0112-KDIL3.4012.189.2021.3.MS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 18 czerwca 2021 r. (data wpływu 29 czerwca 2021 r.) uzupełnionym pismem z dnia 7 października 2021 r. (data wpływu 14 października 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: braku opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy nieodpłatnego świadczenia usług polegającego na przyznawaniu Pracownikom świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego - jest prawidłowe;braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na rzecz Pracowników świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego -  jest prawidłowe; uznania refakturowania (odsprzedaży) Współpracownikom, świadczeń nabywanych przez Spółkę na rzecz Współpracowników za czynności podlegające opodatkowaniu VAT - jest prawidłowe; prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na rzecz Współpracowników świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego, które następnie są odsprzedawane Współpracownikom - jest prawidłowe;   sposobu dokumentowania obciążania Pracowników i Współpracowników kosztami nabywanych świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 29 czerwca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w w/w zakresie. Wniosek uzupełniono o brakującą opłatę.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   (…) (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest polskim rezydentem podatkowym, podmiotem działającym w branży programistycznej.   Spółka jest czynnym podatnikiem VAT.   Spółka specjalizuje się w tworzeniu oprogramowania. Spółka zajmuje się m.in. tworzeniem platform cyfrowych (handlowych, społecznych) m.in. dla branży finansowej, reklamowej, rozrywkowej, ochrony zdrowia, lifestyle, turystycznej oraz dla instytucji rządowych i organizacji pozarządowych. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest projektowanie, tworzenie i ulepszanie programów komputerowych.   Spółka do tego celu zatrudnia (i będzie zatrudniać w przyszłości) szereg specjalistów na podstawie umowy o pracę, a także, acz sporadycznie zawiera (i będzie zawierać) umowy zlecenia z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej również: Pracownicy) oraz współpracuje z osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą (dalej: Współpracownicy), a także z kontrahentem będącym spółką z ograniczoną odpowiedzialnością.   Rzeczywiste wynagrodzenie Pracowników oraz Współpracowników będzie się składać - poza wynagrodzeniem zasadniczym - także z świadczeń dodatkowych tzw. benefitów.   W przypadku Współpracowników, świadczenia w ramach Platformy Kafeteryjnej będą składnikiem ich wynagrodzenia z tytułu umowy wiążącej ich ze Spółką.   Spółka w celu zatrudniania oraz nawiązywania stałej współpracy z możliwie najlepiej wyspecjalizowanymi ekspertami z branży IT, stara się zapewniać najkorzystniejsze rozwiązania w zakresie m.in. świadczeń pozapłacowych. W tym celu Wnioskodawca zamierza skorzystać z usług polegających na wykupieniu dostępu do innowacyjnej platformy pozwalającej Spółce tworzyć i zarządzać budżetem przeznaczonym na dodatkowe świadczenia dla Pracowników i Współpracowników, udostępniać Pracownikom i Współpracownikom świadczenia finansowane (lub współfinansowane) przez Spółkę (dalej: Benefity) i zarządzać nimi, umożliwiać nabywanie im Benefitów np. poprzez wymianę zebranych punktów lub poprzez płatność ze środków własnych lub metodą mieszaną - dalej usługa jako: Platforma Kafeteryjna.   Spółka będzie pokrywać koszty benefitów związane z Platformą Kafeteryjną bezpośrednio ze swoich środków pieniężnych, które nie będą jej w żaden sposób zwracane/refundowane.   Platforma Kafeteryjna udostępniona zostanie na podstawie umowy Wnioskodawcy z dostawcą zewnętrznym (dalej: Usługodawca).   Uprawnienia wynikające z Platformy Kafeteryjnej dla Współpracowników będą określane w tych umowach.   Wnioskodawca zamierza wprowadzić system Platformy Kafeteryjnej na poniższych warunkach: 1)      Każdy Pracownik i Współpracownik B2B będzie otrzymywał co miesiąc określoną liczbę punktów np. 300. 2)      Wartość jednego punktu odpowiadać będzie wartości 1 PLN. 3)      Wnioskodawca będzie przyznawał dodatkowe punkty Pracownikom lub Współpracownikom B2B, w sytuacji, w której: - Pracownik lub Współpracownik B2B poleci potencjalnego pracownika, współpracownika, który zostanie zaproszony na rozmowę kwalifikacyjną; -  Pracownik lub Współpracownik B2B poprowadzi konferencję, szkolenie; - Pracownik lub Współpracownik B2B będzie uczestnikiem eventu, w który zaangażowana będzie Spółka; -  w przypadku świąt okolicznościowych tj. dzień kobiet; - w przypadku zaangażowania danego Współpracownika lub Pracownika w wymagającym projekcie realizowanym w Spółce (punkty będą mógłby być przyznawane w trakcie trwania takiego projektu, jak i po jego zakończeniu).   Ponadto Wnioskodawca przewiduje wprowadzenie w Spółce dodatkowego systemu przyznawania punktów w ramach Platformy Kafeteryjnej, w ten sposób, że każdy manager/dyrektor zespołu otrzyma budżet do rozdysponowania na podległych mu Pracowników lub Współpracowników wg. własnego uznania, mając na względzie m.in. zaangażowanie Pracowników lub Współpracowników w projekty realizowane w danym dziale.   Na Platformie Kafeteryjnej dostępne będą: a)      benefity jednorazowe tj. realizowane w ramach jednej czynności / zdarzenia - kupon na nabycie określonego towaru lub usługi (bilet do kina, teatru, zniżka w sklepie, wyprawka szkolna, itd.), b)      tzw. benefity abonamentowe (karta sportowa, dodatkowe ubezpieczenie medyczne) - comiesięczny pobór odpowiedniej ilości punktów z tytułu korzystania z benefitu.   Pracownicy i Współpracownicy będą mogli za pośrednictwem Platformy Kafeteryjnej i w jej ramach zamawiać świadczenia (w granicach posiadanych przez siebie środków). Przy czym zakup Benefitu, którego wartość przekraczać będzie liczbę posiadanych przez danego Pracownika lub Współpracownika punktów będzie możliwy za dopłatą różnicy (w PLN) z własnych środków. Wykorzystanie punktów będzie w całości dobrowolne i zależne wyłącznie od podjętej decyzji przez Pracownika lub Współpracownika.   W przypadku zakupu benefitu jednorazowego punkty (w odpowiedniej wysokości) będą jednokrotnie odejmowane z konta Pracownika lub Współpracownika. Natomiast benefity abonamentowe będą rozliczane okresowo tj. odejmowane w danym okresie rozliczeniowym w pierwszej kolejności (przed innymi ewentualnymi zakupami).   Abonamenty partnerskie, rodzinne będą opłacane w pierwszej kolejności przez Wnioskodawcę, a później potrącane Pracownikowi lub refakturowane na Współpracowników. Wnioskodawca nie będzie zatem faktycznie finansował Benefitów dla innych podmiotów niż Pracownicy i Współpracownicy.   Dokumenty księgowe dokumentujące nabycie przez Pracowników lub Współpracowników świadczenia poprzez Platformę Kafeteryjną będzie wystawiać Usługodawca na Wnioskodawcę. Natomiast w przypadku nabycia benefitów abonamentowych np. karta sportowa, ubezpieczenie medyczne - dokumenty księgowe będą wystawiane na Wnioskodawcę bezpośrednio przez podmiot świadczący te usługi (dalej także: Dostawca).   Wnioskodawca umożliwi wskazanym Pracownikom lub Współpracownikom korzystającym z Platformy Kafeteryjnej wymianę punktów na Benefity. W momencie realizacji zamówienia danego Benefitu (tj. wymiany punktów na dane świadczenie) przez Pracownika lub Współpracownika, Usługodawca (a w sytuacjach, wskazanych powyżej Dostawca) wystawi dokument księgowy (fakturę VAT bądź notę obciążeniową) na Spółkę. Spółka zobowiązana będzie dokonać płatności w terminie 14 dni od dnia doręczenia dokumentu księgowego.   