0114-KDIP1-1.4012.651.2021.2.KOM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa  (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 17 września 2021 r. (data wpływu  21 września 2021 r.) uzupełnionym pismem z 25 listopada 2021 r. (data wpływu 25  listopada 2021 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 4 listopada 2021 r. znak 0114-KDIP1-1.4012.651.2021.1.KOM o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Sprzedającej za podatnika podatku VAT z tytułu dostawy działek – jest prawidłowe. UZASADNIENIE 21 września 2021 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Sprzedającej za podatnika podatku VAT z tytułu dostawy działek.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:   Wnioskodawczyni posiada polską rezydencję podatkową i jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. W 1980 r.  Wnioskodawczyni oraz jej mąż z mocy prawa nabyli nieruchomość rolną położoną w […] („Nieruchomość”). Po śmierci męża, Wnioskodawczyni oraz jej córka odziedziczyły po 1/2 udziału w Nieruchomości, przypadającego mężowi. W związku z tym, Wnioskodawczyni stała się właścicielem 3/4 udziału w Nieruchomości. Jej córka natomiast, stała się właścicielem 1/4 udziału w Nieruchomości. Postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku zostało wydane przez Sąd Rejonowy w […] dnia 12 lutego 2007 r.   Dnia 17 marca 2008 r. Sąd Rejonowy w […] wydał postanowienie, którym stwierdził nabycie przez Wnioskodawczynię, z dniem 10 września 2007 r., przez zasiedzenie własności innej nieruchomości, również położonej w miejscowości […] („Nieruchomość 2”).   W związku z zainteresowaniem sąsiadów Wnioskodawczyni zakupem tylko części Nieruchomości i części Nieruchomości 2 oraz ich potrzebą posiadania wiedzy, czy na nabywanych działkach będą mieli prawo wybudować budynki mieszkalne jednorodzinne, Wnioskodawczyni i jej córka wystąpiły z wnioskami o uzyskanie decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokonały podziału Nieruchomości i Nieruchomości 2.   Do wydania decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokonania podziału Nieruchomości i Nieruchomości 2 doszło w 2019 r. Dla działek powstałych z dokonania podziału Nieruchomości i Nieruchomości 2 nie ma założonych ksiąg wieczystych ani urządzonego zbioru dokumentów. Działki te nie są obciążone żadnymi długami, jakimikolwiek prawami na rzecz osób trzecich, nie istnieją żadne ograniczenia w rozporządzeniu nimi i nie toczą się wobec nich żadne postępowania sądowe, administracyjne ani egzekucyjne.   Działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. Nie były również wykorzystywane w ramach jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni wskazuje, że tereny Nieruchomości i Nieruchomości 2 stanowią stary sad, który jest porośnięty drzewami i krzewami. Nie podejmowano żadnych czynności w celu wykarczowania terenów. Działki były wykorzystywane jedynie w celach prywatnych, rekreacyjnych, tj. spędzenie czasu z rodziną, grill itp.   Wnioskodawczyni ani jej córka nie czyniły żadnych innych przygotowań do sprzedaży działek ani nie czyniły nic, co zwiększyłoby ich atrakcyjność, w szczególności: nie oferowały sprzedanych działek w jakikolwiek sposób potencjalnym nabywcom,nie ogłaszały chęci sprzedaży działek ani w formie banerów/szyldów, ani w formie ogłoszenia czy to w gazetach czy na stronach internetowych, czy w żadnych innych mediach,nie korzystały z usług pośrednika sprzedaży nieruchomości,nie dokonywały uzbrojenia działek,nie postawiły ogrodzenia,nie udzielały nabywcom działek jakichkolwiek pełnomocnictw.   Jedna działka została sprzedana w sierpniu 2020 r. jednemu nabywcy, natomiast kolejne 4 działki wraz z drogami wewnętrznymi, w listopadzie 2020 r., innemu nabywcy (małżeństwu - również sąsiadom). Należy zaznaczyć, że tylko kilka ze sprzedanych działek stanowiło współwłasność Wnioskodawczyni i jej córki. Reszta działek stanowiła natomiast wyłączną własność Wnioskodawczyni.   Środki uzyskane ze sprzedanych nieruchomości zostały przeznaczone przez Wnioskodawczynię m.in. na zakup mieszkania dla jednego z wnuków.   