0112-KDIL2-2.4011.955.2021.2.KP

Interpretacja  indywidualna  –  stanowisko  prawidłowe Szanowny  Panie, stwierdzam,  że  Pana  stanowisko  w  sprawie  oceny  skutków  podatkowych  opisanego  stanu  faktycznego  oraz  zdarzeń  przyszłych  w  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  jest  prawidłowe. Zakres  wniosku  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej Dnia  8  listopada  2021  r.  wpłynął  Pana  wniosek  z  8  listopada  2021  r.  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej,  który  dotyczy  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych.  Uzupełnił  go  Pan  –  w  odpowiedzi  na  wezwanie  –  pismem  z  27  stycznia  2022  r.  (wpływ  27  stycznia  2022  r.).  Treść  wniosku  jest  następująca: Opis  stanu  faktycznego  oraz  zdarzeń  przyszłych Wnioskodawca  prowadzi  jednoosobową  działalność  gospodarczą  od  2  stycznia  2019  roku.  Przedmiotowa  działalność  dotyczy  tworzenia  oprogramowania  od  samego  początku  prowadzenia  działalności  gospodarczej.  Wnioskodawca  ma  nieograniczony  obowiązek  podatkowy  w  Polsce  w  rozumieniu  art.  3  ust.  1  ustawy  z  dnia  26  lipca  1991  r.  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  (Dz.U.  2020  poz.  1426  ze  zm.,  dalej  zwana  „ustawa  o  PIT”)  i  rozlicza  się  na  podstawie  podatkowej  księgi  przychodów  i  rozchodów,  a  wybrana  przez  Niego  forma  opodatkowania  to  podatek  liniowy  19%.  Wnioskodawca  wnosi  o  wydanie  indywidualnej  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  w  zakresie  możliwości  skorzystania  z  preferencyjnej  stawki  opodatkowania  5%  na  podstawie  art.  30ca  ustawy  o  PIT.  Głównym  przedmiotem  działalności  Wnioskodawcy  jest  wytwarzanie  programów  komputerowych.  Wnioskodawca  realizuje  projekty  programistyczne  począwszy  od  etapu  analizy  potrzeb  Kontrahenta,  poprzez  projektowanie,  implementację,  testy,  wdrożenie  oraz  asystę  przy  uruchomieniach  testowych  i  produkcyjnych.  W  dalszych  etapach  świadczone  są  usługi  wsparcia  w  modernizacji  wdrożonych  systemów.  Zlecenia  programistyczne  realizowane  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  nie  są  wykonywane  pod  kierownictwem  Kontrahenta.  Wnioskodawca  ma  możliwość  wykonywania  zleceń  zdalnie,  w  różnych  miejscach  oraz  czasie,  a  także  nie  jest  On  związany  sztywnymi  godzinami  pracy.  Jednakże  ze  względu  na  specyfikę  świadczonych  usług  istnieje  możliwość  uzgodnienia  miejsca  i  czasu  realizacji  zlecenia  pomiędzy  Wnioskodawcą  a  Kontrahentem.  Należy  podkreślić,  że  w  związku  z  tak  wykonywaną  działalnością  Wnioskodawca  ponosi  ryzyko  gospodarcze  zarówno  w  kontekście  odpowiedzialności  za  jakość  i  ewentualne  wady  świadczonych  usług,  jak  i  zmian  Kontrahentów,  niepewności  efektu  i  metod  dojścia  do  umówionego  rezultatu.  W  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  Wnioskodawca,  na  podstawie  posiadanej  wiedzy  z  zakresu  technologii  informatycznych  oraz  doświadczenia  w  zakresie  przygotowywania  rozwiązań  związanych  z  tworzeniem  programów  komputerowych,  realizuje  zlecenia  programistyczne  na  rzecz  swoich  Kontrahentów.  Na  potrzeby  opisu  stanu  faktycznego  Wnioskodawca  podzielił  swoją  działalność  na  poszczególne  etapy:  1.     Planowanie,  analiza  i  projektowanie  oprogramowania  –  szczegółowa  analiza  indywidualnych  potrzeb  danego  Kontrahenta  lub  użytkownika  programu,  zapoznanie  się  ze  specyfiką  jego  branży  oraz  zbadanie  i  zaprojektowanie  możliwych  rozwiązań,  dobranie  odpowiednich  technologii  do  wytworzenia  oprogramowania  i  metod  jego  implementacji. 2.     Praca  nad  wytworzeniem  programu  i  jego  implementacja  –  tworzenie  nowych  funkcjonalności  w  oparciu  o  wyniki  analizy  potrzeb  Kontrahenta  lub  użytkownika  programu  komputerowego,  przygotowywanie  koncepcji  rozwiązania  z  uwzględnieniem  języków  programowania  i  technologii  wybranych  na  etapie  projektowania  oprogramowania.  Przygotowywanie  automatycznych  testów  jednostkowych  oraz  integracyjnych  weryfikujących  poprawność  funkcjonalną  oprogramowania  na  etapie  jego  tworzenia  oraz  zapewniające  możliwość  wykonania  testów  regresyjnych  po  wprowadzeniu  koniecznych  usprawnień,  poprawek  czy  też  optymalizacji  w  kodzie  źródłowym  zidentyfikowanych  na  etapie  testów  systemowych,  wydajnościowych,  obciążeniowych  lub  klienckich  testów  akceptacyjnych.  Wsparcie  Kontrahenta  podczas  wdrażania  oprogramowania  oraz  świadczenie  pomocy  technicznej  w  trakcie  użytkowania  oprogramowania  związane  z  analizą  potencjalnych  błędów  na  etapie  produkcyjnego  działania  oprogramowania  oraz  poprawą  tychże  błędów.  3.     Integracja  oprogramowania  z  innymi  systemami  oraz  wsparcie  wdrożenia  aktualizacji  systemu  –  Wnioskodawca  pracuje  również  nad  kompatybilnością  wytworzonego  programu  z  różnymi  systemami  zewnętrznego  odbiorcy,  a  wraz  z  dalszym  rozwojem  funkcjonalności  związanych  z  oprogramowaniem  wymagane  jest  dostosowanie  każdej  aktualizacji  do  różnych  systemów. Wnioskodawca  realizuje  zlecenia  programistyczne  na  rzecz  swoich  Kontrahentów,  a  w  szczególności:  (…) W  wyniku  prowadzonych  prac  powstają  programy  komputerowe  –  utwory  na  gruncie  art.  1  ustawy  z  dnia  4  lutego  1994  r.  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych  (t.j.  Dz.  U.  z  2019  r.  poz.  1231  z  późn.  zm.  –  dalej  jako  „ustawa  o  PAIPP”)  będące  utrwaleniem  przejawu  działalności  twórczej  o  indywidualnym  charakterze.  Zgodnie  z  art.  1  ust.  2  pkt  1  ustawy  o  PAIPP  programy  komputerowe  mogą  być  wyrażone  słowem,  symbolami  matematycznymi,  znakami  graficznymi.  Podkreślenia  wymaga,  że  przedmiotem  ochrony  na  zasadach  przewidzianych  w  powyższych  regulacjach  jest  również  utwór  w  wersji  nieukończonej  od  momentu  utrwalenia.  Przedmioty  praw  autorskich,  jakimi  są  programy  komputerowe,  podlegają  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  PAIPP.  Zgodnie  z  objaśnieniami  podatkowymi  z  dnia  15  lipca  2019  r.  Ministerstwa  Finansów  dotyczącego  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  wytwarzanych  przez  prawa  własności  intelektualnej  –  IP  BOX:  pojęcie  „program  komputerowy”  nie  powinno  być  rozumiane  wąsko  lecz  szeroko,  w  szczególności  obejmując  interfejs,  gdy  ten  spełnia  warunek  interoperacyjności  programu  komputerowego  z  oprogramowaniem  i  sprzętem  komputerowym,  co  musi  być  ustalone  w  każdym  przypadku  oddzielnie  na  podstawie  rzeczywistych  ustaleń,  a  nie  tylko  formalnych  postanowień,  na  przykład  umownych.  Holistycznie  i  funkcjonalnie,  program  komputerowy  obejmuje  więc  jego  funkcjonalne  części  składowe,  takie  jak  kod  źródłowy,  opis  procedur  operacyjnych,  zestawienie  danych  w  informacjach  konwersacyjnych  i  dialogowych  oraz  kod  wynikowy  i  interfejs,  a  także  tezami  znajdującymi  się  w  doktrynie  naukowej,  jak  i  w  orzecznictwie,  stanowiącymi,  że:  -          materiały  są  traktowane  jako  jeden  ze  sposobów  wyrażenia  programu  komputerowego,  pod  warunkiem  że  są  szczegółowe  w  stopniu  umożliwiającym  postępującemu  rutynowo  programiście  „zakodować”  je  do  postaci  kodu  źródłowego  bądź  przeprowadzić  tę  operację  za  pomocą  odpowiedniego  oprogramowania  (A.  Michalak  red.,  Ustawa  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Komentarz,  Warszawa  2019  –  art.  74);  -          Nie  ma  natomiast  znaczenia,  jaki  kształt  bądź  formułę  przybiorą  w  konkretnym  przypadku  przygotowawcze  materiały  projektowe,  przykładowo  mogą  być  to  odręczne  notatki,  wydruk,  dokumentacja  techniczna,  wytwórcza  bądź  użytkowa  (wyr.  SA  w  Łodzi  z  4.2.2010  r.,  I  ACa  912/09,  niepubl.;  wyr.  SA  w  Łodzi  z  27.2.2013  r.,  I  ACa  1157/12).  Wobec  tego,  mając  na  względzie  szeroką  definicję  programu  komputerowego,  Wnioskodawca  twierdzi,  że  każdy  ze  wskazanych  efektów  prac  stanowi  utwór  i  jest  objęty  ochroną  w  rozumieniu  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Wybranie  rozwiązań  dedykowanych  wyłącznie  potrzebom  Kontrahenta  lub  konkretnego  użytkownika,  kompatybilnych  z  jego  branżą  oraz  rzeczywistością  jego  działalności,  wskazuje  jednoznacznie  na  niepowtarzalność  wytworzonego  programu.  Pracując  nad  wytworzeniem  oprogramowania,  Wnioskodawca  nabywa,  łączy,  kształtuje  i  wykorzystuje  dostępną  aktualnie  wiedzę  i  umiejętności  dotyczące  narzędzi  informatycznych  i  istniejących  programów  w  celu  wytworzenia  nowych  zastosowań  w  postaci  nowoczesnych  i  unikalnych  systemów  i  aplikacji.  W  ramach  działalności  Wnioskodawca  zdobywa,  poszerza  i  łączy  interdyscyplinarną  wiedzę  z  zakresu  tworzenia  oprogramowania  w  celu  optymalizacji  i  dalszego  rozwijania  stworzonych  przez  niego  systemów  i  aplikacji.  Wytwarzane  przez  Wnioskodawcę  Oprogramowania  opierają  się  na  indywidualnych,  autorskich  pomysłach  i  obejmują  m.in.  zaprojektowanie  algorytmu,  czynność  programowania  (tworzenia  kodu  źródłowego)  oraz  weryfikację,  modyfikację  i  udoskonalanie  dostępnych  rozwiązań  programistycznych.  Działania  te  prowadzone  są  w  metodyczny  sposób,  czego  wymaga  specyfika  tworzenia  programu  komputerowego,  tj.  określenie  celu,  jaki  ma  on  spełniać,  ustalenia  sposobu  dojścia  do  danego  celu  (dobór  odpowiednich  rozwiązań  programistycznych  oraz  technologii),  zaplanowanie  prac,  weryfikacja,  zakończenie. Wnioskodawca  w  ramach  działalności  gospodarczej  prowadzi  w  sposób  systematyczny  prace  twórcze  w  celu  tworzenia  nowych  zastosowań  przy  wykorzystaniu  zasobów  wiedzy.  Działalność  ta  polega  na  tworzeniu  nowych  zastosowań,  które  wcześniej  nie  miały  miejsca,  zarówno  w  ramach  działalności  prowadzonej  bezpośrednio  przez  Wnioskodawcę,  jak  i  Kontrahenta,  na  rzecz  którego  są  realizowane  zlecenia  programistyczne.  Wnioskodawca  w  ramach  bezpośrednio  prowadzonej  działalności  gospodarczej  opracowuje  nowe  programy  komputerowe  na  rzecz  danego  Kontrahenta,  czyniąc  to  z  wykorzystaniem  aktualnie  posiadanej  wiedzy  i  umiejętności,  ale  niekoniecznie  tworzy  innowacyjne  rozwiązania  w  wymiarze  światowym,  gdyż  nie  weryfikuje  On  tego  w  takiej  skali.  Zasobami  wiedzy,  które  Wnioskodawca  wykorzystuje  przy  planowaniu  projektu,  są  technologie  informatyczne,  czyli  jego  wiedza  o  oprogramowaniu  i  narzędziach  informatycznych,  występujących  zarówno  w  ogólnym  stanie  nauki,  jak  i  w  środowisku,  w  którym  funkcjonować  ma  program  przez  Niego  wytworzony.  Ustawodawca  jednakże  nie  przewidział  minimalnego  progu  skalowalności  zwiększenia  zasobów  wiedzy,  dlatego  istotny  jest  element  celowościowy,  jaki  Wnioskodawca  uwzględnia  w  swojej  działalności.  W  doktrynie  prawa  autorskiego  podkreśla  się,  że  cecha  twórczości  związana  jest  przede  wszystkim  z  rezultatem  działalności  człowieka  o  charakterze  kreacyjnym  i  jest  spełniona  wówczas,  gdy  istnieje  nowy  wytwór  intelektu.  Oprogramowanie  stworzone  na  rzecz  danego  Kontrahenta  powoduje  stworzenie  zupełnie  nowych funkcjonalności,  co  oznacza,  że  cecha  twórczości  jest  spełniona.  Wnioskodawca  nie  świadczy  usług  polegających  na  wprowadzaniu  okresowych  i  rutynowych  zmian  do  tworzonego  programu  komputerowego.  Wynika  to  z  faktu,  że  Wnioskodawca  jest  twórcą  swoich  programów,  z  których  osiąga  przychód.  Nadto  czynności  wykonywane  przez  Wnioskodawcę  nie  są  projektami  powtarzalnymi  –  każdy  nowy  program  komputerowy  wymaga  indywidualnego  podejścia,  tj.  w  szczególności  odpowiedniego  zasobu  wiedzy  i  znajomości  technologii  oraz  ma  dotyczyć  innego  środowiska  programowego,  sprzętowego  lub  biznesowego.  Umowy  zawarte  pomiędzy  Wnioskodawcą  a  danym  Kontrahentem  wskazują,  że  w  zakresie  związanym  z  wytwarzaniem  Oprogramowania  przenoszone  są  wszelkie  prawa  autorskie  do  nich  w  zamian  za  wynagrodzenie  –  otrzymywane  przez  Wnioskodawcę  należności  będą  przychodem  z  tytułu  sprzedaży  majątkowych  praw  autorskich  do  programu  komputerowego.  Wartość  wynagrodzenia  za  przeniesienie  poszczególnych  praw  autorskich  do  Oprogramowania  jest  każdorazowo  określana  na  koniec  okresu  rozliczeniowego  na  podstawie  zaangażowania  Wnioskodawcy  w  prace  nad  określonym  programem  komputerowym.  W  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej,  która  skupiona  jest  na  wytwarzaniu  programów  komputerowych,  Wnioskodawca  ponosi  następujące  wydatki  w  celu  osiągnięcia  przychodów  lub  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła  przychodów:  1)     koszt  leasingu  i  użytkowania  samochodu  –  koszt  związany  z  leasingiem  oraz  użytkowaniem  samochodu  (np.  paliwo,  ubezpieczenie,  serwis,  eksploatacja)  umożliwia  Wnioskodawcy  sprawny  transport,  czy  to  do  Klienta  w  celu  konsultacji  dotyczących  tworzonego  oprogramowania,  czy  to  do  specjalistycznego  sklepu  w  celu  nabycia  potrzebnych  urządzeń  programistycznych,  czy  to  na  szkolenia  poszerzające  wiedzę  w  dziedzinie  programowania.  Podkreślić  należy,  iż  leasing  i  użytkowanie  samochodu  jest  wprost  związane  z  wytworzeniem  oprogramowania;  2)     koszt  usługi  księgowej  i  doradczej  –  koszt  poniesiony  przez  Wnioskodawcę  na  księgowość  pozwala  na  wyszczególnienie  koniecznej  ewidencji  na  potrzeby  skorzystania  z  preferencyjnej  5%  stawki  podatkowej  (Ulga  IP  Box).  Koszt  ten  jest  nieodzowny,  jeśli  wytwarzane  oprogramowanie  ma  być  wykonywane  zgodnie  z  zasadami  lege  artis.  Ponadto,  dzięki  prowadzeniu  księgowości  przez  specjalistów  Wnioskodawca  ma  więcej  czasu  na  wykonywanie  prac  programistycznych,  co  przekłada  się  na  jakość  tworzonego  programu  komputerowego.  Również  należy  podkreślić,  że  prowadzenie  księgowości  jest  niezbędne  do  prowadzenia  działalności  per  se.  Natomiast  koszt  poniesiony  na  usługi  doradcze  dotyczy  możliwości  skorzystania  z  Ulgi  IP  Box  (zasięgnięcie  porady  prawnej),  jak  i  samego  złożenia  wniosku  o  interpretację.  W  tym  kontekście  Wnioskodawca  będzie  miał  możliwość  otrzymania  odpowiedzi,  czy  jego  działalność  gospodarcza  związana  jest  z  działalnością  badawczo-rozwojową.  Wnioskodawca  traktuje  ten  koszt  jako  stały  element  prowadzenia  przez  siebie  działalności  gospodarczej; 3)     koszt  usług  telekomunikacyjnych  (np.  abonament,  internet)  –  abonament  telefoniczny  umożliwia  konsultację  z  kontrahentami,  co  służy  personalizacji  tworzonego  oprogramowania  i  kodu,  dostosowaniu  go  do  indywidualnych  potrzeb  klienta  i  jego  oczekiwań.  Natomiast  koszt  opłaty  za  internet  zapewnia  Wnioskodawcy  szybkie  i  stabilne  łącze,  które  to  jest  wręcz  nieodzowne  w  dzisiejszej  pracy  programisty  (tworzenie  kodu,  algorytmów),  m.in.  umożliwia  zdalny  kontakt  z  klientem  lub  innymi  informatykami,  pozwala  na  znalezienie  informacji  na  temat  powstałych  błędów,  testowanie  tworzonego  oprogramowania,  szybkie  dzielenie  się  efektami  swojej  pracy.  Również  dzięki  niniejszemu  wydatkowi  Wnioskodawca  ma  dostęp  do  wszelakich  źródeł  wiedzy,  np.  dokumentacji,  publikacji,  materiałów  konferencyjnych.  Nie  można  zapominać,  że  stałe  łącze  otwiera  Wnioskodawcy  przestrzeń  do  zdobywania  nowej  wiedzy,  klientów,  czy  przekazywania  owoców  swojej  pracy;  oprogramowanie  zarówno  w  procesie  jego  produkcji,  jak  i  dalszego  funkcjonowania  wykorzystuje  dostęp  do  sieci.  Jego  wytworzenie,  testowanie  i  dalsze  wykorzystywanie  nie  byłoby  możliwe  bez  internetu.  W  świetle  powyższego  Wnioskodawca  zmuszony  jest  do  zapewnienia  łączności  sprzętu  komputerowego  i  elektronicznego  z  siecią  internetową; 4)     koszt  zakupu  sprzętu  komputerowego  i  elektronicznego  –  należy  podkreślić,  iż  zakup  sprzętu  komputerowego  i  elektronicznego  (np.  telefon,  komputer,  monitor,  drukarka)  to  koszty  stałe,  które  są  konieczne  do  prowadzenia  działalności  gospodarczej  jako  programista.  Tworzenie  kodu  zdecydowanie  wymaga  sprawnego  i  nowoczesnego  sprzętu  komputerowego  i  elektronicznego.  Komputer  jest  podstawowym  narzędziem  pracy  każdego  programisty.  Natomiast  pozostały  sprzęt  elektroniczny  wspomaga  wykonywaną  pracę  oraz  uwydatnia  jej  efekty.  Z  całą  pewnością  należy  stwierdzić,  iż  przedmioty  te  są  ściśle  związane  z  zawodem  wykonywanym  przez  Wnioskodawcę  i  są  niezbędne  do  prowadzenia  działalności  związanej  z  tworzeniem  programu; 5)     składki  na  ubezpieczenia  społeczne  –  Wnioskodawca  pod  pojęciem  poniesienia  kosztów  na  „składki  na  ubezpieczenia  społeczne”  rozumie  takie  wydatki,  jak  składki  na  ubezpieczenia  społeczne  (emerytalne,  rentowe,  chorobowe,  wypadkowe),  wpłaty  na  Fundusz  Pracy.  Niniejsze  obciążenia  są  obowiązkowe,  aby  móc  prowadzić  legalnie  jednoosobową  działalność  gospodarczą  w  Polsce,  co  w  przypadku  Wnioskodawcy  przekłada  się  na  możliwość  świadczenia  usług  programistycznych.  