Pracownicy i Współpracownicy nie będą mieć możliwości dokonywania wymiany punktów między innymi Współpracownikami czy Pracownikami. Nie będą mogli także zbywać (odpłatnie lub nieodpłatnie) punktów na rzecz innych Współpracowników/Pracowników, czy osób trzecich.   Świadczenia związane z Platformą Kafeteryjną będą elementem wynagrodzenia Współpracowników. Współpracownicy, którym przyznawane będą przedmiotowe świadczenia świadczą na rzecz Wnioskodawcy usługi ściśle związane z jego działalnością (np. usługi programistyczne, prawne, zarządzania, designu).   Wnioskodawca przekazując Benefit Współpracownikowi będzie dokonywał refaktury (odsprzedaży) na danego Współpracownika. Następnie Współpracownik uwzględni wartość wydatku poniesionego przez niego na dany Benefit, podwyższając wartość swojego wynagrodzenia (w miesiącu otrzymania dokumentu księgowego wystawionego na niego przez Spółkę) o wartość poniesionego przez siebie wydatku.   W ramach funkcjonowania Platformy Kafeteryjnej, Wnioskodawca będzie obciążany przez Usługodawcę (Dostawcę) kosztami wyłącznie za punkty zrealizowane przez Pracowników i Współpracowników, a mianowicie samo przyznanie Pracownikowi/Współpracownikowi puli punktów nie wiąże się z obciążeniem Wnioskodawcy wartością takich punktów.   Przystąpienie do Platformy Kafeteryjnej (wybór pakietu kafeteryjnego) jest dobrowolne i w przypadku Współpracowników, akceptacja tego elementu wynagrodzenia jest potwierdzona w zapisach umowy/aneksu do umowy o współpracy. Przystąpienie do udziału w Platformie Kafeteryjnej będzie potwierdzane każdorazowo poprzez założenie konta w tejże platformie dla danego Pracownika lub Współpracownika.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania (we wniosku pytania oznaczone odpowiednio nr 4-8).   1)      Czy nieodpłatne świadczenie usług polegające na przyznawaniu Pracownikom świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2020.106 z późn. zm.; dalej: ustawa o VAT)? 2)      Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na rzecz Pracowników świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego? 3)     Czy refakturowanie (odsprzedaż) Współpracownikom, świadczeń nabywanych przez Spółkę na rzecz Współpracowników będzie podlegać opodatkowaniu VAT? 4)     Czy Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na rzecz Współpracowników świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego, które następnie są odsprzedawane Współpracownikom? 5)     Czy - w przypadku, w którym Pracownicy lub Współpracownicy będą obciążeni (w całości lub części) kosztami nabywanych świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego Spółka powinna: a)    w odniesieniu do pierwotnego wystawienia przez Usługodawcę (Dostawcę) faktury VAT na Spółkę - wystawić na Pracownika/Współpracownika fakturę opodatkowaną VAT? b)    w odniesieniu do pierwotnego wystawienia przez Usługodawcę (Dostawcę) noty obciążeniowej na Spółkę - wystawić na Pracownika/Współpracownika notę obciążeniową?   Zdaniem Wnioskodawcy: 1)      nieodpłatne świadczenia polegające na przyznawaniu Pracownikom świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego nie będą podlegać opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT; 2)      Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na rzecz Pracowników świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego; 3)      w przypadku refakturowania świadczeń kupowanych przez Spółkę na rzecz Współpracowników, przekazane świadczenia będą podlegać opodatkowaniu w VAT; 4)      w przypadku refakturowania świadczeń kupowanych przez Spółkę na rzecz Współpracowników, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na ich rzecz świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego; 5)      w przypadku późniejszego zbywania świadczeń nabywanych przez Spółkę na rzecz Współpracowników, Spółka powinna wystawiać faktury, które będą odpowiadały w zakresie stawki podatku i wysokości ceny stawką wynikającą z faktury wystawionej pierwotnie przez Usługodawcę (lub Dostawcę) na Spółkę. Z kolei, w przypadku, w którym Usługodawca (lub Dostawca) wystawi na Spółkę notę obciążeniową z tytułu nabycia przez Spółkę usługi z Platformy Kafeteryjnej na rzecz Współpracownika, Spółka winna - w przypadku późniejszego zbycia takiego świadczenia na Współpracownika - wystawić notę obciążeniową, która będzie odpowiadała wysokości ceny wynikającej z pierwotnie wystawionej noty obciążeniowej na Spółkę.   Uwagi ogólne - analiza przepisów Prawo Spółki do odliczenia podatku z tytułu nabycia na rzecz Współpracowników/Pracowników pakietów. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.   Natomiast ust. 2 pkt 1 ww. artykułu wskazuje, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a)      nabycia towarów i usług, b)      dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.   Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.: 1)      odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz 2)      gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).   Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.   Przy czym, wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej. Natomiast związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.   O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.   Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu.   O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. przez ich odsprzedaż, lecz przez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.   W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy ustawy nie definiują pojęcia „potrzeb osobistych”. Za Słownikiem Języka Polskiego uznać należy, że potrzebami „osobistymi” są takie potrzeby, które „dotyczą danej osoby” i które są jej potrzebami „prywatnymi”, tj. potrzebami niezwiązanymi z prowadzoną przez tą osobę działalnością gospodarczą, statusem pracownika, czy pełnioną funkcją.   Zatem można przyjąć, że potrzebami osobistymi są te, których realizacja nie jest związana ze stosunkiem pracy, a więc potrzeby osobiste to te, których zaspokojenie wynika z dobrej woli pracodawcy. Natomiast potrzeby pracownicze to te, których spełnienie nie wynika z autonomii woli stron, ale do zaspokajania których pracodawca jest zobowiązany na podstawie przepisów prawa, np.: przepisów Kodeksu pracy, przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, itp.   Zatem, jeżeli usługi świadczone przez Spółkę na rzecz Współpracowników i Pracowników nie będą miały ani ogólnego, ani pośredniego związku z działalnością gospodarczą Spółki, to Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na ich świadczeń zw. z Pakietem Kafeteryjnym.   Natomiast w przypadku, w którym Spółka będzie refakturować nabywane świadczenia na Współpracowników, to zastosowanie będzie miała regulacja z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. Wówczas Spółka będzie nabywać świadczenia w celu ich dalszej odsprzedaży, dzięki czemu usługi te będą pozostawać w bezpośrednim związku z czynnościami opodatkowanymi VAT. Spółka będzie miała wtedy prawo do odliczenia całej kwoty podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur nabycia świadczeń Pakietu Kafeteryjnego w części dotyczącej takich Współpracowników, ze względu na związek zakupów z czynnościami opodatkowanymi VAT. Przekazanie benefitów Pracownikom/Współpracownikom a obowiązek podatkowy w VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Przez dostawę towarów, w świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.   Natomiast przez świadczenie usług, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy VAT rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy.   Z kolei w myśl art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.   Należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy dla uznania, że świadczenie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność.   Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym i odbiorcą, a w zamian za wykonanie świadczenia zostaje wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem i przekazanym za nie wynagrodzeniem. Wypłacający wynagrodzenie otrzymuje w zamian świadczenie przynoszące mu korzyść. Podkreślić jednak należy, że w ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.   W art. 8 ust. 2 ustawy postanowiono, że za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: 1)    użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; 2)    nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.   Przepisy ustawy formułują zatem zasadę, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega co do zasady odpłatne świadczenie usług, a nieodpłatne ich świadczenie traktuje się jako odpłatne w przypadkach określonych w ww. art. 8 ust. 2 ustawy.   Należy również wskazać, że przepis art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług odnoszący się do nieodpłatnego świadczenia usług, nie znajduje zastosowania w odniesieniu do tych czynności, które w razie ich uznania za podlegające opodatkowaniu zostałyby zwolnione od podatku. W tym przypadku pozostawienie ich poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług nie prowadzi do naruszenia powołanych powyżej zasad, które należy uznać za uzasadniające zrównanie takich czynności z czynnością odpłatnego świadczenia usług - świadczenia te nie mieszczą się bowiem w definicji sprzedaży, o której mowa w art. 2 pkt 22 ustawy o VAT.   Dla stwierdzenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 ustawy, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia.   Nieodpłatne świadczenie należy uznać za odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT jeżeli jest ono świadczone na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika. Zatem opodatkowaniu będą podlegały nieodpłatne usługi, które nie mają związku z prowadzoną działalnością (tj. nie wpływają na zyski czy ogólną działalność podatnika).   Ponadto, istotną kwestią dla zastosowania przepisu art. 8 ust. 2 ustawy jest ustalenie, czy występuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.   Powyższe znajduje potwierdzenie w opinii Rzecznika Generalnego z dnia 23 października 2008 r., (w sprawie o sygn. C-371/07, który uznał, że możliwość odliczenia podatku naliczonego stanowi wyraźną przesłankę jedynie dla zastosowania art. 5 ust. 6 lub art. 6 ust. 2 lit. a, jednakże Wnioskodawca uważa, że w art. 6 ust. 2 lit. b ma charakter bezwzględnie dorozumiany. Nie ma w tym przypadku charakteru wyraźnego zasadniczo z uwagi na to, że przepis ten odnosi się głównie do usług świadczonych przez pracowników, a koszty pracowników (w formie wynagrodzenia) nie są obciążone podatkiem VAT.   Mając zatem na uwadze powyższe należy uznać, że w przypadku nieodpłatnego świadczenia usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkiego innego nieodpłatnego świadczenia usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwałoby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wówczas zastosowanie znajdzie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT.   Zatem brak prawa do odliczenia podatku naliczonego, z uwagi na związek wydatków z czynnościami innymi niż działalność gospodarcza podatnika powoduje, że nie występuje obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego świadczenia usług.   Mając na uwadze fakt, że jedną z przesłanek opodatkowania nieodpłatnego przekazania usług jest aby podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dokonywanych zakupów a Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu ww. świadczeń związanych z Platformą Kafeteryjną, to w rozpatrywanej sprawie nieodpłatne świadczenie usług przez Spółkę na rzecz podwykonawców nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   W konsekwencji, usługi świadczone przez Spółkę nieodpłatnie na rzecz Pracowników nie stanowią odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Natomiast, zgodnie z regulacjami dotyczącymi refakturowania wg art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Oznacza to że w takiej sytuacji, podatnik refakturując daną usługę najpierw nabywa ją we własnym imieniu na rzecz innego podmiotu (Współpracownika), a następnie jest usługodawcą tejże usługi. Wnioskodawca w takim przypadku będzie odsprzedawał usługę, zatem powinien wystawić stosowną fakturę (lub notę) dokumentującą realizację tejże usługi (bez uwzględnienia marży).   Wnioskodawca powinien zatem zasadniczo wystawić dokument księgowy stosując identyczne ceny za wykonaną usługę oraz identyczną stawkę VAT, jak na fakturze pierwotnej.   Stanowisko Spółki:   1)      W aspekcie pytania oznaczonego we Wniosku jako nr 4   W ocenie Wnioskodawcy, z uwagi na fakt, że Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu pierwotnego nabycia świadczeń w ramach Platformy Kafeteryjnej, to następcze przekazanie ich w formie nieodpłatnych świadczeń Pracownikom i Współpracownikom, które nie będą składnikiem ich wynagrodzenia, nie będzie podlegać opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT.   2)      W aspekcie pytania oznaczonego we Wniosku jako nr 5   W opisanym zdarzeniu przyszłym, świadczenia zw. z Platfromą Kafeteryjną przekazywane nieodpłatnie przez Spółkę na rzecz Pracowników nie będą miały zarówno ogólnego, jak i pośredniego związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy. Będą to świadczenia przekazywane z dobrej woli Spółki, głównie w celu zaspokojenia prywatnych potrzeb Pracowników. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki te nie będą związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalność gospodarczą, zatem nie będzie przysługiwało Spółce prawo do odliczenia VAT naliczonego wykazanego na fakturach dotyczących wydatków poczynionych w ramach Platformy Kafeteryjnej w zakresie objętym pytaniem nr 5.   3)      W aspekcie pytań oznaczonych we Wniosku jako nr 6, 7 ,8   Zdaniem Spółki, nabywając usługi w ramach Platformy Kafeteryjnej na rzecz swoich Współpracowników, które następnie będzie na nich refakturować, Spółka będzie działać we własnym imieniu, ale na rzecz osób trzecich (Współpracowników) biorąc tym samym udział w świadczeniu usług. Zatem - zgodnie z dyspozycją art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, należy przyjąć, że sama otrzyma i wyświadczy te usługi. Zgodnie z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku (następczego) refakturowania świadczeń nabywanych przez Spółkę na rzecz Współpracowników Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na ich rzecz towarów i usług w ramach Programu Kafeteryjnego, a przekazane następnie świadczenia będą podlegać opodatkowaniu VAT.   Natomiast w aspekcie pytania oznaczonego we Wniosku nr 8, zdaniem Wnioskodawcy w przypadku późniejszego refakturowania świadczeń nabywanych przez Spółkę na rzecz Współpracowników, Spółka powinna wystawiać faktury, które będą odpowiadały w zakresie stawki podatku i wysokości ceny stawką wynikającą z faktury wystawianej pierwotnie przez Usługodawcę (lub Dostawcę) na Spółkę. Z kolei, w przypadku, w którym Usługodawca (lub Dostawca) wystawi na Spółkę notę obciążeniową z tytułu nabycia przez Spółkę usługi z Platformy Kafeteryjnej na rzecz Współpracownika, Spółka winna - w przypadku późniejszego refakturowania takiego świadczenia na Współpracownika - wystawić notę obciążeniową, która będzie odpowiadała wysokości ceny wynikającej z pierwotnie wystawionej noty obciążeniowej na Spółkę.