Wnioskodawczyni nie wyklucza możliwości, że działki, które są w dalszym ciągu we współwłasności jej oraz jej córki, również zostaną sprzedane, prawdopodobnie również na rzecz sąsiadów, w tym rodziny Wnioskodawczyni, którzy są zainteresowani tymi działkami. Możliwe jest również, że przed ewentualnym dokonaniem sprzedaży, działki te zostaną raz jeszcze podzielone na mniejsze, jeśli taka będzie wola potencjalnych nabywców. Wnioskodawczyni nie zamierza jednak czynić jakichkolwiek innych przygotowań do sprzedaży tych działek ani niczego, co zwiększyłoby ich atrakcyjność. W szczególności, Wnioskodawczyni nie zamierza: oferować sprzedanych działek w jakikolwiek sposób potencjalnym nabywcom,ogłaszać chęci sprzedaży działek ani w formie banerów/szyldów, ani w formie ogłoszenia, czy to w gazetach czy na stronach internetowych, czy w żadnych innych mediach,korzystać z usług pośrednika sprzedaży nieruchomości,dokonywać uzbrojenia działek,stawiać ogrodzenia,wycinać drzew i krzewów, ani innych krzaków, które rosną na tych działkach.   Wnioskodawczyni nie zamierza również udzielać potencjalnym nabywcom działek jakichkolwiek pełnomocnictw. Wnioskodawczyni nie wyklucza jednak, że działki te, albo część z nich, zostanie darowana drugiemu wnukowi, aby mógł na tych działkach wybudować dom.   W odpowiedzi na wezwanie Organu Wnioskodawczyni wskazała, że:   a) od momentu otrzymania udziału w Nieruchomości i Nieruchomości 2 w drodze dziedziczenia i zasiedzenia do momentu ich podziału w 2019 r. wykorzystywała je jedynie w celach prywatnych, rekreacyjnych. Nieruchomość i Nieruchomość 2 nie były przedmiotem działalności gospodarczej, w tym w zakresie handlu nieruchomościami. b) w wyżej wymienionym przedziale czasowym Nieruchomość i Nieruchomość 2 nie były przedmiotem działalności rolniczej. Nieruchomość i Nieruchomość 2 jest porośnięta drzewami  i krzewami. Wnioskodawczyni nie podejmowała prób wykarczowania terenu Nieruchomości i Nieruchomości 2. c) Nieruchomość i Nieruchomość 2 nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. d) W tym miejscu, Wnioskodawczyni pragnie poprawić i doprecyzować wskazany we Wniosku o interpretację stan faktyczny, co do liczby sprzedanych działek. Wnioskodawczyni wyjaśnia, iż w 2019 r. Nieruchomość została podzielona na 7 działek (w tym jedna na drogę dojazdową), których współwłaścicielem była córka Wnioskodawczyni. Nieruchomość 2 natomiast została podzielona na 6 działek (w tym jedna na drogę dojazdową) - stanowiących własność tylko Wnioskodawczyni.   W 2020 r. dodatkowo z Nieruchomości została wydzielona jeszcze jedna działka (w sumie było ich zatem 8) oraz kolejna z Nieruchomości 2 (w sumie było ich zatem 7).   Do końca 2020 r. zostały sprzedane: 1) 6 z 8 działek Nieruchomości: 5 działek (w tym jedna z drogą dojazdową) - sprzedane jednej rodzinie, oraz 1 działka sprzedana innemu nabywcy, 2) 4 z 7 działek Nieruchomości 2: 3 działki (w tym jedna z drogą dojazdową) – sprzedaż nastąpiła na rzecz tej samej rodziny, która zakupiła 5 działek Nieruchomości, 1 działka został sprzedana innemu nabywcy, temu samemu który nabył również 1 działkę Nieruchomości.   W odniesieniu do pozostałych 5 działek (tj. pozostałych 2 działek Nieruchomości oraz 3 działek Nieruchomości 2) Wnioskodawczyni nie wyklucza możliwości ich sprzedaży sąsiadom, w tym rodzinie (z uwagi na wykazane zainteresowanie ich nabyciem) lub dokonana darowizny na rzecz wnuka. Jednak w tym zakresie nie planuje podejmować jakichkolwiek przygotowań do ich sprzedaży ani niczego, co zwiększyłoby ich atrakcyjność. Jeżeli dojdzie do sprzedaży sąsiadom,  w tym rodzinie, nie można wykluczyć, że działki zostaną jeszcze podzielone, aby dostosować ich ukształtowanie do potrzeb nabywcy.   e) w momencie nabycia Nieruchomości i Nieruchomości 2 w drodze dziedziczenia i zasiedzenia Wnioskodawczyni nie była i obecnie nie jest podatnikiem podatku VAT prowadzącą działalność gospodarczą opodatkowaną, zwolnioną lub niepodlegająca temu podatkowi. f) Wnioskodawczyni nie poszukiwała w jakikolwiek sposób potencjalnych nabywców Nieruchomości i Nieruchomości 2. Pomysł sprzedaży działek został zainicjowany przez nabywców, którzy są sąsiadami Wnioskodawczyni.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy dokonana przez Wnioskodawczynię w 2020 roku sprzedaż działek podlegała opodatkowaniu VAT, a Wnioskodawczyni działała w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT?   2. Czy ewentualna sprzedaż przez Wnioskodawczynię pozostałych działek w przyszłości, będzie podlegała opodatkowaniu VAT, a Wnioskodawczyni będzie działała w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT?   Stanowisko Wnioskodawcy:   1. Dokonana przez Wnioskodawczynię w 2020 roku sprzedaż działek nie podlegała opodatkowaniu VAT, a Wnioskodawczyni nie działała w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.   