0113-KDIPT2-1.4011.71.2021.4.MAP

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy - przedstawione we wniosku z dnia 15 stycznia 2021 r. (data wpływu 20 stycznia 2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 marca 2021 r. (data wpływu 2 kwietnia 2021 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych diet i innych należności stanowiących zwrot kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych oraz zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE   W dniu 20 stycznia 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych diet i innych należności stanowiących zwrot kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych oraz zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych.   Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 24 marca 2021 r., Nr ...., na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h powołanej ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.   Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 24 marca 2021 r. (data doręczenia 24 marca 2021 r.). Wnioskodawca uzupełnił powyższy wniosek pismem z dnia 29 marca 2021 r. (data wpływu 2 kwietnia 2021 r.), nadanym za pośrednictwem Poczty...w dniu 30 marca 2021 r.   W dniu 28 kwietnia 2021 r. tutejszy Organ wydał postanowienie Nr ... uznające, że w związku z interpretacją ogólną Ministra Finansów z dnia 15 lutego 2010 r., Nr  DD2/033/259/PMN/09/1113, wniosek jest bezprzedmiotowy. Ww. postanowienie doręczono Wnioskodawcy w dniu 29 kwietnia 2021 r. Na postanowienie z dnia 28 kwietnia 2021 r., Nr ...., w dniu 30 kwietnia 2021 r. w wymaganym przepisami prawa terminie, zostało wniesione zażalenie, w którym Wnioskodawca wystąpił o uchylenie w całości ww. postanowienia z dnia 28 kwietnia 2021 r., Nr ....   Po analizie sprawy Organ podatkowy drugiej instancji w dniu 30 czerwca 2021 r. wydał postanowienie Nr .... o uchyleniu w całości zaskarżonego postanowienie z dnia 28 kwietnia 2021 r., Nr .... oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ podatkowy pierwszej instancji.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca wykonuje działalność gospodarczą, w formach: śródlądowego transportu towarów barką pływającą po śródlądowych drogach wodnych na terytorium Niemiec, Belgii, Holandii, sprzedaży towarów w miejscu swojej siedziby (..., Polska).   Działalność ta jest zarejestrowana w CEIDG. Działalność w zakresie transportu towarów wykonywana jest barką …, pływającą pod polską banderą, wpisaną do rejestru administracyjnego przez Urząd Żeglugi Śródlądowej w … - dotyczy transportu towarów, które są własnością podatnika niemieckiego. W celu wykonywania usług transportowych na barce prace będą wykonywać: Wnioskodawca, oraz osoby prowadzące działalność gospodarczą, a także dwaj pracownicy Wnioskodawcy, zatrudnieni na umowę o pracę. Jeden z pracowników, zajmujący stanowisko „Kapitana” ma wskazane miejsce wykonywania pracy w siedzibie pracodawcy, drugi pracownik, zajmujący stanowisko „Sternik”, ma wskazane miejsce wykonywania pracy w siedzibie pracodawcy oraz żeglugę śródlądowy transport wodny barką …. pod polską banderą. Od lutego 2021 r. pracę podejmie jeszcze jeden „Sternik.”   Pracownicy Wnioskodawcy wykonywać będą pracę na barce w reżimie miesięcznego pobytu. Po miesiącu pobytu na barce wracają oni do Polski, korzystając z dni wolnych. W razie potrzeby mogą oni również wykonywać w czasie pobytu w Polsce pracę w miejscu siedziby Wnioskodawcy (Polska, …). Pracownicy są rezydentami polskimi.   Wnioskodawca uzyskał z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaświadczenia …, obowiązujące do dnia  … 2021 r. Są to zaświadczenia o właściwym ustawodawstwie, dotyczącym zabezpieczenia społecznego: Jego oraz pracownika na stanowisku „Kapitan.” Zgodnie z nimi - ustawodawstwem właściwym do zabezpieczenia społecznego, mającym zastosowanie do ww. sprawy, jest ustawodawstwo polskie, pomimo że w zaświadczeniu wskazano, że praca najemna przez pracownika oraz praca na własny rachunek Wnioskodawcy - wykonywane będą w Niemczech, Holandii i Belgii. W stosunku do pracownika zajmującego aktualnie stanowisko „Sternik” oraz „Sternika”, który pracę podejmie w lutym 2021 r., Wnioskodawca wystąpi z wnioskiem do ZUS o wydanie zaświadczenia ....   