0113-KDIPT2-3.4011.776.2021.2.IR

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 25 sierpnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 sierpnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 6 grudnia 2021 r. (wpływ 6 grudnia 2021 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca jest osobą prawną – organizacją prawa publicznego. Ma On ma główną siedzibę w Republice Federalnej Niemiec i prowadzi swoją działalność w oparciu o prawo niemieckie. Wnioskodawca ma biuro w Polsce (dalej: „Biuro w Polsce”). Biuro w Polsce jest zorganizowane w sposób stały, funkcjonuje na bieżąco i realizuje zadania na potrzeby działalności Wnioskodawcy. Biuro w Polsce zarejestrowane było dotychczas jako przedstawicielstwo przedsiębiorcy zagranicznego. Biuro w Polsce odprowadzało jako płatnik składki ZUS polskich pracowników Wnioskodawcy pracujących w Biurze w Polsce. Biuro w Polsce wpłacało również zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych należny od przychodu ze stosunku pracy tych pracowników. Wnioskodawca zamierza zakończyć funkcjonowanie Biura w Polsce jako przedstawicielstwo przedsiębiorcy zagranicznego. Biuro w Polsce będzie nadal funkcjonować, jednak bez odrębnej rejestracji w Polsce, bez formalnego wyodrębnienia w polskim obrocie prawnym. Dalsze takie formalne wyodrębnienie Wnioskodawca uznaje za zbędne. W Biurze w Polsce będą nadal pracować Polscy Pracownicy, na podstawie umów o pracę („Polscy Pracownicy”). Polscy Pracownicy będą polskimi rezydentami podatkowymi. Pracodawcą Polskich Pracowników będzie Wnioskodawca. Biurem w Polsce kierować będzie osoba wydelegowana przez Wnioskodawcę. Osoba ta będzie przedstawicielem Wnioskodawcy w Polsce. Z Biurem w Polsce będą też współpracować polscy zleceniobiorcy lub wykonawcy, na podstawie umów zlecenia lub umów o dzieło („Polscy Współpracownicy”). Polscy Współpracownicy będą polskimi rezydentami podatkowymi. Zleceniodawcą lub zamawiającym dla Polskich Współpracowników będzie Wnioskodawca. Polscy Współpracownicy, o których mowa powyżej, nie będą wykonywać tych zleceń lub dzieł w ramach ich działalności gospodarczej. Miejscem pracy Polskich Pracowników będzie Biuro w Polsce. Polscy Pracownicy podlegać będą służbowo przedstawicielowi Wnioskodawcy w Biurze w Polsce. Wszelkie decyzje o zatrudnieniu, przebiegu pracy oraz ewentualnym rozwiązaniu stosunku pracy podejmować będzie przedstawiciel Wnioskodawcy w Biurze w Polsce. Również zlecenia oraz dzieła realizowane przez Polskich Współpracowników będą związane z działalnością Biura w Polsce. Wszelkie decyzje o zaangażowaniu takich osób, zakresie ich zadań oraz zakończeniu współpracy podejmować będzie przedstawiciel Wnioskodawcy w Biurze w Polsce. Wynagrodzenia Polskich Pracowników i Polskich Współpracowników wypłacać będzie Wnioskodawca poprzez swoje Biuro w Polsce, z wyodrębnionego polskiego (prowadzonego w polskim banku) rachunku bankowego Wnioskodawcy. Obsługę kadrowo-płacową Polskich Pracowników i Polskich Współpracowników prowadzić będzie nadal polskie biuro rachunkowe, na zlecenie Wnioskodawcy. Wnioskodawca zamierza zarejestrować się w Polsce jako płatnik dla celów ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego. Wnioskodawca będzie odprowadzać składki na ubezpieczenie społeczne oraz zdrowotne Polskich Pracowników i Polskich Współpracowników. Wnioskiem Wnioskodawca zmierza do wyjaśnienia, czy może również odprowadzać jako płatnik zaliczki na podatek dochodowy Polskim Pracownikom oraz Polskim Współpracownikom od ich dochodów ze stosunku pracy, zlecenia lub wykonywania dzieła - czy też mają oni takie zaliczki wpłacać samodzielnie. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca doprecyzował opis zdarzenia przyszłego i wskazał, że nie będzie prowadzić działalności gospodarczej. Nie będzie zatem przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 5 ust. 1 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku z dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90) („polsko-niemiecka u.o.u.p.o.”). Wnioskodawca nie będzie zatem posiadać w Polsce zakładu podatkowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 polsko-niemieckiej u.o.u.p.o. Pracodawcą dla Polskich Pracowników będzie Wnioskodawca. Biuro nie będzie posiadało prawa samodzielnego zatrudniania Polskich Pracowników. Zleceniodawcą/zamawiającym dzieło dla Polskich Współpracowników będzie Wnioskodawca. Biuro nie będzie posiadało prawa samodzielnego angażowania Polskich Współpracowników. Umowy o pracę, umowy zlecenia oraz umowy o dzieło będzie podpisywać Wnioskodawca we własnym imieniu. Wynagrodzenia Polskich Pracowników oraz Polskich Współpracowników wypłacać będzie Wnioskodawca, za pośrednictwem Biura w Polsce. Przelewy zlecane będą z wyodrębnionego rachunku bankowego Wnioskodawcy, dedykowanego tylko dla Biura. Rachunek ten będzie prowadzony w polskim banku. Przelewy zlecać będą dwaj pracownicy Biura, których Wnioskodawca upoważni do dostępu do powyższego rachunku bankowego. Wynagrodzenia Polskich Pracowników oraz Polskich Współpracowników będą zatem technicznie ponoszone przez Biuro w Polsce z rachunku bankowego Wnioskodawcy. Wnioskodawca chce zarejestrować się w Polsce jako płatnik dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych i posiadać numer NIP dla tych celów. Natomiast Biuro nie będzie zarejestrowane w Polsce jako płatnik dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych i nie będzie posiadało numeru NIP dla tych celów. Pytanie 1.    Czy Wnioskodawca jako zagraniczny pracodawca, który zatrudnia Polskich Pracowników do wykonywania pracy w swoim Biurze w Polsce, jest zobowiązany do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych pracowników i czy należy go w myśl obowiązujących przepisów uznać w Polsce za płatnika zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z tytułu stosunku pracy? 2.    Czy Wnioskodawca jako zagraniczny zleceniodawca, który zawiera umowy zlecenia z polskimi zleceniobiorcami i zobowiązuje ich do wykonywania określonego zlecenia w Polsce, jest uprawniony do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych zleceniobiorców i czy można go w myśl obowiązujących przepisów uznać w Polsce za płatnika zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z tytułu umowy zlecenia? 3.    Czy Wnioskodawca jako zagraniczny podmiot zamawiający dzieło, który zawiera umowy o dzieło z polskimi wykonawcami i zobowiązuje ich do wykonania dzieła w Polsce, jest uprawniony do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych wykonawców i czy można go w myśl obowiązujących przepisów uznać w Polsce za płatnika zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z tytułu umowy o dzieło?   Państwa stanowisko w sprawie Ad 1 Zdaniem Wnioskodawcy, jest On jako zagraniczny pracodawca, który zatrudnia Polskich Pracowników do wykonywania pracy w swoim biurze w Polsce, zobowiązany do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych pracowników i należy go w myśl obowiązujących przepisów uznać w Polsce za płatnika zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z tytułu stosunku pracy. Ad 2 Zdaniem Wnioskodawcy, jest On jako zagraniczny zleceniodawca, który zawiera umowy zlecenia z polskimi zleceniobiorcami i zobowiązuje ich do wykonywania określonego zlecenia w Polsce, uprawniony do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych zleceniobiorców i można go w myśl obowiązujących przepisów uznać w Polsce za płatnika zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z tytułu umowy zlecenia. Ad 3 Zdaniem Wnioskodawcy, jest On jako zagraniczny podmiot zamawiający dzieło, który zawiera umowy o dzieło z polskimi wykonawcami i zobowiązuje ich do wykonania dzieła w Polsce, uprawniony do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych wykonawców i można go w myśl obowiązujących przepisów uznać w Polsce za płatnika zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z tytułu umowy o dzieło.   