2. Ewentualna sprzedaż przez Wnioskodawczynię pozostałych działek w przyszłości, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Wnioskodawczyni nie będzie działała w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.   W ocenie Wnioskodawczyni, transakcji sprzedaży opisanych w niniejszym wniosku nie można przypisać charakteru profesjonalnego (zarówno w świetle przepisów ustawy o VAT, jak i art. 9 dyrektywy 2006/112/WE).   Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług będzie miało miejsce wówczas, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: a) o charakterze przedmiotowym - gdy wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu VAT w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, b) o charakterze podmiotowym - gdy czynność podlegająca opodatkowaniu VAT zostanie dokonana przez podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.   Nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jej sprzedaż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, stanowi odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju. Tym samym, sprzedaż gruntów niezabudowanych stanowi zasadniczo czynność podlegającą opodatkowaniu VAT.   Należy jednak zweryfikować, czy w analizowanej sytuacji wystąpią również przesłanki o charakterze podmiotowym.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami VAT są m. in. osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W rozumieniu przepisów ustawy o VAT (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT), działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Za prawidłowe należy uznać stwierdzenie Dyrektora Krajowej informacji Skarbowej („Dyrektor KIS”) zawarte w interpretacji indywidualnej z 19 września 2019 r., nr 0113-KDIPT1- 1.4012.416.2019.3.MH, zgodnie z którym: „Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT".   Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Właściwym zatem jest wykluczenie osób z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.   Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności polegającej na odpłatnym nabywaniu, a następnie zbywaniu nieruchomości, nie dokonuje sprzedaży nieruchomości w sposób regularny. Sprzedaż działek nastąpiła raz, w 2020 r. i - być może - inne działki również zostaną sprzedane. Jednakże, Wnioskodawczyni nie nabyła tych działek w celu ich odsprzedaży. Cześć działek nabyła przez zasiedzenie, a drugą część działek odziedziczyła do „majątku prywatnego”. Pojęcie „majątku prywatnego” wynika natomiast z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści wyroku TSUE z 4 października 1995 r., w sprawie C-291/92 Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych.   W niniejszej sprawie ani sprzedane działki, ani działki, które mogą zostać sprzedane w przyszłości, nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, nie stanowiły również przedmiotu najmu czy dzierżawy.   Z orzecznictwa TSUE wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładowo, w wyroku z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach  v. HE, TSUE stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ponadto, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą (vide wyrok TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).   Odnosząc powyższe na grunt opisanej w niniejszym wniosku sytuacji należy stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, iż Wnioskodawczyni wykonuje jedynie prawo własności, a sprzedaż, która miała miejsce nie stanowiła odpłatnej dostawy towarów w ramach działalności gospodarczej. Kwestia sprzedaży nieruchomości z majątku prywatnego budziła od dawna wiele wątpliwości.   W tym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny („NSA”) wydał już wiele orzeczeń, których tezy należy przywołać: „Nie można się zgodzić z Sądem pierwszej instancji, że całokształt działań podejmowanych przez skarżącego w stosunku do nieruchomości, które stanowiły jego własność, tj.: podział nieruchomości na 7 mniejszych działek, wydzielenie drogi wewnętrznej, utwardzenie tej drogi, wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, dowodzi, że skarżący działa jak osoba prowadząca działalność w zakresie handlu nieruchomościami, angażując własne środki pieniężne.” (wyrok NSA z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 578/17);„Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki przeznaczone pod zabudowę działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg ustalonych okoliczności.” (wyrok NSA z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt I FSK 1758/17);„Ponoszenie kosztów na usługi biura geodezyjno-projektowego, ogłoszeń, założenia ksiąg wieczystych, wskazują na działanie małżonków w warunkach ryzyka gospodarczego i angażowanie w związku z planowanymi transakcjami sprzedaży znacznych środków finansowych, w ocenie sądu podobnych do tych wykorzystywanych przez handlowców, a nie osoby wykonujące tylko prawo własności.” (wyrok NSA z a 8 maja 2019 r., sygn. akt I FSK 988/17).   