Również  nie  można  zapominać  o  celu  wymienionych  opłat,  które  mają  za  zadanie  zapewnienie  środków  pieniężnych  w  razie  niemożności  wykonywania  działalności  przez  Wnioskodawcę,  co  w  dłuższej  perspektywie  może  wydłużyć  jego  zdolność  zawodową; 6)     koszty  związane  z  wyjazdami  służbowymi  oraz  udziałem  w  szkoleniach  i  konferencjach  (np.  bilety  lotnicze,  bilety  kolejowe,  taksówki,  (...),  hotel,  dieta,  bilety  wstępu)  –  Wnioskodawca  podróżuje  służbowo  oraz  uczestniczy  w  szkoleniach  i  konferencjach  branżowych.  W  związku  z  czym  ponosi  On  koszty  związane  z  noclegiem  (np.  zakwaterowanie  w  hotelu)  oraz  koszt  dojazdu  do  wyznaczonego  miejsca  (np.  bilety  lotnicze,  bilety  kolejowe,  taksówki,  (...));  7)     koszty  związane  z  wirtualnymi  narzędziami  programistycznymi  –  Wnioskodawca  ponosi  koszty  związane  z  programami,  licencjami  do  oprogramowań  programistycznych,  ale  również  z  programami  do  edycji  wideo,  czy  programu  (...).  Służą  one  m.in.  do  przygotowywania  materiałów  promujących  działalność  Wnioskodawcy  na  portalach  społecznościowych.  Powyższe  wydatki  przekładają  się  wprost  na  budowanie  dobrego  imienia  marki  oraz  poszerzanie  zasięgów,  a  co  za  tym  idzie  –  wzrost  zainteresowania  usługami  świadczonymi  przez  Wnioskodawcę,  co  oznacza,  iż  są  to  koszty  bezpośrednio  związane  z  prowadzoną  bezpośrednio  przez  Wnioskodawcę  działalnością  programistyczną; 8)     koszt  dokształcenia  zawodowego  (np.  literatura  branżowa,  szkolenia,  konferencje)  –  koszt  ten  obejmuje  takie  wydatki,  jak  m.in.  literatura  branżowa,  udział  w  szkoleniach,  konferencjach.  W  tym  miejscu  należy  podkreślić  konieczność  poniesienia  wydatków  na  nieustanne  kształcenie  się  Wnioskodawcy  w  branży  IT,  która  podlega  ciągłym  zmianom.  Oprogramowanie  wytwarzane  jest  przede  wszystkim  na  podstawie  wiedzy  i  doświadczenia  Wnioskodawcy.  Dla  jego  finalnego  kształtu  decydujące  znaczenie  mają  przede  wszystkim  posiadane  przez  niego  informacje  specjalne  i  wiedza  specjalistyczna.  W  tym  celu  Wnioskodawca  ustawicznie  pogłębia  swój  zasób  wiedzy,  poznaje  nowe  technologie,  co  przyczynia  się  do  poszerzenia  jego  oferty.  Od  2  stycznia  2019  roku  Wnioskodawca  prowadzi  na  bieżąco  odrębną  od  podatkowej  księgi  przychodów  i  rozchodów  szczegółową  Ewidencję,  o  której  mowa  w  art.  30cb  ustawy  o  PIT.  W  związku  z  tym,  że  przepisy  nie  narzucają  podatnikom  konkretnej  formy  ewidencjonowania  zdarzeń  na  cele  stosowania  preferencji,  sporządzana  jest  ona  techniką  komputerową  w  postaci  arkusza  kalkulacyjnego,  obejmującego  comiesięczne  zestawienie  dokumentów.  Na  koniec  każdego  okresu  rozliczeniowego  kalendarzowego  Wnioskodawca  ustala  dochód  z  każdego  programu  komputerowego.  Równolegle  w  tejże  Ewidencji  Wnioskodawca  wyodrębnia  koszty,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  w  zw.  z  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  PIT,  i  uwzględnia  je  we  wzorze  w  celu  ustalenia  wysokości  wskaźnika  Nexus,  a  następnie  oblicza  podstawę  opodatkowania  preferencyjną  stawką.  Przepis  art.  30ca  ust.  1  ustawy  o  PIT  stanowi,  że  podatek  od  osiągniętego  przez  podatnika  w  ramach  pozarolniczej  działalności  gospodarczej  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  wynosi  5%  podstawy  opodatkowania. W  uzupełnieniu  wniosku  udzielił  Pan  odpowiedzi  na  następujące  pytania: Czy  Pana  działania  polegające  na  rozwijaniu,  ulepszaniu  i  modyfikowaniu  oprogramowania  zmierzają  do  poprawy  użyteczności  albo  funkcjonalności  tego  oprogramowania? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  Jego  działania  polegające  na  rozwijaniu,  ulepszaniu  i  modyfikowaniu  oprogramowania  zmierzają  do  poprawy  użyteczności,  albo  funkcjonalności  tego  oprogramowania. Czy  w  przypadku,  gdy  rozwija,  ulepsza  i  modyfikuje  Pan  oprogramowanie,  to  jest  Pan  właścicielem,  współwłaścicielem  oprogramowania,  które  rozwija,  ulepsza  i  modyfikuje,  lub  jest  jego  użytkownikiem  na  podstawie  licencji  wyłącznej? Wnioskodawca  pragnie  oznajmić,  iż  Właścicielem  ulepszonego  (rozwijanego/modyfikowanego)  Oprogramowania  komputerowego  jest  Zleceniodawca,  a  Wnioskodawca  dokonuje  jedynie  jego  ulepszenia  (rozwinięcia/modyfikacji).  Z  chwilą  przekazania  wytworzonego  programu  Kontrahentowi  Wnioskodawca  przekazuje  na  jego  rzecz  wszelkie  prawa  autorskie  do  tego  oprogramowania.  Wnioskodawcy  nie  będą  przysługiwały  także  pochodzące  z  licencji  prawa  do  programu,  do  którego  prawa  autorskie  już  przeniesiono,  nawet  w  przypadku  jego  dalszego  ulepszania/rozwijania.  Natomiast  będą  Wnioskodawcy  do  momentu  przeniesienia  na  rzecz  Zleceniodawcy,  przysługiwały  autorskie  prawa  majątkowe  do  składowych  (tj.  części  oprogramowania),  które  to  części  mają  na  celu  ulepszenie/rozwinięcie  danego  programu.  W  związku  z  tym  Wnioskodawca  nie  jest  użytkownikiem  prawa  na  podstawie  licencji  wyłącznej,  a  także  niewyłącznej. Czy  w  przypadku  rozwijania,  ulepszania  i  modyfikowania  oprogramowania  powstają  nowe,  odrębne  od  tego  oprogramowania,  utwory  w  postaci  oprogramowania  podlegające  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych  (tj.  nowe  kwalifikowane  prawa  własności  intelektualnej):  -          jeżeli  tak  −  należy  wskazać,  czy  przenosi  Pan  całość  autorskich  praw  do  tego  oprogramowania,  otrzymując  w  zamian  wynagrodzenie  ze  sprzedaży  tego  prawa;  -          jeżeli  nie  −  należy  wskazać,  czy  uzyskuje  Pan  wynagrodzenie  za  efekty  swoich  prac  badawczo-rozwojowych? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  każde  wytworzone  przez  Wnioskodawcę  oprogramowanie  stanowi  odrębny  program  komputerowy  podlegający  ochronie  z  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych,  a  także  wszystkie  efekty  realizowanych  przez  Wnioskodawcę  zleceń  programistycznych  na  rzecz  kontrahentów  są  odrębnymi  programami  komputerowymi,  które  podlegają  ochronie  na  podstawie  ww.  przepisu.  Wnioskodawca  oświadcza,  iż  każdorazowo  przenosi  całość  autorskich  praw  do  oprogramowania,  otrzymując  w  zamian  wynagrodzenie  ze  sprzedaży  tego  prawa. Nowe  funkcjonalności,  powstałe  w  wyniku  tworzenia,  rozwijania,  ulepszania  i  modyfikowania  oprogramowania,  to  osobny  przedmiot  obrotu,  który  podlega  również  ochronie  na  podstawie  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Wobec  tego,  uznać  należy  że  stworzone  przez  Wnioskodawcę  oprogramowania,  jak  i  części  oprogramowania  m.in.  polegające  na  rozwijaniu,  ulepszaniu  i  modyfikowaniu  programu  stanowią  odrębne  programy  komputerowe  podlegające  ochronie  z  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Wprawdzie  brak  jest  legalnej  definicji  programu  komputerowego,  jednak  orzecznictwo  i  doktryna  prawa  autorskiego  w  tej  kwestii  są  zgodne: -          Przedmiotem  ochrony  prawa  autorskiego  mogą  być  poszczególne  elementy  lub  nawet  krótkie  fragmenty  (urywki)  programu,  jeśli  tylko  one  same  spełniać  będą  wymogi  podane  w  art.  1  ust.  1  ustawy  o  PAIPP,  tj.  elementy  programu  jako  takiego,  a  więc  instrukcje  działania  dla  komputera  lub  ich  zestawy  (wyr.  TS  z  22.12.2010  r.,  C-393/09,  Bezpečnostní  softwarová  asociace,  ECLI:EU:C:2010:816); -          „Do  programów  komputerowych  stosuje  się  również  wyrażoną  w  art.  1  ust.  3  ustawy  o  PAIPP  zasadę,  że  chronione  są  także  dzieła  w  postaci  nieukończonej,  np.  wersja  pre-alfa,  alfa  lub  beta  programu,  wydanie  testowe  lub  demonstracyjne”  (A.  Michalak  (red.),  Ustawa  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Komentarz,  Warszawa  2019  –  art.  74);  Czy  „Kontrahenci”,  o  których  mowa  we  wniosku,  są  podmiotami  polskimi,  czy  zagranicznymi  (w  jakim  kraju)? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  Kontrahenci,  o  których  mowa  we  wniosku,  są  podmiotami  polskimi,  aczkolwiek  Wnioskodawca  nie  wyklucza  w  przyszłości  możliwości  współpracy  z  Kontrahentami  zagranicznymi. Jeśli  są  podmiotami  zagranicznymi,  to  czy  usługi  dla  tych  podmiotów  są  wykonywane  przez  Pana  w  Polsce  czy  w  kraju,  w  którym  podmioty  te  mają  siedziby? Wnioskodawca  oświadcza  jw.,  iż  aktualni  Kontrahenci  nie  są  podmiotami  zagranicznymi. Jeśli  usługi  są  wykonywane  w  krajach,  w  których  podmioty  te  mają  siedziby,  to  proszę  wskazać,  czy  działalność  gospodarcza  w  tych  państwach  jest  prowadzona  za  pośrednictwem  zakładu  w  rozumieniu  umów  o  unikaniu  podwójnego  opodatkowania  zawartych  między  Polską  a  tymi  państwami? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  usługi  są  wykonywane  co  do  zasady  w  Polsce. Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  wydatków  na  użytkowanie  samochodu;  pod  tym  pojęciem  wskazał  Pan  np.  paliwo,  ubezpieczenie,  serwis,  eksploatacja,  dlatego  prosimy  doprecyzować,  czy  pod  tym  pojęciem  ma  Pan  na  myśli  również  inne  wydatki,  jeśli  tak  –  prosimy  jednoznacznie  wskazać  jakie? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  pod  pojęciem  wydatków  na  użytkowanie  samochodu,  poza  przykładowymi  kosztami  wskazanymi  we  wniosku,  rozumie  również:  raty  leasingowe,  wymiana  olejów,  opłaty  za  parking,  opłaty  drogowe  za  płatne  odcinki  dróg. Czy  wydatki  na  usługi  doradcze  obejmują  także  opłatę  za  wniosek  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  wydatki  na  usługi  doradcze  nie  obejmują  opłaty  za  wniosek  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej. Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  wydatków  na  usługi  telekomunikacyjne;  pod  tym  pojęciem  wskazał  Pan  np.  abonament,  internet,  dlatego  prosimy  doprecyzować,  czy  pod  tym  pojęciem  ma  Pan  na  myśli  również  inne  wydatki,  jeśli  tak  –  prosimy  jednoznacznie  wskazać  jakie? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  pod  pojęciem  wydatków  na  usługi  telekomunikacyjne  rozumieć  należy  jedynie  wydatki  wskazane  we  wniosku,  gdyż  stanowią  one  katalog  zamknięty,  tj.  abonament  oraz  internet. Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  wydatków  na  sprzęt  komputerowy  i  elektroniczny? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  pod  pojęciem  wydatków  na  sprzęt  komputerowy  i  elektroniczny  rozumie:  laptop,  monitory,  urządzenia  peryferyjne  (myszka,  klawiatura,  trackpad),  kable,  przejściówki,  powerbank,  telefon,  smartwatch,  telewizor,  dyski  zewnętrzne. Czy  sprzęt  komputerowy  i  elektroniczny  stanowią  środki  trwałe,  od  których  dokonuje  Pan  odpisów  amortyzacyjnych? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  do  składników  majątku,  stanowiących  środki  trwałe  w  prowadzonej  działalności,  Wnioskodawca  zalicza  laptopa. Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  wydatków  na  składki  na  ubezpieczenia  społeczne? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  pod  pojęciem  wydatków  na  składki  na  ubezpieczenia  społeczne  należy  rozumieć  jedynie  wydatki  opisane  w  tym  zakresie  we  wniosku,  gdyż  stanowią  one  katalog  zamknięty,  tj.:  (…)  składki  na  ubezpieczenia  społeczne  (emerytalne,  rentowe,  chorobowe,  wypadkowe),  wpłaty  na  Fundusz  Pracy. Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  wydatków  na  wyjazdy  służbowe  oraz  udział  w  szkoleniach  i  konferencjach;  pod  tym  pojęciem  wskazał  Pan  np.  bilety  lotnicze,  bilety  kolejowe,  taksówki,  (...),  hotel,  dieta,  bilety  wstępu,  dlatego  prosimy  doprecyzować,  czy  pod  tym  pojęciem  ma  Pan  na  myśli  również  inne  wydatki,  jeśli  tak  –  prosimy  jednoznacznie  wskazać  jakie? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  pod  pojęciem  wydatków  na  wyjazdy  służbowe  oraz  udział  w  szkoleniach  i  konferencjach  rozumieć  należy  jedynie  wydatki  wskazane  we  wniosku,  gdyż  stanowią  one  katalog  zamknięty. Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  biletów  wstępu;  wstępu  na  jakie  wydarzenia  one  dotyczą? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  uczestniczy  m.in.  w  Konferencjach  na  temat  programowania  w  języku  (…). Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  wydatków  na  wirtualne  narzędzia  programistyczne? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  pod  pojęciem  wydatków  na  wirtualne  narzędzia  programistyczne  należy  rozumieć  narzędzie  do  programowania  (…)  oraz  pakiet  (…) Czy  wirtualne  narzędzia  programistyczne  stanowią  wartości  niematerialne  i  prawne,  od  których  dokonuje  Pan  odpisów  amortyzacyjnych? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  wirtualne  narzędzia  programistyczne  nie  stanowią  wartości  niematerialnych  i  prawnych,  od  których  dokonuje  odpisów  amortyzacyjnych. Co  należy  rozumieć  pod  pojęciem  wydatków  na  dokształcenie  zawodowe;  pod  tym  pojęciem  wskazał  Pan  np.  literatura  branżowa,  szkolenia,  konferencje,  dlatego  prosimy  doprecyzować,  czy  pod  tym  pojęciem  ma  Pan  na  myśli  również  inne  wydatki,  jeśli  tak  –  prosimy  jednoznacznie  wskazać  jakie? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  pod  pojęciem  wydatków  na  dokształcenie  zawodowe  należy  rozumieć  jedynie  wydatki  opisane  we  wniosku,  gdyż  stanowią  one  katalog  zamknięty. Czy  wydatki  wskazane  w  lit.  g-q  zostały  faktycznie  poniesione  na  prowadzoną  przez  Pana  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej;  prosimy  wskazać  przesłanki  świadczące  o  bezpośrednim  powiązaniu  poszczególnych  wydatków  z  prowadzoną  działalnością  badawczo-rozwojową,  a  w  konsekwencji  z  wytwarzaniem  opisanego  oprogramowania;  przesłanki  te  prosimy  wskazać  dla  każdego  z  wydatków  odrębnie? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  wszystkie  wymienione  we  wniosku,  poniesione  przez  Niego  wydatki  zostały  faktycznie  poniesione  na  prowadzoną  bezpośrednio  przez  Wnioskodawcę  działalność  programistyczną  związaną  z  wytworzeniem  oprogramowania  lub  jego  części,  która  zdaniem  Wnioskodawcy  spełnia  cechy  działalności  badawczo-rozwojowej  związanej  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej. Wnioskodawca  oświadcza,  iż  wszelkie  przesłanki  wiążące  każdy  z  wydatków  ponoszonych  przez  Niego  z  wytworzeniem  oprogramowania,  zostały  zawarte  we  wniosku.  Jeśli  jednak  Organ  ma  wątpliwości  bądź  któreś  z  powiązań  wydaje  się  być  nie  klarowne,  Wnioskodawca  prosi  Organ  o  sprecyzowanie,  które  z  poniesionych  przez  Niego  kosztów  wymaga  ponownego  uzasadnienia. Czy  prowadzi  Pan  odrębną  od  podatkowej  księgi  przychodów  i  rozchodów  ewidencję;  jeśli  tak  –  to;  czy  w  odrębnej  ewidencji  na  bieżąco  wyodrębnia  Pan:  -          każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej;  -          przychody,  koszty  uzyskania  przychodów  i  dochód  (stratę)  przypadające  na  każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej;  -          koszty,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  przypadające  na  każde  ww.  prawo  w  sposób  zapewniający  określenie  kwalifikowanego  dochodu? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  prowadzi  odrębną  od  podatkowej  księgi  przychodów  i  rozchodów  ewidencję,  w  której  wyodrębnia:  każde  wytworzone  prawo  własności  intelektualnej;  przychody,  koszty  uzyskania  przychodów  i  dochód  (stratę)  przypadające  na  każde  prawo  własności  intelektualnej;  koszty,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  przypadające  na  każde  ww.  prawo,  w  sposób  zapewniający  określenie  dochodu. Od  kiedy  prowadzi  Pan  –  należy  wskazać  datę  –  odrębną  ewidencję,  czy  odrębna  ewidencja  jest  prowadzona  od  początku  realizacji  działalności  badawczo-rozwojowej  zmierzającej  do  wytworzenia  kwalifikowanego  IP  oraz  czy  odrębna  ewidencja  prowadzona  jest  na  bieżąco,  czyli  od  momentu  poniesienia  pierwszych  kosztów,  o  których  mowa  w  art.  30cb  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  odrębna  ewidencja  jest  prowadzona  na  bieżąco,  czyli  od  momentu  poniesienia  pierwszych  kosztów,  o  których  mowa  w  art.  30cb  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  oraz  od  początku  realizacji  działalności  programistycznej,  zmierzającej  do  wytworzenia  prawa  własności  intelektualnej,  czyli  od  2  stycznia  2019  roku. Ponieważ  wniosek  dotyczy  też  zdarzeń  przyszłych,  prosimy  jednoznacznie  wskazać,  czy  opisane  i  wyeksponowane  we  wniosku  oraz  uzupełnieniu  (na  skutek  wezwania)  informacje/dane/warunki  będą  obowiązywać  również  w  przyszłości? Wnioskodawca  oświadcza,  iż  opisane  i  wyeksponowane  we  wniosku  oraz  uzupełnieniu  (na  skutek  wezwania)  informacje/dane/warunki  będą  obowiązywać  również  w  przyszłości  i  pozostaną  niezmienne. Pytania  1.     