0112-KDIL2-1.4011.561.2021.1.MKA

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 18 maja 2021 r. (data wpływu 31 maja 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 31 maja 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika We wniosku przedstawiono następujące: stany faktyczne i zdarzenia przyszłe. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest spółką kapitałową z siedzibą w Polsce. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest sprzedaż towarów, w szczególności artykułów dziecięcych. Spółka dokonuje wypłat wynagrodzeń z tytułu wykonywanych na jej rzeczy usług prawnych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm., dalej: ustawa o PIT) na rzecz amerykańskiej spółki z siedzibą w Stanach Zjednoczonych, dalej: Kancelaria. Kancelaria jest spółką transparentną podatkowo tzn. nie jest podatnikiem podatku dochodowego w Stanach Zjednoczonych, a jej dochody podlegają opodatkowaniu na poziomie jej wspólników. Wspólnikami Kancelarii jest ponad 350 osób fizycznych będących rezydentami podatkowymi Stanów Zjednoczonych. W związku ze świadczonymi na rzecz Spółki w 2020 r. usługami prawnymi, Spółka otrzymała od Kancelarii certyfikat rezydencji wystawiony przez organ podatkowy (…) (Department of the Treasury Internal Revenue Service (…)), który potwierdza zbiorczo rezydencję podatkową wszystkich wspólników Kancelarii będących osobami fizycznymi (dalej: Zbiorowy Certyfikat Rezydencji). Zbiorowy Certyfikat Rezydencji zawiera następujące dane: imię i nazwisko każdego ze wspólników Kancelarii oraz oświadczenie organu podatkowego, że wymienieni w Zbiorowym Certyfikacie Rezydencji wspólnicy są rezydentami podatkowymi Stanów Zjednoczonych. Dodatkowo Wnioskodawca otrzymał informację dotyczącą udziału procentowego poszczególnych wspólników Kancelarii w zysku Kancelarii. Z zestawienia wynika, że nie wszyscy wspólnicy Kancelarii partycypują w zysku wypracowanym przez Kancelarię. Co ważne otrzymany przez Spółkę Zbiorowy Certyfikat Rezydencji nie zawiera następujących danych: adresu zamieszkania żadnego ze wspólników Kancelarii, daty urodzenia żadnego ze wspólników Kancelarii, miejsca urodzenia żadnego ze wspólników Kancelarii, imion rodziców żadnego ze wspólników Kancelarii, numerów identyfikacji podatkowych żadnego ze wspólników Kancelarii oraz numerów dokumentów stwierdzających tożsamość wspólników Kancelarii – dalej łącznie zwane Dodatkowymi Danymi Identyfikacyjnymi. Spółka zwróciła się do Kancelarii z prośbą o podanie Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych, ale Kancelaria odmówiła podania tych Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych. W tym miejscu zauważyć należy, że Spółka nie jest w stanie pozyskać Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych we własnym zakresie, ponieważ nie istnieje żaden publicznie dostępny dla Spółki rejestr, z którego Spółka mogłaby je otrzymać. W związku ze świadczonymi przez Kancelarię na rzecz Spółki w 2020 r. usługami prawnymi, w celu prawidłowego wypełnienia przez Wnioskodawcę swoich obowiązków za rok 2020, Wnioskodawca jako płatnik pobrał zryczałtowany podatek u źródła oraz sporządził i przesłał imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o PIT (dalej zwane też: formularz IFT-1/IFT-1R). Spółka w przyszłości także planuje nabywać usługi prawne od Kancelarii. Spółka nabrała wątpliwości co do prawidłowości swojego postępowania w zakresie pobierania zryczałtowanego podatku oraz sporządzania i przesyłania formularzy IFT-1/IFT-1R. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy w rozumieniu ustawy o PIT Zbiorowy Certyfikat Rezydencji stanowi certyfikat rezydencji w rozumieniu polskich przepisów prawa podatkowego dający prawo Wnioskodawcy, jako płatnikowi, do niepobrania oraz niezapłacenia (niepobierania oraz niepłacenia w przyszłości) zryczałtowanego podatku od przychodów wypłacanych Kancelarii przez Wnioskodawcę z tytułu usług prawnych w części wypłaty obejmującej przychody przypisane odpowiednio wspólnikom Kancelarii (zgodnie z zasadami partycypacji wspólników w zysku Kancelarii), których status podatkowy jest określony w Zbiorowym Certyfikacie Rezydencji zgodnie z Umową polsko- amerykańską? Mając na uwadze fakt, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych, czy Spółka zobowiązana jest/będzie zobowiązana sporządzać i przesyłać wspólnikom Kancelarii oraz właściwemu urzędowi skarbowemu formularze IFT-1/IFT-1R? W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 2 powyżej (tj. w przypadku gdy tutejszy Organ uzna, że Spółka zobowiązana jest/będzie zobowiązana sporządzać i przesyłać wspólnikom Kancelarii oraz właściwemu urzędowi