0113-KDIPT2-3.4011.609.2021.1.NM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 6 lipca 2021 r. (data wpływu 9 lipca 2021 r.), uzupełnionego pismem z datą wpływu 9 lipca 2021 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 9 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z datą wpływu 9 lipca 2021 r.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:   … w … (dalej: „X”) jest samorządową instytucją kultury działającą na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194) oraz w oparciu o swój statut. X posiada osobowość prawną i jest wpisany do rejestru instytucji kultury Gminy … pod nr …, nie posiada nr KRS. Zgodnie z § 4 statutu X, do podstawowych zadań statutowych X należy tworzenie, upowszechnianie i ochrona kultury, w tym w szczególności realizacja zadań na rzecz społeczności lokalnej Miasta i Gminy … z zakresu działalności kulturalnej, kinematograficznej, edukacyjnej i szkoleniowej.   W szczególności do zadań X należy: współpraca z organizacjami pozarządowymi, w tym organizacjami pożytku publicznego, z placówkami i instytucjami kultury, z placówkami edukacyjnymi, placówkami artystycznymi, z grupami wolontariackimi;tworzenie i kształtowanie wzorców aktywnego uczestnictwa w kulturze oraz spędzania wolnego czasu; tworzenie, popularyzacja i promocja twórczości artystycznej, w szczególności teatralnej, filmowej, muzycznej, malarskiej i rękodzieła oraz literackiej; diagnoza, rozbudzanie i zaspakajanie potrzeb, zainteresowań kulturalnych; integracja dzieci, młodzieży, osób dorosłych różnych środowisk, w tym seniorów i osób z niepełnosprawnościami; wspieranie rozwoju lokalnego w zakresie działalności społecznej i kulturalnej; organizacja projekcji audiowizualnych, koncertów, przedstawień, konferencji, sympozjów, szkoleń z wykorzystaniem wielofunkcyjnej sali audiowizualnej; współpraca z jednostkami organizacyjnymi Gminy oraz gminnymi instytucjami kultury w zakresie organizacji wydarzeń kulturalnych; realizacja wydarzeń zleconych przez Organizatora; wynajem pomieszczeń oraz składników majątkowych Centrum; pozyskiwanie środków finansowych na działalność statutową; gospodarowanie, utrzymanie i konserwacja przekazanego mienia, podejmowanie niezbędnych działań inwestycyjnych w zakresie rozbudowy lub modernizacji; upowszechnianie wiedzy o kulturze, w tym o kulturze regionalnej; podejmowanie działań promujących działalność Centrum poprzez prowadzenie portali społecznościowych i stron internetowych.   Działalność instytucji kultury (X) jest finansowana z dotacji organizatora (gminy miejskiej) i innych dotacji otrzymywanych z budżetu państwa oraz budżetu jednostki samorządu terytorialnego oraz ze środków własnych. Biorąc pod uwagę wykładnię pojęcia środków publicznych wskazaną w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305), całość ww. źródeł finansowania stanowi środki publiczne zgodnie z powołaną regulacją. X w ramach realizowanych działań statutowych organizuje różnego typu wydarzenia kulturalne, w tym przedstawienia teatralne, koncerty, spotkania autorskie, odczyty, imprezy artystyczne, warsztaty artystyczne. Z reguły są one biletowane, finansowane z dotacji podmiotowej organizatora, dotacji celowych bądź środków własnych. Usługi wykonywane w ramach umowy zawieranej z artystami są usługami w zakresie działalności kulturalnej, widowiskowej lub rozrywkowej. Współpraca z artystami i innymi osobami nawiązywana jest na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło lub umowy o świadczenie usług. Oprócz stosownego wynagrodzenia przysługującemu artyście bądź innej osobie za wykonane zlecenie lub dzieło X zapewnia określone świadczenia dodatkowe.   Mając na uwadze okoliczność, że artyści nie mają miejsca zamieszkania w miejscowości, w  której odbywa się wydarzenie, umowa z artystą zobowiązuje X do zapewnienia i  sfinansowania artyście: zakwaterowania w miejscu odbywania się wydarzenia (X wynajmuje hotel zgodnie ze standardem przewidzianym w umowie), cateringu udostępnianego wszystkim artystom uczestniczącym w wydarzeniu, kosztów transportu na miejsce wydarzenia. Z tytułu zapewnienia przedstawionych powyżej świadczeń (dalej: „Świadczenia Dodatkowe”) nie pobiera od wskazanych osób wynagrodzenia. Wartość Dodatkowych Świadczeń nie jest zawarta w wartości honorarium uiszczanego na rzecz wskazanych wyżej osób. Osoby te nie zaliczają wartości otrzymanych świadczeń do kosztów uzyskania przychodu. X planuje zapewniać podobne Świadczenia Dodatkowe w okolicznościach wskazanych w niniejszym wniosku również w przyszłości.