Wnioskodawca będzie pracodawcą dla Polskich Pracowników. Ma On zorganizowane i funkcjonujące w sposób stały Biuro w Polsce. Polscy Pracownicy będą świadczyć pracę w Biurze w Polsce. Będą oni podlegać służbowo przedstawicielowi Wnioskodawcy w Biurze w Polsce. Osoba ta będzie wyznaczać im zadania i rozliczać ich wykonanie. Osoba ta będzie podejmować decyzje o zatrudnieniu Polskiego Pracownika, przebiegu jego zatrudnienia oraz o ewentualnym rozwiązaniu stosunku pracy. Polscy Pracownicy będą otrzymywać wynagrodzenie z rachunku bankowego Wnioskodawcy prowadzonego w Polsce. Wnioskodawca – po rejestracji w ZUS – odprowadzać będzie za pośrednictwem swojego Biura w Polsce należne od Polskich Pracowników składki na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne. Obsługę kadrowo-płacową Wnioskodawcy w zakresie Polskich Pracowników prowadzić będzie polskie biuro księgowe. W Polsce znajdować będzie się zatem cała dokumentacja kadrowa i rozliczeniowa Polskich Pracowników. Okoliczności te przesądzają, że Wnioskodawca – posiadający zorganizowane Biuro w Polsce, będące dla Polskich Pracowników stałym miejscem pracy – będzie dla Polskich Pracowników „zakładem pracy” w rozumieniu art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: u.p.d.f.). Zakładem pracy w rozumieniu art. 31 u.p d.f. może być także podmiot mający siedzibę za granicą, o ile wypłaca przychody ze stosunku pracy powstające w Polsce (A. Bartosiewicz, R. Kubacki [w:] A. Bartosiewicz. R. Kubacki. PIT. Komentarz, wyd. V. Warszawa 2015, art. 31). Stanowisko to potwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 czerwca 2014 r. (sygn. akt III SA/Wa 2970/13), w którym stwierdził: „Skarżąca, jako zagraniczna osoba prawna, pomimo tego, że nie posiada na terytorium Polski siedziby, zakładu, ani innego miejsca prowadzenia działalności, jest pracodawcą w rozumieniu art. 31 i art. 38 ust. 1 u.p.d.o.f. Powyższe, zdaniem Sądu, przesądza o tym, że Skarżąca będzie jako płatnik zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy”. W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym brak jest podstaw do przerzucania odpowiedzialności za obliczenie oraz odprowadzenie zaliczek na podatek dochodowy na podatników (Polskich Pracowników). Art. 44 ust. 1a u.p.d.f. dotyczy tylko i wyłącznie tych dochodów, od których pracodawca nie był jako płatnik zobowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek (A. Bartosiewicz. R. Kubacki [w ] A. Bartosiewicz. R. Kubacki. PIT Komentarz, wyd. V. Warszawa 2015, art. 44). Art. 44 ust. 1a u.p.d.f. traktować trzeba zatem jako wyjątek od zasady wyrażonej w art. 31 u.p.d.f. – czyli obliczania, poboru i odprowadzania podatku od dochodu ze stosunku pracy przez płatnika. Taki wyjątek interpretować należy ściśle. Jeżeli Polscy Pracownicy wykonują dla zagranicznego pracodawcy obowiązki pracownicze w Polsce, w zorganizowanym przez zagranicznego pracodawcę miejscu pracy, w którym podlegają służbowo obecnemu na miejscu przedstawicielowi zagranicznego pracodawcy, i otrzymują z tego tytułu wynagrodzenie wypłacone przez zagranicznego pracodawcę z Jego rachunku bankowego prowadzonego w Polsce, wówczas faktycznie jest to sytuacja równoważna z osiąganiem dochodu ze stosunku pracy w Polsce. Art. 44 ust. 1a u.p.d.f.  – odnoszący się do „dochodu ze stosunku pracy z zagranicy”– nie będzie wówczas miał zastosowania. W takiej sytuacji zagraniczny pracodawca powinien dopełnić obowiązków płatnika (art. 31 u.p.d.f.). Tylko w przypadku, gdy takiego zorganizowanego miejsca pracy w Polsce nie ma, obowiązek rozliczenia podatku przechodzi na podatnika. Jeżeli zagraniczny pracodawca ma w Polsce biuro, które jest dla Polskich Pracowników miejscem pracy, to od strony faktycznej sytuacja Polskiego Pracownika jest taka sama jak Polskiego Pracownika pracującego w zakładzie pracy polskiego pracodawcy. Brak jest podstaw do nakładania na polskiego podatnika dodatkowych obowiązków (obliczenie i odprowadzenie zaliczki na podatek) tylko dlatego, że formalnie zatrudniony jest przez zagranicznego pracodawcę. Podsumowując, jeżeli zagraniczny pracodawca zorganizował swoim pracownikom stałe miejsce pracy w Polsce zastosować należy ogólną zasadę z art. 31 u.p.d.f. (obliczenia, poboru i odprowadzenia podatku przez płatnika). Powyższe przesądza o stanowisku Wnioskodawcy co do pytania ad 1. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że będzie On zobowiązany do obliczenia, pobrania oraz odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od dochodów Polskich Pracowników (art. 31 u.p.d.f.).   Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w kwestii pytań ad 2-3. Wnioskodawca będzie odpowiednio zleceniodawcą lub zamawiającym dla Polskich Współpracowników. Wnioskodawca ma zorganizowane i funkcjonujące w sposób stały Biuro w Polsce. Polscy Współpracownicy będą wykonywać zlecenie lub dzieło na potrzeby Biura w Polsce. Zlecenia oraz dzieła realizowane przez Polskich Współpracowników będą związane z działalnością Biura w Polsce. Wszelkie decyzje o zaangażowaniu Polskich Współpracowników, zakresie ich zadań oraz zakończeniu współpracy podejmować będzie przedstawiciel Wnioskodawcy w Biurze w Polsce. Polscy Współpracownicy będą otrzymywać wynagrodzenie z rachunku bankowego Wnioskodawcy prowadzonego w Polsce. Wnioskodawca – po rejestracji w ZUS – odprowadzać będzie za pośrednictwem swojego Biura w Polsce ewentualnie należne od Polskich Współpracowników składki na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne. Obsługę kadrowo-płacową Wnioskodawcy w zakresie Polskich Współpracowników prowadzić będzie polskie biuro księgowe. W Polsce znajdować będzie się zatem cała dokumentacja rozliczeniowa. Zasadą jest, że osoby prawne i ich jednostki organizacyjne, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 8 u.p.d.f., osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane dopełnić obowiązków płatnika podatku dochodowego (art. 41 ust. 1 u.p.d.f.). Wyjątkiem od tej zasady – podobnie jak przy dochodach ze stosunku pracy – jest sytuacja, w której dochód z tytułu określonego w art. 13 pkt 8 u.p.d.f. osiągany jest „bez pośrednictwa płatnika” (art. 44 ust. 1a pkt 3 u.p.d.f.). Inaczej jednak niż w przypadku dochodu ze stosunku pracy (art. 44 ust. 1a pkt 1) przepis ten (art. 44 ust. 1a pkt 3 u.p.d.f.) nie przewiduje dodatkowo wymogu osiągania tego dochodu „z zagranicy”. Jedyną przesłanką, która warunkuje samodzielne obliczenie i odprowadzenie zaliczki na podatek, jest zatem fakt „osiągania dochodu bez pośrednictwa płatnika”. W sytuacji zatem, gdy dany podmiot zarejestruje się w Polsce jako płatnik podatków, będzie on mógł wypełniać obowiązek płatnika z art. 41 ust. 1 u.p.d.f. wobec polskich rezydentów podatkowych, którym wypłaca świadczenia z tytułu działalności określonej w art. 13 pkt 8 u.p.d.f. Samoobliczenie (art. 44 ust. 1a pkt 3 u.p.d.f.) byłoby wymagane jedynie w sytuacji, gdy zagraniczny zleceniodawca/zamawiający nie zarejestrowałby się w Polsce jako płatnik podatków. Powyższe przesądza o stanowisku Wnioskodawcy co do pytań ad 2-3. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że będzie On uprawniony do obliczenia, pobrania oraz odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od dochodów Polskich Współpracowników (art. 41 ust. 1 u.p.d.f.). W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że podtrzymuje przedstawione we wniosku stanowisko w odpowiedzi na poszczególne pytania i uzupełnia to stanowisko jak poniżej. Według Wnioskodawcy okoliczność, czy Biuro w Polsce jest „zakładem” w rozumieniu art. 5 ust. 1 polsko-niemieckiej u.o.u.p.o., jest bez znaczenia dla oceny, czy na Wnioskodawcy ciążą obowiązki płatnika w odniesieniu do dochodów Polskich Pracowników ze stosunku pracy. Definicja „zakładu” zawarta w art. 5 ust. 1 polsko-niemieckiej u.o.u.p.o. ma znaczenie jedynie przy ocenie opodatkowania dochodów przedsiębiorstwa, nie zaś jego pracowników. Definicja ta jest zatem bez znaczenia dla oceny obowiązków Wnioskodawcy jako płatnika podatku dochodowego. Polsko-niemiecka u.o.u.p.o. w ogóle nie reguluje kwestii statusu płatnika