skarbowemu formularzy IFT-1/IFT-1R) czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym prawidłowe i wystarczające jest zamieszczanie w informacjach IFT-1/IFT-1R jedynie imion i nazwisk wspólników Kancelarii? Zdaniem Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1, Zbiorowy Certyfikat Rezydencji otrzymany przez Wnioskodawcę od Kancelarii stanowi certyfikat rezydencji w rozumieniu przepisu art. 5a pkt 21 ustawy o PIT dający prawo Wnioskodawcy, jako płatnikowi, do niepobrania oraz niezapłacenia (niepobierania oraz niepłacenia w przyszłości) zryczałtowanego podatku od przychodów wypłacanych Kancelarii przez Wnioskodawcę z tytułu usług prawnych w części wypłaty obejmującej przychody przypisane odpowiednio (zgodnie z zasadami partycypacji wspólników w zysku Kancelarii) wspólnikom Kancelarii, których status podatkowy jest określony w Zbiorowym Certyfikacie Rezydencji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepis art. 5a pkt 21 ustawy o PIT stanowi, że pod pojęciem „certyfikatu rezydencji" rozumie się zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika. Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym Zbiorowy Certyfikat Rezydencji wypełnia definicję z art. 5a pkt 21 ustawy o PIT, ponieważ: został wydany przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika (podatników będących wspólnikami Kancelarii) - Zbiorowy Certyfikat Rezydencji został bowiem wydany przez organ podatkowy (…) (Department of the Treasury Internal Revenue Service (…)) oraz w treści Zbiorowego Certyfikatu Rezydencji organ podatkowy (…) zaświadczył, że wymienieni w nim z imienia i nazwiska wspólnicy Kancelarii są rezydentami podatkowymi Stanów Zjednoczonych. W tym miejscu wskazać należy na stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. II FSK 75/12, zgodnie z którym: „Należy zauważyć, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (jak również ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) nie wskazują konkretnie, jakie warunki formalne powinien spełniać certyfikat rezydencji. W związku z powyższym należy przyjąć, że może on przybrać w zasadzie dowolną formę pisemną o ile będzie wystawiony przez właściwy organ podatkowy obcego państwa oraz będzie zawierał w swej treści stwierdzenie o posiadaniu przez dany podmiot siedziby lub miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Podkreślenia wymaga, że certyfikat rezydencji nie stanowi warunku zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lecz jedynie pewien wymóg o charakterze dowodowym mający znaczenie na etapie poboru podatku przez płatnika (zob. J. Fiszer, M. Panek, Komentarz do art. 1 (w:) B. Brzeziński (red). Model Konwencji OECD. Komentarz, Warszawa 2010, s. 209)”. Analogiczny wniosek należy wyprowadzić z analizy interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. 0114-KDIP3-1.4011.447.2017.1.KS. w której organ podatkowy w całości uznał za prawidłowe przedstawione przez wnioskodawcę stanowisko, zgodnie z którym: „Zbiorowe Certyfikaty Rezydencji otrzymywane przez Wnioskodawcę od Podmiotów stanowią certyfikat rezydencji w rozumieniu ustawy o PIT oraz ustawy o CIT dający prawo Wnioskodawcy, jako płatnikowi, do zastosowania stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobrania (niezapłacenia) podatku zgodnie z taką umową (...)”. Nie ulega wątpliwości, że przywołana interpretacja nie jest wiążąca dla tutejszego Organu podatkowego, ale w ocenie Wnioskodawcy może stanowić istotną wskazówkę interpretacyjną. Zdaniem Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 2, mając na uwadze fakt, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych wspólników Kancelarii - zdaniem Wnioskodawcy – Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana sporządzać i przesyłać wspólnikom Kancelarii oraz właściwemu urzędowi skarbowemu formularzy IFT-1/IFT-1R. Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o PIT, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonują swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru (IFT-1/IFT-1R), również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust 4. W razie zaprzestania przez płatnika prowadzenia działalności przed upływem terminu dla złożenia informacji, o których mowa w ust. 2, informacje te płatnik składa nie później niż w dniu zaprzestania prowadzenia działalności (art. 42 ust. 3 ustawy o PIT). Stosownie natomiast do treści art. 42 ust. 4 ustawy o PIT, na pisemny wniosek podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, płatnik, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, jest obowiązany do sporządzenia i przesłania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imiennej informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 2 (IFT-1). Co istotne, w myśl art. 42 ust. 6 ustawy o PIT, informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty, o których mowa w art. 41, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku, o którym mowa w art. 29-30a. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio. W świetle powyższego, podmioty dokonujące wypłat z tytułu przychodów osiąganych przez nierezydentów zgodnie z art. 29 zobowiązane są do sporządzenia oraz przekazania informacji IFT-1/1FT1-R podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu zarówno w sytuacji, gdy pobierały zryczałtowany podatek na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy o PIT, jak i w sytuacji, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie były zobowiązane do poboru tego podatku. Zatem w analizowanej sprawie, teoretycznie wskazane obowiązki o charakterze informacyjnym ciążą na Wnioskodawcy w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych przez wspólników Kancelarii z tytułu usług prawnych świadczonych przez Kancelarię na rzecz Wnioskodawcy W tym miejscu zwrócić należy jednak uwagę na fakt, że Spółka nie posiada (i zgodnie z informacją uzyskaną od Kancelarii nie będzie także posiadać w przyszłości) Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych. W rezultacie, Wnioskodawca nie ma możliwości sporządzania i przekazywania wspólnikom Kancelarii oraz właściwemu urzędowi skarbowemu informacji IFT-1/1FT-1R. Pamiętać przy tym przede wszystkim należy, że wzór wskazanych informacji IFT-1 oraz IFT-1R został ustalony zgodnie z art. 45b ust. 1 ustawy o PIT w wydanym na podstawie tego przepisu Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2019 r. w sprawie określenia niektórych wzorów oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2397). Odpowiedni wzór zostały zawarty w Załączniku nr 10 do rozporządzenia dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych, gdzie określono wzór IFT-1/IFT-1R (Informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania). Wobec powyższego płatnik jest zobowiązany do sporządzenia informacji IFT-1/IFT-1R nie w jakikolwiek (czyli dowolny sposób), lecz zgodnie ze wzorem określonym przez Ministra Finansów. W rezultacie, skoro Wnioskodawca nie posiada i nie będzie także posiadać w przyszłości Dodatkowych Danych Indentyfikacyjnych, Spółka nie ma możliwości sporządzania informacji IFT-1/IFT-1R i ich przekazywania wspólnikom Kancelarii oraz właściwemu urzędowi skarbowemu. W tym miejscu wskazać należy, że brak możliwości ustalenia jednego z elementów koniecznych dla uznania istnienia obowiązku podatkowego, czyni niemożliwym powstanie obowiązku podatkowego w tym zakresie. W orzecznictwie sądów administracyjnych niejednokrotnie przypominana była zasada impossibilium nulla obligatio est (zob. chociażby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2010, sygn. akt II FSK 1989/08). Zgodnie z tą zasadą, brak możliwości ustalenia jednego z elementów stosunku prawnopodatkowego czyni niemożliwym powstanie obowiązku podatkowego. Identyczne wnioski zawiera wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2015 r. (sygn. akt II FSK 127/13) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 3118/14). Oczywistym jest, że ustawodawca nakładając wskazany obowiązek na płatnika (dotyczący informowania podatnika i urzędu skarbowego poprzez formularz IFT-1/IFT-1R) zakłada, że ów płatnik jest w stanie spełnić ten obowiązek (tj. zna tożsamość podatnika oraz posiada jego dane identyfikacyjne wskazane w formularzu). Przyjęcie innej wykładni oznaczałoby pogwałcenie ww. zasady impossibilium nulla obligatio est. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej wskazanym wyroku z dnia 25 sierpnia 2010 r. zasada impossibilium nulla obligation est stanowi „fundament zasady praworządność. Jakkolwiek niebagatelną rolę przypisuje się jej w prawie zobowiązaniowym, to jednak winna ona być także respektowana w szeroko rozumianej sferze prawa publicznego. Dobre prawo nie wymaga rzeczy niemożliwych od jego adresata (...) Prawodawca nie może więc wprowadzać norm przewidujących obowiązki (uprawnienia) niewykonalne, a przynajmniej wykładnia przepisów stwarzająca stan niemożliwy do wykonania powinna z góry zostać uznana za niewłaściwą." Powyższe prowadzi do konkluzji, że brak możliwości sporządzenia formularzy IFT-1/IFT-1R z uwagi na brak Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych oznacza, iż po stronie Spółki nie powstaje obowiązek w postać konieczność sporządzenia i przekazywania informacji IFT-1/IFT-1R. Co więcej, w ocenie Wnioskodawcy nałożenie na Spółkę obowiązku w postać