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest w zakresie: braku opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy nieodpłatnego świadczenia usług polegającego na przyznawaniu Pracownikom świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego - jest prawidłowe; braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na rzecz Pracowników świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego -  jest prawidłowe; uznania refakturowania (odsprzedaży) Współpracownikom, świadczeń nabywanych przez Spółkę na rzecz Współpracowników za czynności podlegające opodatkowaniu VAT - jest prawidłowe; prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na rzecz Współpracowników świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego, które następnie są odsprzedawane Współpracownikom - jest prawidłowe;   sposobu dokumentowania obciążania Pracowników i Współpracowników kosztami nabywanych świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego - jest nieprawidłowe.   Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Zgodnie z art. 2 pkt 22 przez sprzedaż - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Według art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: 1)      przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia; 2)      wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Jak wynika z art. 7 ust. 3 ustawy, przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika. Przez prezenty o małej wartości, o których mowa w ust. 3 – zgodnie z art. 7 ust. 4 - rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary: 1)      łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł (bez podatku), jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób; 2)      których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 20 zł.   Natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1)      przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2)      zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3)      świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.   Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.   Na mocy art. 8 ust. 2 ustawy, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: 1)      użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; 2)      nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.   W świetle art. 8 ust. 2a ustawy, w przypadku, gdy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi.   Z kolei podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy, w świetle którego, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.   W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.   Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).   Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.   Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.   Istotna jest intencja nabycia – jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas, po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.   Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej. Ta warunkowość realizacji określonego w art. 86 ust. 1 ustawy prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powoduje, że nieziszczenie się warunku pozytywnego, jakim jest wykorzystanie towaru lub usługi do realizacji czynności opodatkowanej podatnika, np. gdy okaże się, że zmieniono przeznaczenie towaru (usługi) i został on ostatecznie wykorzystany do czynności zwolnionych od VAT lub niepodlegających VAT – spowoduje konieczność weryfikacji uprzedniego odliczenia podatku naliczonego.   Kwestię wysokości odliczenia podatku naliczonego od poniesionych zakupów w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą określone w art. 86 ust. 1 uzupełniają kolejne przepisy ustawy. Z uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.   O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.   Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. przez ich odsprzedaż, lecz przez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.   Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   Stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.   W świetle art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Zatem, ustawa definiuje podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na cel oraz rezultat takiej działalności. Powyższa definicja ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnika tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.   Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest podmiotem działającym w branży programistycznej oraz jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka zatrudnia (i będzie zatrudniać w przyszłości) szereg specjalistów na podstawie umowy o pracę, a także, acz sporadycznie zawiera (i będzie zawierać) umowy zlecenia z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej również: Pracownicy) oraz współpracuje z osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą (dalej: Współpracownicy), a także z kontrahentem będącym spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Rzeczywiste wynagrodzenie Pracowników oraz Współpracowników będzie się składać - poza wynagrodzeniem zasadniczym - także z świadczeń dodatkowych tzw. benefitów.   W przypadku Współpracowników, świadczenia w ramach Platformy Kafeteryjnej będą składnikiem ich wynagrodzenia z tytułu umowy wiążącej ich ze Spółką. Spółka w celu zatrudniania oraz nawiązywania stałej współpracy z możliwie najlepiej wyspecjalizowanymi ekspertami z branży IT, stara się zapewniać najkorzystniejsze rozwiązania w zakresie m.in. świadczeń pozapłacowych. W tym celu Wnioskodawca zamierza skorzystać z usług polegających na wykupieniu dostępu do innowacyjnej platformy pozwalającej Spółce tworzyć i zarządzać budżetem przeznaczonym na dodatkowe świadczenia dla Pracowników i Współpracowników, udostępniać Pracownikom i Współpracownikom świadczenia finansowane (lub współfinansowane) przez Spółkę (dalej: Benefity) i zarządzać nimi, umożliwiać nabywanie im Benefitów np. poprzez wymianę zebranych punktów lub poprzez płatność ze środków własnych lub metodą mieszaną - dalej usługa jako: Platforma Kafeteryjna. Spółka będzie pokrywać koszty benefitów zw. z Platformą Kafeteryjną bezpośrednio ze swoich środków pieniężnych, które nie będą jej w żaden sposób zwracane/refundowane. Platforma Kafeteryjna udostępniona zostanie na podstawie umowy Wnioskodawcy z dostawcą zewnętrznym (dalej: Usługodawca). Uprawnienia wynikające z Platformy Kafeteryjnej dla Współpracowników będą określane w tych umowach. Wnioskodawca zamierza wprowadzić system Platformy Kafeteryjnej na poniższych warunkach: 4)      Każdy Pracownik i Współpracownik B2B będzie otrzymywał co miesiąc określoną liczbę punktów np. 300. 5)      Wartość jednego punktu odpowiadać będzie wartości 1 PLN. 6)      Wnioskodawca będzie przyznawał dodatkowe punkty Pracownikom lub Współpracownikom B2B, w sytuacji, w której: - Pracownik lub Współpracownik B2B poleci potencjalnego pracownika, współpracownika, który zostanie zaproszony na rozmowę kwalifikacyjną; -  Pracownik lub Współpracownik B2B poprowadzi konferencję, szkolenie; - Pracownik lub Współpracownik B2B będzie uczestnikiem eventu, w który zaangażowana będzie Spółka; -  w przypadku świąt okolicznościowych tj. dzień kobiet; - w przypadku zaangażowania danego Współpracownika lub Pracownika w wymagającym projekcie realizowanym w Spółce (punkty będą mógłby być przyznawane w trakcie trwania takiego projektu, jak i po jego zakończeniu). Świadczenia zw. z Platformą Kafeteryjną będą elementem wynagrodzenia Współpracowników. Współpracownicy, którym przyznawane będą przedmiotowe świadczenia świadczą na rzecz Wnioskodawcy usługi ściśle związane z jego działalnością (np. usługi programistyczne, prawne, zarządzania, designu). Przystąpienie do Platformy Kafeteryjnej (wybór pakietu kafeteryjnego) jest dobrowolne i w przypadku Współpracowników, akceptacja tego elementu wynagrodzenia jest potwierdzona w zapisach umowy/aneksu do umowy o współpracy. Przystąpienie do udziału w Platformie Kafeteryjnej będzie potwierdzane każdorazowo poprzez założenie konta w tejże platformie dla danego Pracownika lub Współpracownika.   