnioskodawcy w związku z wniesieniem składników majątkowych tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki komandytowej. W odniesieniu do skutków podatkowych związanych z ww. transakcją występujących dla Spółki komandytowej wydano odrębne rozstrzygnięcie.   Ponadto wskazuje się również, że w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.