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy X jest zobowiązane jako płatnik podatku dochodowego od równowartości przedstawionych we wniosku Świadczeń Dodatkowych do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od tych świadczeń?   Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku usług cateringu, posiłków, czy napojów ogólnodostępnych dla wszystkich osób zaangażowanych w poszczególne wydarzenia Świadczenia Dodatkowe z tego tytułu nie są w ogóle przychodem. Z kolei w przypadku usług transportu oraz noclegu, Świadczenia Dodatkowe stanowią przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Korzystają natomiast ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.; dalej: „ustawa o PIT”), na warunkach oraz do wysokości limitu określonych w przepisach wykonawczych, do których odnosi się ten przepis. Oznacza to, że opodatkowana będzie wyłącznie kwota przekraczająca wskazany limit. Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 9 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia. Stosownie do art. 11 ust. 1 przywołanej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.   W myśl art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców; jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu; jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.   Pojęcie „nieodpłatne świadczenie” nie zostało zdefiniowane w jakiejkolwiek ustawie podatkowej. Z tych przyczyn niezbędne jest odwołanie się do orzecznictwa sądowego, aby zrozumieć znaczenie tego pojęcia. Analizując orzecznictwo sądowe można stwierdzić, że nieodpłatnym świadczeniem dla potrzeb przepisów o podatku dochodowym jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, którego następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, czyli niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie takie może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia, innymi słowy zaoszczędzenie wydatków. Ważne wskazówki odnośnie znaczenia pojęcia „nieodpłatne świadczenie” sformułował Trybunał Konstytucyjny (dalej: „TK”) w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. TK we wskazanym wyroku określił, jakie warunki musi spełniać dane świadczenie, aby można było mówić o przychodzie z tego tytułu.   Zdaniem TK przychód z nieodpłatnych świadczeń powstaje, gdy spełnione są łącznie następujące warunki: po pierwsze konieczne jest, aby świadczenie było spełnione za zgodą pracownika (pracownik skorzystał z nich w pełni dobrowolnie). Innymi słowy wszelkie świadczenia, z których skorzystanie jest obowiązkowe nie skutkują powstaniem przychodu;po drugie, świadczenia powinny być spełnione w interesie pracownika, a nie w interesie pracodawcy. Powinny ponadto przynosić mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby w przeciwnym razie ponieść samodzielnie;po trzecie, korzyść ta powinna być wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). Warto wskazać, że powyższe uwagi nie mają zastosowania wyłącznie do pracownika na gruncie przepisów prawa pracy. Dotyczą one również, np. zleceniobiorcy – mogą więc mieć odpowiednie zastosowanie w przedstawionych przez X stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych. O sposobie określania tej wartości (przychodu) stanowi art.11 ust. 2 oraz ust. 2a ustawy o PIT. Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Kwestia zapewnienia cateringu wskutek orzeczenia TK nie budzi wątpliwości i jest uznawana za świadczenie, które nie generuje przychodu po stronie osób korzystających. Tym samym nie jest zasadne opodatkowanie PIT w tej sytuacji. Wynika to z faktu, że w większości przypadków nie sposób jest określić, kto konkretnie i w jakim zakresie skorzystał z posiłków udostępnianych w ramach usługi cateringowej. Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie i interpretacjach wskazuje się, że tak długo jak nie jest możliwe przyporządkowanie konkretnych świadczeń do konkretnych odbiorców (np. ze względu na to, że dane świadczenie jest udostępniane grupie odbiorców jako całości), przychód z nieodpłatnego świadczenia nie powstanie: „gdy świadczeń nie można przyporządkować do  konkretnie oznaczonego pracownika, gdzie koszt ponoszony jest przez pracodawcę ryczałtowo za wszystkich pracowników bez względu na to, czy pracownik ze świadczeń skorzysta, czy też nie, brak jest podstaw do ustalenia dla konkretnego pracownika kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów imprez integracyjnych (okolicznościowych)” – prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1677/14.   