Zatem, przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową, czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich (vide Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 10 września 2019 r., 0112-KDIL1-3.4012.365.2019.2.AP). W wyroku z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt I FSK 1758/17, NSA stwierdził z kolei, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki przeznaczone pod zabudowę działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg ustalonych okoliczności.   Kwestia sprzedaży nieruchomości z majątku prywatnego budziła od dawna wiele wątpliwości. W tym zakresie, wydano już wiele orzeczeń. Przykładowo, z wyroku NSA z 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 1476/17 wynika, że „Podział działki na 5 mniejszych działek i wydzielenie drogi oraz wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie dowodzi, że Skarżąca działała jak osoba prowadząca działalność w zakresie handlu nieruchomościami angażując przy tym własne środki pieniężne.”   Przytoczone wyżej cytaty z orzecznictwa NSA wskazują zatem na ugruntowaną już linię orzeczniczą w zakresie opodatkowania VAT sprzedaży nieruchomości należącej do „majątku prywatnego".   Podobnie wypowiedział się również Dyrektor KIS w jednej z najnowszych wydanych w podobnym stanie faktycznym interpretacji indywidualnej z 8 lutego 2021 r., nr 0114-KDIP4- 3.4012.652.2020.SW, w której stwierdził, że: „Wnioskodawczyni nie udzielała i nie planuje udzielać pełnomocnictw potencjalnym nabywcom, nie uzbrajała i nie uzbraja terenu, nie prowadzi i nie prowadziła działań marketingowych, nie korzysta i nie korzystała z biur pośrednictwa nieruchomości, nabywcy nie mają/nie mieli możliwości użytkowania nieruchomości ani nieruchomości te nie były przedmiotem dzierżawy, nie jest także planowane udostępnianie przyszłym nabywcom do użytkowania nieruchomości ani ich dzierżawienie. Podjęte przez Wnioskodawczynię działania, tj. wydzielenie działek z nieruchomości, podpisanie umowy przedwstępnej nie powoduje, że powyższe czynności będą stanowić ciąg zdarzeń przesądzających o uznaniu dokonanej i planowanej sprzedaży wydzielonych działek za prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem należy stwierdzić, że dokonane i planowane zbycie przez Wnioskodawczynię działek powstałych z podziału nie było/nie będzie dokonane w ramach działalności gospodarczej, lecz w ramach rozporządzania własnym majątkiem. Należy je uznać za działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.   Reasumując w przedmiotowej sprawie, Wnioskodawczyni podejmując ww. czynności, nie zaangażowała środków podobnych do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa we wskazanym orzeczeniu w sprawach C-180/10 i C-181/10, tj. nie wykazała aktywności w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalnej do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Wobec powyższego, Wnioskodawczyni dokonując sprzedaży przedmiotowych nieruchomości, korzystała i będzie korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania majątkiem prywatnym, jest to bowiem typowe rozporządzanie prawem własności. Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy dokonana i planowana sprzedaż przez Wnioskodawczynię przedmiotowych nieruchomości nie stanowi opodatkowanej podatkiem od towarów i usług odpłatnej dostawy towarów oraz nie wypełnia definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a Wnioskodawczyni w związku z jej sprzedażą nie działała/nie będzie działała jako podatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy."   Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy jednoznacznie stwierdzić, iż fakt, że Wnioskodawczyni jedynie: dokonała podziału nieruchomości zgodnie z życzeniem nabywców,wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, - nie może stanowić o tym, iż działała ona w sposób ciągły i zorganizowany oraz w charakterze podatnika VAT, zatem transakcja sprzedaży dokonana w 2020 r. nie stanowiła czynności opodatkowanej VAT.   