W tym miejscu należy zaznaczyć, że Wnioskodawca zadając pytanie nr 2 (w złożonym wniosku oznaczone nr 5) zapytał ogólnie o prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania na rzecz Pracowników świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego. W złożonym wniosku, przedstawiając własne stanowisko odniósł się do nieodpłatnego przekazania usług, w związku z tym może być rozważone tylko nieodpłatne  przekazanie świadczeń dla Pracownika. Z uwagi na istotę prawa do odliczenia podatku w kontekście opodatkowania czynności w podatku od towarów i usług w w/w zakresie w pierwszej kolejności dokonano analizy w zakresie prawa Spółki do odliczenia podatku w związku z nieodpłatnym nabyciem usług (świadczeń), które przez Wnioskodawcę będą przekazywane Pracownikom.    W odniesieniu do wątpliwości Spółki w zakresie prawa do odliczenia podatku vat z tytułu nabycia świadczeń w ramach Programu Kafetryjnego dla Pracowników należy wskazać, że decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Przy czym związek ten może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. Jak już wcześniej wskazano, aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy ustawy nie definiują pojęcia „potrzeb osobistych”. Za Słownikiem Języka Polskiego uznać należy, że potrzebami „osobistymi” są takie potrzeby, które „dotyczą danej osoby” i które są jej potrzebami „prywatnymi”, tj. potrzebami niezwiązanymi z prowadzoną przez tą osobę działalnością gospodarczą, statusem pracownika, czy pełnioną funkcją. W odniesieniu do powyższego można przywołać orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 16 października 1997r., wydane w sprawie C-258/95 pomiędzy Juliusz Fillibeck Söhne GmbH & CO.KG a Finanzamt Neustadt (Niemcy). Wyrok ten dotyczy wprawdzie opodatkowania nieodpłatnego świadczenia na rzecz pracowników dowozu do pracy jednakże, został w nim poruszony także temat kiedy przekazana usługa jest świadczeniem dla celów osobistych pracowników, a kiedy jest świadczeniem na potrzeby działalności gospodarczej pracodawcy.   W wyroku z dnia 16 października 1997 r. C-258/95 (Julius Fillibeck Söhne GmbH & Co. KG) Trybunał Sprawiedliwości doszedł do wniosku, że co do zasady, pracodawca, organizując dla pracowników dojazd do zakładu, świadczy nieodpłatną usługę na ich prywatny użytek. Pracodawca w normalnych warunkach nie ma obowiązku zapewnienia pracownikom dojazdu do miejsca pracy, a to w jaki sposób pracownik dostanie się do pracy jest jego indywidualną sprawą. Niemniej jednak, jeżeli z okoliczności wynika, że działalność prowadzona przez podatnika wymaga, aby pracodawca zapewnił transport pomiędzy domem a miejscem pracy, wówczas należy przyjąć, że usługa ta świadczona jest w celu nie innym niż działalność gospodarcza podatnika, natomiast prywatne korzyści pracownika wynikające z możliwości skorzystania z transportu mają znaczenie drugorzędne względem potrzeb podatnika.   W świetle powyższego, oceniając, czy dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa podatnika, należy zbadać, czy jest ona dla tego celu niezbędna, jak również zważyć, czyja korzyść jest dominująca. Jeżeli korzyść podatnika przeważa nad korzyścią pracownika, w tym jak w okolicznościach niniejszej sprawy Podmiotów Współpracujących, wówczas świadczenie to zachowuje swój nieodpłatny charakter i nie podlega opodatkowaniu.   W drugim wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-371/07 (Danfoss and Astra Zeneca) Trybunał stwierdził, że co do zasady wydawanie pracownikom nieodpłatnych posiłków, służy zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb w rozumieniu art. 6 ust. 2 Szóstej Dyrektywy. Jeżeli natomiast ze szczególnych okoliczności wynika, że zapewnienie posiłków przez pracodawcę nie służy zaspokajaniu prywatnych potrzeb tych ostatnich i nie jest dokonywane w celach innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, wtedy osobista korzyść, jaka wynika z tego dla pracowników, wydaje się mieć jedynie charakter uboczny względem potrzeb przedsiębiorstwa. Podobnie jak w pierwszym powołanym wyroku, także i w tym orzeczeniu Trybunał podkreślił znaczenie ścisłego związku pomiędzy działalnością gospodarczą podatnika, a świadczoną nieodpłatnie usługą. Wskazał ponadto, że usługa ta powinna służyć przede wszystkim interesom podatnika, a korzyść pracownika powinna mieć charakter uboczny.   Zatem za usługi dokonane do celów działalności gospodarczej należy uznać takie, które mają związek z potrzebami tej działalności. Związek z działalnością gospodarczą mają natomiast takie czynności, których wykonanie jest celowe dla osiągnięcia bądź poprawienia efektów tej działalności. Ta celowość istnieć może również wtedy, gdy taka usługa nieodpłatna nie jest niezbędna do osiągnięcia efektu działalności gospodarczej, ale obiektywnie może na te efekty wpływać.   Mając na uwadze kryteria wynikające z powołanego orzecznictwa TSUE można wywieść wniosek, że co do zasady takie usługi, w których zasadniczą korzyść odnoszą pracownicy w tym jak w okolicznościach niniejszej sprawy Podmioty Współpracujące, należałoby uznać za świadczone na ich osobiste cele, a w konsekwencji usługi te będą podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy. Z drugiej jednak strony, jeżeli usługa taka nie jest świadczona przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności lub ma z nią nikły związek, to można mówić o świadczeniu usługi nie tyle na cele osobiste, lecz przede wszystkim w ramach innej działalności. W tym przypadku również czynność ta objęta jest opodatkowaniem zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy.   Ponadto należy wskazać, że istotną kwestią dla zastosowania przepisu art. 8 ust. 2 ustawy jest ustalenie, czy występuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Takie podejście znajduje potwierdzenie w opinii Rzecznika Generalnego z dnia 23 października 2008 r. w powołanej wyżej sprawie C-371/07, który stwierdził, że „(...) możliwość odliczenia podatku naliczonego stanowi wyraźną przesłankę jedynie dla zastosowania art. 5 ust. 6 lub art. 6 ust. 2 lit. a, jednakże sądzę, że w art. 6 ust. 2 lit. b ma charakter bezwzględnie dorozumiany. Nie ma w tym przypadku charakteru wyraźnego zasadniczo z uwagi na to, że przepis ten odnosi się głównie do usług świadczonych przez pracowników, a koszty pracowników (w formie wynagrodzenia) nie są obciążone podatkiem VAT. Jednakże w przypadku, gdy kompleksowa dostawa winna być sklasyfikowana, jako dostawa usług, wykorzystane towary zazwyczaj będą podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, a podstawą opodatkowania w odniesieniu do wszystkich transakcji wymienionych w art. 6 ust. 2 stanowi «suma wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usług» (art. 11 część A ust. 1 lit. c). Objęcie tą podstawą opodatkowania kosztu dostaw, od których podatek naliczony nie podlegał odliczeniu, byłoby sprzeczne nie tylko z systematyką art. 5 ust. 6 i art. 6 ust. 2 w całości, ale również z fundamentalną zasadą neutralności podatku VAT dla podatników” – vide pkt 40 opinii.   