Ponadto z treści wniosku wynika, że miejscem wykonywania pracy przez pracowników Wnioskodawcy, wykonujących również prace na barce, wskazanym na umowie o pracę, jest Polska, … . Pracownicy muszą więc przemieścić się za granicę, do miejsca cumowania barki. Pracę wykonują na barce, która pływa wyłącznie za granicą, przez około jeden miesiąc. Następnie wracają do Polski. Mają tutaj przerwę, zgodnie z przepisami o czasie pracy. Po przerwie, cykl się powtarza. Od momentu wyjazdu za granicę, poprzez okres wykonywania pracy na barce, do momentu powrotu z zagranicy, są oni w podróży służbowej.   W piśmie z dnia 29 marca 2021 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą od dnia  … 2008 r. Dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowuje podatkiem liniowym, na podstawie art. 30c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dla celów rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Wnioskodawca nie odbywa podróży służbowych, gdyż nie jest pracownikiem. Odbywa i będzie odbywał On natomiast podróże zagraniczne, jako osoba niebędąca pracownikiem, a przedsiębiorcą. Podróże zagraniczne Wnioskodawca odbywa od 2008 r. Trwają one od 10 do 30 dni - w zależności od potrzeb.   Do osób wykonujących usługi transportowe na barce, a prowadzących własną działalność gospodarczą, o których mowa we wniosku należy jedna osoba, wykonująca czynności „Kapitana”. Czynności te wykonuje on na podstawie zlecenia. Ma ono charakter ustnych uzgodnień dotyczących zakresu czynności, jakie powinien wykonywać w trakcie konkretnego rejsu, w ramach jego działalności gospodarczej. Pytania podatkowe nie dotyczą tej osoby, gdyż nie otrzymuje ona wynagrodzenia delegacyjnego. Pod pojęciem „należności przysługujących” Wnioskodawcy albo Jego pracownikom, składający wniosek rozumie wynagrodzenie określane w § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167). Należności te będą wypłacane pracownikom (oraz rozliczane przez Wnioskodawcę) z tytułu podróży odbywanej w terminie i miejscu określonym przez Wnioskodawcę. Nie stanowi „należności przysługującej” ta część wynagrodzeń delegacyjnych, która związana jest: -        z transportem (Wnioskodawca zapewnia sobie i pracownikom transport - na swój koszt), oraz -        z noclegami (Wnioskodawca zapewnia sobie i pracownikom noclegi na barce).   Podróże Wnioskodawcy i podróże służbowe pracowników: -        są związane z wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą (obsada barki zapewnia możliwość transportowania towarów, którą to działalność wykonuje Wnioskodawca), -        służą osiągnięciu przychodów oraz zachowaniu jego źródła (transportując barką towary Wnioskodawca czynność tę wykonuje odpłatnie - osiągając przychód z tytułu wykonywania usługi przewozowej; kiedy barka jest niezaładowana i musi dopłynąć do miejsca załadunku albo cumuje w porcie - wówczas podróże te są związane z zabezpieczeniem źródła przychodów), -        wysokość diety podlegającej zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawca będzie określał na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, -        wysokość diet mieści się w limitach określonych ww. rozporządzeniem i nie będzie przekraczała kwot, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Osobie wykonującej na barce Wnioskodawcy czynności w ramach działalności gospodarczej - należności delegacyjne nie są wypłacane. Wnioskodawca nie posiada wiedzy, czy osoba ta nie rozlicza kwot z tytułu wyjazdów zagranicznych - w ramach swojej działalności gospodarczej. Osobie wykonującej działalność gospodarczą, Wnioskodawca wypłaca wyłącznie kwoty wynagrodzenia za świadczone przez nią usługi - wykazywane na wystawionej fakturze. Wnioskodawca uwzględnił w kosztach uzyskania przychodu kwoty należności przysługujących pracownikom oraz sobie w 2020 r. w granicach przysługujących limitów.   Celem wyjazdów służbowych jest zapewnienie obsługi barki pływającej po … . Wnioskodawca nie korzysta w tym celu z pomocy osób innych niż polscy rezydenci - wskazani we wniosku o wydanie interpretacji. Jest to obsługa, która zabezpiecza zgodnie z właściwymi przepisami wykonywanie czynności transportowania towarów - po drogach śródlądowych UE. Jeden pracownik jest „Kapitanem”. Dwóch pracowników jest „Sternikami”. Wnioskodawca jest „Bosmanem”. Osoba wykonująca działalność gospodarczą pełni funkcję „Kapitana”. Wszyscy oni są niezbędni w celu zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi barką oraz dokonywania przewozu towarów, zgodnie z odrębnymi przepisami. Bez usług (pracy) ww., Wnioskodawca nie mógłby wykonywać czynności transportu towarów barką śródlądową. Czynność przewozu towarów bezpośrednio rodzi przychód, który Wnioskodawca osiąga z tego tytułu od zlecających usługę transportową. Wnioskodawca aktualnie nie wypłaca osobom zatrudnionym żadnych należności z tytułu podróży służbowych.   