Czy  podejmowana  przez  Wnioskodawcę  działalność  polegająca  na  tworzeniu  programów  komputerowych  stanowi  działalność  badawczo-rozwojową  w  rozumieniu  art.  30ca  ustawy  z  dnia  26  lipca  1991  r.  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych? 2.     Czy  odpłatne  przeniesienie  prawa  autorskiego  do  programu  komputerowego  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  wykonywanych  zleceń  programistycznych  stanowi  sprzedaż  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  w  rozumieniu  art.  30ca  ust.  7  pkt  2  ustawy  o  PIT,  a  tym  samym  Wnioskodawca  osiąga  kwalifikowany  dochód  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  o  którym  mowa  w  art.  30ca  ustawy  o  PIT?  3.     Czy  wydatki  ponoszone  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  na:  1)     Koszt  leasingu  i  użytkowania  samochodu;  2)     Koszt  usługi  księgowej  i  doradczej;  3)     Koszt  usług  telekomunikacyjnych  (np.  abonament,  internet);  4)     Koszt  zakupu  sprzętu  komputerowego  i  elektronicznego;  5)     Składki  na  ubezpieczenia  społeczne;  6)     Koszty  związane  z  wyjazdami  służbowymi  oraz  udziałem  w  szkoleniach  i  konferencjach  (np.  bilety  lotnicze,  bilety  kolejowe,  taksówki,  (...),  hotel,  dieta,  bilety  wstępu);  7)     Koszty  związane  z  wirtualnymi  narzędziami  programistycznymi;  8)     Koszt  dokształcenia  zawodowego  (np.  literatura  branżowa,  szkolenia,  konferencje) w  celu  osiągnięcia  przychodów  lub  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła  przychodów  w  rozumieniu  art.  22  ust.  1  w  zw.  z  art.  23  ust.  1  ustawy  o  PIT,  przy  zachowaniu  odpowiedniej  metodyki  alokacji,  należy  uznać  za  koszty  do  obliczenia  wskaźnika  Nexus,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  w  zw.  z  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  PIT,  na  potrzeby  wyliczenia  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej? 4.     Czy  w  przedstawionym  powyżej  stanie  faktycznym  oraz  stanowiskach  Wnioskodawcy  do  zadanych  pytań  możliwe  jest  zastosowanie  stawki  opodatkowania  5%  do  osiągniętego  dochodu  z  praw  własności  intelektualnej,  wyliczonego  zgodnie  z  art.  30ca  ustawy  o  PIT? 5.     Czy  przeniesienie  za  wynagrodzeniem  wypłacanym  przez  Zleceniodawcę  majątkowych  praw  autorskich  na  podmiot  niebędący  stroną  umowy,  przy  założeniu  że  prawa  autorskie  do  programu  komputerowego  są  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  można  uznać  za  sprzedaż  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  w  rozumieniu  art.  30ca  ust.  7  pkt  2  ustawy  o  PIT,  a  tym  samym  Wnioskodawca  osiąga  kwalifikowany  dochód  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej? Treść  pytania  nr  1  i  5  wynika  z  uzupełnienia  wniosku. W  zakresie  pytania  numer  1  Wnioskodawca  pragnie  zaznaczyć,  iż  potwierdzenie  prowadzenia  prac  rozwojowych  nie  powinno  stanowić  elementu  stanu  faktycznego  bądź  zdarzenia  przyszłego,  dlatego  na  wstępie  należy  przytoczyć  fragment  uzasadniający  orzeczenie  NSA  z  dnia  23  listopada  2021  roku  o  sygnaturze  akt  II  FSK  1049/21  niepodlegające  dalszemu  zaskarżeniu. Biorąc  pod  uwagę  charakter  i  zadania  interpretacji  podatkowej  trudno  uznać  stanowisko  organu  podatkowego  za  prawidłowe,  ponieważ  prowadziłoby  ono  do  podważenia  sensu  wydawania  interpretacji  podatkowych,  jeśli  sam  wnioskodawca  ma  udzielić  odpowiedzi  na  zadane  przez  siebie  organowi  pytanie.  Stwierdzenie  przez  organ,  że  wnioskodawca  wymijająco  udzielił  odpowiedzi  na  pytania  zadane  w  związku  z  wystosowanym  wezwaniem  o  uzupełnienie  opisu  stanu  faktycznego  nie  znajduje  pokrycia  w  aktach  sprawy.  Organ  wskazuje,  że  posługując  się  sformułowaniami:  „(...)  Wnioskodawca  nie  wie,  czy  prowadzi  działalność  badawczo  rozwojową  i  z  tego  powodu  kieruje  do  Urzędu  pytanie  w  tej  materii  (pytanie  Nr  1).  Jednakże  jest  on  w  stanie  stwierdzić,  że  prowadzi  działalność  gospodarczą  od  dnia  1  czerwca  2019  r.  i  od  tego  momentu  na  podstawie  posiadanej  wiedzy  w  zakresie  technologii  informatycznych  oraz  doświadczenia  w  zakresie  przygotowywania  kompleksowych  rozwiązań  związanych  z  tworzeniem  programów  komputerowych  realizuje  zlecenia  programistyczne,  które  zostały  dokładnie  opisane  we  wniosku,  w  wyniku  czego  uzyskuje  z  tego  tytułu  dochody”  –  skarżący  wyraża  jedynie  swój  pogląd  w  danej  kwestii,  a  zatem  nie  można  potwierdzić  jego  wiedzy  o  fakcie  prowadzenia  działalności  badawczo-rozwojowej,  a  raczej  wywnioskować  jego  chęć  „uważania”  tej  działalności za  taką,  która  spełnia  określone  przepisy.  Słusznie  stwierdził  Sąd  pierwszej  instancji,  że  z  akt  sprawy,  wniosku  o  wydanie  interpretacji,  wezwania  organu,  doprecyzowania  wniosku  i  uzasadnień  stanowiska  organów  wynika,  że  skarżący  podkreślał,  że  ustawa  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  w  odniesieniu  do  działalności  badawczo-rozwojowej,  odsyła  bezpośrednio  do  przepisów  ustaw  poza  podatkowych.  Zasadne  było  zatem  żądanie  skarżącego  o  wydanie  interpretacji,  czy  prowadzona  przez  niego  działalność  może  zostać  uznana  za  badawczo-rozwojową,  skoro  ustawodawca  posłużył  się  w  treści  art.  30ca  ust.  2  u.p.d.o.f.  pojęciem  działalności  badawczo-rozwojowej,  a  w  art.  5a  pkt  38  oraz  związanych  z  nim  punktach  39  i  40  tego  artykułu,  odwołuje  się  do  jej  rozumienia  w  kontekście  ustawy  pozapodatkowej.  Wobec  tego  kluczowa  z  punktu  widzenia  skutków  podatkowych  była  ocena  charakteru  prowadzonej  działalności  na  kanwie  właśnie  tej  ustawy.  Ze  względu  na  bezpośrednie  odwołanie  się  do  tej  ostatniej  w  ustawie  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  i  wyraźne  wskazanie,  że  definicję  tą  należy  rozumieć  w  konkretny  sposób,  tj.  przedstawiony  w  ustawie  –  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce,  przedmiotowe  zapisy  są  elementem  systemu  prawa  podatkowego.  Nie  może  ulegać  wątpliwości,  iż  powinny  być  rozpatrywane  przez  organ  w  kontekście  oceny  prowadzenia  działalności  badawczo-rozwojowej,  skoro  zakres  wniosku  do  tego  wprost  nawiązuje.  Z  tego  powodu  stwierdzenie  organu  o  wymijającej  odpowiedzi  skarżącego  odnoszącej  się  do  pytania,  na  które  oczekiwał  odpowiedzi  od  organu  interpretacyjnego,  w  ocenie  Naczelnego  Sądu  Administracyjne  świadczy  o  tym,  że  to  organ  uchylił  się  od  ustosunkowania  się  do  przedstawionego  stanu  faktycznego  (do  tego  uzupełnionego  przez  skarżącego),  domagając  się  od  niego  odpowiedzi  na  postawione  we  wniosku  pytanie. Zasadnie  Sąd  pierwszej  instancji  stwierdził,  że  ewentualne  wezwanie  do  sprecyzowania  wniosku  nie  mogło  prowadzić  do  żądania,  aby  to  sam  wnioskodawca,  przesądził  rzeczoną  kwestię,  o  którą  wprost  zapytał,  lecz  jedynie  do  sprecyzowania  danych  faktycznych  dotyczących  prowadzonej  działalności,  niezbędnych  do  ich  oceny  w  kontekście  definicji  owej  działalności.  Następnie  na  gruncie  obowiązujących  przepisów  należało  ocenić  ten  rodzaj  działalności,  a  pozostawienie  wniosku  bez  rozpoznania  dopuszczalne  byłoby  tylko  w  przypadku,  jeśli  wnioskodawca  nie  przedstawiłby  wystarczających  okoliczności  faktycznych  do  oceny.  Skoro  skarżący  dokładnie  opisał  swoją  działalność  przez  pryzmat  cech  działalności  badawczo-rozwojowej,  to  organ  miał  obowiązek  udzielić  odpowiedzi  na  przedstawioną  wątpliwość.  Od  takiej  oceny  jednak  się  uchylił,  co  stanowi  naruszenia  art.  145  §  3  O.p.  To  właśnie  aspekt  wykonywania  przez  skarżącego  działalności  badawczo-rozwojowej  wymaga  w  rozpatrywanej  sprawie  wyjaśnienia  i  interpretacji.  Nie  może  on  zatem  zostać  uznany  jako  element  stanu  faktycznego,  którego  podanie  obciąża  wnioskodawcę  jako  podatnika.  Z  tego  powodu  zarzuty  i  argumentacja  skargi  kasacyjnej  nie  podważają  oceny  Sądu  pierwszej  instancji. Podsumowując  Naczelny  Sąd  Administracyjny  stwierdza,  że  w  rozpoznawanej  sprawie  organ  interpretacyjny  nie  miał  podstaw,  aby  wzywać  skarżącego  w  trybie  art.  169  §  1  O.p.  do  precyzowania  informacji,  które  zostały  już  wyczerpująco  przedstawione  we  wniosku  stosownie  do  art.  145  §  3  O.p.  Był  zaś  zobowiązany  do  oceny  stanu  faktycznego  i  zdarzeń  przyszłych  i  udzielić  odpowiedzi  merytorycznej  dotyczącej  wątpliwości  prawnych  skarżącego.  W  trybie  art.  169  §  1  w  zw.  z  art.  14h  O.p.  nie  można  żądać  od  podatnika  ubiegającego  się  o  interpretację  indywidualną,  aby  we  własnym  zakresie  rozstrzygnął  on,  czy  podejmowane  przez  niego  czynności  stanowią  działalność  badawczo-rozwojową  w  rozumieniu  art.  5a  pkt  38-40  u.p.d.o.f. Tym  samym  uznać  należy,  że  w  sprawie  doszło  do  nieprawidłowego  zastosowania  art.  149  w  zw.  z  art.  145  §  3  o.p.,  co  prawidłowo  dostrzegł  Sąd  pierwszej  instancji  i  w  związku  z  tym  zasadnie  uchylił  postanowienia  wydane  przez  organ  w  obydwu  instancjach  w  przedmiocie  pozostawienia  wniosku  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej  bez  rozpatrzenia. W  zakresie  pytania  numer  1  Wnioskodawca  zdaje  sobie  sprawę,  że  ustawa  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  odsyła  bezpośrednio  do  przepisów  ustaw  pozapodatkowych,  natomiast,  zgodnie  z  utrwaloną  linią  orzeczniczą  sądów  administracyjnych,  Organ  jest  zobowiązany  do  tego,  aby  się  do  nich  ustosunkować.  Jak  wskazuje  wyrok  NSA  z  dnia  7  kwietnia  2016  r.,  o  sygn.  I  GSK  789/14,  pojęcia  „przepisów  prawa  podatkowego”,  o  którym  mowa  w  art.  14b  §  1  Ordynacji  podatkowej  nie  można  ograniczać  wyłącznie  do  ustaw,  które  w  swoim  tytule  zawierają  takie  pojęcie,  lecz  chodzi  o  rzeczywistą  treść  zawartych  w  ustawach  regulacji  mających  wpływ  na  opodatkowanie.  W  podobnym  kontekście  wypowiedziały  się  sądy  administracyjne  w  innych  orzeczeniach,  m.in.  NSA  w  wyroku  z  dnia  14  listopada  2014  r.,  sygn.  II  FSK  2524/12  stwierdził,  że  Trzeba  również  zauważyć,  że  mimo,  iż  instytucja  indywidualnej  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  odnosi  się  głównie  do  regulacji  z  zakresu  prawa  daninowego,  jakim  jest  prawo  podatkowe,  to  nie  można  jednak  tracić  z  pola  widzenia,  że  prawo  podatkowe  określa  konsekwencje  prawnopodatkowe  w  związku  ze  zdarzeniami  regulowanymi  przez  inne  dziedziny  prawa.  Nie  funkcjonuje  ono  w  oderwaniu  od  innych  gałęzi  prawa,  zwłaszcza  tych,  które  normują  stosunki  społeczne  zaistniałe  pomiędzy  podmiotami  cywilnymi,  głównie  zaś  pomiędzy  podmiotami  gospodarczymi.  Prawo  podatkowe  jest  zatem  ściśle  związane  z  obrotem  prawnym,  w  tym  gospodarczym,  bez  zaistnienia  którego,  nie  powstałyby  stosunki  podatkowoprawne.  Podczas  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  nie  można  zatem  nie  uwzględnić  regulacji  prawnych,  które  normują  stosunki  z  zakresu  obrotu  gospodarczego.  Ograniczenie  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  wyłącznie  do  sfery  podatkowej  –  narusza  przepisy  regulujące  wydawanie  indywidualnych  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  (por.  wyrok  NSA  z  27stycznia  2009  r.,  I  FSK  1871/07). Podobnie  wskazał  WSA  z  Poznania  w  wyroku  z  dnia  20  grudnia  2018  r.,  sygn.  I  SA/Po  795/18,  argumentując,  że  trzeba  w  tym  miejscu  szczególnie  podkreślić,  że  pojęcia  „przepisy  prawa  podatkowego”,  o  którym  mowa  w  art.  14b  §  1  O.p.,  nie  można  ograniczać  wyłącznie  do  ustaw,  które  w  swoim  tytule  zawierają  takie  pojęcie,  lecz  chodzi  o  rzeczywistą  treść  zawartych  w  ustawach  regulacji  mających  wpływ  na  opodatkowanie  (por.  wyrok  NSA  z  7  kwietnia  2016  r..  I  GSK  789/14).  Zgodnie  zatem  z  utrwalonymi  już  w  orzecznictwie  poglądami,  które  tut.  Sąd  w  pełni  podziela,  organy  podatkowe,  dokonując  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego,  zobowiązane  są  do  posiłkowania  się  przepisami  z  innych  dziedzin  prawa  dla  wyjaśnienia  znaczenia  występujących  w  przepisach  ustaw  podatkowych  pojęć  i  instytucji  z  tych  innych  dziedzin  prawa  (zob.  np.  wyroki:  NSA  z  dnia  4  listopada  2011  r.  sygn.  akt  11  FSK  1019/09,  z  dnia  14  listopada  2014  r.  sygn.  akt  II  FSK  2524/12  i  z  dnia 20  sierpnia  2014  r.  sygn.  akt  II  FSK  2108/12).  Wynika  to  stąd,  że  przepisy  prawa  podatkowego  jakkolwiek  stanowią  autonomiczną  dziedzinę  prawa,  to  jednak  nie  są  całkowicie  odrębne,  niezależne  i  niepowiązane  z  innymi  dziedzinami  systemu  prawnego,  a  wręcz  przeciwnie,  wraz  z  przepisami  innych  gałęzi  prawa  stanowią  część  jednego  porządku  prawnego  obowiązującego  na  terytorium  Rzeczypospolitej  Polskiej. Zgodnie  z  powyższym,  Wnioskodawca  ma  prawo  zadać  pytanie,  czy  prowadzona  przez  Niego  działalność  dotyczy  prac  rozwojowych,  a  w  konsekwencji  czy  może  zostać  uznana  za  działalność  badawczo-rozwojową,  oraz  może  oczekiwać  wydania  w  tym  zakresie  interpretacji  indywidualnej.  Skoro  bowiem  Ustawodawca  posłużył  się  w  treści  art.  26e  ust.  1  ustawy  PIT  pojęciem  „działalności  badawczo-rozwojowej”,  zaś  na  gruncie  wskazanego  aktu,  tj.  w  art.  5a  pkt  38  oraz  związanych  z  nim  punktach  39  i  40,  odwołuje  się  do  jego  rozumienia  w  kontekście  ustawy  pozapodatkowej,  oczywistym  jest,  że  Organ  uprawniony  jest  do  interpretowania  charakteru  prowadzonej  działalności,  odnosząc  się  do  wskazanej  ustawy. Ponadto  WSA  w  Gliwicach  w  wyroku  z  dnia  26  marca  2021  roku  sygn.  I  SA/G1  335/21  wskazał,  że  podatnicy  mają  prawo  skierować  do  Organu  pytanie,  czy  prowadzona  przez  nich  działalność  stanowi  działalność  badawczo-rozwojową.  Sąd  podkreślił,  że  w  przekonaniu  Sądu  nie  ma  wątpliwości  co  do  tego,  że  skoro  prawodawca,  w  ustawie  podatkowej  odwołuje  się  do  pojęć  zdefiniowanych  w  akcie  prawnym  z  zakresu  prawa  administracyjnego,  a  jednocześnie  wyraźnie  wskazuje,  że  określenia  te,  dla  celów  wymiaru  podatku  dochodowego  od  osób  fizycznych  należy  rozumieć  tak,  jak  w  ich  administracyjnoprawnym  pierwowzorze,  skutkiem  tego  jest  recypowanie  wspomnianych  określeń  (w  ich  administracyjnoprawnym  rozumieniu)  do  prawa  podatkowego.  Tym  samym,  stają  się  one  elementem  regulacji  prawnej  z  zakresu  prawa  podatkowego  i  jako  takie  są  objęte  dyspozycją  art.  14b  §  1  O.p.  (por.  B.  Brzeziński,  Podstawy  wykładni  prawa  podatkowego,  Gdański  2008,  s.  75,  por.  także  wyrok  Naczelnego  Sądu  Administracyjnego  z  25  lutego  2021  r.,  sygn.  akt.  I  FSK  815/19).  To  zaś  oznacza,  że  w  przedmiotowej  sprawie  Podatnik,  zwracając  się  do  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  wnioskiem  interpretacyjnym  był  władny  objąć  swoim  pytaniem  materię,  w  pierwszej  kolejności  regulowaną  w  Prawie  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce.  Pana  stanowisko  w  sprawie Zdaniem  Wnioskodawcy  –  w  odniesieniu  do  pytania  nr  1  –  prowadzi  on  działalność  twórczą  obejmującą  prace  rozwojowe.  Twórczość  działalności  Wnioskodawcy  wynika  z  wytwarzania  nowych  koncepcji,  narzędzi,  rozwiązań  niewystępujących  dotychczas  w  jego  praktyce  gospodarczej  lub  na  tyle  nowatorskich,  że  w  znacznym  stopniu  odróżniają  się  od  rozwiązań  już  funkcjonujących,  to  znaczy  wprowadzających  to,  czego  jeszcze  nie  było.  Wnioskodawca  wykorzystuje  przy  tym  własną  inwencję  twórczą  i  korzysta  z  posiadanej  przez  siebie  wiedzy  i  umiejętności.  Niniejsze  przesądza  m.in.  o  elemencie  „twórczym”  owej  działalności,  tzn.  są  to  działania,  które  choćby  w  minimalnym  stopniu  odróżniają  się  od  innych  rezultatów  takiego  samego  działania,  a  zatem  posiadają  cechę  nowości,  której  stopień  nie  ma  znaczenia  (Objaśnienia  podatkowe  Ministra  Finansów  z  dnia  15  lipca  2019  r.  dotyczące  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  wytwarzanych  przez  prawa  własności  intelektualnej  –  IP  BOX). Wyjaśnić  należy,  że  programowanie  jest  pracą  polegającą  na  tworzeniu  zindywidualizowanego  kodu,  którego  tylko  efekt  jest  z  góry  ustalony.  Warto  dodać,  iż  istnieje  nieskończona  ilość  rozwiązań,  które  mogą  do  tego  efektu  doprowadzić.  Praca  programisty  polega  na  doborze  najbardziej  wydajnych  i  odpowiednich  metod  oraz  środków,  które  mają  zapewnić  stworzenie  konkretnej  funkcjonalności.  Należy  podkreślić,  iż  programy  komputerowe  stworzone  przez  Wnioskodawcę  na  rzecz  Zleceniodawców  ulepszyły  i  rozwijały  działanie  starych  programów  lub  też  powodowały  stworzenie  zupełnie  nowych  funkcjonalności.  