Analiza przedstawionego stanu faktycznego na tle powołanych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że nieodpłatnie przekazywane świadczenia przez Spółkę na rzecz Pracowników nie mają zarówno ogólnego, jak i pośredniego związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, gdyż stanowią świadczenia wynikające z dobrej woli Spółki. Służą one w głównej mierze zaspokojeniu osobistych/prywatnych potrzeb osób korzystających. W rozpatrywanej sprawie ww. wydatki, które ponosi Wnioskodawca w związku z Programem Kafeteryjnym nie są związane ze sprzedażą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, gdyż jak wskazano powyżej służą one do zaspokojenia potrzeb prywatnych Pracowników oraz Współpracowników. W konsekwencji, biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywanych a następnie przekazywanych nieodpłatnie na rzecz Pracowników świadczeń (usług) w ramach Programu Kafeteryjnego. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 2 (w złożonym wniosku nr 5) należało uznać za prawidłowe.   Podkreślić należy, że w ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Z przywołanego wcześnie  art. 8 ust. 2 ustawy wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega co do zasady odpłatne świadczenie usług, a nieodpłatne ich świadczenie traktuje się jako odpłatne w ściśle określonych przypadkach.   Należy również wskazać, że przepis art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług odnoszący się do nieodpłatnego świadczenia usług, nie znajduje zastosowania w odniesieniu do tych czynności, które w razie ich uznania za podlegające opodatkowaniu zostałyby zwolnione od podatku. W tym przypadku pozostawienie ich poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług nie prowadzi do naruszenia powołanych powyżej zasad, które należy uznać za uzasadniające zrównanie takich czynności z czynnością odpłatnego świadczenia usług. Ww. świadczenia nie mieszczą się bowiem w definicji sprzedaży, o której mowa w art. 2 pkt 22 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług.   Dla stwierdzenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 ustawy, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia.   Aby nieodpłatne świadczenie uznać za odpłatne świadczenie usług, tj. za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być ono świadczone na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika. Konsekwentnie opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi, które nie mają związku z prowadzoną działalnością, a więc nie mają wpływu na przyszłe obroty przedsiębiorstwa, jego zyski, wizerunek, odbiór przez kontrahentów. Są to zatem te wszystkie nieodpłatne świadczenia usług, które odbywają się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności. W przypadku nieodpłatnych świadczeń realizowanych na rzecz Pracowników, będą to także świadczenia, które nie są związane ze stosunkiem pracy ale zaspakajają prywatne/osobiste potrzeby pracownika, a ich zaspokojenie przez pracodawcę wynika wyłącznie z jego dobrej woli.   Jeżeli natomiast nieodpłatne świadczenie będzie się wpisywało w cel prowadzonej działalności gospodarczej, tzn. nieodpłatne świadczenie usług będzie wykonane w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej podatnika, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona.   W związku z powyższym należy uznać, że w przypadku nieodpłatnego świadczenia usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkiego innego nieodpłatnego świadczenia usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwałoby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wówczas zastosowanie znajdzie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy.   Zatem brak prawa do odliczenia z uwagi na związek wydatków z czynnościami innymi niż działalność gospodarcza podatnika powoduje, że nie występuje obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego świadczenia usług.   Mając na uwadze fakt, że jedną z przesłanek opodatkowania nieodpłatnego przekazania usług jest, aby podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dokonywanych zakupów, to skoro – jak wskazał Wnioskodawca – brak jest takiej przesłanki, uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie nieodpłatne świadczenie usług przez Spółkę na rzecz Pracowników nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   W konsekwencji, nieodpłatnie przekazane świadczenia przez Spółkę na rzecz Pracowników nie stanowią odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, a tym samym nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ przy ich nabyciu Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 1 (w złożonym wniosku nr 4) należało uznać za prawidłowe.   Z analizowanej sprawy wynika, że Wnioskodawca będzie również nabywał usługi w ramach Programu Kafeteryjnego na rzecz swoich Współpracowników, które następnie będzie na nich refakturować. We wniosku Wnioskodawca wskazał że: „przekazując Benefit Współpracownikowi będzie dokonywał refaktury (odsprzedaży) na danego Współpracownika. Następnie Współpracownik uwzględni wartość wydatku poniesionego przez niego na dany Benefit, podwyższa wartość swojego wynagrodzenia (w miesiącu otrzymania dokumentu księgowego wystawionego na niego przez Spółkę) o wartość poniesionego przez siebie wydatku”.   Odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia usług w ramach Programu Kafeteryjnego przyznanych Współpracownikom, które - jak wskazał Wnioskodawca – nabywa celem ich odsprzedaży, wskazać należy,  na przepis art. 8 ust. 2a ustawy. Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.   Powyższy przepis (art. 8 ust. 2a) jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że w przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.   Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie.   W przedstawionych okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę brzmienie powołanego wyżej art. 8 ust. 2a ustawy należy uznać, że Wnioskodawca, jako podmiot obciążający Współpracowników, kosztami nabywanej w ramach Programu Kafeteryjnego usługi w ustalonej części, traktowany jest jako usługobiorca, a następnie usługodawca tej samej usługi.   Tym samym, w analizowanej sprawie na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług występuje odpłatne świadczenie usług.   Podkreślić przy tym należy, że czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych kosztów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie.   Potwierdzeniem powyższej tezy jest wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zwanego dalej TSUE, z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-412/03 Hotel Scandic Gasaback AB v. Riksskatteyerke ECLI:EU:C:2005:47, w którym to wyroku Trybunał stwierdził m.in., że „Jak słusznie podkreśla rzecznik generalny w pkt 35 opinii, okoliczność, czy transakcja została dokonana po cenie niższej, czy też wyższej od kosztu produkcji, nie ma znaczenia dla zakwalifikowania transakcji jako „transakcji odpłatnej”. To ostatnie pojęcie wymaga bowiem wyłącznie istnienia bezpośredniego związku między dostawą towarów lub świadczeniem usług a świadczeniem wzajemnym rzeczywiście otrzymanym przez podatnika (zob. podobnie wyrok z dnia 8 marca 1988 r. w sprawie 102/86 Apple and Pear Devełopment Council, Rec, str. 1443, pkt 12), (pkt. 22)”.   Z powyższego wynika, iż dostawa jest albo odpłatna albo nieodpłatna. Uzyskanie zapłaty, która pokrywa jedynie koszty, czy też tylko ich część nie oznacza, w ocenie Trybunału, że czynność ma charakter nieodpłatny lub częściowo nieodpłatny.   Zatem, dla opodatkowania czynności podatkiem od towarów i usług nie ma znaczenia, czy przez dostawcę towaru lub świadczącego usługę została odniesiona korzyść finansowa. Istotnym jest, czy w zamian za dostarczony towar lub wykonaną usługę zostało wypłacone wynagrodzenie na rzecz dostawcy. Bez znaczenia pozostaje zatem fakt, czy wynagrodzenie sprzedającego wykonującego usługę obejmuje jedynie kwotę stanowiącą zwrot kosztów lub jej część, czy też zostało powiększone o marżę stanowiącą zysk dla dostawcy.   