sporządzania i przekazywania informacji IFT-1/IFT-1R przy braku możliwość pozyskania danych niezbędnych do prawidłowego wypełnienia tych informacji sprzeciwia się nie tylko zasada impossibilium nulla obligatio est ale również zasada racjonalność ustawodawcy. Trudno przyjąć, że racjonalny ustawodawca ustanowiłby normę, zgodnie z którą obowiązek w postaci sporządzania i przekazywania informacji IFT-1/1FT-1R według ustalonego wzoru powstawałby również wtedy gdy dane pozwalające na sporządzenie i przekazywanie tych informacji nie są znane płatnikowi. Mając zatem na uwadze fakt, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych wspólników Kancelarii zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana sporządzać i przesyłać wspólnikom Kancelarii oraz właściwemu urzędowi skarbowemu informacji IFT-1/IFT-1R. Zdaniem Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 3, w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 2 powyżej, zdaniem Wnioskodawcy prawidłowe i wystarczające jest zamieszczanie w informacjach IFT-1/IFT-1R jedynie imion i nazwisk wspólników Kancelarii. Jak była już o tym mowa w odpowiedzi na pytanie nr 2 zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o PIT, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonują swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru (IFT-1 /IFT-1 R), również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 4. W razie zaprzestania przez płatnika prowadzenia działalności przed upływem terminu dla złożenia informacji, o których mowa w ust. 2, informacje te płatnik składa nic później niż w dniu zaprzestania prowadzenia działalności (art. 42 ust. 3 ustawy o PIT). Stosownie natomiast do treści art. 42 ust. 4 ustawy o PIT, na pisemny wniosek podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, płatnik, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, jest obowiązany do sporządzenia i przesłania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imiennej informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 2 (IFT-1). Co istotne, w myśl art. 42 ust. 6 ustawy o PIT, informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty, o których mowa w art. 41, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku, o którym mowa w art. 29-30a. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio. W świetle powyższego, podmioty dokonujące wypłat z tytułu przychodów osiąganych przez nierezydentów zgodnie z art. 29 zobowiązane są do sporządzenia oraz przekazania informacji IFT-1/IFT-1R podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu zarówno w sytuacji, gdy pobierały zryczałtowany podatek na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy o PIT, jak i w sytuacji, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie były zobowiązane do poboru tego podatku. Wzór wskazanych informacji IFT-1/IFT-1R został ustalony zgodnie z art. 45b ust. 1 ustawy o PIT w wydanym na podstawie tego przepisu Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2019 r. w sprawie określenia niektórych wzorów oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2397). Odpowiedni wzór zostały zawarty w Załączniku nr 10 do rozporządzenia dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych, gdzie określono wzór formularza IFT-1/IFT-1R Informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania. Wobec powyższego płatnik jest zobowiązany do sporządzenia informacji IFT-1/IFT-1R zgodnie z wzorem określonym przez Ministra Finansów. Wzór informacji IFT-1/IFT-1R wymaga od płatnika podania m in. następujących danych podatnika: imienia i nazwiska, adresu zamieszkania, daty urodzenia, miejsca urodzenia, imion rodziców oraz numerów identyfikacji podatkowych (ewentualnie numerów dokumentów stwierdzających tożsamość). Spółka - jak zostało to wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego posiada jedynie imię i nazwisko każdego ze wspólników Kancelarii. Z uwagi na brak Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych, w przypadku gdy tutejszy Organ uzna, że Spółka zobowiązana jest/będzie zobowiązana sporządzać i przesyłać wspólnikom Kancelarii oraz właściwemu urzędowi skarbowemu informacje IFT-1/IFT/1R – zdaniem Spółki – prawidłowe i wystarczające jest zamieszczanie w informacjach IFT-1/IFT-1R jedynie imion i nazwisk wspólników Kancelarii. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na fakt, że Spółka nie posiada (i zgodnie z informacją uzyskaną od Kancelarii nie będzie także posiadać w przyszłości) Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych wspólników Kancelarii. W rezultacie, jedyną możliwością sporządzenia informacji IFT-1/IFT-1R przez Spółkę jest podanie w tym formularzach imienia i nazwiska każdego wspólnika Kancelarii. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionych: stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych jest prawidłowe. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.: obliczenie, pobranie, wpłacenie – podatku, zaliczki. W myśl art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie do art. 3 ust. 2b ww. ustawy za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z: pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład; położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości; papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających; tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości; 6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej; tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia; niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da. Wskazana wyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła przychodów położonych na jej terytorium. Nie są natomiast w Polsce opodatkowane osoby fizyczne z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak na terytorium Polski miejsca zamieszkania lub zakładu. Na podkreślenie zasługuje również fakt, że katalog dochodów (przychodów) wymienionych w art. 3 ust. 2b ww. ustawy, nie jest katalogiem zamkniętym. Tak więc, ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na zasadzie „źródła”. Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczypospolita Polska ma prawo opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony obowiązek podatkowy). Za dochody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się również dochody pochodzące od polskiego płatnika, wypłacone osobie, która usługi określone w umowie zawartej pomiędzy stronami wykonuje za granicą. W myśl art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powołane wyżej przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zasady opodatkowania w Polsce przychodów uzyskanych przez nierezydentów reguluje m.in. art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu. Według postanowień art. 29 ust. 2 powołanej ustawy, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji. Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika. W świetle powyższego zastosowanie przepisów właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jest zatem możliwe pod warunkiem uzyskania przez płatnika certyfikatu rezydencji podatnika, potwierdzającego miejsce jego zamieszkania. Certyfikat rezydencji stanowi środek dowodowy posiadania rezydencji podatkowej w określonym kraju, czego potwierdzenie umożliwia płatnikowi, zastosowanie postanowień stosownej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Posiadanie certyfikatu rezydencji podatnika upoważnia płatnika do zastosowania stawki podatku wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez Polskę, zamiast stosowania stawki określonej w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub niepobrania podatku zgodnie z odpowiednim przepisem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez Polskę. Zatem, w sytuacji kiedy płatnik nie posiada aktualnego certyfikatu rezydencji tej osoby, ma on obowiązek stosowania przepisów prawa krajowego. Z opisu stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca dokonuje wypłat wynagrodzeń z tytułu wykonywanych na jej rzeczy usług prawnych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na rzecz amerykańskiej spółki z siedzibą w Stanach Zjednoczonych. Kancelaria jest spółką transparentną podatkowo tzn. nie jest podatnikiem podatku dochodowego w Stanach Zjednoczonych, a jej dochody podlegają opodatkowaniu na poziomie jej wspólników. Wspólnikami Kancelarii jest ponad 350 osób fizycznych będących rezydentami podatkowymi Stanów Zjednoczonych. W związku ze świadczonymi na rzecz Spółki w 2020 r. usługami prawnymi, Spółka otrzymała od Kancelarii certyfikat rezydencji wystawiony przez organ podatkowy (…) (Department of the Treasury Internal Revenue Service (…)), który potwierdza zbiorczo rezydencję podatkową wszystkich wspólników Kancelarii będących osobami fizycznymi. Zbiorowy Certyfikat Rezydencji zawiera następujące dane: imię i nazwisko każdego ze wspólników Kancelarii oraz oświadczenie organu podatkowego, że wymienieni w Zbiorowym Certyfikacie Rezydencji wspólnicy są rezydentami podatkowymi Stanów Zjednoczonych. Ponadto Wnioskodawca otrzymał informację dotyczącą udziału procentowego poszczególnych wspólników Kancelarii w zysku Kancelarii. Z zestawienia wynika, że nie wszyscy wspólnicy Kancelarii partycypują w zysku wypracowanym przez Kancelarię. Jednakże Zbiorowy Certyfikat Rezydencji nie zawiera następujących