Wnioskodawca i pracownicy: -        rozpoczynają podróż w Polsce (np. … lub …), do których to miejscowości dojeżdżają na własny koszt, -        Wnioskodawca zawozi siebie i pracowników do miejsca w którym zakotwiczona jest barka, na własny koszt (nie będzie wypłacał z tego tytułu żadnych należności delegacyjnych), -        Wnioskodawca i pracownicy pływają przez około miesiąc na barce; na barce tej Wnioskodawca zapewnia miejsca do spania (nie będzie On wypłacał należności za nocleg), -        po okresie pobytu na barce pracownicy i Wnioskodawca wracają do kraju - transportem Wnioskodawcy; Wnioskodawca dowozi ich wówczas do … lub …, skąd do domu rozjeżdżają się oni na własny koszt. Z tytułu transportu powrotnego delegowanym pracownikom również nie będą przysługiwały koszty.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania (pytanie Nr 2 ostatecznie sformułowano w uzupełnieniu wniosku): 1.      Czy Wnioskodawca może uznać za koszt podatkowy kwotę: a)      należności przysługujących Mu z tytułu podróży zagranicznej, b)      należności przysługujących Jego pracownikom - z tytułu podróży służbowej zagranicznej, za okres od dnia wyjazdu na barkę z Polski, do dnia powrotu do Polski?   2.      Czy Wnioskodawca może uznać za zwolnione należności przysługujące Jego pracownikom z tytułu ich podróży zagranicznej, naliczane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, jeżeli Wnioskodawca wypłaci te należności i jako płatnik zobowiązany będzie - zgodnie z przepisami art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa obliczyć, pobrać i wpłacić zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, w związku z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?   Zdaniem Wnioskodawcy, ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu wniosku:   Ad. 1. 1.1.            Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami podatkowymi są koszty uzyskania przychodów oraz inne wydatki poniesione w celu zachowania lub zabezpieczenia ich źródła.   Jak wynika z uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego, przysługujące Wnioskodawcy należności delegacyjne są wydatkami, które mogą być kosztami podatkowymi.   1.2.            Oprócz przysługujących należności delegacyjnych, kosztami podatkowymi będą również wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę, w związku z Jego podróżami zagranicznymi lub podróżami służbowymi pracowników, które są rozliczane bezpośrednio. Kosztami takimi będą np.: koszty zakupu paliwa i inne wydatki dotyczące samochodu, którym Wnioskodawca przewozi pracowników z Polski do miejsca zakotwiczenia barki i z powrotem – z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 4, pkt 47, pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   1.3.            Wydatki, o których mowa w punkcie 1.2. (koszty zakupu paliwa i inne wydatki dotyczące samochodu, którym Wnioskodawca przewozi pracowników z Polski do miejsca zakotwiczenia barki i z powrotem – z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 4, pkt 47, pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) będą stanowiły koszty podatkowe, pod warunkiem uznania, że podróż Wnioskodawcy może być uznana za Jego podróż zagraniczną.   Miejscem siedziby Wnioskodawcy jest  … w Polsce. Barka, na której wykonywana jest Jego działalność gospodarcza, pływa i cumuje wyłącznie na … , na terytorium Niemiec, Belgii i Holandii. Barka nie wpływa na terytorium Polski. Aby wykonywać więc na niej działalność gospodarczą, Wnioskodawca musi przemieszczać się z Polski - na terytorium ww. państw, a następnie wykonywać swoje czynności za granicą (pływając na barce). Należy więc uznać, że od dnia wyjazdu z Polski (…) poprzez okres wykonywania działalności gospodarczej na barce za granicą, do czasu powrotu do Polski, Wnioskodawca jest w podróży zagranicznej. Służy Mu więc prawo do zaliczenia należności, o których mowa w opisie sprawy (przysługujących Wnioskodawcy z tytułu podróży zagranicznej) w koszty podatkowe.   