W świetle powyższych uwag należy uznać, że obciążenie Współpracowników przez Wnioskodawcą, określoną kwotą do zapłaty z tytułu nabytych świadczeń  nabycia świadczeń w Programie Kafeteryjnym spowoduje, że na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług czynność ta będzie odpłatna.   Należy zatem stwierdzić, w oparciu o przepisy art. 8 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2a ustawy, że w niniejszej sprawie Wnioskodawca refakturując na rzecz Współpracowników nabyte świadczenia będzie świadczyć na rzecz ww. podmiotów usługi, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.   Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 (w złożonym wniosku pytanie nr 6) należy uznać za prawidłowe.   W związku z powyższym, skoro Wnioskodawca kupuje świadczenia w ramach Programu Kafeteryjnego w celu przekazania Współpracownikom za odpłatnością, czyli – jak wskazała Spółka – w celu odsprzedaży, to ich zakup służy bezpośrednio realizacji czynności opodatkowanej.   Jak wyżej wskazano, odpłatne świadczenie usług w zakresie Pakietu Kafeteryjnego ma związek z poradzoną działalnością opodatkowaną.   Tym samym, uznać należy, że na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego, w związku z nabyciem ww. świadczeń w celu ich odpłatnego przekazania na rzecz Współpracowników. Przy czym należy zaznaczyć, że prawo to będzie przysługiwało, o ile nie wystąpią przesłanki negatywne wymienione w art. 88 ustawy.   Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4 (w złożonym wniosku pytanie nr 7) należy uznać za prawidłowe.   Kolejne wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą sposobu dokumentowania obciążania Pracowników i Współpracowników kosztami nabywanych świadczeń w ramach Programu Kafeteryjnego.   Z opisu sprawy wynika,  że Wnioskodawca przewiduje sytuacje, w których wartość zakupu Benefitu, będzie przekraczać liczbę posiadanych przez danego Pracownika lub Współpracownika punktów. Wówczas zakup będzie możliwy za dopłatą różnicy (w PLN) z własnych środków. Abonamenty partnerskie, rodzinne będą opłacane w pierwszej kolejności przez Wnioskodawcę, a później potrącane Pracownikowi lub refakturowane na Współpracowników. Wnioskodawca nie będzie zatem faktycznie finansował Benefitów dla innych podmiotów niż Pracownicy i Współpracownicy.   Wnioskodawca przekazując Benefit Współpracownikowi będzie dokonywał refaktury (odsprzedaży) na danego Współpracownika. Następnie Współpracownik uwzględni wartość wydatku poniesionego przez niego na dany Benefit, podwyższając wartość swojego wynagrodzenia (w miesiącu otrzymania dokumentu księgowego wystawionego na niego przez Spółkę) o wartość poniesionego przez siebie wydatku.   Wśród nabywanych przez Pracowników i Współpracowników mogą być usługi korzystające ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, np. usługi ubezpieczeniowe, usługi medyczne.   W świetle art. 8 ust. 2a ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Stosownie do treści art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.   Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.   Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy, faktura powinna zawierać: 1)      datę wystawienia; 2)      kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę; 3)      imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy; 4)      numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a; 5)      numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b; 6)      datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury; 7)      nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; 8)      miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług; 9)      cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); 10)  kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto; 11)  wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); 12)  stawkę podatku; 13)  sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku; 14)  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; 15)  kwotę należności ogółem (…).   Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 19 ustawy, w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 albo przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 – należy wskazać: a)      przepis ustawy albo akt wydany na podstawie ustawy, na podstawie którego podatnik stosuje zwolnienie od podatku, b)      przepis dyrektywy 2006/112/WE, który zwalnia od podatku taką dostawę towarów lub takie świadczenie usług, lub c)      inną podstawę prawną wskazującą na to, że dostawa towarów lub świadczenie usług korzysta ze zwolnienia.   Dodatkowo należy zauważyć, że na podstawie delegacji zawartej m.in. w ww. przepisie ustawy Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie wystawiania faktur (Dz. U. z 2013 r., poz. 1485 ze zm.), zwane dalej „rozporządzeniem”, określając m.in. przypadki, w których faktury mogą zawierać zakres danych węższy niż określony w art. 106e ustawy, oraz zakres tych danych.   I tak, zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia dostawę towarów lub świadczenie usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2-6, 8-36 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy powinna zawierać: a)      datę wystawienia, b)      numer kolejny, c)      imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy, d)      nazwę (rodzaj) towaru lub usługi, e)      miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług, f)       cenę jednostkową towaru lub usługi, g)      kwotę należności ogółem, h)      wskazanie przepisu ustawy, aktu wydanego na podstawie ustawy, przepisu dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.) lub innej podstawy prawnej, zgodnie z którą podatnik stosuje zwolnienie od podatku. W myśl art. 106i ust. 1 ustawy, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Z tych przepisów wynika, że faktury są dokumentami sformalizowanymi i muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego w tym względzie. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona w sposób prawidłowy zdarzenie gospodarcze. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają znaczenie dowodowe.   Zgodnie z brzmieniem art. 106b ust. 2 podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.   Jednak na podstawie ust. 3 tego artykułu - na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: 1)      czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem: a)      czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4, b)      czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4, 1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem: a)      przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4, b)      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, 2)      sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118 - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.   Zatem, w celu udokumentowania obciążenia kosztami nabytych świadczeń innych niż korzystających ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, w ramach Programu Kafeteryjnego Wnioskodawca zobowiązany jest do wystawienia faktur na rzecz Współpracowników (będących podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą), bowiem jak już wcześniej wskazano, odsprzedaż nabytych świadczeń  Współpracownikom wypełnia znamiona odpłatnego świadczenia usług.   Natomiast w przypadku obciążenia Pracowników kosztami za nabyte świadczenia za dopłatą, Wnioskodawca nie ma obowiązku wystawienia faktury. Jednakże, stosownie do art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy, na żądanie tych klientów lub osób trzecich, będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności i rolnikami ryczałtowymi, Wnioskodawca jest obowiązany wystawić fakturę, jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym wykonano usługę.   