oraz wykonywania jego obowiązków. Art. 5 polsko-niemieckiej u.o.u.p.o. jest zatem irrelewantny przy ocenie, czy Wnioskodawca jest „zakładem pracy“ w rozumieniu art. 31 u.p.d.f. Uzyskanie statusu „zakładu pracy” przez podmiot z zagranicy (tutaj: z Niemiec) jest niezależne od tego, czy podmiot ten posiada w Polsce „zakład“ w rozumieniu art. 5 ust. 1 polsko-niemieckiej u.o.u.p.o. Wnioskodawca jest „zakładem pracy“ w rozumieniu art. 31 u.p.d.f. – niezależnie od tego, czy ma w Polsce „zakład“ w rozumieniu u.o.u.p.o., czy takiego „zakładu“ nie ma. Wystarczające jest tutaj, że Wnioskodawca jest „pracodawcą” w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1521/08). W niniejszej sprawie umowy o pracę z Polskimi Pracownikami podpisuje, zmienia i rozwiązuje bezpośrednio Wnioskodawca. Polscy Pracownicy podlegają służbowo bezpośrednio Wnioskodawcy – poprzez Jego przedstawiciela w biurze w Polsce. Miejsce pracy organizuje im Wnioskodawca. Ich wynagrodzenie za pracę wpływa z rachunku bankowego Wnioskodawcy. Obsługę kadrowo-płacową w Polsce organizuje Wnioskodawca. Wnioskodawca jest tym samym „pracodawcą” dla Polskich Pracowników. Skoro zatem Wnioskodawca jest „pracodawcą” (art. 3 k.p.) prowadzącym „zakład pracy” (art. 31 u.p.d.f.), ciążą na Nim obowiązki płatnika (art. 31 u.p.d.f.). Również w sytuacji, gdy jest to zagraniczny zakład pracy. Art. 31 u.p.d.f. nie czyni tu żadnego rozróżnienia. Art. 44 ust. 1a pkt 1 u.p.d.f. miałby – na zasadzie wyjątku – zastosowanie dopiero wówczas, gdy pracodawca nie byłby zobowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Na Wnioskodawcy – jako „zakładzie pracy” – ciążą obowiązki płatnika – zgodnie z zasadą określoną w art. 31 u.p.d.f.  Z tego też względu Wnioskodawca chce zarejestrować się w Polsce jako płatnik dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych i posiadać numer NIP dla tych celów. W ocenie Wnioskodawcy powyższe – wraz z argumentami przedstawionymi we wniosku – przesądza o tym, że będzie On stosownie do art. 31 u.p.d.f. – jako zagraniczny pracodawca zatrudniający Polskich Pracowników do wykonywania pracy w swoim Biurze w Polsce - zobowiązany jako płatnik (art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa; dalej: OrdP) do obliczenia, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych pracowników. Ad pytania 2-3 Okoliczność, czy Biuro w Polsce jest „zakładem” w rozumieniu art. 5 ust. 1 polsko-niemieckiej u.o.u.p.o., jest bez znaczenia dla oceny, czy na Wnioskodawcy mogą ciążyć obowiązki płatnika w odniesieniu do dochodów Polskich Współpracowników ze stosunku umowy zlecenia lub umowy o dzieło. Definicja „zakładu” zawarta w art. 5 ust. 1 polsko-niemieckiej u.o.u.p.o. ma znaczenie jedynie przy ocenie opodatkowania dochodów przedsiębiorstwa, nie zaś osób współpracujących z przedsiębiorstwem w oparciu o umowy cywilnoprawne. Definicja ta jest zatem bez znaczenia dla oceny obowiązków Wnioskodawcy jako płatnika podatku dochodowego. Polsko niemiecka u.o.u.p.o. w ogóle nie reguluje kwestii statusu płatnika oraz wykonywania jego obowiązków. Odpowiedzi na pytania 2 i 3 z wniosku poszukiwać można zatem jedynie w samej u.p.d.f. – konkretnie w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 13 pkt 8). Skoro Wnioskodawca zamierza zarejestrować się w Polsce jako płatnik dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych i uzyskać na te potrzeby numer NIP, brak będzie podstaw do zastosowania wyjątku z art. 44 ust. 1a pkt 3 u.p.d.f. W ocenie Wnioskodawcy powyższe – wraz z argumentami przedstawionymi we wniosku– przesądza o tym, że będzie On stosownie do art. 41 ust. 1 w zw. z art. 13 pkt 8) u.p.d.f.– jako zagraniczny zleceniodawca angażujący polskich zleceniobiorców do wykonywania określonego zlecenia w Polsce – uprawniony do obliczenia, poboru i odprowadzania jako płatnik (art. 8 OrdP) zaliczek na podatek od dochodów tych zleceniobiorców. Ta sama argumentacja przesądza też o tym, że Wnioskodawca będzie stosownie do art. 41 ust. 1 w zw. z art. 13 pkt 8 u.p.d.f. – jako zagraniczny podmiot zamawiający dzieło u polskiego wykonawcy do wykonania w Polsce – uprawniony do obliczenia, poboru i odprowadzania jako płatnik (art. 8 OrdP) zaliczek na podatek od dochodów tych wykonawców. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)    przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.   Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie posiadające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie do art. 3 ust. 2b pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z: 1)    pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; 2)    działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia.   Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b powołanej ustawy, stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy). Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia, czy On jako zagraniczny pracodawca, który zatrudnia Polskich Pracowników do wykonywania pracy w swoim biurze w Polsce, jest zobowiązany do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych pracowników oraz czy jest zobowiązany do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek z tytułu zatrudniania Polskich Współpracowników od dochodów z tytułu umowy zlecenia i od dochodów z tytułu umowy o dzieło. Płatnikiem, zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Obowiązki płatnika z tytułu wypłaty wynagrodzeń m.in. ze stosunku pracy zostały uregulowane w art. 31 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wynika z treści art. 31 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Stosownie do art. 38 ust. 1 ww. ustawy, płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a. Z kolei, w odniesieniu do wypłacanych dochodów z tytułu umowy zlecenia i umowy o dzieło ma zastosowanie art. 41 ust. 1 cytowanej ustawy, który stanowi, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Według przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego Wnioskodawca – osoba prawna będąca „organizacją prawa publicznego” z siedzibą w Niemczech nie będzie posiadać przedstawicielstwa w Polsce (Biuro w Polsce ma funkcjonować bez formalnego wyodrębnienia w obrocie prawnym), nie będzie prowadzić działalności gospodarczej i nie będzie posiadać w Polsce zakładu w rozumieniu art. 5 ust. 1 UPO. Pracodawcą dla Polskich Pracowników będzie Wnioskodawca. Biuro nie będzie posiadało prawa samodzielnego zatrudniania Polskich Pracowników. Zleceniodawcą/zamawiającym dzieło dla Polskich Współpracowników będzie Wnioskodawca. Biuro nie będzie posiadało prawa samodzielnego angażowania Polskich Współpracowników. Umowy o pracę, umowy zlecenia oraz umowy o dzieło będzie podpisywać Wnioskodawca we własnym imieniu. Wynagrodzenia Polskich Pracowników oraz Polskich Współpracowników będą technicznie ponoszone przez Biuro w Polsce z rachunku bankowego Wnioskodawcy.   W myśl art. 44 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników: 1)    ze stosunku pracy z zagranicy, 2)    z emerytur i rent z zagranicy, 3)    z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4 i 6-9, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 1 – są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.   Z powołanego przepisu art. 44 ust. 1a pkt 1 i pkt 3 cytowanej ustawy, wynika obowiązek wpłacania zaliczek na podatek dochodowy przez podatników osiągających dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy i z tytułów dochodów określonych w art. 13 pkt 2, 4 i 6-9 tej ustawy. Jak wskazał Wnioskodawca we wniosku, umowy o pracę, umowy zlecenia oraz umowy o dzieło będzie podpisywać Wnioskodawca we własnym imieniu. Biuro utworzone przez Wnioskodawcę w Polsce nie będzie posiadało prawa samodzielnego zatrudniania Polskich Pracowników. Zleceniodawcą/zamawiającym dzieło dla Polskich Współpracowników będzie również Wnioskodawca. Wynagrodzenia Polskich Pracowników oraz Polskich Współpracowników będą technicznie ponoszone przez Biuro w Polsce z rachunku bankowego Wnioskodawcy.   