Koszty poniesione w związku z podróżami służbowymi pracowników. Wnioskodawca ma prawo do zaliczenia w koszty podatkowe wydatków, o których mowa w opisie sprawy (przysługujących pracownikom Wnioskodawcy z tytułu podróży zagranicznej), poniesionych w związku z podróżami służbowymi zagranicznymi pracowników, z podanych poniżej powodów. Miejscem wykonywania pracy przez pracowników Wnioskodawcy, wykonujących również prace na barce, wskazanym na umowie o pracę jest Polska, …. Pracownicy muszą więc przemieścić się za granicę, do miejsca cumowania barki. Pracę wykonują na barce, która pływa wyłącznie za granicą, przez około jednego miesiąca. Następnie wracają do Polski. Mają tutaj przerwę, zgodnie z przepisami o czasie pracy. Po przerwie, cykl się powtarza. Od momentu wyjazdu za granicę, poprzez okres wykonywania pracy na barce, do momentu powrotu z zagranicy, są oni w podróży służbowej.   Art. 775 § 1 Kodeksu pracy wskazuje, że pracownikowi, który wykonuje na polecenie pracodawcy zadanie służbowe, poza miejscem, w której znajduje się siedziba pracodawcy (lub stałe miejsce pracy), przysługuje należność związana z podróżą służbową.   Ponieważ miejscem siedziby pracodawcy jest …. w Polsce, to wyjazd pracowników na barkę pływającą wyłącznie za granicą pod polską banderą - w celu wykonywania na niej pracy, będzie dla pracowników tych podróżą służbową. Wnioskodawca powinien więc wypłacać im diety oraz inne należności z tytułu podróży służbowej. Opisanemu uprawnieniu pracowniczemu odpowiada obowiązek pracodawcy wypłaty tej należności jako części wynagrodzenia. Warunkiem uznania tej kwoty za koszt będzie faktyczna jej wypłata, co Wnioskodawca będzie czynił, w momencie rozliczania delegacji. Nie zachodzą więc przesłanki stosowania art. 23 ust. 1 pkt 55 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ wypłacane kwoty będą mieściły się w limitach wyznaczonych przez rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167), nie będzie miał zastosowania również art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Reasumując: Wydatki z tytułu należności delegacyjnych pracowników, w granicach wskazanych wyżej, Wnioskodawca może rozliczyć w całości w kosztach podatkowych swojego przedsiębiorstwa.   Ad. 2. Wykonując czynności jako płatnik z tytułu wypłacanych pracownikom wynagrodzeń (należności delegacyjne są wynagrodzeniem z tytułu stosunku pracy), Wnioskodawca będzie stosował zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tą normą, diety i inne należności za czas podróży służbowej pracowników są zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych. Zwolnieniem objęta jest kwota w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167). Kwoty należności delegacyjnych nie będą obejmowały kwot zaliczonych bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawcy (np. transport osób delegowanych wykonywany środkiem transportu Wnioskodawcy, czy też koszty zakwaterowania załogi na barce). W związku z powyższym, kwoty diet i innych należności, wypłacane pracownikom z tytułu podróży służbowej, będą zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych, na podstawie ww. normy. Warunkiem zwolnienia jest wypłacenie tych należności do wysokości określonej w stosownym rozporządzeniu. Wnioskodawca kwoty te faktycznie wypłaci – w granicach limitu przewidzianego przez ww. rozporządzenie.   Kwoty należności delegacyjnych będą obejmowały jedynie kwoty o których mowa wyżej w uzupełnieniu wniosku. W związku z powyższym, kwoty te wypłacane pracownikom z tytułu podróży służbowych będą zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych. Dlatego też Wnioskodawca nie będzie od nich naliczał, ani pobierał podatku dochodowego od osób fizycznych.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.   Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: -        musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, -        nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, -        musi być należycie udokumentowany.   Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.   W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości. Podatnik kwalifikując poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów powinien kierować się podstawową zasadą zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem, a możliwością osiągnięcia z tego tytułu przychodu, albowiem to na nim spoczywa ciężar udowodnienia, że jego poniesienie ma (lub może mieć) wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów).   Regulacje prawne dotyczące zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących zawarte zostały w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.   Odrębnymi przepisami, o których mowa w ww. regulacji, jest rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167).   