W powyższym przypadku należy jeszcze rozpatrzyć  obowiązek prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących, który wynika bezpośrednio z art. 111 ustawy. W myśl ust. 1 ww. przepisu, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem, podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. W myśl art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy, podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży w postaci papierowej lub za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z nim uzgodniony.   Należy jednak zauważyć, że na mocy delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 111 ust. 8 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa (…). Może zatem zaistnieć sytuacja, w której podatnik będzie ewidencjonował przy zastosowaniu kasy rejestrującej jedynie część swojej sprzedaży, a niektórych czynności nie, bowiem mogą one korzystać ze zwolnienia przedmiotowego z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej. Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących od 1 stycznia 2019 r. reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2018 r., poz. 2519 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. Zwolnienie z obowiązku instalowania kas rejestrujących zostało określone w § 2 i § 3 ww. rozporządzenia. Powyższe zwolnienia wskazują na dwojakiego rodzaju zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kas rejestrujących, mianowicie zwolnienie dla określonych grup podatników (zwolnienie podmiotowe) i zwolnienie dla konkretnych czynności (zwolnienie przedmiotowe). Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia – zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r. czynności wymienione w załączniku do rozporządzenia. W odniesieniu do niektórych czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku (ust. 2 § 2 rozporządzenia). Pod poz. 34 ww. załącznika wymieniono dostawę przez podatnika na rzecz jego pracowników oraz przez spółdzielnie mieszkaniowe na rzecz członków lub innych osób, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub które są właścicielami lokali położonych w budynkach administrowanych przez spółdzielnie mieszkaniowe, jak również przez wspólnoty mieszkaniowe na rzecz właścicieli lokali Powyższe zwolnienie jest zwolnieniem przedmiotowym z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej, tj. dotyczy przedmiotu działalności. Niektóre usługi oraz dostawa niektórych towarów zostały wyłączone przez ustawodawcę z prawa do zwolnienia o którym mowa w przepisach § 2 i § 3 ww. rozporządzenia z obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej. Szczegółowo zostały one wymienione w § 4 powołanego rozporządzenia. Jednak   w § 4 ust. 3 pkt 1 zapisano, że przepisu § 4 ust. 1 i 2 nie stosuje do świadczenia usług zgodnie z warunkami określonymi w poz. 34 załącznika do rozporządzenia przez podatnika, o którym mowa w art. 8 ust. 2a ustawy.   Zatem, mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że Wnioskodawca będzie miał możliwość skorzystania ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących w przypadku obciążenia Pracowników częściowymi kosztami (dopłatą) za nabyte świadczenia podstawie na obowiązującego do 31 grudnia 2021 r. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących w związku z poz. 34 załącznika do Rozporządzenia.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również możliwości wystawienie noty obciążeniowej.   W tym miejscu warto jeszcze raz wskazać, że Wnioskodawca, w przypadku obciążenia Pracowników za nabyte świadczenia za odpłatnością oraz Współpracowników za świadczenia w zakresie czynności, które korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług nie ma obowiązku  wystawienia faktury, o której mowa w przepisach o podatku od towarów i usług. Jednocześnie nie ma przeszkód, aby w takiej sytuacji podatnik dobrowolnie wystawił fakturę zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług. Należy stwierdzić, że w przypadkach, w których przepisy zobowiązują podatnika do wystawienia faktury – jest on zobowiązany taki dokument wystawić. W sytuacji kiedy przepisy nie nakładają obowiązku wystawienia faktury lub korzystają ze zwolnienia z ewidencji na kasie rejestrującej danego zdarzenia podatnik ma możliwość udokumentować zdarzenie innym dokumentem np. notą obciążeniową.   Podsumowując, Wnioskodawca refakturując świadczenia inne niż korzystające ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, w ramach Programu Kafeteryjnego będzie zobowiązany do wystawienia faktur na rzecz Współpracowników (będących podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą), ponieważ odsprzedaż nabytych świadczeń Współpracownikom wypełnia znamiona odpłatnego świadczenia usług. W przypadku czynności zwolnionych od podatku VAT – będzie zobowiązany wystawić fakturę tylko na żądanie. Jednocześnie ma też  możliwość dobrowolnego wystawienia faktury. Natomiast w przypadku obciążenia Pracowników kosztami za nabyte świadczenia za dopłatą, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawienia faktury, chyba że wystąpi Pracownik z takim żądaniem. Wnioskodawca będzie też korzystał ze zwolnienia z obowiązku  ewidencjonowania tych świadczeń na kasie rejestrującej. W przypadkach kiedy przepisy nie przewidują obowiązku wystawienia faktury i nabywca świadczenia (Pracownik) nie wystąpi z żądaniem wystawienia takiego dokumentu, Wnioskodawca będzie mógł nabycie świadczeń przez Pracownika udokumentować notą obciążeniową.   Stanowisko Zainteresowanego uznano za  nieprawidłowe ze względu na to, że Wnioskodawca we wniosku wskazał: „…w przypadku późniejszego refakturowania świadczeń nabywanych przez Spółkę na rzecz Współpracowników, Spółka powinna wystawiać faktury, które będą odpowiadały w zakresie stawki podatku i wysokości ceny stawką wynikającą z faktury wystawianej pierwotnie przez Usługodawcę (lub Dostawcę) na Spółkę. Z kolei, w przypadku, w którym Usługodawca (lub Dostawca) wystawi na Spółkę notę obciążeniową z tytułu nabycia przez Spółkę usługi z Platformy Kafeteryjnej na rzecz Współpracownika, Spółka winna - w przypadku późniejszego refakturowania takiego świadczenia na Współpracownika - wystawić notę obciążeniową, która będzie odpowiadała wysokości ceny wynikającej z pierwotnie wystawionej noty obciążeniowej na Spółkę”.   Natomiast z przepisów ustawy wynika, że o tym jaki dokument należy wystawić w przypadku refakturowania decydujące znaczenie ma to, kto jest odbiorcą świadczenia i czy nabyte świadczenie korzystało ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, a nie jaki dokument otrzymał Wnioskodawca.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zwrócić należy uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Wnioskodawcy. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej –w wydanej interpretacji rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności, prawa do odliczenia podatku VAT i opodatkowania przekazania świadczenia Pracownikom w przypadku kiedy nabyte świadczenie będzie przekraczało liczbę zgromadzonych punktów (za dopłatą), kwestii ustalania wysokości pobieranej odpłatności i stawki VAT w przypadku refakturowania usług w ramach Programu Kafeteryjnego.   Interpretację wydano przy założeniu, że Wnioskodawca płatności za nabyte świadczenia w ramach Programu Kafeteryjnego dokonuje ze środków obrotowych, a nie ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.   Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym,  w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w zakresie podatku od towarów i usług, natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku dochodowego od osób fizycznych zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.