Z  tego  powodu,  zdaniem  Wnioskodawcy,  stworzone  programy  stanowią  przejaw  jego  twórczej  działalności  o  charakterze  twórczym  oraz  są  one  innowacyjne  zarówno  w  prowadzonej  przez  niego  działalności,  jak  i  jego  Kontrahenta. Twórczość  Wnioskodawcy  odnosi  się  również  do  przejawu  jej  działalności  –  autorskich  praw  do  programów  komputerowych,  które  podlegają  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Jednocześnie  podkreślić  należy,  iż  przedmiotem  prawa  autorskiego  jest  każdy  przejaw  działalności  twórczej  o  indywidualnym  charakterze,  ustalony  w  jakiejkolwiek  postaci,  niezależnie  od  wartości,  przeznaczenia  i  sposobu  wyrażenia.  Ochrona  ta  obejmuje  również  fragmenty  utworu  i  utwory  w  wersji  nieukończonej. Wnioskodawca  powody  do  twierdzenia,  że  jego  działalność  obejmuje  prace  rozwojowe,  wywodzi  z  faktu,  że  w  swoich  projektach  rozwija  fachową  i  specjalistyczną  wiedzę  oraz  umiejętności,  które  może  wykorzystać  w  ramach  bieżących  albo  przyszłych  projektów. Dodatkowo,  aby  uniknąć  wątpliwości,  Wnioskodawca  wskazuje,  że  nie  odnosi  swojego  pytania  oznaczonego  we  wniosku  nr  1  do  abstrakcyjnych  przepisów,  które  nie  korelują  z  jego  zobowiązaniami  podatkowymi.  Zgodnie  z  orzeczeniami  NSA  zapadającymi  w  ostatnich  latach: Nie  może  być  powodem  odmowy  wszczęcia  postępowania  w  sprawie  wydania  interpretacji  to,  że  sprawa  wymaga  ponadto  dokonania  oceny  prawnej  na  gruncie  przepisów  niebędących  przepisami  prawa  podatkowego  (uregulowań  wynikających  z  Kodeksu  cywilnego,  czy  też  z  Prawa  budowlanego).  Nie  można  obowiązku  udzielania  przez  organ  podatkowy  pisemnej  interpretacji  co  do  zakresu  i  sposobu  zastosowania  prawa  podatkowego  zawężać  wyłącznie  do  ustaw  zawierających  w  tytule  pojęcie  prawa  podatkowego,  ponieważ  nie  tylko  w  tych  ustawach  uregulowano  elementy,  od  których  zależy  opodatkowanie  i  jego  wysokość.  Pod  pojęciem  prawa  podatkowego  należy  więc  rozumieć  wszelkie  normy  prawne,  które  regulują  elementy  konstrukcyjne,  to  jest  podmiotowe  i  przedmiotowe  podatku,  zatem  także  normy  prawne  nie  znajdujące  się  w  ustawach  podatkowych.  Wyrok  NSA  z  16.01.2020  r.,  II  FSK  358/18.  LEX  nr  2798599. O  ile  ustawy  z  1994  r.  o  specjalnych  strefach  ekonomicznych  nie  można  generalnie  zaliczyć  do  ustaw  podatkowych,  to  jednak  jej  Rozdział  3  zatytułowany  „Zarządzanie  strefą  i  zwolnienia  podatkowe”  zawiera  przepisy  podatkowe  regulujące  możliwość  zwolnienia  z  opodatkowania  dochodów  uzyskanych  z  działalności  gospodarczej  prowadzonej  na  terenie  strefy  (art.  12),  jak  i  obowiązek  prowadzenia  ksiąg  podatkowych  i  termin  ich  przechowywania  (art.  12a  w  zw.  z  art.  12c).  Zatem  organ  podatkowy  błędnie  uznał,  że  brak  jest  zagadnienia  sensu  stricto  związanego  z  przedmiotem  opodatkowania,  czyli  przepisu  prawa  podatkowego  normującego  zagadnienie  przedstawione  przez  skarżącą  spółkę.  Zgodnie  z  art.  165a  §  1  w  zw.  z  art.  14h  o.p.  Dyrektor  Izby  Skarbowej  nie  miał  zatem  podstaw  aby  odmówić  wszczęcia  postępowania  interpretacyjnego  w  sytuacji,  gdy  istniał  przepis  prawa  podatkowego,  którego  wykładni  może  dokonać  w  odniesieniu  do  stanu  faktycznego  opisanego  we  wniosku  o  interpretację  indywidualną.  Wyrok  NSA  z  10.01.2019  r.,  II  FSK  196/17,  LEX  nr  2616438. Nie  można  obowiązku  udzielania  przez  organ  podatkowy  pisemnej  interpretacji  co  do  zakresu  i  sposobu  zastosowania  prawa  podatkowego  zawężać  wyłącznie  do  ustaw  zawierających  w  tytule  pojęcie  prawa  podatkowego,  ponieważ  nie  tylko  w  tych  ustawach  uregulowano  elementy,  od  których  zależy  opodatkowanie  i  jego  wysokość.  Wiele  przepisów  podatkowych  uzależnia  powstanie  zobowiązań  podatkowych,  a  zazwyczaj  także  wysokość  tych  zobowiązań  od  zdarzeń  czy  czynności  prawnych  uregulowanych  bądź  zdefiniowanych  w  przepisach  nie  będących  przepisami  prawa  podatkowego  w  rozumieniu  art.  3  pkt  2  w  zw.  z  art.  3  pkt  1  o.p.  Pod  pojęciem  prawa  podatkowego  należy  więc  rozumieć  wszelkie  normy  prawne,  które  regulują  elementy  konstrukcyjne,  tj.  podmiotowe  i  przedmiotowe  podatku,  zatem  także  normy  prawne  nie  znajdujące  się  w  ustawach  podatkowych.  (...)  Należy  opowiedzieć  się  za  szerokim  rozumieniem  pojęcia  „przepisy  prawa  podatkowego”,  o  którym  mowa  w  art.  14b  §  1  o.p.  Jednak  z  tym  zastrzeżeniem,  że  przedmiotem  indywidualnej  interpretacji  podatkowej  mogą  być  tylko  takie  przepisy,  które  współkształtują  daną  instytucję  podatkowego  prawa  materialnego.  Wyrok  NSA  z  15.01.2020  r.,  II  FSK  345/18,  LEX  nr  2798786. Pojęcie  „przepisów  prawa  podatkowego”,  o  którym  mowa  w  art.  14b  §  1  o.p.,  nie  można  ograniczać  się  wyłącznie  do  ustaw,  które  w  swoim  tytule  zawierają  takie  pojęcie,  lecz  chodzi  o  rzeczywistą  treść  zawartych  w  ustawach  regulacji  mających  wpływ  na  opodatkowanie.  Przepisy  prawa  podatkowego  jakkolwiek  stanowią  autonomiczną  dziedzinę  prawa,  to  jednak  nie  są  całkowicie  odrębne,  niezależne  i  niepowiązane  z  innymi  dziedzinami  systemu  prawnego,  a  wręcz  przeciwnie  –  wraz  z  przepisami  innych  gałęzi  prawa  stanowią  część  jednego  porządku  prawnego  obowiązującego  na  terytorium  Rzeczypospolitej  Polskiej.  Wyrok  NSA  z  18.05.2018  r.,  II  FSK  1392/16,  LEX  nr  2502295. Istotne  w  tym  miejscu  jest  wskazanie,  że  przed  1  października  2018  r.  definicja  badań  naukowych  i  prac  rozwojowych  brzmiała  nieco  inaczej,  a  co  istotne  znajdowała  się  ona  w  samej  ustawie  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych.  Obecna  treść  przepisów  ustawy  podatkowej  odsyła  do  przepisów  ustawy  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce,  jednakże  podstawa  ich  interpretacji  pozostaje  niezmieniona.  Nowelizacja  tych  przepisów  nie  miała  na  celu  wskazania,  że  organ  podatkowy  nie  jest  kompetentnym  do  definiowania  działalności  badawczo-rozwojowej  obejmującej  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe  (czyli  utraty  cech  przepisu  podatkowego  poszczególnych  definicji),  ale  wynikała  z  faktu  konieczności  uporządkowania  systemu  prawa.  Ówczesny  stan  prawny  w  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  normował  działalność  badawczo-rozwojową  jako  działalność  twórczą  obejmującą  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe,  podejmowaną  w  sposób  systematyczny  w  celu  zwiększenia  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  W  samej  tej  ustawie  natomiast  znajdowała  się  definicja  badań  naukowych  i  prac  rozwojowych. Przed  1  października  2018  roku  badania  naukowe  obejmowały:  a)     badania  podstawowe,  czyli  oryginalne  prace  badawcze,  eksperymentalne  lub  teoretyczne  podejmowane  przede  wszystkim  w  celu  zdobywania  nowej  wiedzy  o  podstawach  zjawisk  i  obserwowalnych  faktów  bez  nastawienia  na  bezpośrednie  zastosowanie  komercyjne, b)     badania  stosowane,  czyli  prace  badawcze  podejmowane  w  celu  zdobycia  nowej  wiedzy,  zorientowane  przede  wszystkim  na  zastosowanie  w  praktyce, c)     badania  przemysłowe,  czyli  badania  mające  na  celu  zdobycie  nowej  wiedzy  oraz  umiejętności  w  celu  opracowywania  nowych  produktów,  procesów  i  usług  lub  wprowadzania  znaczących  ulepszeń  do  istniejących  produktów,  procesów  i  usług;  badania  te  uwzględniają  tworzenie  elementów  składowych  systemów  złożonych,  budowę  prototypów  w  środowisku  laboratoryjnym  lub  w  środowisku  symulującym  istniejące  systemy,  szczególnie  do  oceny  przydatności  danych  rodzajów  technologii,  a  także  budowę  niezbędnych  w  tych  badaniach  linii  pilotażowych,  w  tym  do  uzyskania  dowodu  w  przypadku  technologii  generycznych. Z  kolei  art.  5a  pkt  40  tejże  ustawy  brzmiał  następująco:  Ilekroć  w  ustawie  jest  mowa  o  (...)  pracach  rozwojowych,  oznacza  to  nabywanie,  łączenie,  kształtowanie  i  wykorzystywanie  dostępnej  aktualnie  wiedzy  i  umiejętności  z  dziedziny  nauki,  technologii  i  działalności  gospodarczej  oraz  innej  wiedzy  i  umiejętności  do  planowania  produkcji  oraz  tworzenia  i  projektowania  nowych,  zmienionych  lub  ulepszonych  produktów,  procesów  i  usług,  z  wyłączeniem  prac  obejmujących  rutynowe  i  okresowe  zmiany  wprowadzane  do  produktów,  linii  produkcyjnych,  procesów  wytwórczych,  istniejących  usług  oraz  innych  operacji  w  toku,  nawet  jeżeli  takie  zmiany  mają  charakter  ulepszeń,  w  szczególności: a)     opracowywanie  prototypów  i  projektów  pilotażowych  oraz  demonstracje,  testowanie  i  walidację  nowych  lub  ulepszonych  produktów,  procesów  lub  usług  w  otoczeniu  stanowiącym  model  warunków  rzeczywistego  funkcjonowania,  których  głównym  celem  jest  dalsze  udoskonalenie  techniczne  produktów,  procesów  lub  usług,  których  ostateczny  kształt  nie  został  określony, b)     opracowywanie  prototypów  i  projektów  pilotażowych,  które  można  wykorzystać  do  celów  komercyjnych,  w  przypadku  gdy  prototyp  lub  projekt  pilotażowy  stanowi  produkt  końcowy  gotowy  do  wykorzystania  komercyjnego,  a  jego  produkcja  wyłącznie  do  celów  demonstracyjnych  i  walidacyjnych  jest  zbyt  kosztowna. Z  powyższego  zatem  wynika,  że  definicja  działalności  badawczo-rozwojowej  rozumiana  była  w  sposób  dużo  bardziej  szczegółowy.  Ustawodawca  posłużył  się  dodatkowo  wyliczeniem  otwartym  poprzez  użycie  sformułowania  „w  szczególności”  przy  określaniu  znaczenia  prac  rozwojowych,  a  tym  samym  wskazane  w  nim  „opracowania  prototypów  i  projektów  pilotażowych”  nie  musiały  być  spełnione,  by  działalność  została  uznana  za  działalność  badawczo-rozwojową.  Ponadto,  wykluczenie  tych  definicji  z  ustawy  podatkowej  miało  na  celu  uporządkowanie  systemu  prawnego,  a  skrócenie  doprowadzić  powinno  do  poszerzenia  sytuacji,  które  upoważniają  podatników  do  zakwalifikowania  przedsiębranych  przez  nich  prac  w  kontekście  działalności  badawczo-rozwojowej.  Nietrafiony  jest  więc  argument  Organu,  wedle  którego  nie  jest  on  uprawniony  do  interpretowania  definicji  prac  rozwojowych  oraz  badań  naukowych,  bowiem  niewątpliwie  są  one  elementem  ustawy  podatkowej,  tak  jak  były  nim  przed  dniem  1  października  2018  roku. Zgodnie  z  powyższym,  Wnioskodawca  ma  prawo  zadać  pytanie,  czy  prowadzona  przez  Niego  działalność  dotyczy  prac  rozwojowych,  a  w  konsekwencji  czy  może  zostać  uznana  za  badawczo-rozwojową,  oraz  może  oczekiwać  wydania  w  tym  zakresie  interpretacji  indywidualnej.  Skoro  bowiem  Ustawodawca  posłużył  się  w  treści  art.  30ca  ustawy  PIT  pojęciem  „działalności  badawczo-rozwojowej”,  zaś  na  gruncie  wskazanego  aktu,  tj.  w  art.  5a  pkt  38  oraz  związanych  z  nim  punktów  39  i  40,  odwołuje  się  do  jej  rozumienia  w  kontekście  ustawy  pozapodatkowej,  to  oczywistym  jest,  że  Organ  uprawniony  jest  do  interpretowania  charakteru  prowadzonej  działalności,  odnosząc  się  do  tej  ustawy. Jednocześnie  Wnioskodawca  pragnie  podkreślić,  że  Krajowa  Informacja  Skarbowa  wydała  wiele  indywidualnych  interpretacji  przepisów  prawa  podatkowego  w  zakresie  przedstawionej  przez  innych  zainteresowanych  wątpliwości,  czy  prowadzą  oni  działalność  badawczo-rozwojową,  a  tym  samym  czy  mogą  skorzystać  z  preferencji,  jaką  jest  IP  Box.  Należy  również  zwrócić  uwagę,  że  interpretacje  te  –  poza  tym,  że  był  w  nich  przedstawiony  analogiczny  stan  faktyczny,  odnosiły  się  do  stanu  prawnego,  który  nie  uległ  jakiejkolwiek  zmianie.  Wobec  tego,  zdaniem  Wnioskodawcy,  Organ  nie  może  przerzucać  na  petenta  ciężaru  odpowiedzi  na  pytania  zadane  przez  niego  we  wniosku. Dla  uszczegółowienia,  Wnioskodawca  zamieszcza  przykładowe  sygnatury  wydanych  wcześniej  przez  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  pozytywnych  interpretacji  podatkowych,  o  których  mowa  powyżej:  -          0114-KDIP3-1.4011.303.2020.2.MZ; -          0114-KDIP2-1.4011.38.2020.3.KS; -          0114-KD1P3-2.4011.679.2019.3.JK2; -          0114-KD1P3-1.4011.380.2020.2.MZ; -          0114-KD1P3-1.4011.571.2019.2.MK1; -          0113-KDIPT2-3.4011.329.2020.2.AC; -          0113-KDIPT2-2.4011.381.2020.3.MK; -          0113-KDIPT2-3.4011.472.2020.2.GG; -          0113-KDIPT2-3.4011.430.2020.2.SJ; -          0113-KDIPT2-1.4011.464.2020.2.MM; -          0113-KDIPT2-1.4011.31.2020.2.AP; -          0113-KDIPT2-1.4011.34.2020.2.MAP; -          0113-KDIPT2-1.4011.42.2020.2.KO;  -          0113-KDIPT2-1.4011.50.2020.2.MM; -          0113-KDIPT2-1.4011.55.2020.2.DJD; -          0113-KDIPT2-1.4011.57.2020.2.MAP; -          0113-KDIPT2-1.4011.66.2020.2.MA; -          0113-KDIPT2-1.4011.74.2020.2.MM; -          0113-KDIPT2-1.4011.633.2019.3.MAP; -          0113-KDIPT2-1.4011.711.2019.2.MM; -          0113-KDIPT2-1.4011.738.2019.2.MD; -          0113-KDIPT2-1.4011.748.2019.2.MAP; -          0113-KDIPT2-3.4011.24.2020.2.AC; -          0113-KD1PT2-3.4011.26.2020.3.JŚ; -          0113-KD1PT2-3.4011.54.2020.2.PR; -          0113-KDIPT2-3.4011.69.2020.2.ST; -          0113-KDIPT2-3.4011.73.2020.2.MS; -          0113-KDIPT2-3.4011.94.2020.2.AC; -          0113-KDIPT2-3.4011.238.2020.2.GG; -          0113-KD1P1-2-3.4011.656.2019.2.PR; -          0113-KDIPT2-3.4011.702.2019.2.PR: -          0113-KDIPT2-3.4011.736.2019.2.SJ; -          0113-KD1PT2-3.4011.759.2019.2.IŚ; -          0111-KDIB1-1.4011.33.2020.2.NL;  -          0111-KDIB1-1.4011.87.2020.2.DK; -          0111-KDIB  1-2.4011.55.2020.2.DP; -          0111-KDIB  1-3.4011.7.2020.2.JKT; -          0111-KDIB  1-3.4011.10.2020.2.  APO;  -          0111-KDIB1-3.4011.52.2020.2.PC; -          0111-KDIB2-1.4011.18.2020.2.MK; -          0112-KDIL2-1.4011.2.2020.3.MKA; -          0  112-KDIL2-1.4011.379.2020.2.KF; -          0112-KDIL2-2.4011.20.2020.2.IM; -          0112-KD1L2-2.4011.27.2020.2.MC; -          0112-KDIL2-2.4011.44.2020.2.AA; -          0112-KDIL2-2.4011.52.2019.2.MW; -          0112-KDIL2-2.4011.52.2020.2.IM; -          0112-KDIL2-2.4011.53.2019.3.WS; -          0112-KDIL2-2.4011.52.2020.2.IM; -          0112-KDIL2-2.4011.53.2019.3.WS; -          0112-KDIL2-2.4011.56.2019.2.AA; -          0112-KDIL2-2.4011.60.2020.2.MC; -          0112-KDIL2-2.4011.65.2019.2.MW; -          0112-KDIL2-2.4011.69.2020.2.MM; -          0112-KD1L2-2.4011.70.2019.2.AA; -          0112-KDIL2-2.4011.73.2020.2.MM; -          0112-KD1L2-2.4011.79.2020.2.IM; -          0112-KD1L2-2.4011.98.2019.2.MC; -          0112-KDIL2-2.4011.107.2019.2.IM; -          0112-KD1L2-2.4011.115.2020.2.MW; -          0112-KDIL2-2.4011.119.2019.2.AA; -          0112-KDIL2-2.4011.126.2019.2.MC; -          0112-KDIL2-2.4011.139.2019.2.MM;  -          0112-KD1L2-2.4011.143.2019.2.MM; -          0112-KDIL2-2.4011.144.2019.2.WS; -          0112-KD1L2-2.4011.161.2019.2.MC;  -          0112-KDIL2-2.4011.194.2020.2.MW; -          0112-KD1L2-2.4011.269.2020.2.KP;  -          0112-KDIl,2-2.4011.337.2020.2.KP;  -          0112-KDIL3-3.4011.412.2019.2.MM;  -          0112-KDIL2-1.4011.407.2020.3.TR; -          0112-KDIL2-2.4011.520.2020.2.WS; -          0112-KD1L2-2.4011.416.2020.2.MC; -          0112-KD1L2-2.4011.469.2020.2.MM; -          0112-KDIL2-1.4011.518.2020.2.JK. Jednocześnie  w  razie  wystąpienia  odmiennej  interpretacji  tych  samych  przepisów,  Wnioskodawca  prosi  o  odniesienie  się  do  w/w  interpretacji,  wskazanie  znaczących  różnic  w  stanie  faktycznym  lub  prawnym  oraz  uzasadnienie  odmiennego  traktowania  jego  przypadku  od  utrwalonej  już  linii  interpretacyjnej  przywołanych  przepisów.  Ponadto,  Wnioskodawca  wskazuje,  że  odstąpienie  od  wydania  indywidualnej  interpretacji  naruszy  zasadę  równości  podmiotów.  Należy  zwrócić  uwagę,  że  interpretacje  te  –  poza  tym,  że  był  w  nich  przedstawiony  analogiczny  stan  faktyczny  –  odnosiły  się  do  takiego  samego  stanu  prawnego  jak  Wnioskodawcy,  który  nie  uległ  jakiejkolwiek  zmianie.  W  ocenie  Wnioskodawcy  takie  postępowanie  będzie  stanowić  jednoznacznie  naruszenie  zasady  legalizmu  oraz  równości  podmiotów,  bowiem  różnicowanie  wydawanych  postanowień  i  interpretacji  bez  konkretnej  przyczyny  w  stosunku  do  wnioskodawców  wskazujących  bardzo  podobne  informacje,  jest  niezrozumiałe.  Wnioskodawca  podkreśla,  że  zdaje  sobie  sprawę,  iż  wydane  przez  Organ  interpretacje  indywidualne  opierają  się  na  ściśle  określonym  stanie  faktycznym  i  odnoszone  mogą  być  tylko  w  odniesieniu  do  konkretnego  wnioskodawcy,  jednakże  nie  o  wydanie  identycznej  interpretacji,  jak  w  przypadku  innych  wniosków,  Wnioskodawcy  chodzi.  Ma  on  bowiem  prawo  oczekiwać  pewnej  powtarzalności  w  wydawaniu  interpretacji  indywidualnych,  jeśli  dotyczą  one  analogicznych  sytuacji  i  zawierają  podobne  –  jak  nie  częściowo  takie  same  –  informacje,  stanowiące  podstawę  wydanych  rozstrzygnięć.  W  związku  z  powyższym,  w  ocenie  Wnioskodawcy,  niewydanie  przez  organ  indywidualnej  interpretacji  w  przedmiotowej  sprawie  stanowić  będzie  nienależyte  rozpatrzenie  zadanych  pytań  i  naruszy  zasadę  postępowania  oraz  podstawowe  zasady  Konstytucji. Zgodnie  z  powyższym,  Wnioskodawca  miał  prawo  zadać  pytanie,  czy  prowadzona  przez  Niego  działalność  może  zostać  uznana  za  badawczo-rozwojową  oraz  mógł  oczekiwać  wydania  w  tym  zakresie  interpretacji  indywidualnej.  