Na podstawie powołanych przepisów należy stwierdzić, że aby osoba prowadząca działalność gospodarczą mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych, podróż musi: -        być związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, -        służyć osiągnięciu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów, -        wysokość diety musi mieścić się w granicach limitu określonego w odrębnych przepisach.   W przepisach prawa podatkowego pojęcie podróży służbowej nie zostało zdefiniowane. Definicja podróży służbowej pracownika została natomiast zawarta w art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1320, z późn. zm.) Zgodnie z tym przepisem, pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych podróżą służbową. Zatem za podróż służbową uznaje się wykonywanie na podstawie polecenia pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy.   Należy jednak podkreślić odmienny charakter regulacji w przypadku pracownika i osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Pracownikowi cel podróży służbowej określa pracodawca w poleceniu odbycia podróży służbowej, natomiast w odniesieniu do przedsiębiorcy, istotnym kryterium dla uznania wyjazdu za podróż służbową winno być ustalenie, czy wyjazd ma bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.   Należy zatem wskazać, że odesłanie art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do pojęcia pracownika może mieć zastosowanie jedynie w kontekście ograniczenia wysokości diety z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, nie zaś samej zasady dopuszczalności zastosowania tego przepisu do wymienionych w nim podmiotów.   Z powyższej regulacji prawnej wynika konieczność wyłączenia z kosztów podatkowych wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, ale tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Oznacza to, że osobom tym przysługuje prawo uwzględniania w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych w ramach określonego limitu, tj. do wysokości diet przysługujących pracownikom.   Powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmując swoją dyspozycją sytuacje odbywania podróży służbowych przez osoby prowadzące działalność gospodarczą, nie przewidują do tej kategorii podatników żadnych wyłączeń o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym, wobec tego nieuprawnione jest różnicowanie osób prowadzących działalność gospodarczą według rodzaju tej działalności. W szczególności przepisy te nie przewidują żadnych ograniczeń kręgu osób uprawnionych ze względu na rodzaj lub miejsce wykonywania czynności w ramach działalności gospodarczej, ani też nie rozróżniają wyjazdu służbowego w celu zawarcia umowy o świadczenie usług, dokonania zakupu środka trwałego, czy świadczenia usług w wykonaniu zawartej umowy.   Jednocześnie należy podkreślić, że problematyka dotycząca podróży służbowych, odbywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej znalazła odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Orzecznictwo ukształtowało w tym zakresie jednolitą linię rozstrzygnięć wskazując, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko, że jedynie podróże mające na celu czynności incydentalne spełniają wymogi podróży służbowych, natomiast realizowanie zasadniczego przedmiotu działalności nie wchodzi w zakres podróży służbowych. W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że podróżą służbową jest również realizowanie przedmiotu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę poza stałym miejscem działalności. Wobec tego należy stwierdzić, że przedsiębiorca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, do wysokości określonej w odrębnych przepisach.   Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od dnia …. 