Ponadto, przeciwko profesjonalnemu oraz ciągłemu i zorganizowanemu charakterowi działalności przemawiają następujące okoliczności: a) Wnioskodawczyni nabyła cześć Nieruchomości w okolicznościach niezależnych od niej, tj. przez dziedziczenie, wiele lat temu. Zatem nie nabyła części Nieruchomości w celu jej sprzedaży, tym bardziej, że Nieruchomość pozostawała w majątku rodzinnym od wielu lat, b) Wnioskodawczyni nabyła Nieruchomość 2 również w okolicznościach niezależnych od niej,  tj. przez zasiedzenie. Zatem nie nabyła Nieruchomość 2 w celu jej sprzedaży, c) Wnioskodawczyni nie oferowała sprzedanych działek w jakikolwiek profesjonalny sposób, d) Wnioskodawczyni nie ogłaszała chęci sprzedaży działek ani w formie banerów/szyldów, ani w formie ogłoszenia czy to w gazetach czy na stronach internetowych, czy w żadnych innych mediach, e) Wnioskodawczyni nie korzystała z usług pośrednika sprzedaży nieruchomości, f) Wnioskodawczyni nie poszukiwała nabywców, gdyż to potencjalni nabywcy-sąsiedzi zgłosili się z chęcią nabycia działek od Wnioskodawczyni, g) Wnioskodawczyni nie prowadzi i nie prowadziła działalności gospodarczej i tym bardziej nie prowadziła żadnej działalności ani na Nieruchomości, ani na Nieruchomości 2 – Nieruchomość  i Nieruchomość 2 były wykorzystywane wyłącznie do celów prywatnych Wnioskodawczyni, h) Wnioskodawczyni nie dokonywała uzbrojenia działek, nie doprowadzała podłączenia do energii elektrycznej, kanalizacji, wody, itp. i) Wnioskodawczyni nie postawiła ogrodzenia, nie wycinała drzew, krzaków i innej roślinności, j) Wnioskodawczyni nie udzielała nabywcom działek jakichkolwiek pełnomocnictw, k) Wnioskodawczyni nie posiada wiedzy i doświadczenia w prowadzeniu działalności polegającej na obrocie nieruchomościami, l) Wnioskodawczyni zadysponowała jedynie Nieruchomością, która od wielu lat stanowiła majątek rodzinny, oraz swoim własnym majątkiem (Nieruchomość 2) i nie zamierza prowadzić działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.   Jednocześnie należy stwierdzić, że również ewentualne dokonanie kolejnego podziału, także nie będzie świadczyło, iż w przyszłości Wnioskodawczyni będzie działała w charakterze podatnika VAT przy sprzedaży pozostałych działek. Sprzedaż nastąpi bowiem w takich samych okolicznościach, jak ta w 2020 r.   Podsumowując, Wnioskodawczyni nie działała jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT przy dokonywaniu transakcji sprzedaży w 2020 r., ani nie będzie występowała w charakterze podatnika VAT przy ewentualnej, kolejnej transakcji sprzedaży. Tym samym ani transakcje zawarte w 2020 r. nie podlegały opodatkowaniu VAT, ani ewentualne przyszłe transakcje sprzedaży, również nie będą podlegały opodatkowaniu VAT.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.   Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.), państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: określone udziały w nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.   Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.). Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.   W świetle art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Zatem, w zakresie pojęcia towarów (gruntów) mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy wspólnej. W konsekwencji, towarem jest udział w prawie własności nieruchomości.   Należy więc stwierdzić, że właściciel udziału jest równocześnie właścicielem części ułamkowej wspólnego prawa (prawa własności). W przypadku zbycia udziału w nieruchomości, dotychczasowy współwłaściciel przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania tą nieruchomością jak właściciel, w zakresie, w jakim uprawniała go do tego wysokość jego udziału.   Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału we współwłasności nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.   Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.   W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.   Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.   Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.   Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.   W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.   Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem natomiast takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.   Zatem w kwestii opodatkowania VAT sprzedaży działki istotne jest, czy sprzedający w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania zbywcy nieruchomości za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.   Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112 (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.   Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.   W tym miejscu należy przywołać orzeczenie z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE wskazał, że: „(…) czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (zob. wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, Rec. s. I-3013, pkt 32). Należy dodać, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37). Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności”.   Zatem przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.   Należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.   W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.   W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.   Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Po śmierci męża, postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku z 12 lutego 2007 r. Wnioskodawczyni oraz jej córka stały się właścicielami odpowiednio 3/4 udziału w Nieruchomości oraz 1/4 udziału w Nieruchomości. Dodatkowo 17 marca 2008 r. Wnioskodawczyni na wyłączną własność  nabyła przez zasiedzenie Nieruchomość 2. W związku z zainteresowaniem sąsiadów zakupem tylko części Nieruchomości i części Nieruchomości 2 oraz potrzebą posiadania przez nich wiedzy, czy na nabywanych działkach będą mieli prawo wybudować budynki mieszkalne jednorodzinne, Wnioskodawczyni i jej córka wystąpiły z wnioskami o uzyskanie decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokonały podziału Nieruchomości i Nieruchomości 2. Tereny Nieruchomości i Nieruchomości 2 stanowią stary sad, który jest porośnięty drzewami i krzewami, ale nie podejmowano żadnych czynności w celu wykarczowania terenów. Od momentu otrzymania udziału w Nieruchomości i Nieruchomości 2 w drodze dziedziczenia i zasiedzenia do momentu ich podziału w 2019 r. były one wykorzystywane jedynie w celach prywatnych, rekreacyjnych, tj. spędzenie czasu z rodziną, grill itp. W momencie nabycia Nieruchomości i Nieruchomości 2 w drodze dziedziczenia i zasiedzenia Wnioskodawczyni nie była i obecnie nie jest podatnikiem podatku VAT prowadzącą działalność gospodarczą opodatkowaną, zwolnioną lub niepodlegająca temu podatkowi. Nieruchomość i Nieruchomość 2 nie były przedmiotem działalności gospodarczej, w tym w zakresie handlu nieruchomościami, nie były również przedmiotem działalności rolniczej. Nieruchomość i Nieruchomość 2 nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. Do wydania decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokonania podziału Nieruchomości i Nieruchomości 2 doszło w 2019 r. Nieruchomość została podzielona na 7 działek (w tym jedna na drogę dojazdową), których współwłaścicielem była córka Wnioskodawczyni. Nieruchomość 2 natomiast została podzielona na 6 działek (w tym jedna na drogę dojazdową) - stanowiących własność tylko Wnioskodawczyni. W 2020 r. dodatkowo z Nieruchomości została wydzielona jeszcze jedna działka (w sumie było ich zatem 8) oraz kolejna z Nieruchomości 2 (w sumie było ich zatem 7). Dla działek powstałych z dokonania podziału Nieruchomości i Nieruchomości 2 nie ma założonych ksiąg wieczystych ani urządzonego zbioru dokumentów. Działki te nie są obciążone żadnymi długami, jakimikolwiek prawami na rzecz osób trzecich, nie istnieją żadne ograniczenia w rozporządzeniu nimi i nie toczą się wobec nich żadne postępowania sądowe, administracyjne ani egzekucyjne. Działki po podziale nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. Nie były również wykorzystywane w ramach jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Do końca 2020 r. zostały sprzedane: 1) 6 z 8 działek Nieruchomości: 5 działek (w tym jedna z drogą dojazdową) - sprzedane jednej rodzinie, oraz 1 działka sprzedana innemu nabywcy, 2) 4 z 7 działek Nieruchomości 2: 3 działki (w tym jedna z drogą dojazdową) – sprzedaż nastąpiła na rzecz tej samej rodziny, która zakupiła 5 działek Nieruchomości, 1 działka został sprzedana innemu nabywcy, temu samemu, który nabył również 1 działkę Nieruchomości. Środki uzyskane ze sprzedanych działek zostały przeznaczone przez Wnioskodawczynię m.in. na zakup mieszkania dla jednego z wnuków. Wnioskodawczyni nie poszukiwała w jakikolwiek sposób potencjalnych nabywców Nieruchomości i Nieruchomości 2. Pomysł sprzedaży działek został zainicjowany przez nabywców, którzy są sąsiadami Wnioskodawczyni. W odniesieniu do pozostałych 5 działek (tj. pozostałych 2 działek Nieruchomości oraz 3 działek Nieruchomości 2) Wnioskodawczyni nie wyklucza możliwości ich sprzedaży sąsiadom, w tym rodzinie (z uwagi na wykazane zainteresowanie ich nabyciem) lub dokonania darowizny na rzecz wnuka. Jednak w tym zakresie nie planuje podejmować jakichkolwiek przygotowań do ich sprzedaży ani niczego, co zwiększyłoby ich atrakcyjność. Jeżeli dojdzie do sprzedaży sąsiadom, w tym rodzinie, nie można wykluczyć, że działki zostaną jeszcze podzielone, aby dostosować ich ukształtowanie do potrzeb nabywcy.   