Skoro  bowiem  Ustawodawca  posłużył  się  w  treści  art.  30ca  ust.  2  ustawy  PIT  pojęciem  „działalności  badawczo-rozwojowej”,  zaś  na  gruncie  wskazanego  aktu,  tj.  w  art.  5a  pkt  38  oraz  związanych  z  nim  punktów  39  i  40,  odwołuje  się  do  jej  rozumienia  w  kontekście  ustawy  pozapodatkowej,  to  oczywistym  jest,  że  Organ  był  uprawniony  do  interpretowania  charakteru  prowadzonej  działalności,  odnosząc  się  do  tej  ustawy.  Wnioskodawca  pragnie  też  zwrócić  uwagę,  iż  w  danych  okolicznościach  rzeczone  przepisy  mogą  być  uznane  nawet  za  ustawę  podatkową,  ze  względu  na  bezpośrednie  odwołanie  się  do  niej  w  ustawie  o  PIT  i  wyraźne  wskazanie  Prawodawcy,  że  definicje  te  należy  rozumieć  w  ściśle  określony  sposób,  tj.  jako  definicje  zawarte  w  ustawie  –  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce,  do  których  odwołuje  się  ustawa  o  PIT.  Zatem  są  one  elementem  systemu  prawa  podatkowego,  więc  nie  może  ulegać  wątpliwości,  iż  powinny  być  rozpatrywane  przez  Organ,  w  kontekście  prowadzenia  działalności  badawczo-rozwojowej. Pogląd,  że  analiza  czy  podejmowania  prac  rozwojowych  bądź  badań  naukowych  nie  jest  w  gestii  podatnika,  podziela  m.in.  Wojewódzki  Sąd  Administracyjny  w  Bydgoszczy,  w  wyroku  z  dnia  16  lutego  2021  roku,  o  sygn.  I  SA/Bd  31/21,  w  którym  to  stwierdzono,  że  zdaniem  Organu  przedstawiony  we  wniosku  opis  sytuacji  faktycznej  nie  był  wyczerpujący,  dlatego  pod  rygorem  pozostawienia  wniosku  bez  rozpatrzenia  organ  zwrócił  się  m.in.  o  doprecyzowanie  okoliczności  sprawy  poprzez  udzielenie  odpowiedzi  na  pytanie,  czy  wobec  wskazania  we  wniosku,  że  w  ramach  działalności  gospodarczej  Wnioskodawca  prowadzi  w  sposób  systematyczny  prace  twórcze  w  celu  tworzenia  nowych  zastosowań  przy  wykorzystaniu  zasobów  wiedzy,  „należy  rozumieć,  że  Pana  działalność  jest  działalnością  twórczą  obejmującą  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe,  podejmowaną  w  sposób  systematyczny  w  celu  zwiększenia  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań?”.  Sąd  podziela  zarzut  Skarżącego,  że  żądanie  uzupełnienia  wniosku  poprzez  odpowiedź  na  tak  postawione  pytanie,  w  istocie  oznacza  przerzucenie  ciężaru  interpretacji  na  Wnioskodawcę.  W  postanowieniu  wydanym w  pierwszej  instancji  organ  podkreśla,  że  –  wbrew  twierdzeniu  Wnioskodawcy  organ  bynajmniej  nie  wymagał  od  niego  dokonania  samodzielnej  oceny  czy  (...)  działalność,  opisana  we  wniosku  o  interpretację  indywidualną,  jest  działalnością  badawczo-rozwojową,  lecz  tylko  oczekiwał  sprecyzowania,  czy  obejmuje  ona  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe. W  ocenie  Sądu  jednak  takie  postawienie  sprawy  w  istocie  bezpośrednio  zmierzało  do  tego,  aby  to  Skarżący  zakwalifikował  swoją  działalność  jako  badawczo-rozwojową  (lub  nie).  To  przeczy  funkcjom,  jakie  ma  spełnić  instytucja  interpretacji  indywidualnych.  Skarżący  szczegółowo  opisał  swoją  działalność  a  to,  czego  organ  od  niego  żądał  pod  postacią  żądania  uzupełnienia  opisu  stanowiło  w  istocie  żądanie  dokonania  oceny  prawnej.  Czym  innym  bowiem  miałoby  być  wskazanie  przez  podatnika,  że  wykonuje  on  badania  naukowe  albo  że  prowadzi  prace  rozwojowe?  W  istocie  oznaczałoby  to  udzielenie  odpowiedzi  na  to  pytanie,  które  Skarżącego  nurtowało  i  stanowiło  podstawę  i  oś  jego  wątpliwości.  (...)  Zdaniem  Sądu  podatnik  dostarczył  organowi  „wiedzy”  (opisu)  koniecznego  do  zakwalifikowania  działalności,  a  organ  oprócz  charakterystyki  działalności  i  faktów  nie  mógł  wymagać  od  podatnika  postawienia  „kropki  nad  i”  w  postaci  stwierdzenia,  czy  jego  działalność  należy  zakwalifikować  jako  prace  naukowe,  czy  jako  prace  rozwojowe.  Stanowisko  to  zostało  także  potwierdzone  przez  Wojewódzki  Sąd  Administracyjny  w  Rzeszowie,  w  wyroku  z  dnia  18  lutego  2021  roku,  o  sygn.  I  SA/Rz  67/21,  gdzie  uznano,  że  prawdą  jest,  że  skarżący  nie  odpowiedział  wprost  na  pytanie  organu  I  instancji  dotyczące  wskazania,  czy  prowadzi  działalność  badawczo-rozwojową,  o  której  mowa  w  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  PIT.  Jednakże  jak  słusznie  wskazał  skarżący,  odpowiedź  na  to  pytanie  stanowiła  właśnie  jego  wątpliwości  interpretacyjne,  o  których  wyjaśnienie  zwrócił  się  do  organu  w  przedmiotowym  wniosku  (pytanie  nr  1).  W  opisie  stanu  faktycznego  i  jego  uzupełnieniu,  wnioskodawca  wskazał  szczegółowo  na  czym  polega  prowadzona  przez  niego  działalność.  Natomiast  we  własnym  stanowisku  w  sprawie  oceny  prawnej,  skarżący  jednoznacznie  stwierdził,  że  jego  zdaniem  opisana  we  wniosku  działalność  spełnia  cechy  działalności  badawczo-rozwojowej.  Dlatego  nie  sposób  przyjąć,  jak  to  uczynił  DKIS,  że  skarżący  nie  uzupełnił  stanu  faktycznego  w  sposób  umożliwiający  wydanie  wnioskowanej  interpretacji.  Gdyby  wnioskodawca  był  pewien,  że  prowadzoną  działalność  należy  zakwalifikować  jako  badawczo-rozwojową,  to  nie  kierowałby  pytania  interpretacyjnego. Podobne  stanowisko  zajął  także  Wojewódzki  Sąd  Administracyjny  w  Białymstoku  w  wyroku  z  dnia  12  marca  2021  roku,  o  sygn.  1  SA/Bk  73/21:  W  ocenie  Sądu,  to  organ  powinien  ocenić,  czy  działalność  Wnioskodawcy  obejmuje  badania  naukowe  i/lub  badania  rozwojowe,  właśnie  dlatego,  że  jest  to  klucz  do  stwierdzenia,  czy  podatnik  prowadzi  działalność  badawczo-rozwojową  w  rozumieniu  art.  5a  pkt  38  u.p.d.o.f.  Organ  może  od  podatnika  wymagać  opisu  faktów  lecz  nie  ocen.  Skoro  Wnioskodawca  nie  potrafi  zakwalifikować  prowadzonej  działalności  jako  polegającej  na  badaniach  naukowych  bądź  na  pracach  rozwojowych,  ponieważ  jest  to  równoznaczne  z  zakwalifikowaniem  jej  jako  działalność  badawczo-rozwojowa,  to  zwraca  się  z  tym  pytaniem  do  organu  interpretacyjnego.  Wnioskodawca  ma  prawo  oczekiwać  wyjaśnienia  przez  właściwy  organ  nasuwających  się  wątpliwości,  które  dotyczą  regulacji  ukształtowanej  przepisami  prawa  podatkowego  także  wówczas,  gdy  zazębia  się  ona  z  innymi  unormowaniami  prawnymi.  (...)  Nie  ma  racji  organ,  że  to  na  Wnioskodawcy  ciąży  obowiązek  odpowiedniego  zakwalifikowania  wykonywanej  aktywności,  zaś  obowiązkiem  organu  podatkowego  nie  jest  ustalanie,  czy  efekty  działalności  Wnioskodawcy  stanowią  wynik  działalności  badawczo-rozwojowej.  Sąd  jeszcze  raz  zauważa,  że  przyjmując  takie  błędne  stanowisko  organ  wymagał  od  podatnika  oceny  prawnej  wykraczającej  poza  określenie  „okoliczności”,  tj.  poza  opis  stanu  faktycznego/zdarzenia  przyszłego.  (...)  Sąd  jest  też  zdania,  że  organ  przekroczył  swoje  uprawnienia  odmawiając  wydania  interpretacji  z  tego  powodu,  że  ocena  stanowiska  wnioskodawcy  dotyczyć  może  jedynie  przepisów  prawa  podatkowego,  gdyż  –  jak  wynika  z  treści  art.  3  pkt  2  o.p.  –  ilekroć  w  ustawie  jest  mowa  o  przepisach  prawa  podatkowego  rozumie  się  przez  to  przepisy  ustaw  podatkowych,  postanowienia  ratyfikowanych  przez  Rzeczpospolitą  Polską  umów  o  unikaniu  podwójnego  opodatkowania  oraz  ratyfikowanych  przez  Rzeczpospolitą  Polską  innych  umów  międzynarodowych  dotyczących  problematyki  podatkowej,  a  także  przepisy  aktów  wykonawczych  wydanych  na  podstawie  ustaw  podatkowych.  Zdaniem  organu,  skoro  rozstrzygnięcie,  czy  dana  działalność  jest  działalnością  badawczo-rozwojową  wymagało  dokonania  ocen  w  świetle  ustawy  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce  oraz  ustawie  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych,  to  organ  uczynić  tego  nie  mógł,  bo  nie  stanowią  one  przepisów  prawa  podatkowego.  Dyrektor  Krajowej  Informacji  Skarbowej,  zdaniem  Sądu,  niesłusznie  jednak  uznał,  że  nie  jest  upoważniony  do  interpretowania  tych  ustaw  w  trybie  art.  14b  o.p.,  a  tym  samym  niesłusznie  uznał,  że  nie  jest  uprawniony  do  stwierdzenia,  czy  prowadzona  przez  Wnioskodawcę  działalność  jest  działalnością  twórczą  obejmującą  badania  naukowe  i/lub  prace  rozwojowe. Wobec  powyższego  Wnioskodawca  wnosi,  aby  Organ  ocenił  rozważania  prawne  dokonane  przez  Niego,  które  dotyczą  wyłącznie  materii  przepisów  podatkowych  i  wynikających  z  nich  konsekwencji  na  podstawie  przedstawionego  stanu  faktycznego  oraz  obowiązującego  aktualnie  stanu  prawnego. Artykuł  5a  pkt  38  ustawy  o  PIT  normuje  działalność  badawczo-rozwojową  jako:  działalność  twórczą  obejmującą  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe,  podejmowaną  w  sposób  systematyczny  w  celu  zwiększenia  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań. Według  podręcznika  Frascati  działalność  badawczo-rozwojowa  musi  być:  nowatorska,  twórcza,  nieprzewidywalna,  metodyczna,  możliwa  do  przeniesienia  lub  odtworzenia. Działalność  podejmowana  przez  Wnioskodawcę  polega  na  tworzeniu  nowego  programu  komputerowego  w  odpowiedzi  na  zapotrzebowanie  biznesowe  Kontrahentów.  Działania  te  stanowią  prace  rozwojowe  w  rozumieniu  przedmiotowych  ustaw.  Polegają  one  bowiem  na  wykorzystaniu  nowej  i  istniejącej  wiedzy,  tj.  wiedzy  i  narzędzi  programistycznych,  języków  programowania,  znanych  algorytmów,  do  zaprojektowania  nowych  rozwiązań. Odnosząc  się  do  interpretacji  indywidualnej  o  sygnaturze  0114-KDIP3-  1.4011.318.2019.3.MG  i  stanowiska  Wnioskodawcy,  które  zostało  w  niej  przedstawione  i  zaaprobowane  przez  Organ  podatkowy,  działalność  badawczo-rozwojowa  powinna:  obejmować  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe,  mieć  twórczy  charakter,  być  podejmowana  w  sposób  systematyczny  oraz  być  podejmowana  w  celu  zwiększenia  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  Oprócz  tego  w  Objaśnieniu  podatkowym  z  dnia  15  lipca  2019  r.  dotyczącym  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  wytwarzanych  przez  prawa  własności  intelektualnej  –  IP  BOX  w  definiowaniu  działalności  B+R,  następuje  odniesienie  do  kryteriów  z  tzw.  Podręcznika  Frascati  (OECD  (2018),  Podręcznik  Frascati  2015:  Zalecenia  dotyczące  pozyskiwania  i  prezentowania  danych  z  zakresu  działalności  badawczej  i  rozwojowej,  Pomiar  działalności  naukowo-technicznej  i  innowacyjnej.  OECD  Publishing,  Paris/GUS.  Warsaw). Biorąc  pod  uwagę  powyższe  przepisy,  niezbędne  jest  wyodrębnienie  pewnych  cech  dotyczących  możliwości  zakwalifikowania  przedmiotowego  oprogramowania  tworzonego  przez  Wnioskodawcę  jako  prac  badawczo-rozwojowych. Zdaniem  Wnioskodawcy,  biorąc  pod  uwagę  przedstawiony  stan  faktyczny,  jak  i  kryteria  niezbędne  do  uznania  działalności  za  działalność  badawczo-rozwojową,  jego  działalność  spełnia  cechy  takowej: a)     nowatorskość  i  twórczość:  Wnioskodawca  tworzy  Oprogramowanie  w  zależności  od  potrzeb  Kontrahentów,  z  którym  współpracuje,  a  dany  Kontrahent  ma  na  celu  zwiększenie  innowacyjności  rozwiązań  programistycznych  w  zależności  od  swoich  potrzeb;  b)     nieprzewidywalność:  Kontrahenci,  z  którymi  Wnioskodawca  współpracuje,  oczekują  od  Niego  wykonywania  prac,  których  skutek  co  prawda  jest  określony,  natomiast  proces  tworzenia  danych  rozwiązań  (programów  komputerowych),  pomimo  korzystania  z  istniejących  metod  informatycznych  i  języków  programistycznych,  powoduje  wytworzenie  całkowicie  nowego  rozwiązania  lub  znaczną  modyfikację  archaicznych  rozwiązań;  c)     metodyczność:  Wnioskodawca  zobowiązany  jest  w  ramach  danej  umowy  do  ścisłej,  zgodnej  z  harmonogramem  współpracy,  którą  zobowiązany  jest  należycie  udokumentować  i  wykonywać  zgodnie  z  oczekiwaniami  Kontrahenta  i  przedstawionym  przez  nich  planem; d)     możliwość  przeniesienia  lub  odtworzenia:  celem  Wnioskodawcy,  w  ramach  wykonywanej  przez  Niego  działalności  gospodarczej,  jest  przeniesienie  autorskich  praw  majątkowych  z  oprogramowania  na  Kontrahenta,  co  nierozerwalnie  wiąże  się  z  koniecznością  jego  odtworzenia. Biorąc  powyższe  pod  uwagę,  można  stwierdzić,  zdaniem  Wnioskodawcy,  że  tworzenie  przez  Niego  programów  komputerowych  spełnia  kryteria  działalności  badawczo-rozwojowej  zawarte  w  Podręczniku  Frascati  oraz  w  art.  5a  pkt  38-40  ustawy  o  PIT. Zgodnie  z  art.  5a  pkt  40  ustawy  o  PIT  pojęcie  prace  rozwojowe  –  oznacza  prace  rozwojowe  w  rozumieniu  art.  4  ust.  3  ustawy  z  dnia  20  lipca  2018  r.  –  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce,  czyli  działalność  obejmującą  nabywanie,  łączenie,  kształtowanie  i  wykorzystywanie  dostępnej  aktualnie  wiedzy  i  umiejętności,  w  tym  w  zakresie  narzędzi  informatycznych  lub  oprogramowania,  do  planowania  produkcji  oraz  projektowania  i  tworzenia  zmienionych,  ulepszonych  lub  nowych  produktów,  procesów  lub  usług,  z  wyłączeniem  działalności  obejmującej  rutynowe  i  okresowe  zmiany  wprowadzane  do  nich,  nawet  jeżeli  takie  zmiany  mają  charakter  ulepszeń. Wnioskodawca  podkreśla,  że  jego  zdaniem  prowadzi  działalność  twórczą  obejmującą  prace  rozwojowe,  podejmowaną  w  sposób  systematyczny  w  celu  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań  –  wytwarza  nowe,  nieistniejące  wcześniej  funkcjonalności,  na  podstawie  posiadanej  wiedzy,  które  wpływają  na  innowacyjność  wytwarzanych  rozwiązań  programistycznych.  Czyni  to  na  podstawie  nabywanej,  łączonej,  kształtowanej  i  wykorzystywanej  dostępnej  aktualnie  wiedzy  w  zakresie  narzędzi  informatycznych  lub  oprogramowania,  do  planowania  produkcji  oraz  projektowania  i  tworzenia  nowych  produktów,  procesów  lub  usług,  z  wyłączeniem  działalności  obejmującej  rutynowe  i  okresowe  zmiany  wprowadzane  do  nich,  nawet  jeżeli  takie  zmiany  mają  charakter  ulepszeń. Zgodnie  z  objaśnieniami  podatkowymi  z  dnia  15  lipca  2019  r.  Ministerstwa  Finansów  dotyczącego  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  wytwarzanych  przez  prawa  własności  intelektualnej  –  IP  BOX:  Z  powyższego  wynika,  że  spełnienie  kryterium  «systematyczności»  danej  działalności  nie  jest  uzależnione  od  ciągłości  tej  działalności,  w  tym  od  określonego  okresu  przez  jaki  działalność  taka  ma  być  prowadzona,  ani  też  od  istnienia  planu,  co  do  prowadzenia  przez  podatnika  podobnej  działalności  w  przyszłości.  Wystarczające  jest,  aby  podatnik  zaplanował  i  przeprowadził  chociażby  jeden  projekt  badawczo-rozwojowy,  przyjmując  dla  niego  określone  cele  do  osiągnięcia,  harmonogram  i  zasoby,  taka  działalność  może  być  uznana  za  działalność  systematyczną,  tj.  prowadzoną  w  sposób  melodyczny,  zaplanowany  i  uporządkowany.  Z  przytoczonego  powyżej  fragmentu  objaśnień  podatkowych  wynika,  że  działalność  systematyczna  to  przede  wszystkim  taka  działalność,  która  prowadzona  jest  w  sposób  metodyczny,  zaplanowany  i  uporządkowany.  R.  Kowalski  [w:]  PIT.  Komentarz  do  wybranych  przepisów,  Gdańsk  2020.  art.  5(a). Należy  jednoznacznie  wskazać,  że  Wnioskodawca  podejmuje  pracę  nad  jakimś  projektem,  posiadając  nakreślony  cel,  którym  jest  wytworzenie  oprogramowania,  które  rozwiąże  problemy  nakreślone  przez  Kontrahenta  przy  negocjowaniu  współpracy. Wnioskodawca  prowadzi  również  pracę  według  ścisłego  harmonogramu.  Począwszy  od  wymagań  umownych  dotyczących  poprawnej  dokumentacji  swojej  działalności,  to  oprogramowanie  wymaga  wielu  składowych  tworzonych  w  odpowiedniej  kolejności  i  z  należytą  uwagą. Ostatnią  przesłanką  do  uznania  prowadzonej  działalności  za  badawczo-rozwojową  jest  kryterium  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  Wiąże  się  to  jednocześnie  z  prowadzeniem  prac  rozwojowych.  Wnioskodawca  opisał  powyżej,  w  jaki  sposób  wykorzystuje  obecne  zasoby  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  W  swojej  działalności  Wnioskodawca  zawsze  stara  się  dostarczyć  najnowsze  rozwiązania  w  branży,  zapoznając  się  z  obecnym  stanem  techniki  w  branży  IT  oraz  z  aktualnymi  zastosowaniami  wprowadzonymi  w  działalności  jego  Kontrahenta.  Wnioskodawca  podkreśla,  że  z  wykorzystaniem  wszystkich  możliwych  wiadomości  naukowych,  jakie  posiada  w  swojej  działalności,  planuje,  projektuje  i  tworzy  innowacyjne  rozwiązania  w  branży  w  postaci  produktów,  procesów  lub  usług  programistycznych.  Przy  czym  podkreślenia  wymaga,  że  są  znaczące  i  pozwalają  na  zautomatyzowanie  procesów,  które  dotychczas  robione  były  ręcznie. Zdaniem  Wnioskodawcy  prowadzi  on  działalność  twórczą  obejmującą  prace  rozwojowe.  