Tezę powyższą potwierdzają również następujące interpretacje indywidualne: Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 marca 2018 r., w sprawie o sygn. 0114-KDIP3-3.4011.521.2017.2.JM; Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 kwietnia 2017 r., w sprawie o sygn. 0114-KDIP3-3.4011.24.2017.1 .JM, Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 22 czerwca 2016 r., w sprawie o sygn. IBPB2-1/4511-315/16/PM.   Z tych przyczyn tak długo jak świadczenie usług cateringowych nie będzie zindywidualizowane na potrzeby danego artysty lub też innych osób i skonkretyzowane, w ocenie X i w świetle powołanych interpretacji indywidualnych przychód z nieodpłatnego świadczenia w ogóle nie powstanie. Dlatego też, zapewnienie cateringu, ciepłych posiłków oraz napojów przez X czy to, np. dla artysty, bądź dla zaproszonych gości, w ocenie X, nie powinno powodować powstania przychodu z nieodpłatnego świadczenia po stronie tych osób. X wskazuje, że zapewnienie posiłków oraz napojów ma charakter ogólny (niezindywidualizowany). X nie ma możliwości weryfikacji, np. kto i jak wiele skonsumował lub wypił. W konsekwencji przychód nie powstanie, a X nie będzie zobowiązane do wystąpienia w roli płatnika. Świadczenia, które można przypisać indywidualnemu odbiorcy, co do zasady mogą stanowić przychód ich beneficjenta, lecz w określonych okolicznościach przychód ten może korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych. Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem – do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 (art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT). Obecnie właściwymi przepisami w tym zakresie są te ujęte w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 poz. 167, dalej: „Rozporządzenie”). Zdaniem X, powyższe zwolnienie można zastosować również do podróży osób niebędących pracownikami, a w szczególności do artystów i innych osób, z którymi X współpracuje i zawiera umowy cywilnoprawne. Jeżeli więc określone Świadczenia Dodatkowe, które zapewnia X, są wskazane w treści Rozporządzenia, ich zapewnienie artystom i innym osobom może podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na warunkach wskazanych w Rozporządzeniu. Zgodnie z powołanym już przepisem, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem – do wysokości określonej w Rozporządzeniu z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.   Zgodnie z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma zastosowanie, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione: w celu osiągnięcia przychodów lub w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw lubprzez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane lubprzez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.   Na prawidłowość takich wniosków wskazuje interpretacja indywidualna Dyrektora Izby  Skarbowej w Warszawie z dnia 7 października 2014 r., w sprawie o sygn. IPPB4/415-536/14-2/AM: „W art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy, posłużono się terminem „podróż” bez określenia „służbowa” dlatego też zakres tego zwolnienia nie ogranicza się jedynie do podróży służbowych w rozumieniu art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, ale do wszelkich podróży osób niebędących pracownikami, pod warunkiem, że wypłacone diety i inne należności nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów przez podmiot obejmujący świadczenie, oraz zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów przez podmiot je finansujący (art. 21 ust. 13 ww. ustawy)”.  W ocenie X, oba ww. warunki w przypadku Świadczeń Dodatkowych (opisanych w stanach faktycznych) finansowanych przez Wnioskodawcę są spełnione. Wnioskodawca finansuje te świadczenia w celu uzyskania przychodów z biletów lub w związku z prowadzoną działalnością statutową opartą na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie wartość tych świadczeń nie jest zaliczana przez m.in. artystów współpracujących z Wnioskodawcą oraz innych beneficjentów świadczeń do kosztów uzyskania przychodów. Mając na uwadze powyższe rozważania można uznać, że do świadczeń dodatkowych na rzecz artystów zastosowanie ma zwolnienie od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o PIT, na warunkach określonych w Rozporządzeniu. Taki wniosek potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 7 października 2014 r., w sprawie o sygn. nr IPPB4/415-536/14-2/AM oraz interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 10 lipca 2015 r., w sprawie o sygn. IPTPBI/4511-201/15-4/SJ.  