2008 r. Dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowuje podatkiem liniowym, na podstawie art. 30c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dla celów rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. W ramach prowadzonej działalności świadczy usługi m.in. w zakresie śródlądowego transportu towarów barką pływającą po śródlądowych drogach wodnych na terytorium Niemiec, Belgii, Holandii. Działalność ta wykonywana jest barką pływającą pod polską banderą - dotyczy transportu towarów, które są własnością podatnika niemieckiego. W celu wykonywania usług transportowych na barce prace będą wykonywać: Wnioskodawca, oraz osoba prowadząca działalność gospodarczą, a także dwaj pracownicy Wnioskodawcy, zatrudnieni na umowę o pracę. Jeden z pracowników zajmujący stanowisko „Kapitana” ma wskazane miejsce wykonywania pracy w siedzibie pracodawcy, drugi pracownik zajmujący stanowisko „Sternik” ma wskazane miejsce wykonywania pracy w siedzibie pracodawcy oraz żeglugę śródlądowy transport wodny barką” pod polską banderą. Od lutego 2021 r. pracę podejmie jeszcze jeden „Sternik.” Pracownicy Wnioskodawcy wykonywać będą pracę na barce w reżimie miesięcznego pobytu. Po miesiącu pobytu na barce wracają oni do Polski, korzystając z dni wolnych. W razie potrzeby mogą oni również wykonywać w czasie pobytu w Polsce pracę w miejscu siedziby Wnioskodawcy. Pracownicy są rezydentami polskimi. Wnioskodawca nie odbywa podróży służbowych, gdyż nie jest pracownikiem. Odbywa i będzie odbywał On natomiast podróże zagraniczne, jako osoba niebędąca pracownikiem, a przedsiębiorcą. Podróże zagraniczne Wnioskodawca odbywa od 2008 r. Trwają one od 10 do 30 dni - w zależności od potrzeb.   Pod pojęciem „należności przysługujących” Wnioskodawcy albo Jego pracownikom, składający wniosek rozumie wynagrodzenie określane w § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167). Należności te będą wypłacane pracownikom (oraz rozliczane przez Wnioskodawcę) z tytułu podróży odbywanej w terminie i miejscu określonym przez Wnioskodawcę. Nie stanowi „należności przysługującej” ta część wynagrodzeń delegacyjnych, która związana jest: -        z transportem (Wnioskodawca zapewnia sobie i pracownikom transport - na swój koszt), oraz -        z noclegami (Wnioskodawca zapewnia sobie i pracownikom noclegi na barce).   Podróże Wnioskodawcy i podróże służbowe pracowników: -        są związane z wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą (obsada barki zapewnia możliwość transportowania towarów, którą to działalność wykonuje Wnioskodawca), -        służą osiągnięciu przychodów oraz zachowaniu jego źródła (transportując barką towary Wnioskodawca czynność tę wykonuje odpłatnie - osiągając przychód z tytułu wykonywania usługi przewozowej; kiedy barka jest niezaładowana i musi dopłynąć do miejsca załadunku albo cumuje w porcie - wówczas podróże te są związane z zabezpieczeniem źródła przychodów), -        wysokość diety podlegającej zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawca będzie określał na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, -        wysokość diet mieści się w limitach określonych ww. rozporządzeniem i nie będzie przekraczała kwot, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Wnioskodawca uwzględnił w kosztach uzyskania przychodu kwoty należności przysługujących pracownikom oraz sobie w 2020 r. w granicach przysługujących limitów. Celem wyjazdów służbowych jest zapewnienie obsługi barki pływającej po Renie. Wnioskodawca nie korzysta w tym celu z pomocy osób innych niż polscy rezydenci - wskazani we wniosku o wydanie interpretacji. Jest to obsługa, która zabezpiecza zgodnie z właściwymi przepisami wykonywanie czynności transportowania towarów - po drogach śródlądowych UE. Jeden pracownik jest „Kapitanem”. Dwóch pracowników jest „Sternikami”. Wnioskodawca jest „Bosmanem”. Wszyscy oni są niezbędni w celu zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi barką oraz dokonywania przewozu towarów, zgodnie z odrębnymi przepisami. Bez usług (pracy) ww., Wnioskodawca nie mógłby wykonywać czynności transportu towarów barką śródlądową. Czynność przewozu towarów bezpośrednio rodzi przychód, który Wnioskodawca osiąga z tego tytułu od zlecających usługę transportową. Wnioskodawca aktualnie nie wypłaca osobom zatrudnionym żadnych należności z tytułu podróży służbowych.   Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że jeżeli wydatki, o których mowa we wniosku (należności przysługujące Wnioskodawcy z tytułu podróży zagranicznej oraz należności przysługujące Jego pracownikom z tytułu podróży służbowej zagranicznej), spełniają przesłanki zawarte w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z tej działalności, to Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć poniesione z tego tytułu wydatki do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże wyłącznie w części nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, tj. w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.   