Twórczość  działalności  badawczo-rozwojowej  Wnioskodawcy  wynika  z  wytwarzania  nowych  koncepcji,  narzędzi,  rozwiązań  niewystępujących  dotychczas  w  jego  praktyce  gospodarczej  lub  na  tyle  nowatorskich,  że  w  znacznym  stopniu  odróżniają  się  od  rozwiązań  już  funkcjonujących,  to  znaczy  wprowadzających  to,  czego  jeszcze  nie  było.  Wnioskodawca  wykorzystuje  przy  tym  własną  inwencję  twórczą  i  korzysta  z  posiadanej  przez  siebie  wiedzy  i  umiejętności.  Niniejsze  przesądza  m.in.  o  elemencie  „twórczym”  owej  działalności,  tzn.  są  to  działania,  które  choćby  w  minimalnym  stopniu  odróżniają  się  od  innych  rezultatów  takiego  samego  działania,  a  zatem  posiadają  cechę  nowości,  której  stopień  nie  ma  znaczenia  (Objaśnienia  podatkowe  Ministra  Finansów  z  dnia  15  lipca  2019  r.  dotyczące  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  wytwarzanych  przez  prawa  własności  intelektualnej  –  IP  BOX). Wyjaśnić  należy,  że  programowanie  jest  pracą  polegającą  na  tworzeniu  zindywidualizowanego  kodu,  którego  tylko  efekt  jest  z  góry  ustalony.  Warto  dodać,  iż  istnieje  nieskończona  ilość  rozwiązań,  które  mogą  do  tego  efektu  doprowadzić.  Praca  programisty  polega  na  doborze  najbardziej  wydajnych  i  odpowiednich  metod  oraz  środków,  które  mają  zapewnić  stworzenie  konkretnej  funkcjonalności.  Należy  podkreślić,  iż  programy  komputerowe  stworzone  przez  Wnioskodawcę  na  rzecz  Kontrahentów  ulepszyły  i  rozwijały  działanie  starych  programów  lub  też  powodowały  stworzenie  zupełnie  nowych  funkcjonalności.  Z  tego  powodu,  zdaniem  Wnioskodawcy,  stworzone  programy  stanowią  przejaw  jego  twórczej  działalności  oraz  są  one  innowacyjne  zarówno  w  prowadzonej  przez  niego  działalności,  jak  i  jego  Kontrahenta. Twórczość  Wnioskodawcy  odnosi  się  również  do  przejawu  jego  działalności  –  autorskich  praw  do  programów  komputerowych,  które  podlegają  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Jednocześnie  podkreślić  należy,  przedmiotem  prawa  autorskiego  jest  każdy  przejaw  działalności  twórczej  o  indywidualnym  charakterze,  ustalony  w  jakiejkolwiek  postaci,  niezależnie  od  wartości,  przeznaczenia  i  sposobu  wyrażenia.  Ochrona  ta  obejmuje  również  fragmenty  utworu  i  utwory  w  wersji  nieukończonej. Wnioskodawca  powody  do  twierdzenia,  że  jego  działalność  obejmuje  prace  rozwojowe,  wywodzi  z  faktu,  że  w  swoich  projektach  rozwija  fachową  i  specjalistyczną  wiedzę  oraz  umiejętności,  które  może  wykorzystać  w  ramach  bieżących  albo  przyszłych  projektów Zdaniem  Wnioskodawcy  –  w  odniesieniu  do  pytania  nr  2  –  art.  30ca  ust.  2  ustawy  o  PIT  wskazuje  zamknięty  katalog  praw  własności  intelektualnych,  z  których  dochód  może  zostać  objęty  preferencyjnym  opodatkowaniem.  Autorskie  prawo  do  programu  komputerowego  stanowi  jedno  z  praw  własności  intelektualnych  wskazanych  w  tym  artykule  w  ust.  2  pkt  8.  Przy  czym,  by  można  było  mówić  o  „kwalifikowanym”  prawie  własności  intelektualnej,  przepis  ten  wymaga,  aby  spełnione  zostały  dwa  kryteria:  a)     przedmiot  ochrony  jest  wytworzony  przez  podatnika  w  ramach  prowadzonej  przez  niego  działalności  badawczo-rozwojowej,  oraz  b)     prawo  własności  intelektualnej  podlega  ochronie  prawnej  na  podstawie  przepisów  odrębnych  ustaw  lub  ratyfikowanych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Rzeczpospolita  Polska,  oraz  innych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Unia  Europejska. Oprogramowanie  stanowi  przedmiot  ochrony  praw  autorskich.  Artykuł  74  ustawy  o  PAIPP  kwalifikuje  programy  komputerowe  jako  utwory  będące  przedmiotem  jego  ochrony  i  to  już  z  momentem  ich  wytworzenia,  bez  konieczności  spełnienia  jakichkolwiek  wymogów  formalnych.  Przedmiotem  ochrony  prawa  autorskiego  mogą  być  poszczególne  elementy  lub  nawet  krótkie  fragmenty  (urywki)  programu,  jeśli  tylko  one  same  spełniać  będą  wymogi  podane  w  art.  1  ust.  1  ustawy  o  PAIPP,  tj.  elementy  programu  jako  takiego,  a  więc  instrukcje  działania  dla  komputera  lub  ich  zestawy  (wyr.  TS  z  22.12.2010  r.,  C-393/09,  Bezpečnostní  softwarová  asociace,  ECLI:EU:C:2010:816).  Do  programów  komputerowych  stosuje  się  również  wyrażoną  w  art.  1  ust.  3  ustawy  o  PAIPP  zasadę,  że  chronione  są  także  dzieła  w  postaci  nieukończonej,  np.  wersja  pre-alfa,  alfa  lub  beta  programu,  wydanie  testowe  lub  demonstracyjne  (A.  Michalak  (red.),  Ustawa  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych.  Komentarz,  Warszawa  2019  –  art.  74).  Zdaniem  Wnioskodawcy  prawo  autorskie  do  programów  komputerowych  wytwarzanych  przez  Niego  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  na  terytorium  Rzeczypospolitej  Polskiej  w  kontekście  przedstawionej  we  wniosku  działalności  zalicza  się  do  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  w  rozumieniu  art.  30ca  ust.  2  ustawy  o  PIT,  gdyż  jest  ono  wymienione  w  zamkniętym  katalogu  praw  własności  intelektualnych  sprecyzowanych  w  tym  przepisie,  podlega  ochronie  na  podstawie  ustawy  o  PAIPP,  a  jego  przedmiot  został  wytworzony  przez  Wnioskodawcę  w  ramach  prowadzonej  bezpośrednio  przez  Niego  działalności  opisanej  we  wniosku,  która  Jego  zdaniem  stanowi  działalność  badawczo-rozwojową. Dochodem  z  kwalifikowanego  IP,  zgodnie  z  art.  30ca  ust.  7  ustawy  o  PIT,  jest  osiągnięty  przez  podatnika  w  ciągu  roku  podatkowego  dochód:  1)     z  opłat  lub  należności  wynikających  z  umów  licencyjnych,  dotyczących  kwalifikowanego  IP;  2)     ze  sprzedaży  kwalifikowanego  IP;  3)     z  kwalifikowanego  IP  uwzględnionego  w  cenie  sprzedaży  produktu  lub  usługi;  4)     z  odszkodowania  za  naruszenie  praw  wynikających  z  kwalifikowanego  IP,  jeżeli  zostało  uzyskane  w  postępowaniu  spornym,  w  tym  w  postępowaniu  sądowym  albo  arbitrażu.  Z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej  będziemy  mieli  do  czynienia  przy  spełnieniu  łącznie  trzech  warunków:  a)     przedmiot  ochrony  jest  wytworzony  przez  podatnika  w  ramach  prowadzonej  przez  niego  działalności  badawczo-rozwojowej,  oraz b)     należy  do  jednej  z  kategorii  wymienionych  w  katalogu  w  art.  30ca  ust.  2  ustawy  o  PIT;  c)     podlega  ochronie  prawnej  na  podstawie  przepisów  odrębnych  ustaw  lub  ratyfikowanych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Rzeczpospolita  Polska,  oraz  innych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Unia  Europejska.  Zdaniem  Wnioskodawcy  wytwarzane  przez  Niego  prawa  autorskie  stanowią  kwalifikowane  IP,  co  zostało  wykazane  w  zakresie  pytania  nr  1.  Zgodnie  z  postanowieniami  konkretnej  umowy  współpracy  w  ramach  wykonywanych  usług  przenoszone  są  przez  Wnioskodawcę  na  rzecz  danego  Kontrahenta  wytworzone  Oprogramowania  oraz  majątkowe  prawa  autorskie  do  tychże  Oprogramowań.  W  zamian  za  wykonane  usługi  Wnioskodawca  otrzymuje  umówione  wynagrodzenie  –  należność  ta  obejmuje  honorarium  za  przeniesienie  całości  autorskich  praw  majątkowych  do  programu  komputerowego.  Zdaniem  Wnioskodawcy  odpłatne  zbycie  autorskich  praw  majątkowych  do  wytworzonego  Oprogramowania  należy  zakwalifikować  jako  kategorię  sprzedaży  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  w  rozumieniu  art.  30ca  ust.  7  pkt  2  ustawy  o  PIT.  Zdaniem  Wnioskodawcy  –  w  odniesieniu  do  pytania  nr  3  –  zgodnie  z  art.  30ca  ust.  4  i  5  ustawy  o  PIT  wysokość  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  ustala  się  jako  iloczyn  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  osiągniętego  w  roku  podatkowym  i  wskaźnika  obliczonego  według  wzoru:  (a+b)  x  1,3  /  a+b+c+d  w  którym  poszczególne  litery  oznaczają  koszty  faktycznie  poniesione  przez  podatnika  na:  a  –  prowadzoną  bezpośrednio  przez  podatnika  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  b  –  nabycie  wyników  prac  badawczo-rozwojowych  związanych  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  innych  niż  wymienione  w  lit.  d,  od  podmiotu  niepowiązanego  w  rozumieniu  art.  23m  ust.  1  pkt  3,  c  –  nabycie  wyników  prac  badawczo-rozwojowych  związanych  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  innych  niż  wymienione  w  lit.  d,  od  podmiotu  powiązanego  w  rozumieniu  art.  23m  ust.  1  pkt  4, d  –  nabycie  przez  podatnika  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej.  Do  powyższych  kosztów  nie  zalicza  się  kosztów,  które  nie  są  bezpośrednio  związane  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  w  szczególności  odsetek,  opłat  finansowych  oraz  kosztów  związanych  z  nieruchomościami.  Na  mocy  art.  30ca  ust.  6  ustawy  o  PIT,  w  przypadku  gdy  wartość  wskaźnika,  o  którym  mowa  powyżej,  jest  większa  od  1,  przyjmuje  się,  że  wartość  ta  wynosi  1.  Jednocześnie  w  przypadku,  gdy  Wnioskodawca  nie  nabywa  wyników  prac  badawczo-rozwojowych  ani  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej,  wskaźnik  ten  będzie  wynosić  1  w  momencie,  gdy  Wnioskodawca  osiągnie  dochód. Przedmiotem  wykonywanej  przez  Wnioskodawcę  działalności  gospodarczej  jest  w  przeważającym  zakresie  tworzenie  programów  komputerowych,  do  których  prawa  autorskie  są  następnie  przenoszone  w  ramach  wykonania  umowy  na  rzecz  określonego  Kontrahenta.  Za  świadczone  usługi  Wnioskodawca  otrzymuje  ustalone  honorarium,  które  obejmuje  również  wynagrodzenie  za  przeniesienie  autorskich  praw  majątkowych.  W  związku  z  wykonywaną  przez  Wnioskodawcę  działalnością  ponosi  On  wydatki  na:  1)     Koszt  leasingu  i  użytkowania  samochodu;  2)     Koszt  usługi  księgowej  i  doradczej;  3)     Koszt  usług  telekomunikacyjnych  (np.  abonament,  internet);  4)     Koszt  zakupu  sprzętu  komputerowego  i  elektronicznego;  5)     Składki  na  ubezpieczenia  społeczne;  6)     Koszty  związane  z  wyjazdami  służbowymi  oraz  udziałem  w  szkoleniach  i  konferencjach  (np.  bilety  lotnicze,  bilety  kolejowe,  taksówki,  (...),  hotel,  dieta,  bilety  wstępu);  7)     Koszty  związane  z  wirtualnymi  narzędziami  programistycznymi;  8)     Koszt  dokształcenia  zawodowego  (np.  literatura  branżowa,  szkolenia,  konferencje). Powyższe  wydatki  ponoszone  przez  Wnioskodawcę  są  również  kosztami  w  rozumieniu  art.  22  w  zw.  z  art.  23  ustawy  o  PIT  i  mają  na  celu  osiągnięcie  przychodów  lub  zachowanie  albo  zabezpieczenie  źródła  przychodów  –  tj.  prowadzonej  przez  Niego  pozarolniczej  działalności  gospodarczej.  Zdaniem  Wnioskodawcy  ponoszone  wydatki  w  zakresie,  w  jakim  przeznaczane  są  na  wytworzenie  danego  Oprogramowania,  należy  uznać  za  koszty  faktycznie  poniesione  na  prowadzoną  bezpośrednio  przez  Niego  działalność,  stanowiącą  Jego  zdaniem  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej  wskazanym  powyżej  (oznaczone  jako  lit.  a  we  wskaźniku  z  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  PIT).  Zdaniem  Wnioskodawcy  –  w  odniesieniu  do  pytania  nr  4  –  zgodnie  z  art.  30ca  ust.  1  ustawy  o  PIT  „Podatek  od  osiągniętego  przez  podatnika  w  ramach  pozarolniczej  działalności  gospodarczej  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  wynosi  5%  podstawy  opodatkowania”. Spełnienie  powyższych  przesłanek  powoduje,  że  po  zakończeniu  roku  podatkowego  podatnik  ma  prawo  do  skorzystania  z  5%  stawki  podatku  dochodowego  w  stosunku  do  dochodów  związanych  ze  sprzedażą  kwalifikowanego  IP.  W  związku  z  tym  Wnioskodawca  spełnia  wszystkie  przesłanki  do  zastosowania  5%  stawki  podatku  dochodowego. Ocena  stanowiska  Stanowisko,  które  przedstawił  Pan  we  wniosku,  jest  prawidłowe. Uzasadnienie  interpretacji  indywidualnej Zgodnie  z  art.  9  ust.  1  ustawy  z  dnia  26  lipca  1991  r.  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1128  ze  zm.):  Opodatkowaniu  podatkiem  dochodowym  podlegają  wszelkiego  rodzaju  dochody,  z  wyjątkiem  dochodów  wymienionych  w  art.  21,  52,  52a  i  52c  oraz  dochodów,  od  których  na  podstawie  przepisów  Ordynacji  podatkowej  zaniechano  poboru  podatku. Ustawodawca  wprowadził  definicję  działalności  badawczo-rozwojowej  w  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  zgodnie  z  którą:  Ilekroć  w  ustawie  jest  mowa  o  działalności  badawczo-rozwojowej  –  oznacza  to  działalność  twórczą  obejmującą  badania  naukowe  lub  prace  rozwojowe,  podejmowaną  w  sposób  systematyczny  w  celu  zwiększenia  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań. W  myśl  art.  5a  pkt  39  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych:  Ilekroć  w  ustawie  jest  mowa  o  badaniach  naukowych  –  oznacza  to:  a)    badania  podstawowe  w  rozumieniu  art.  4  ust.  2  pkt  1  ustawy  z  dnia  20  lipca  2018  r.  –  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce  (Dz.  U.  z  2021  poz.  478  i  619), b)    badania  aplikacyjne  w  rozumieniu  art.  4  ust.  2  pkt  2  ustawy  z  dnia  20  lipca  2018  r.  –  Prawo  szkolnictwie  wyższym  i  nauce.  Z  kolei  w  definicji  prac  rozwojowych  zawartej  w  art.  5a  pkt  40  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  wskazano:  Ilekroć  w  ustawie  jest  mowa  o  pracach  rozwojowych  –  oznacza  to  prace  rozwojowe  w  rozumieniu  art.  4  ust.  3  ustawy  z  dnia  20  lipca  2018  r.  –  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce. Na  podstawie  art.  4  ust.  2  ustawy  z  dnia  20  lipca  2018  r.  –  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  478  ze  zm.):  Badania  naukowe  są  działalnością  obejmującą:  1)    badania  podstawowe  rozumiane  jako  prace  empiryczne  lub  teoretyczne  mające  przede  wszystkim  na  celu  zdobywanie  nowej  wiedzy  o  podstawach  zjawisk  i  obserwowalnych  faktów  bez  nastawienia  na  bezpośrednie  zastosowanie  komercyjne; 2)    badania  aplikacyjne  rozumiane  jako  prace  mające  na  celu  zdobycie  nowej  wiedzy  oraz  umiejętności,  nastawione  na  opracowywanie  nowych  produktów,  procesów  lub  usług  lub  wprowadzanie  do  nich  znaczących  ulepszeń.  Stosownie  do  art.  4  ust.  3  ustawy  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce:  Prace  rozwojowe  są  działalnością  obejmującą  nabywanie,  łączenie,  kształtowanie  i  wykorzystywanie  dostępnej  aktualnie  wiedzy  i  umiejętności,  w  tym  w  zakresie  narzędzi  informatycznych  lub  oprogramowania,  do  planowania  produkcji  oraz  projektowania  i  tworzenia  zmienionych,  ulepszonych  lub  nowych  produktów,  procesów  lub  usług,  z  wyłączeniem  działalności  obejmującej  rutynowe  i  okresowe  zmiany  wprowadzane  do  nich,  nawet  jeżeli  takie  zmiany  mają  charakter  ulepszeń.  Zatem  z  pracami  badawczo-rozwojowymi  mamy  do  czynienia  wówczas,  gdy  wykorzystuje  się  dostępną  wiedzę  z  dziedziny  nauki,  technologii  i  działalności  gospodarczej  oraz  innej  wiedzy  i  umiejętności  do  tworzenia  nowych  lub  ulepszania  istniejących  produktów/usług  oraz  procesów  i  technologii  produkcji.  Przenosząc  powyższe  na  grunt  rozpatrywanej  sprawy,  należy  wyraźnie  podkreślić,  że  w  celu  stwierdzenia,  czy  prowadzi  Pan  działalność  badawczo-rozwojową,  należy  przeprowadzić  analizę  nakierowaną  na  zidentyfikowanie  przejawów  działalności  gospodarczej,  które  mogą  zostać  uznane  za  działalność  badawczo-rozwojową  (tj.  tych  aktywności  podatnika,  które  spełniają  definicję  wskazaną  w  art.  5a  pkt  38  ww.  ustawy).  Z  ustawowej  definicji  zawartej  w  regulacjach  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  wynika,  że  działalność  badawczo-rozwojowa  musi  mieć  charakter  twórczy.  Jak  podaje  słownik  języka  polskiego  PWN,  działalność  twórcza  to  zespół  działań  podejmowanych  w  kierunku  tworzenia  (działalność  –  zespół  działań  podejmowanych  w  jakimś  celu),  powstania  czegoś  (twórczy  –  mający  na  celu  tworzenie,  tworzyć  –  powodować  powstanie  czegoś).  W  doktrynie  prawa  autorskiego  podkreśla  się  natomiast,  że  cecha  twórczości  związana  jest  przede  wszystkim  z  rezultatem  działalności  człowieka  o  charakterze  kreacyjnym  i  jest  spełniona  wówczas,  gdy  istnieje  nowy  wytwór  intelektu.  Działalność  twórcza  oznacza,  że  „ustawodawca  za  przedmiot  prawa  autorskiego  uznaje  tylko  rezultat  (przejaw)  takiego  działania,  który  choćby  w  minimalnym  stopniu  odróżnia  się  od  innych  rezultatów  takiego  samego  działania,  a  zatem,  że  posiada  cechę  nowości,  której  stopień  nie  ma  znaczenia”.  Zatem  twórczość  działalności  badawczo-rozwojowej  może  przejawiać  się  opracowywaniem  nowych  koncepcji,  narzędzi,  rozwiązań  niewystępujących  dotychczas  w  praktyce  gospodarczej  podatnika  lub  na  tyle  innowacyjnych,  że  w  znacznym  stopniu  odróżniają  się  od  rozwiązań  już  funkcjonujących  u  podatnika.  Kolejnym  kryterium  działalności  badawczo-rozwojowej  jest  prowadzenie  tej  działalności  w  sposób  systematyczny.  