Zdaniem X, w przypadku Świadczeń Dodatkowych na rzecz artystów krajowych prowadzących działalność gospodarczą, Wnioskodawca nie będzie obowiązany do poboru podatku od świadczeń dodatkowych (takich jak nocleg, transport, czy wyżywienie), niezależnie od tego, czy zakwalifikowane zostaną jako przychód artystów, bądź też nie. X uważa, że w tej sytuacji nie będzie ona bowiem płatnikiem ewentualnego podatku. Tym samym to na artyście prowadzącym działalność gospodarczą będzie spoczywał ewentualny ciężar rozliczenia podatku od Świadczeń Dodatkowych. Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 7 lutego 2017 r., w sprawie o sygn. 2461-IBPB-2-2.4511.982.2016.1.MMA.  Z kolei w sytuacji artystów nieprowadzących działalności gospodarczej, zdaniem X, w przypadku Świadczeń Dodatkowych niezindywidualizowanych, tj.: catering, ciepły posiłek, napoje ciepłe oraz zimne, nie sposób mówić o powstaniu jakiegokolwiek przychodu po stronie osób korzystających. W ocenie X, nie zostaną spełnione wszystkie przesłanki wynikające ze wskazanego wcześniej wyroku TK, co w konsekwencji powoduje, iż jakikolwiek przychód po stronie artystów nie powstanie. Skoro zapewnienie cateringu, posiłków oraz napojów ma charakter ogólny (niezindywidualizowany), co powoduje, że X nie ma możliwości weryfikacji, np. kto i jak wiele skonsumował lub wypił. Tym samym we wskazanej sytuacji, zdaniem X, przychód w ogóle nie powstaje.  Z kolei w przypadku Świadczeń Dodatkowych zindywidualizowanych, tj.: noclegów, zakup biletów lotniczych, czy kolejowych przez X, czy też zwrotu kosztów podróży na podstawie przedstawionych biletów przez artystę, w ocenie X, zastosowanie znajdzie zwolnienie zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT. Konsekwentnie X uważa, że spełnione są również przesłanki z art. 21 ust. 13 ustawy o PIT, w postaci niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów dodatkowych świadczeń przez artystów oraz, że poniesiony koszt na Świadczenia Dodatkowe służy X zarówno w celu osiągnięcia przychodów, jak i w celu realizacji zadań X. Tym samym zapewnienie noclegu (zakwaterowania) korzysta ze zwolnienia przedmiotowego i z limitu określonego w § 8 ust. 1 oraz § 16 ust. 1 Rozporządzenia. X wskazuje, że w uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów noclegu stwierdzonych rachunkiem w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust. 1 § 8 oraz w ust. 1 § 16 Rozporządzenia (§ 8 ust. 2 oraz 16 ust. 3 Rozporządzenia). Z kolei koszty podróży, tj. zarówno zakup biletów lotniczych przez Wnioskodawcę, jak i zwrot kosztów na podstawie przedstawionych biletów, korzystają ze zwolnienia bez ograniczeń na zasadach określonych w § 3 ust. 2 Rozporządzenia.  Reasumując zarówno w przypadku zapewnienia przez Wnioskodawcę Świadczeń Dodatkowych opisanych we wniosku dla artystów prowadzących i nieprowadzących działalności gospodarczej oraz innych osób, z którymi X zawiera umowy cywilnoprawne w ramach prowadzonej działalności kulturalnej, przychód ze Świadczeń Dodatkowych niezindywidualizowanych nie powstanie. Z kolei przychód ze Świadczeń Dodatkowych zindywidualizowanych będzie korzystał ze stosownych zwolnień wskazanych w Rozporządzeniu, a więc opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych będzie jedynie kwota przekraczająca stosowny limit wskazany w Rozporządzeniu. Tym samym Wnioskodawca będzie zobowiązany do obliczenia, pobrania i zapłaty podatku dochodowego z tytułu zindywidualizowanych Świadczeń Dodatkowych dopiero w momencie przekroczenia limitu wskazanego w Rozporządzeniu.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.  Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), odstąpiono od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Wnioskodawcy.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.   Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)      z zastosowaniem art. 119a; 2)      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.