Przechodząc natomiast do kwestii należności przysługujących pracownikom Wnioskodawcy z tytułu ich podróży zagranicznej, wskazać trzeba, że podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.   Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.   Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.   W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca dokonał podziału przysporzeń majątkowych uzyskiwanych przez podatników na różne źródła przychodów. Zgodnie z pkt 1 tego przepisu, odrębnym źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.   Przepis art. 12 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.   Stosownie do art. 31 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.   Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas: a)      podróży służbowej pracownika, b)      podróży osoby niebędącej pracownikiem, - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.   Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167).   Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują: 1)      diety; 2)      zwrot kosztów: a)   niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez przejazdów, b)   dojazdów środkami komunikacji miejscowej, c)    noclegów, d)   innych pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.   Zauważyć należy, że warunkiem niezbędnym do skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest odbycie przez pracownika podróży służbowej.   Przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy, nie zawiera definicji podróży służbowej i dlatego należy odwołać się do pojęcia podróży służbowej zawartego w art. 775 § 1 ustawy Kodeks pracy, w myśl którego pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt I PK 208/07, OSNP z 2009 r., Nr 11-12, poz. 134). Wszystkie cechy wystąpić muszą łącznie, a brak jednej z nich wyklucza zakwalifikowanie pracy świadczonej przez pracownika jako podróży służbowej. (...) Nie ulega też wątpliwości, że obowiązek odbycia podróży służbowej wynika z polecenia pracodawcy, nie jest natomiast uzależniony od zgody pracownika.   Wykładni pojęcia „podróży służbowej” dokonał również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 stycznia 2004 r., sygn. akt I PK 298/03 (OSNP 2004/23/399), w którym wskazał, że czas pracy pracownika przeznaczony na wykonywanie – w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę – zadań wymagających ponoszenia przez pracownika dodatkowych kosztów, z natury rzeczy kwalifikuje się jako odbywanie pracowniczych zagranicznych podróży służbowych, które wymagają zrekompensowania przez pracodawcę uzasadnionych kosztów poniesionych przez pracownika. Należy wskazać, że elementem charakteryzującym podróż służbową jest okoliczność, że pobyt w miejscu wykonywania zadania służbowego jest z założenia tymczasowy, podstawę formalną podróży służbowej stanowi polecenie wyjazdu, zaś sama podróż ma charakter incydentalny w stosunku do pracy wykonywanej zwykle przez pracownika w ramach jego obowiązków wynikających z zawartej umowy o pracę.   W wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1006/15, Sąd powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt III UK 54/11 oraz uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II PZP 11/08 (OSNP 2009, nr 13-14, poz. 166) stwierdził m.in., że „(…) elementem charakteryzującym podróż służbową jest okoliczność, że pobyt w miejscu wykonywania zadania służbowego jest z  założenia tymczasowy, podstawę formalną podróży służbowej stanowi polecenie wyjazdu, zaś sama podróż ma charakter incydentalny w stosunku do pracy wykonywanej zwykle przez pracownika w ramach jego obowiązków wynikających z zawartej umowy o pracę (...).” Podróż służbowa jest odbywana poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, na polecenie pracodawcy, w celu wykonania określonego przez pracodawcę zadania. Wszystkie te cechy wystąpić muszą łącznie, a brak jednej z nich wyklucza zakwalifikowanie pracy świadczonej przez pracownika jako podróży służbowej. Natomiast, za pracownika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy (art. 12 ust. 4).   Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca wykonuje działalność gospodarczą, w formach: śródlądowego transportu towarów barką pływającą po śródlądowych drogach wodnych na terytorium Niemiec, Belgii, Holandii, sprzedaży towarów w miejscu swojej siedziby (..., Polska).   