Wątpliwości Wnioskodawczyni w przedmiotowej sprawie dotyczą kwestii, czy dokonane i planowane transakcje sprzedaży działek podlegały oraz będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawczyni należy dokonać analizy, czy w okolicznościach opisanych we wniosku jest Ona podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.   Odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich była i będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.   Z przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że w niniejszej sprawie nie wystąpił i nie wystąpi taki ciąg zdarzeń, który wskazuje na aktywność Wnioskodawczyni w zakresie obrotu nieruchomościami, wykraczającą poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.   Jak wynika z wniosku ani w stosunku do działek, które Wnioskodawczyni już sprzedała ani do tych, które jeszcze zamierza sprzedać - Wnioskodawczyni nie czyniły żadnych przygotowań do ich sprzedaży ani nie czyniły nic, co zwiększyłoby ich atrakcyjność, w szczególności: nie oferowała i nie będzie oferowała  działek w jakikolwiek sposób potencjalnym nabywcom, nie ogłaszała i nie będzie ogłaszała chęci sprzedaży działek ani w formie banerów/szyldów, ani w formie ogłoszenia czy to w gazetach czy na stronach internetowych, czy w żadnych innych mediach, nie korzystała i nie będzie korzystała z usług pośrednika sprzedaży nieruchomości, nie poszukiwała/ nie będzie poszukiwać nabywców, gdyż to potencjalni nabywcy-sąsiedzi zgłosili się z chęcią nabycia działek od Wnioskodawczyni, nie dokonywała i nie planuje dokonać uzbrojenia działek, ogrodzenia działek, wycinki drzew i krzewów, ani innych krzaków, które rosły/ rosną na tych działkach, nie udzielała ani nie planuje udzielać nabywcom działek jakichkolwiek pełnomocnictw, działki nie były, nie są i nie będą przedmiotem dzierżawy, użytkowania, najmu przez osoby trzecie, działki nie były i nie będą wykorzystywane w żadnej działalności gospodarczej, w tym rolniczej lub w zakresie obrotu nieruchomościami.   Podjęte przez Wnioskodawczynię działania, tj. dokonanie podziału nieruchomości zgodnie z życzeniem nabywców oraz wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie powoduje, że powyższe czynności stanowiły bądź mogłyby stanowić ciąg zdarzeń przesądzających o uznaniu już dokonanej i planowanej sprzedaży wydzielonych działek za prowadzenie działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni podejmując ww. czynności, nie zaangażowała środków podobnych do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa we wskazanym orzeczeniu w sprawach C-180/10 i C-181/10, tj. nie wykazała aktywności w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalnej do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.   W przedmiotowej sprawie zatem, sprzedaż działek powstałych z podziału Nieruchomości i Nieruchomości 2  już dokonana, jak i dopiero planowana, nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawczyni w przedmiocie zbycia tych nieruchomości, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Brak jest tu przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży działek Wnioskodawczyni wystąpiła bądź wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Wnioskodawczyni skorzystała i będzie korzystała w przyszłości z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Tym samym sprzedaż działek już dokonana, jak i dopiero planowana nie będzie działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy i w zakresie takiej sprzedaży Wnioskodawczyni nie jest i nie będzie podatnikiem VAT zobowiązanym do opodatkowanie tej transakcji podatkiem VAT.   Tym samym, oceniając stanowisko Wnioskodawczyni całościowo, należało uznać je za prawidłowe.   Ponadto należy wskazać, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja nie wywiera skutków prawnych dla córki Wnioskodawczyni, będącej współwłaścicielką Nieruchomości.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidualnej.   Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy  z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się  w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.