Zgodnie  ze  słownikiem  języka  polskiego  PWN  słowo  systematyczny  oznacza  (i)  robiący  coś  regularnie  i  starannie,  (ii)  o  procesach:  zachodzący  stale  od  dłuższego  czasu,  (iii)  o  działaniach:  prowadzony  w  sposób  uporządkowany,  według  pewnego  systemu;  też:  o  efektach  takich  działań;  planowy,  metodyczny.  W  związku  z  tym,  że  w  definicji  działalności  badawczo-rozwojowej  słowo  „systematyczny”  występuje  w  sformułowaniu  „podejmowaną  (działalność)  w  sposób  systematyczny”,  a  więc  odnosi  się  do  „działalności”,  czyli  zespołu  działań  podejmowanych  w  jakimś  celu,  najbardziej  właściwą  definicją  systematyczności  w  omawianym  zakresie  jest  definicja  obejmująca  prowadzenie  działalności  w  sposób  uporządkowany,  według  pewnego  systemu.  Zatem  słowo  systematycznie  odnosi  się  również  do  działalności  prowadzonej  w  sposób  metodyczny,  zaplanowany  i  uporządkowany.  To  oznacza,  że  działalność  badawczo-rozwojowa  jest  prowadzona  systematycznie  niezależnie  od  tego,  czy  podatnik  stale  prowadzi  prace  badawczo-rozwojowe,  czy  tylko  od  czasu  do  czasu,  a  nawet  incydentalnie,  co  wynika  z  charakteru  prowadzonej  przez  niego  działalności  oraz  potrzeb  rynku,  klientów,  sytuacji  mikro  i  makroekonomicznej.  Z  powyższego  wynika,  że  spełnienie  kryterium  „systematyczności”  danej  działalności  nie  jest  uzależnione  od  ciągłości  tej  działalności,  w  tym  od  określonego  czasu  przez  jaki  działalność  taka  ma  być  prowadzona  ani  też  od  istnienia  planu  co  do  prowadzenia  przez  podatnika  podobnej  działalności  w  przyszłości.  Wystarczające  jest,  aby  podatnik  zaplanował  i  przeprowadził  chociażby  jeden  projekt  badawczo-rozwojowy,  przyjmując  dla  niego  określone  cele  do  osiągnięcia,  harmonogram  i  zasoby.  Taka  działalność  może  być  uznana  za  działalność  systematyczną,  tj.  prowadzoną  w  sposób  metodyczny,  zaplanowany  i  uporządkowany.  Powyżej  omówione  dwa  kryteria  działalności  badawczo-rozwojowej  dotyczą  charakteru  i  organizacji  prowadzenia  tej  działalności,  podczas  gdy  ostatnie,  trzecie  kryterium,  dotyczy  rezultatu  prowadzenia  tej  działalności,  tj.  zwiększenia  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  W  konsekwencji  –  głównym  zadaniem  dla  zarządzającego  projektem  badawczo-rozwojowym  jest  zlokalizowanie  i  zidentyfikowanie  zasobów  wiedzy  przed  rozpoczęciem  działań  projektowych;  zasobów  w  ujęciu  funkcjonalnym  i  celowościowym,  czyli  podlegającym  zwiększeniu  oraz  możliwym  i  właściwym  do  wykorzystania  zwiększonej  wiedzy  do  nowych  zastosowań.  Lokalizacja  i  identyfikacja  wiedzy  obejmuje  szereg  działań,  w  tym  określenie  stanu  wiedzy,  miejsca,  sposobu  jej  wykorzystania  oraz  selekcji  pod  względem  przydatności  do  realizacji  celu  projektu.  Prowadząc  działalność  badawczo-rozwojową,  przedsiębiorca  rozwija  specjalistyczną  wiedzę  oraz  umiejętności,  które  może  wykorzystać  w  ramach  bieżących  albo  przyszłych  projektów.  Kluczowe  jest  zawarte  w  definicji  działalności  badawczo-rozwojowej  rozróżnienie,  które  wskazuje,  że  taka  działalność  obejmuje  dwa  rodzaje  aktywności,  tj.:  (i)  badania  podstawowe  i  badania  aplikacyjne  zdefiniowane  w  art.  4  ust.  2  pkt  1  i  2  ustawy  Prawo  o  szkolnictwie  wyższym  i  nauce  oraz  (ii)  prace  rozwojowe,  o  których  mowa  w  art.  4  ust.  3  tej  ustawy.  Należy  zwrócić  uwagę  na  wyłączenie  zawarte  w  art.  4  ust.  3  tej  ustawy,  mogące  odnosić  się  do  wielu  przejawów  aktywności  podatnika.  Zastrzeżenie  zostało  wprowadzone  w  celu  wyeliminowania  z  zakresu  działalności  badawczo-rozwojowej  tych  przejawów  aktywności  podatnika,  które  mimo  ulepszenia  istniejących  procesów  lub  usług,  z  uwagi  na  swoją  cykliczność  (okresowość)  oraz  brak  innowacyjnego  charakteru  (rutynowość),  nie  mogą  stanowić  prac  rozwojowych.  Tymczasem  z  opisu  sprawy  przedstawionego  we  wniosku  o  wydanie  indywidualnej  interpretacji  wynika,  że  prowadzi  Pan  jednoosobową  działalność  gospodarczą,  świadcząc  usługi  związane  z  wytwarzaniem,  rozwijaniem,  ulepszaniem  i  modyfikowaniem  oprogramowania  na  rzecz  kontrahentów.  Wskazał  Pan,  że  w  ramach  działalności  gospodarczej  prowadzi  Pan  w  sposób  systematyczny  prace  twórcze  w  celu  tworzenia  nowych  zastosowań  przy  wykorzystaniu  zasobów  wiedzy.  Działalność  ta  polega  na  tworzeniu  nowych  zastosowań,  które  wcześniej  nie  miały  miejsca  zarówno  w  ramach  działalności  prowadzonej  bezpośrednio  przez  Pana,  jak  i  kontrahentów,  na  rzecz  których  są  realizowane  zlecenia  programistyczne.  Oprogramowanie  bądź  części  oprogramowania  stworzone  na  rzecz  każdego  z  kontrahentów  powoduje  stworzenie  zupełnie  nowych  funkcjonalności.  Jak  Pan  wskazał  –  pracując  nad  wytworzeniem  oprogramowania  nabywa,  łączy,  kształtuje  i  wykorzystuje  Pan  dostępną  aktualnie  wiedzę  i  umiejętności  dotyczące  narzędzi  informatycznych  i  istniejących  programów  w  celu  wytworzenia  nowych  zastosowań  w  postaci  nowoczesnych  i  unikalnych  systemów  i  aplikacji.  W  ramach  działalności  zdobywa,  poszerza  i  łączy  Pan  interdyscyplinarną  wiedzę  z  zakresu  tworzenia  oprogramowania  w  celu  optymalizacji  i  dalszego  rozwijania  stworzonych  przez  Pana  systemów  i  aplikacji.  Nie  świadczy  Pan  usług  polegających  na  wprowadzaniu  okresowych  i  rutynowych  zmian  do  tworzonego  programu  komputerowego.  W  wyniku  prowadzonych  przez  Pana  prac  powstają  programy  komputerowe  będące  utrwaleniem  przejawu  działalności  twórczej  o  indywidualnym  charakterze.  Wytwarzane  przez  Pana  oprogramowania  opierają  się  na  indywidualnych,  autorskich  pomysłach. Na  podstawie  opisu  sprawy  oraz  cytowanych  przepisów  stwierdzamy,  że  przedstawione  we  wniosku  Pana  działania  spełniają  definicję  działalności  badawczo-rozwojowej  w  rozumieniu  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  gdyż  są  podejmowane  w  sposób  systematyczny,  mają  charakter  twórczy  oraz  podejmowane  są  w  celu  zwiększania  zasobów  wiedzy  oraz  wykorzystania  zasobów  wiedzy  do  tworzenia  nowych  zastosowań.  Reasumując  –  podejmowana  przez  Pana  działalność  polegająca  na  tworzeniu  programów  komputerowych  stanowi  działalność  badawczo-rozwojową  w  rozumieniu  art.  5a  pkt  38  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych. Rozpatrując  z  kolei  możliwość  skorzystania  przez  Pana  z  tzw.  ulgi  Innovation  Box,  należy  zauważyć,  że  przedsiębiorcy  osiągający  dochody  generowane  przez  prawa  własności  intelektualnej  od  1  stycznia  2019  r.  mogą  korzystać  z  preferencyjnej  stawki  w  podatku  dochodowym.  Na  podstawie  art.  1  pkt  25  ustawy  z  dnia  23  października  2018  r.  o  zmianie  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  prawnych,  ustawy  –  Ordynacja  podatkowa  oraz  niektórych  innych  ustaw  (Dz.  U.  z  2018  r.  poz.  2193),  w  ustawie  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  dodano  art.  30ca  i  art.  30cb. Zgodnie  z  art.  30ca  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych:  Podatek  od  osiągniętego  przez  podatnika  w  ramach  pozarolniczej  działalności  gospodarczej  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  wynosi  5%  podstawy  opodatkowania.  W  myśl  art.  30ca  ust.  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych:  Kwalifikowanymi  prawami  własności  intelektualnej  są:  1)    patent, 2)    prawo  ochronne  na  wzór  użytkowy, 3)    prawo  z  rejestracji  wzoru  przemysłowego, 4)    prawo  z  rejestracji  topografii  układu  scalonego, 5)    dodatkowe  prawo  ochronne  dla  patentu  na  produkt  leczniczy  lub  produkt  ochrony  roślin, 6)    prawo  z  rejestracji  produktu  leczniczego  i  produktu  leczniczego  weterynaryjnego  dopuszczonych  do  obrotu, 7)    wyłączne  prawo,  o  którym  mowa  w  ustawie  z  dnia  26  czerwca  2003  r.  o  ochronie  prawnej  odmian  roślin  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  213), 8)    autorskie  prawo  do  programu  komputerowego –  podlegające  ochronie  prawnej  na  podstawie  przepisów  odrębnych  ustaw  lub  ratyfikowanych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Rzeczpospolita  Polska,  oraz  innych  umów  międzynarodowych,  których  stroną  jest  Unia  Europejska,  których  przedmiot  ochrony  został  wytworzony,  rozwinięty  lub  ulepszony  przez  podatnika  w  ramach  prowadzonej  przez  niego  działalności  badawczo-rozwojowej.  Zgodnie  z  art.  30ca  ust.  3  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych: Podstawę  opodatkowania  stanowi  suma  kwalifikowanych  dochodów  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  osiągniętych  w  roku  podatkowym.  Należy  przyjąć,  że  dochody  z  kwalifikowanego  IP  mogą  być  opodatkowane  na  preferencyjnych  zasadach  w  takim  zakresie,  w  jakim  kwalifikowane  IP  wytwarza  dochody  w  efekcie  prac  badawczo-rozwojowych  prowadzonych  przez  podatnika.  Innymi  słowy,  skorzystanie  z  preferencji  IP  Box  jest  możliwe  w  sytuacji  występowania  związku  między  dochodem  kwalifikującym  się  do  preferencji  a  kosztami  faktycznie  poniesionymi  w  celu  jego  uzyskania.  Stosownie  natomiast  do  ust.  4  art.  30ca  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych:  Wysokość  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  ustala  się  jako  iloczyn  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  osiągniętego  w  roku  podatkowym  i  wskaźnika  obliczonego  według  wzoru: (a  +  b)  *  1,3  /  a  +  b  +  c  +  d w  którym  poszczególne  litery  oznaczają  koszty  faktycznie  poniesione  przez  podatnika  na: a  –  prowadzoną  bezpośrednio  przez  podatnika  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej, b  –  nabycie  wyników  prac  badawczo-rozwojowych  związanych  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  innych  niż  wymienione  w  lit.  d,  od  podmiotu  niepowiązanego  w  rozumieniu  art.  23m  ust.  1  pkt  3, c  –  nabycie  wyników  prac  badawczo-rozwojowych  związanych  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  innych  niż  wymienione  w  lit.  d,  od  podmiotu  powiązanego  w  rozumieniu  art.  23m  ust.  1  pkt  4, d  –  nabycie  przez  podatnika  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej. W  myśl  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych: Do  kosztów,  o  których  mowa  w  ust.  4,  nie  zalicza  się  kosztów,  które  nie  są  bezpośrednio  związane  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  w  szczególności  odsetek,  opłat  finansowych  oraz  kosztów  związanych  z  nieruchomościami. Zgodnie  natomiast  z  art.  30ca  ust.  7  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych:  Dochodem  (stratą)  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  jest  obliczony  zgodnie  z  art.  9  ust.  2  dochód  (strata)  z  pozarolniczej  działalności  gospodarczej  w  zakresie,  w  jakim  został  osiągnięty: 1)    z  opłat  lub  należności  wynikających  z  umowy  licencyjnej,  która  dotyczy  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej; 2)    ze  sprzedaży  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej; 3)    z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  uwzględnionego  w  cenie  sprzedaży  produktu  lub  usługi; 4)    z  odszkodowania  za  naruszenie  praw  wynikających  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  jeżeli  zostało  uzyskane  w  postępowaniu  spornym,  w  tym  postępowaniu  sądowym  albo  arbitrażu. Ponadto  należy  wskazać,  że  podatnik,  który  chce  skorzystać  z  ww.  preferencji  jest  zobowiązany  prowadzić  szczegółową  ewidencję  rachunkową  w  sposób  umożliwiający  obliczenie  podstawy  opodatkowania,  w  tym  powiązanie  ponoszonych  kosztów  prac  badawczo-rozwojowych  z  osiąganymi  dochodami  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  powstałymi  w  wyniku  przeprowadzenia  tych  prac.  W  myśl  art.  30cb  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych:  Podatnicy  podlegający  opodatkowaniu  na  podstawie  art.  30ca  są  obowiązani:  1)    wyodrębnić  każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej  w  prowadzonych  księgach  rachunkowych; 2)    prowadzić  księgi  rachunkowe  w  sposób  zapewniający  ustalenie  przychodów,  kosztów  uzyskania  przychodów  i  dochodu  (straty),  przypadających  na  każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej; 3)    wyodrębnić  koszty,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4,  przypadające  na  każde  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej,  w  sposób  zapewniający  określenie  kwalifikowanego  dochodu; 4)    dokonywać  zapisów  w  prowadzonych  księgach  rachunkowych  w  sposób  zapewniający  ustalenie  łącznego  dochodu  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  –  w  przypadku  gdy  podatnik  wykorzystuje  więcej  niż  jedno  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej,  a  w  prowadzonych  księgach  rachunkowych  nie  jest  możliwe  spełnienie  warunków,  o  których  mowa  w  pkt  2  i  3; 5)    dokonywać  zapisów  w  prowadzonych  księgach  rachunkowych  w  sposób  zapewniający  ustalenie  dochodu  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  w  odniesieniu  do  tego  produktu  lub  tej  usługi  albo  do  tych  produktów  lub  tych  usług  –  w  przypadku  gdy  podatnik  wykorzystuje  jedno  kwalifikowane  prawo  własności  intelektualnej  lub  większą  liczbę  tych  praw  w  produkcie  lub  usłudze  albo  w  produktach  lub  usługach,  a  w  prowadzonych  księgach  rachunkowych  nie  jest  możliwe  spełnienie  warunków,  o  których  mowa  w  pkt  2-4.  Zgodnie  z  art.  30cb  ust.  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych:  Podatnicy  prowadzący  podatkową  księgę  przychodów  i  rozchodów  wykazują  informacje,  o  których  mowa  w  ust.  1,  w  odrębnej  ewidencji. Na  mocy  art.  30cb  ust.  3  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych:  W  przypadku  gdy  na  podstawie  ksiąg  rachunkowych  lub  ewidencji,  o  której  mowa  w  ust.  2,  nie  jest  możliwe  ustalenie  dochodu  (straty)  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej,  podatnik  jest  obowiązany  do  zapłaty  podatku  zgodnie  z  art.  27  lub  art.  30c.  Powyższe  przepisy  wprowadzają  korzystne  rozwiązania  podatkowe  dla  przedsiębiorców,  którzy  uzyskują  dochody  z  komercjalizacji  wytworzonych  lub  rozwiniętych  przez  nich  praw  własności  intelektualnej,  tzw.  Innovation  Box.  W  tym  zakresie  wpisują  się  one  w  realizację  „Planu  na  rzecz  Odpowiedzialnego  Rozwoju”,  „Strategii  na  rzecz  doskonałości  naukowej,  nowoczesnego  szkolnictwa  wyższego,  partnerstwa  z  biznesem  i  społecznej  odpowiedzialności  nauki”  oraz  „Strategii  na  Rzecz  Odpowiedzialnego  Rozwoju”  w  obszarze  innowacyjności.  Znowelizowane  przepisy  mają  prowadzić  do  wzrostu  zainteresowania  pracami  badawczo-rozwojowymi  prowadzonymi  w  Polsce  oraz  stanowić  swoiste  „zamknięcie”  łańcucha  wartości  związanego  z  procesem  tworzenia  i  komercjalizacji  innowacyjnych  rozwiązań  będących  efektem  prac  badawczo-rozwojowych.  Należy  także  wskazać,  że  powyższe  regulacje  polegają  na  preferencyjnym  opodatkowaniu  5%  stawką  podatkową  dochodów  uzyskiwanych  przez  podatnika  z  praw  własności  intelektualnej,  których  podatnik  jest  właścicielem,  współwłaścicielem,  użytkownikiem  lub  posiada  prawa  do  korzystania  z  nich  na  podstawie  umowy  licencyjnej  i  które  są  chronione  na  podstawie  obowiązującego  prawa  krajowego  lub  międzynarodowego  przez  m.in.  patent,  dodatkowe  prawo  ochronne  na  wzór  użytkowy  czy  prawo  z  rejestracji  wzoru  przemysłowego,  zwane  „kwalifikowanymi  prawami  własności  intelektualnej”.  Możliwość  skorzystania  z  ulgi  Innovation  Box  ma  miejsce  również  w  sytuacji,  gdy  podatnik  dokona  zakupu  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej,  o  których  mowa  powyżej,  pod  warunkiem  że  następnie  poniesie  on  koszty  związane  z  rozwojem  lub  ulepszeniem  nabytego  prawa.  Dochodem  kwalifikującym  się  do  ulgi  Innovation  Box  jest  dochód  uzyskany  z  tytułu  należności/opłat  licencyjnych  lub  innych  należności  związanych  z  wykorzystywaniem  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  dochód  ze  sprzedaży  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  jak  również,  co  istotne,  dochód  z  tego  aktywa  uwzględniony  w  cenie  sprzedaży  produktu  lub  usługi  określany  na  zasadzie  ceny  rynkowej.  Warunkiem  koniecznym  dla  skorzystania  z  omawianej  preferencji  jest  wymóg  prowadzenia  przez  podatnika  działalności  badawczo-rozwojowej  bezpośrednio  związanej  z  wytworzeniem,  komercjalizacją,  rozwojem  lub  ulepszeniem  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej,  co  stanowi  wyraz  realizacji  zasady  nexus.  Poziom  dochodu  kwalifikowanego  do  zastosowania  preferencyjnej  stawki  opodatkowania  będzie  wyliczany  przy  zastosowania  formuły  (wzoru)  wynikającej  z  raportu  nr  5  BEPS.  Przewidziano  także  możliwość  zlecenia  wykonania  prac  badawczo-rozwojowych  innym  podmiotom  zarówno  niepowiązanym,  jak  i  powiązanym.  