Działalność ta jest zarejestrowana w CEIDG. Działalność w zakresie transportu towarów wykonywana jest barką …, pływającą pod polską banderą, wpisaną do rejestru administracyjnego przez Urząd Żeglugi Śródlądowej …- dotyczy transportu towarów, które są własnością podatnika niemieckiego. W celu wykonywania usług transportowych na barce prace będą wykonywać m.in. dwaj pracownicy Wnioskodawcy, zatrudnieni na umowę o pracę. Jeden z pracowników, zajmujący stanowisko „Kapitana” ma wskazane miejsce wykonywania pracy w siedzibie pracodawcy, drugi pracownik, zajmujący stanowisko „Sternik” ma wskazane miejsce wykonywania pracy w siedzibie pracodawcy oraz żeglugę śródlądowy transport wodny barką … pod polską banderą. Od lutego 2021 r. pracę podejmie jeszcze jeden „Sternik.” Pracownicy Wnioskodawcy wykonywać będą pracę na barce w reżimie miesięcznego pobytu. Po miesiącu pobytu na barce wracają oni do Polski, korzystając z dni wolnych. W razie potrzeby mogą oni również wykonywać w czasie pobytu w Polsce pracę w miejscu siedziby Wnioskodawcy (Polska, …). Pracownicy są rezydentami polskimi. Miejscem wykonywania pracy przez pracowników Wnioskodawcy, wykonujących również prace na barce, wskazanym na umowie o pracę, jest Polska, ….. Pracownicy muszą więc przemieścić się za granicę, do miejsca cumowania barki. Pracę wykonują na barce, która pływa wyłącznie za granicą, przez około jeden miesiąc. Następnie wracają do Polski. Mają tutaj przerwę, zgodnie z przepisami o czasie pracy. Po przerwie, cykl się powtarza. Od momentu wyjazdu za granicę, poprzez okres wykonywania pracy na barce, do momentu powrotu z zagranicy, są oni w podróży służbowej.   Pod pojęciem „należności przysługujących” Wnioskodawcy albo Jego pracownikom, składający wniosek rozumie wynagrodzenie określane w § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.   Należności te będą wypłacane pracownikom z tytułu podróży odbywanej w terminie i miejscu określonym przez Wnioskodawcę. Nie stanowi „należności przysługującej” ta część wynagrodzeń delegacyjnych, która związana jest: -        z transportem (Wnioskodawca zapewnia sobie i pracownikom transport - na swój koszt), oraz -        z noclegami (Wnioskodawca zapewnia sobie i pracownikom noclegi na barce).   Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa podatkowego oraz przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, że skoro, jak wynika z opisu sprawy, należności przysługujące pracownikom będą im wypłacane z tytułu podróży odbywanej w terminie i miejscu określonym przez Wnioskodawcę, to będą one stanowiły przychód ze stosunku pracy, korzystający ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodać należy, że powyższe zwolnienie obejmuje diety i inne należności wypłacone do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Natomiast, ewentualna nadwyżka wypłacanych świadczeń ponad limit określony w ww. rozporządzeniu podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego, w sytuacji gdy wypłacane kwoty nie przekroczą wysokości określonej w ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej na Wnioskodawcy, jako płatniku, nie będzie ciążyć w myśl art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy w związku z wypłaceniem pracownikom ww. kwot.   Tutejszy Organ podkreśla, że pracownik jest w podróży służbowej tylko wówczas, gdy będzie odbywał podróż na polecenie pracodawcy i świadczył będzie pracę poza miejscami wskazanymi w jego umowie o pracę jako stałe miejsca pracy.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Tutejszy Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem zapytania Wnioskodawcy, gdyż to pytania postawione we wniosku wyznaczają zakres interpretacji. Tym samym niniejsza interpretacja nie dotyczy innych kwestii poruszonych we wniosku, w szczególności kwestii oceny, czy kosztem podatkowym są inne wydatki (oprócz należności delegacyjnych) ponoszone przez Wnioskodawcę wskazane we własnym stanowisku, gdyż nie były one przedmiotem zapytania. Przedmiotem zapytania były jedynie należności przysługujące Wnioskodawcy i Jego pracownikom z tytułu zagranicznej podróży służbowej.   Tutejszy Organ zastrzega, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.   Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z póxn. zm.), przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)   z zastosowaniem art. 119a; 2)   w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)   z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …, za pośrednictwem Organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.   W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.