Płatnikiem zaliczek na podatek od dochodów ze stosunku pracy jest podmiot określony w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako „zakład pracy”. W opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym Biuro Wnioskodawcy mieszczące się na terytorium Polski nie spełnia przymiotu zakładu pracy.   Zatem, uregulowania zawarte w treści art. 38 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, określające obowiązki płatnika nie znajdują zastosowania w stosunku do Wnioskodawcy. Dochody uzyskiwane przez pracowników zatrudnionych przez Wnioskodawcę – podmiot zagraniczny posiadający siedzibę w Niemczech, który nie posiada w Polsce zakładu, oddziału ani przedstawicielstwa, tj. dochody ze stosunku pracy oraz dochody z tytułu umowy zlecenia i umowy o dzieło są dochodami z zagranicy. Zatem, zastosowanie znajdzie zasada samodzielnego obliczania i wpłacania przez Polskich Pracowników i Współpracowników zaliczek na podatek dochodowy. Wnioskodawca jako zagraniczny pracodawca, który zatrudnia Polskich Pracowników do wykonywania pracy w swoim biurze w Polsce, nie jest zobowiązany do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych pracowników – nie pełni w Polsce funkcji płatnika zaliczek na podatek dochodowy od ww. dochodów z tytułu stosunku pracy. Wnioskodawca jako zagraniczny zleceniodawca, który zawiera umowy zlecenia z polskimi zleceniobiorcami i zobowiązuje ich do wykonywania określonego zlecenia w Polsce, nie jest uprawniony do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych zleceniobiorców – nie pełni w Polsce funkcji płatnika zaliczek na podatek dochodowy od ww. dochodów z tytułu umowy zlecenia. Wnioskodawca jako zagraniczny podmiot zamawiający dzieło, który zawiera umowy o dzieło z polskimi wykonawcami i zobowiązuje ich do wykonania dzieła w Polsce, nie jest uprawniony do obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych wykonawców – nie pełni w Polsce funkcji płatnika zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z tytułu ww. umów o dzieło. Ustawodawca dla takich przypadków ustanowił bowiem w art. 44 ust. 1a pkt 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek samodzielnego obliczania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy przez podatników. W związku z powyższym, osoby zatrudnione przez Wnioskodawcę (polscy rezydenci podatkowi) na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia, umowy o dzieło wykonujące pracę w Polsce mają obowiązek zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 i pkt 3 ww. ustawy wpłacać we własnym zakresie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia ze stosunku pracy oraz wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia i umowy o dzieło. Zatem, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwo i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.   W odniesieniu do powołanych przez Państwo we wniosku wyroków sądów administracyjnych wskazać należy, że stosownie do art. 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), orzeczenia sądów administracyjnych nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa.  Ponadto należy dodać, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest w rozpatrywanej kwestii jednolite. Powyższe potwierdza uzasadnienie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 266/08, według którego jeżeli mamy do czynienia z zagraniczną osobą prawną, która ma swój oddział w Polsce, to pracodawcą może być zarówno zagraniczna osoba prawna, jak i jej oddział w Polsce. Uznanie go za płatnika wymaga jednak wykazania, iż oddział taki ma przymiot zakładu pracy (pracodawcy). Interpretacja indywidualna wywoła skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji będzie pokrywał się będzie ze opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwo w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości Państwa stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.– Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma ją Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).