danych: adresu zamieszkania żadnego ze wspólników Kancelarii, daty urodzenia żadnego ze wspólników Kancelarii, miejsca urodzenia żadnego ze wspólników Kancelarii, imion rodziców żadnego ze wspólników Kancelarii, numerów identyfikacji podatkowych żadnego ze wspólników Kancelarii oraz numerów dokumentów stwierdzających tożsamość wspólników Kancelarii – dalej łącznie zwane Dodatkowymi Danymi Identyfikacyjnymi. Kancelaria odmówiła Wnioskodawcy podania tych Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych wspólników. Spółka nie ma możliwości pozyskania Dodatkowych Danych Identyfikacyjnych we własnym zakresie, ponieważ nie istnieje żaden publicznie dostępny dla Spółki rejestr, z którego Spółka mogłaby je otrzymać. Wnioskodawca jako płatnik pobrał zryczałtowany podatek u źródła oraz sporządził i przesłał imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o PIT (dalej zwane też: formularz IFT-1/IFT-1R). Spółka w przyszłości także planuje nabywać usługi prawne od Kancelarii. Spółka powzięła wątpliwości co do prawidłowości swojego postępowania w zakresie pobierania zryczałtowanego podatku oraz sporządzania i przesyłania formularzy IFT-1/IFT-1R. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie zastosowanie będzie miała umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r., poz. 178). Stosownie do art. 8 ust. 1 ww. umowy, zyski z przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa powinny być opodatkowane tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Jednocześnie w związku z faktem, że usługi na rzecz Wnioskodawcy wykonuje spółka z siedzibą w Stanach Zjednoczonych, która nie jest tam podatnikiem podatku dochodowego lecz podatnikami są wspólnicy tej spółki, przychód z tego tytułu należy rozpoznać stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który mówi, że przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału). Certyfikat rezydencji ma dla celów podatkowych potwierdzić miejsce zamieszkania podatnika (siedziby), jest więc formą dokumentowania stanu faktycznego. Dokument ten ma potwierdzać, w którym państwie podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nieposiadający miejsca zamieszkania na terytorium RP a uzyskujący dochody ze źródeł położonych na terytorium RP, posiada rezydencję podatkową, tj. w którym państwie podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (jest opodatkowany z każdego źródła dochodu wskazanego przez to państwo, niezależnie od miejsca położenia źródła tego dochodu). O formie certyfikatu rezydencji wydawanego przez organ zagranicznej administracji podatkowej decydują przepisy wewnętrzne tego państwa. Jeżeli na podstawie wewnętrznych przepisów danego państwa właściwy organ podatkowy może wydać certyfikat rezydencji, który dotyczy więcej niż jednego podatnika, a z jego treści wynika, że wszystkie wymienione w nim osoby fizyczne mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w tym kraju to polski organ podatkowy powinien zaakceptować taki dokument jako certyfikat rezydencji. Nie ma zatem podstaw w przepisach polskiego prawa podatkowego, pozwalających na uznanie, iż „zbiorczy” certyfikat rezydencji nie spełnia wymogów określonych w art. 5a pkt 21 ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych określonych dla tego dokumentu. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż Spółka dokonując wypłaty świadczeń, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie była/nie będzie zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego w stosunku do tej części wynagrodzenia za świadczone usługi przez Spółkę z siedzibą w Stanach Zjednoczonych jaka odpowiada procentowemu udziałowi jej wspólników mających miejsce zamieszkania w Stanach Zjednoczonych w zysku Spółki. Odnosząc się do obowiązku sporządzenia informacji IFT1/IFT1-R wskazać należy, że stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W myśl, art. 42 ust. 1 ww. ustawy, płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) – na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych – imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru (IFT-1/IFT-1R), również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 4. Na pisemny wniosek podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, płatnik, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, jest obowiązany do sporządzenia i przesłania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imiennej informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 2 (art. 42 ust. 4 ww. ustawy). Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty, o których mowa w art. 41, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku, o którym mowa w art. 29-30a. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio (art. 42 ust. 6 ww. ustawy). Wzór informacji IFT1/IFT1-R ustalony został zgodnie z delegacją zawartą w art. 45b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2019 r. w sprawie określenia niektórych wzorów oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2397 ze zm.). Formularz ten w zakresie danych odbiorcy należności wymaga podania następujących informacji: danych identyfikacyjnych (nazwisko, pierwsze imię, imię ojca, imię matki, data urodzenia, miejsce urodzenia, numer identyfikacyjny podatnika, rodzaj numeru identyfikacyjnego (dokumentu stwierdzającego tożsamość), kraj wydania numeru identyfikacyjnego (dokumentu stwierdzającego tożsamość)) i adresu zamieszkania (kraj, miejscowość, kod pocztowy, ulica, nr domu, nr lokalu). Powyższe oznacza, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej wypłacające zagranicznym osobom fizycznym należności opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym, po zakończeniu roku muszą sporządzić informację IFT-1R. Jeden egzemplarz informacji powinien być złożony w urzędzie skarbowym właściwym w sprawach opodatkowania osób zagranicznych, a drugi powinien otrzymać podatnik, czyli zagraniczny podmiot. Informację IFT-1R płatnik musi sporządzić i przekazać do urzędu skarbowego i podatnikowi, nawet wówczas gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie był zobowiązany do poboru podatku. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidują też, że informację IFT-1 płatnik sporządza i przesyła podatnikom na ich wniosek (w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku). Sporządzenie informacji IFT-1 na wniosek podatnika nie zwalnia płatnika z obowiązku sporządzenia informacji IFT-1R w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym. Informacje IFT-1/IFT-1R składają osoby fizyczne będące przedsiębiorcami oraz osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które w ciągu roku podatkowego pobierają zryczałtowany podatek od należności osób objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym opodatkowanych podatkiem zryczałtowanym. Ustawodawca wskazał w tym przepisie, że płatnicy zobowiązani są składać informacje imienne. Oznacza to, że informacja ta winna zostać sporządzona i przekazana każdej osobie, której pobrano podatek oraz właściwemu urzędowi skarbowemu. Powołany wyżej przepis art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter ogólny i nie zawiera wyjątków od reguły. Przepis ten obowiązuje wszystkich płatników wymienionych w art. 41 ust. 1 ustawy. Zatem Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawienia informacji o informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez osoby fizyczne niemające w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania (IFT1/IFT1-R) i przesłania ich podatnikom oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych. Jednakże zgodnie z zasadą, impossibilium nulla obligatio est, jeśli spółka poza imieniem i nazwiskiem wspólnika nie posiada wymaganych danych do sporządzenia tej informacji i mimo podjęcia wysiłków w celu ich ustalenia, nie jest w stanie ich ustalić, to obowiązku tego nie będzie mogła wykonać. Nie może bowiem być zobowiązana do wykonania rzeczy niemożliwych. Reasumując należy stwierdzić, że Spółka na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest/będzie zobowiązana przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych informacje o wysokości przychodu (dochodu) – IFT1/IFT1-R. Jednakże w sytuacji przedstawionej we wniosku - z uwagi na to, że Spółka wskazała, że nie dysponuje i nie jest w stanie ustalić danych wspólników niezbędnych do prawidłowego wypełnienia informacji IFT1/IFT-1R – Spółka nie będzie zobowiązana do wykonania tego obowiązku. Z uwagi na fakt, że Spółka nie będzie zobowiązana do przesłania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych informacji o wysokości przychodu (dochodu) – IFT1/IFT1-R rozpatrywanie kwestii zakreślonych pytaniem nr 3 jest w tym przypadku niecelowe. Końcowo, w odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego. Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę wyroków sądów administracyjnych, wskazać należy, że stanowisko przyjęte w tych orzeczeniach nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej stanowiska tut. organu. Powyższe wynika przede wszystkim z przeszkód natury formalnoprawnej. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Interpretacja dotyczy: zaistniałych stanów faktycznych przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzeń zdarzeń przyszłych przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.