Należy  podkreślić,  że  stosowanie  tej  ulgi  (niższej  stawki  podatku  do  kwalifikowanych  dochodów)  będzie  prawem,  a  nie  obowiązkiem  podatnika.  Jest  to  o  tyle  istotne,  gdyż  z  korzystaniem  z  ulgi  wiążą  się,  bądź  co  bądź,  dodatkowe  obowiązki  po  stronie  podatników,  w  szczególności  obowiązek  prowadzenia  ewidencji  pozwalającej  na  monitorowanie  i  śledzenie  efektów  prac  badawczo-rozwojowych.  Podatnik  będzie  miał  możliwość  stosowania  niniejszej  ulgi  przez  cały  okres  trwania  ochrony  prawnej  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej.  W  przypadku  tych  aktywów,  które  podlegają  procedurze  zgłoszenia/rejestracji,  podatnik  będzie  mógł  skorzystać  z  preferencji  podatkowej  od  momentu  zgłoszenia  lub  złożenia  wniosku  o  rejestrację  (obowiązek  zwrotu  kwoty  ulgi  w  przypadku  wycofania  wniosku,  odmowy  udzielenia  prawa  lub  odrzucenia  wniosku  o  rejestrację).  Odnosząc  powyższe  przepisy  podatkowe  do  przedstawionego  opisu  sprawy,  wskazujemy,  że: 1)     ramach  indywidualnej  działalności  gospodarczej  tworzy,  rozwija,  ulepsza  i  modyfikuje  Pan  oprogramowanie; 2)     wykonuje  Pan  powyższe  czynności  w  ramach  prowadzonej  przez  Pana  działalności  badawczo-rozwojowej  spełniającej  definicję  wskazaną  w  ustawie  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych; 3)     w  wyniku  prowadzonych  przez  Pana  prac  związanych  z  tworzeniem  oprogramowania  komputerowego  powstaje  oprogramowanie  lub  jego  część  podlegające  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych; 4)     w  wyniku  prowadzonych  przez  Pana  prac  związanych  z  rozwijaniem  i  modyfikowaniem  oprogramowania,  powstaje  nowe,  odrębne  oprogramowanie  lub  jego  część  podlegające  również  ochronie  na  podstawie  art.  74  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych;  5)     przenosi  Pan  za  wynagrodzeniem  całość  praw  autorskich  do  oprogramowania  lub  jego  części; 6)     prowadzi  Pan  od  2  stycznia  2019  r.  na  bieżąco  odrębną  od  podatkowej  księgi  przychodów  i  rozchodów  szczegółową  ewidencję,  o  której  mowa  w  art.  30cb  ustawy  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych;  pozwala  ona  na  wyodrębnienie  poszczególnych  wytworzonych  praw  własności  intelektualnej  oraz  ustalenie  przychodów,  kosztów  uzyskania  przychodów  i  dochodu  (straty)  przypadających  na  każde  wytworzone  prawo  własności  intelektualnej  oraz  w  sposób  pozwalający  na  wyodrębnienie  kosztów,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  przypadających  na  każde  wytworzone  prawo  własności  intelektualnej,  w  sposób  zapewniający  określenie  dochodu; 7)     opisane  i  wyeksponowane  informacje/dane/warunki  będą  obowiązywać  również  w  przyszłości. Należy  także  wskazać,  że  oprogramowanie  –  definiowane  jako  ogół  informacji  w  postaci  zestawu  instrukcji,  zaimplementowanych  interfejsów  i  zintegrowanych  danych  przeznaczonych  dla  komputera  do  realizacji  wyznaczonych  celów  –  podlega  ochronie  jak  utwór  literacki  z  art.  1  ustawy  z  dnia  4  lutego  1994  r.  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1062).  Stąd  oprogramowanie  może  być  uznane  za  kwalifikowane  IP,  w  świetle  art.  30ca  ust.  2  pkt  8  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  jeśli  jego  wytworzenie,  rozszerzenie  lub  ulepszenie  jest  wynikiem  prac  badawczo-rozwojowych.  Zgodnie  z  art.  74  ust.  2  ww.  ustawy  o  prawie  autorskim  i  prawach  pokrewnych:  Ochrona  przyznana  programowi  komputerowemu  obejmuje  wszystkie  formy  jego  wyrażenia.  Idee  i  zasady  będące  podstawą  jakiegokolwiek  elementu  programu  komputerowego,  w  tym  podstawą  łączy,  nie  podlegają  ochronie.  Na  podstawie  powyższego  –  dochód  z  tytułu  przeniesienia  praw  do  opisanego  przez  Pana  oprogramowania,  które  stanowi  utwór  prawnie  chroniony  i  zostało  wytworzone  w  ramach  prowadzonej  działalności  badawczo-rozwojowej,  kwalifikuje  się  do  dochodów  z  kwalifikowanego  IP.  To  oznacza,  że  może  Pan  skorzystać  z  preferencyjnego  opodatkowania  dochodów  z  tego  tytułu  według  stawki  5%,  począwszy  od  2  stycznia  2019  r.  Reasumując  –  odpłatne  przeniesienie  prawa  autorskiego  do  programu  komputerowego  przez  Pana  stanowi  sprzedaż  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  w  rozumieniu  art.  30ca  ust.  7  pkt  2  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  a  tym  samym  osiąga  Pan  kwalifikowany  dochód  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej.  Zatem  może  Pan  zastosować  stawkę  opodatkowania  5%  do  dochodu  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej  osiągniętego  od  2  stycznia  2019  r. Wątpliwości  Pana  budzi  również  kwestia  uznania  wskazanych  w  opisie  sprawy  wydatków  na: 1)     leasing  i  użytkowanie  samochodu  (wymiana  olejów,  opłaty  za  parking,  opłaty  drogowe  za  płatne  odcinki  dróg);  2)     usługi  księgowe  i  doradcze;  3)     usługi  telekomunikacyjne  (abonament,  internet);  4)     zakup  sprzętu  komputerowego  i  elektronicznego  (laptop,  monitory,  urządzenia  peryferyjne  –  myszka,  klawiatura,  trackpad,  kable,  przejściówki,  powerbank,  telefon,  smartwatch,  telewizor,  dyski  zewnętrzne);  5)     składki  na  ubezpieczenia  społeczne  (emerytalne,  rentowe,  chorobowe,  wypadkowe),  w  tym  wpłaty  na  Fundusz  Pracy;  6)     wyjazdy  służbowe  oraz  udział  w  szkoleniach  i  konferencjach  (bilety  lotnicze,  bilety  kolejowe,  taksówki,  (...),  hotel,  dieta,  bilety  wstępu);  7)     koszty  związane  z  wirtualnymi  narzędziami  programistycznymi;  8)     dokształcenie  zawodowe  (literaturę  branżową,  szkolenia,  konferencje) za  koszty  prowadzonej  bezpośrednio  przez  Pana  działalności  badawczo-rozwojowej  związanej  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej. Należy  zauważyć,  że  istotne  jest  to,  aby  ze  wskaźnika  nexus  wykluczyć  koszty,  które  nie  są  lub  ze  swej  natury  nie  mogą  być,  bezpośrednio  związane  z  wytworzeniem  i  rozwinięciem  konkretnych  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej. Ustalając  wskaźnik  nexus,  należy  pamiętać,  aby  istniał  związek  między: -          wydatkami  poniesionymi  przez  podatnika  w  związku  z  wytworzeniem  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej, -          kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej  oraz  -          dochodami  uzyskiwanymi  z  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej. Ta  szczególna  metoda  ujmowania  kosztów  we  wskaźniku  ma  zastosowanie  jedynie  dla  celu,  jakim  jest  kalkulacja  tego  wskaźnika. Należy  również  pamiętać,  że  wskaźnik  nexus  jest  obliczany  oddzielnie  dla  dochodów  z  poszczególnych  kwalifikowanych  praw  własności  intelektualnej.  W  związku  z  tym  powinien  Pan  również  ustalić  odrębnie  koszty  faktycznie  poniesione  na  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  danym  prawem. Należy  zatem  przyjąć,  że  jeżeli  podatnik  poniósł  rzeczywiście  wydatki,  które  kwalifikują  się  jako  koszty  prowadzonej  przez  niego  działalności  badawczo-rozwojowej,  to  wydatki  związane  z  wytworzeniem  w  ramach  tej  działalności  kwalifikowanego  IP  należy  uznać  za  koszty  faktycznie  poniesione  przez  podatnika  na  prowadzoną  bezpośrednio  przez  niego  działalność  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  z  zastrzeżeniem  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych. Zgodnie  z  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych  koszty  poniesione  faktycznie  przez  podatnika,  uwzględniane  pod  literą  „a”  we  wzorze  na  wyliczenie  wskaźnika,  przez  który  przemnażany  jest  dochód  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej  osiągnięty  w  roku  podatkowym,  to  koszty  związane  z  prowadzoną  bezpośrednio  przez  podatnika  działalnością  badawczo-rozwojową  związaną  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej,  a  nie  koszty  działalności  badawczo-rozwojowej  w  rozumieniu  art.  26e  ww.  ustawy,  zawężone  do  tzw.  kosztów  kwalifikowanych. Jak  wskazuje  Minister  Finansów  w  objaśnieniach  z  15  lipca  2019  r.,  zgodnie  z  akapitem  39  Raportu  OECD  BEPS  Plan  Działania  nr  5:  Koszty  kwalifikowane  winny  być  uwzględniane  we  wskaźniku  niezależnie  od  metody  ich  ujmowania  w  kosztach  podatkowych,  zgodnie  z  ogólnymi  zasadami  podatkowymi.  Dlatego  też  koszty  dla  celów  kalkulacji  wskaźnika  należy  rozumieć  szerzej  (funkcjonalnie  w  kontekście  ww.  Raportu  OECD),  niż  w  odniesieniu  do  ustalania  kosztów  uzyskania  przychodów  na  gruncie  pozostałych  przepisów  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych. Należy  także  wspomnieć,  że  wskaźnik  nexus  „(…)  służy  do  określania  tej  części  dochodu  z  kwalifikowanego  IP,  która  podlega  preferencyjnej  5%  stawce  podatkowej,  powinien  być  liczony  kumulatywnie  na  przestrzeni  lat.  Oprócz  właściwych  przepisów  o  IP  BOX,  potwierdzają  to  wytyczne  przedstawione  przez  OECD  w  Raporcie  BEPS  Działanie  nr  5  (akapit  45  Raportu  OECD  BEPS  Plan  Działania  nr  5)”. Wobec  powyższego  należy  podkreślić,  że  wysokość  dochodu  z  kwalifikowanego  IP  ustala  się  jako  iloczyn: -          dochodu  z  kwalifikowanego  IP  osiągniętego  w  roku  podatkowym  i -          wskaźnika  nexus  obliczonego  według  specjalnego  wzoru  określonego  w  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych. Zatem  dla  potrzeb  obliczenia  podstawy  opodatkowania  podlegającej  preferencyjnemu  opodatkowaniu  stawką  5%  podatnik  jest  zobowiązany  do  wyliczenia  dwóch  podstawowych  wartości: -          dochodu  z  kwalifikowanego  IP  osiągniętego  w  roku  podatkowym  oraz -          wskaźnika,  którym  zostanie  przemnożony  powyższy  dochód. Jednocześnie  należy  podkreślić,  że  w  przypadku  poniesienia  wydatku  na  zakup  środka  trwałego,  który  podlega  amortyzacji  podatkowej  oraz  ma  związek  z  wytworzeniem  kwalifikowanego  IP,  cały  wydatek  nie  może  zostać  uwzględniony  we  wskaźniku  nexus.  Uwzględnić  może  jedynie  odpisy  amortyzacyjne  dokonane  przez  podatnika  w  roku  podatkowym,  w  którym  będzie  korzystał  z  preferencyjnej  stawki  podatkowej. Tym  samym,  wydatki  poniesione  przez  Pana  na: 1)     leasing  i  użytkowanie  samochodu  (wymiana  olejów,  opłaty  za  parking,  opłaty  drogowe  za  płatne  odcinki  dróg);  2)     usługi  księgowe  i  doradcze;  3)     usługi  telekomunikacyjne  (abonament,  internet);  4)     zakup  sprzętu  komputerowego  i  elektronicznego  (laptop  –  tylko  do  wysokości  odpisów  amortyzacyjnych  dokonanych  w  roku  podatkowym,  monitory,  urządzenia  peryferyjne  –  myszka,  klawiatura,  trackpad,  kable,  przejściówki,  powerbank,  telefon,  smartwatch,  telewizor,  dyski  zewnętrzne);  5)     składki  na  ubezpieczenia  społeczne  (emerytalne,  rentowe,  chorobowe,  wypadkowe),  w  tym  wpłaty  na  Fundusz  Pracy;  6)     wyjazdy  służbowe  oraz  udział  w  szkoleniach  i  konferencjach  (bilety  lotnicze,  bilety  kolejowe,  taksówki,  (...),  hotel,  dieta,  bilety  wstępu);  7)     koszty  związane  z  wirtualnymi  narzędziami  programistycznymi;  8)     dokształcenie  zawodowe  (literaturę  branżową,  szkolenia,  konferencje) mogą  stanowić  koszty,  o  których  mowa  w  lit.  a  wzoru  z  art.  30ca  ust.  4  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  jako  koszty  prowadzonej  bezpośrednio  przez  Pana  działalności  badawczo-rozwojowej  związanej  z  kwalifikowanym  prawem  własności  intelektualnej. Reasumując  –  wydatki  ponoszone  przez  Pana  na  usługi  księgowe  i  doradcze,  składki  na  leasing  i  użytkowanie  samochodu  (wymiana  olejów,  opłaty  za  parking,  opłaty  drogowe  za  płatne  odcinki  dróg),  usługi  księgowe  i  doradcze,  usługi  telekomunikacyjne  (abonament,  internet),  zakup  sprzętu  komputerowego  i  elektronicznego  (laptop  –  tylko  do  wysokości  odpisów  amortyzacyjnych  dokonanych  w  roku  podatkowym,  monitory,  urządzenia  peryferyjne  –  myszka,  klawiatura,  trackpad,  kable,  przejściówki,  powerbank,  telefon,  smartwatch,  telewizor,  dyski  zewnętrzne),  składki  na  ubezpieczenia  społeczne  (emerytalne,  rentowe,  chorobowe,  wypadkowe),  w  tym  wpłaty  na  Fundusz  Pracy,  wyjazdy  służbowe  oraz  udział  w  szkoleniach  i  konferencjach  (bilety  lotnicze,  bilety  kolejowe,  taksówki,  (...),  hotel,  dieta,  bilety  wstępu),  koszty  związane  z  wirtualnymi  narzędziami  programistycznymi  oraz  dokształcenie  zawodowe  (literaturę  branżową,  szkolenia,  konferencje),  które  ponosi  Pan  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej  w  celu  osiągnięcia  przychodów  lub  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła  przychodów  w  rozumieniu  art.  22  ust.  1  w  zw.  z  art.  23  ust.  1  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  przy  zachowaniu  odpowiedniej  metodyki  alokacji,  mogą  zostać  uznane  za  koszty  do  obliczenia  wskaźnika  nexus,  o  których  mowa  w  art.  30ca  ust.  4  w  zw.  z  art.  30ca  ust.  5  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  na  potrzeby  wyliczenia  kwalifikowanego  dochodu  z  kwalifikowanego  prawa  własności  intelektualnej. Dodatkowe  informacje Informacja  o  zakresie  rozstrzygnięcia Interpretacja  dotyczy  stanu  faktycznego,  który  Pan  przedstawił,  i  stanu  prawnego,  który  obowiązywał  w  dacie  zaistnienia  zdarzenia. Interpretacja  dotyczy  zdarzeń  przyszłych,  które  Pan  przedstawił,  i  stanu  prawnego,  który  obowiązuje  w  dniu  wydania  interpretacji. Ponadto  wskazujemy,  że  powołane  w  treści  wniosku  orzeczenia  sądów  administracyjnych  nie  mogą  wpłynąć  na  ocenę  prawidłowości  tej  kwestii.  Nie  negując  tych  orzeczeń,  jako  cennego  źródła  w  zakresie  wskazywania  kierunków  wykładni  norm  prawa  podatkowego,  stwierdzamy,  że  tezy  badanych  rozstrzygnięć  nie  mają  zastosowania  w  tym  postępowaniu.  W  odniesieniu  do  powołanych  przez  Pana  interpretacji  stwierdzamy,  że  zapadły  one  w  indywidualnych  sprawach  i  nie  są  wiążące  dla  organu  wydającego  tą  interpretację.  Jednocześnie  Pana  wniosek  w  zakresie  pytania  nr  5  podlega  odrębnemu  rozstrzygnięciu. Pouczenie  o  funkcji  ochronnej  interpretacji ·      Funkcję  ochronną  interpretacji  indywidualnych  określają  przepisy  art.  14k-14nb  ustawy  z  dnia  29  sierpnia  1997  r.  –  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.).  Interpretacja  będzie  mogła  pełnić  funkcję  ochronną,  jeśli  Pana  sytuacja  będzie  zgodna  (tożsama)  z  opisem  stanu  faktycznego  i  zdarzeń  przyszłych  i  zastosuje  się  Pan  do  interpretacji. ·      Zgodnie  z  art.  14na  §  1  Ordynacji  podatkowej: Przepisów  art.  14k-14n  Ordynacji  podatkowej  nie  stosuje  się,  jeśli  stan  faktyczny  lub  zdarzenie  przyszłe  będące  przedmiotem  interpretacji  indywidualnej  jest  elementem  czynności,  które  są  przedmiotem  decyzji  wydanej: 1)    z  zastosowaniem  art.  119a; 2)    w  związku  z  wystąpieniem  nadużycia  prawa,  o  którym  mowa  w  art.  5  ust.  5  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług; 3)    z  zastosowaniem  środków  ograniczających  umowne  korzyści. Zgodnie  z  art.  14na  §  2  Ordynacji  podatkowej: Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w  decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej  praktyki  interpretacyjnej,  interpretacji  ogólnej  lub  objaśnień  podatkowych. Pouczenie  o  prawie  do  wniesienia  skargi  na  interpretację Ma  Pan  prawo  do  zaskarżenia  tej  interpretacji  indywidualnej  do  Wojewódzkiego  Sądu  Administracyjnego.  Zasady  zaskarżania  interpretacji  indywidualnych  reguluje  ustawa  z  dnia  30  sierpnia  2002  r.  Prawo  o  postępowaniu  przed  sądami  administracyjnymi  –  Dz.  U.  z  2019  r.  poz.  2325  ze  zm.;  dalej  jako  „PPSA”).  Skargę  do  Sądu  wnosi  się  za  pośrednictwem  Dyrektora  KIS  (art.  54  §  1  PPSA).  Skargę  należy  wnieść  w  terminie  trzydziestu  dni  od  dnia  doręczenia  interpretacji  indywidualnej  (art.  53  §  1  PPSA): ·         w  formie  papierowej,  w  dwóch  egzemplarzach  (oryginał  i  odpis)  na  adres:  Krajowa  Informacja  Skarbowa,  ul.  Teodora  Sixta  17,  43-300  Bielsko-Biała  (art.  47  §  1  PPSA),  albo ·         w  formie  dokumentu  elektronicznego,  w  jednym  egzemplarzu  (bez  odpisu),  na  adres  Elektronicznej  Skrzynki  Podawczej  Krajowej  Informacji  Skarbowej  na  platformie  ePUAP:  /KIS/SkrytkaESP  (art.  47  §  3  i  art.  54  §  1a  PPSA). Skarga  na  interpretację  indywidualną  może  opierać  się  wyłącznie  na  zarzucie  naruszenia  przepisów  postępowania,  dopuszczeniu  się  błędu  wykładni  lub  niewłaściwej  oceny  co  do  zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz  powołaną  podstawą  prawną  (art.  57a  PPSA). Podstawa  prawna  dla  wydania  interpretacji Podstawą  prawną  dla  wydania  tej  interpretacji  jest  art.  13  §  2a  oraz  art.  14b  §  1  ustawy  z  dnia  29  sierpnia  1997  r.  –  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.).