0114-KDIP3-2.4011.482.2018.2.LZ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku (data wpływu 10 września 2018 r.) uzupełniony pismem z dnia 18 października 2018 r. (data nadania 19 października 2018 r., data wpływu 22 października 2018 r.) na wezwanie Nr 0114-KDIP3 -2.4011.482.2018.1.LZ z dnia 10 października 2018 r. (data nadania 10 października 2018 r., data doręczenia 15 października 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 10 września 2018 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Z uwagi na braki formalne, pismem Nr 0114-KDIP3-2.4011.482.2018.1.LZ z dnia 10 października 2018 r. (data nadania 10 października 2018 r., data doręczenia 15 października 2018 r.) tutejszy organ wezwał Wnioskodawcę o uzupełnienie wniosku. Pismem z dnia 18 października 2018 r. (data nadania 19 października 2018 r., data wpływu 22 października 2018 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek w terminie. We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny. Matka Wnioskodawcy zmarła w dniu 24 sierpnia 2004 r. Po jej Śmierci aż do chwili śmierci ojca Wnioskodawcy nie zostały przeprowadzone żadne czynności spadkowe. Ojciec Wnioskodawcy zmarł w dniu 2 stycznia 2011 r. pozostawiając własnoręcznie sporządzony testament z dnia 6 marca 2005 r. W dniu 23 kwietnia 2012 r. zostało wydane postanowienie Sądu Rejonowego potwierdzające nabycie spadku po zmarłej matce Wnioskodawcy na mocy ustawy przez: Ojca Wnioskodawcy, Wnioskodawcę oraz jego brata i siostrę wszyscy po 1/4 udziału. Postanowienie potwierdzało nabycie spadku po zmarłym ojcu Wnioskodawcy na mocy testamentu przez dzieci, tj. Wnioskodawcę w udziale 23/25, brata Wnioskodawcy w udziale 1/25 i siostrę Wnioskodawcy w udziale 1/25. W skład całości masy spadkowej po zmarłych rodzicach Wnioskodawcy weszły: Nieruchomość, stanowiąca działkę oznaczoną nr ewidencyjnym 810 o obszarze 0,0625 ha. Nieruchomość stanowiąca lokal mieszkalny usytuowany na IV kondygnacji w budynku, składający się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju o powierzchni 45,03 m2 wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu. W dniu 10 maja 2013 r. Wnioskodawca posiadając 84/120 udziału w spadku, siostra Wnioskodawcy posiadająca 18/120 udziału oraz brat Wnioskodawcy posiadający 18/120 udziału w spadku, którego wartość została oszacowana i poświadczona zgodnie na 375.000 zł, zawarli w formie aktu notarialnego umowę o dział spadku. Treść wspomnianego Aktu powoduje, że Wnioskodawca posiadający od dnia śmierci ojca, tj. 2 stycznia 2011 r. 84/120 udziału w całości spadku o oszacowanej, potwierdzonej przez wszystkich spadkobierców wartości 375.000 zł, w skład, którego wchodzi nieruchomość gruntowa 40.000 zł oraz nieruchomość stanowiąca lokal mieszkalny 335.000 zł, po uiszczeniu z tego tytułu na rzecz brata kwoty 87.225,93 zł oraz na rzecz siostry kwoty 68.725.93 zł pozostał właścicielem nieruchomości: lokalu mieszkalnego oraz współwłaścicielem w udziale 1/2 z siostrą nieruchomości gruntowej. Wpłaty z tytułu działu spadku na rzecz siostry i brata Wnioskodawca dokonał wyłącznie ze środków własnych. W dniu 25 stycznia 2018 r., za kwotę 45.000 zł, na podstawie umowy sprzedaży Wnioskodawca zbył 1/2 udziału w nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę o obszarze 0,0625 ha. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy (sprzedaż) odpłatne zbycie 1/2 udziału w nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę o powierzchni 0,0625 ha, w dniu 25 stycznia 2018 r. powoduje konieczność zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu? Zdaniem Wnioskodawcy, z racji upływu okresu 5 lat od momentu nabycia udziału w spadku do jego odpłatnego zbycia, sprzedaż ta nie powoduje konieczności uiszczenia podatku. Stan faktyczny na dzień śmierci ostatniego spadkodawcy – ojca Wnioskodawcy w dniu 2 stycznia 2011 r. wskazywał na udział Wnioskodawcy wysokość 84/120 w całości spadku (nieruchomość gruntowa 40.000 zł, lokal mieszkalny 335.000 zł) po dziale spadku, który nastąpił 10 maja 2013 r. Wnioskodawca stał się właścicielem lokalu mieszkalnego i współwłaścicielem 1/2 udziału nieruchomości gruntowej. Wnioskodawca zaznacza, że stało się to po wypłacie z Jego własnych środków siostrze kwoty 68.725,93 zł oraz bratu kwoty 87.225,93 zł, co zostało odnotowane w akcie notarialnym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji Podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz wymienionych praw majątkowych przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw majątkowych następuje po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości i praw majątkowych w ogóle nie podlega opodatkowaniu. Zatem dla określenia skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych istotne jest ustalenie daty ich nabycia. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że matka Wnioskodawcy zmarła w dniu 24 sierpnia 2004 r. Ojciec Wnioskodawcy zmarł w dniu 2 stycznia 2011 r. pozostawiając własnoręcznie sporządzony testament. W dniu 23 kwietnia 2012 r. zostało wydane postanowienie Sądu potwierdzające nabycie spadku po zmarłej matce Wnioskodawcy na mocy ustawy przez: Wnioskodawcę, Ojca Wnioskodawcy, Jego, brata oraz siostrę wszyscy po 1/4 udziału. Postanowienie potwierdzało również nabycie spadku po zmarłym ojcu Wnioskodawcy na mocy testamentu przez dzieci, tj. Wnioskodawcę w udziale 23/25, brata Wnioskodawcy w udziale 1/25 i siostrę Wnioskodawcy w udziale 1/25. W skład całości masy spadkowej po zmarłych rodzicach Wnioskodawcy weszły: Nieruchomość położona, stanowiąca działkę oznaczoną nr ewidencyjnym 810 o obszarze 0,0625 ha. Nieruchomość stanowiąca lokal mieszkalny usytuowany na IV kondygnacji w budynku położonym. Składający się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju o powierzchni 45,03 m2 wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu. W dniu 10 maja 2013 r. spadkobiercy zawarli umowę o dział spadku postanawiając, że Wnioskodawca po uiszczeniu kwoty z tytułu działu spadku na rzecz brata 87.225,93 złotych oraz na rzecz siostry 68.725,93 złotych pozostanie właścicielem lokalu mieszkalnego, oraz właścicielem 1/2 udziału w nieruchomości gruntowej. W dniu 25 stycznia 2018 r. na podstawie umowy sprzedaży Wnioskodawca zbył 1/2 udziału w nieruchomości gruntowej za kwotę 45.000 złotych. Zgodnie z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025, z późn. zm.), spadek stanowią prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, które z chwilą jego śmierci przechodzą na jedną lub kilka osób, stosownie do przepisów kodeksu. Stosownie do art. 924 i art. 925 Kodeksu cywilnego, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego, prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku, czy też akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza, potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia. Z instytucją działu spadku mamy do czynienia w sytuacji, w której spadek przypada kilku spadkobiercom. Wskutek działu spadku poszczególni spadkobiercy stają się podmiotami wyłącznie uprawnionymi względem przyznanych im praw majątkowych, stanowiących do chwili działu przedmiot wspólności. Na skutek działu spadku następuje konkretyzacja składników masy spadkowej przypadających poszczególnym spadkobiercom. Zgodnie z art. 1035 ustawy Kodeks cywilny, jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Do momentu zniesienia tej współwłasności lub dokonania działu spadku, spadkobiercy są współwłaścicielami rzeczy praw wchodzących w skład spadku. Stosownie do art. 1037 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, dział spadku może nastąpić bądź na mocy umowy między wszystkimi spadkobiercami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek ze spadkobierców. Jeżeli do spadku należy nieruchomość, umowa o dział powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. W wyniku działu spadku prawa majątkowe objęte spadkiem przyznane poszczególnym spadkobiercom przechodzą na nich, ustaje więc wspólność majątku spadkowego. Umowa o dział spadku lub prawomocne orzeczenie sądowe o dziale spadku stanowią tytuł własności rzeczy, które w dziale przypadły poszczególnym spadkobiercom. Na skutek działu spadku następuje konkretyzacja składników masy spadkowej przypadających poszczególnym spadkobiercom. Z chwilą działu spadku jedni spadkobiercy tracą własność udziałów nabytych przez siebie w spadku, a własność tę dopiero z tą chwilą nabywają inni spadkobiercy. Nie ma zatem prawnych podstaw do twierdzenia, że całą rzecz lub prawo nabywa spadkobierca w chwili śmierci spadkodawcy, skoro w tej dacie jest jedynie jednym ze współwłaścicieli rzeczy lub prawa. Taki spadkobierca nie jest w dacie śmierci spadkodawcy właścicielem całej rzeczy lub prawa, lecz jedynie właścicielem udziału w niej. Pozostałe udziały może nabyć – ale dopiero w wyniku dokonania innych czynności prawnych – od pozostałych spadkobierców. Jeżeli zatem w drodze działu spadku spadkobierca nabywa udział ponad wartość, którą uprzednio nabył w spadku, to nabycie w drodze działu spadku, w części przekraczającej wartość udziału nabytego w spadku, należy traktować jako nabycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na potwierdzenie powyższego stanowiska przykładowo przywołać można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 1966/11, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 22 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 433/10, w którym Sąd stwierdził, że (…) momentem nabycia nieruchomości, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w części obejmującej udział spadkowy będzie moment nabycia spadku, w pozostałym zaś zakresie – moment działu spadku. Biorąc pod uwagę przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku dokonanego działu spadku (zniesienia współwłasności), jeśli: podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy mieści się w ramach posiadanego dotychczas udziału. Za datę nabycia nieruchomości (udziału w nieruchomości), która przypadła danej osobie w wyniku działu spadku, należy przyjąć datę jej pierwotnego nabycia, ale tylko wówczas, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości w wyniku działu spadku mieściła się w udziale, jaki przysługiwał tej osobie w spadku oraz dział spadku został dokonany bez spłat i dopłat. Jeżeli natomiast dokonany dział spadku odbył się w sposób, który był nieekwiwalentny i towarzyszyły mu spłaty lub dopłaty lub gdy wartość otrzymanych przez jednego ze spadkobierców nieruchomości lub praw przekracza jego udział przypadający mu w masie spadkowej, to wówczas za datę nabycia tego udziału w nieruchomości lub prawie, który przekracza udział w masie spadkowej, należy przyjąć dzień, w którym dokonano działu spadku. Wszelkie przypadki, gdy udział danej osoby ulega powiększeniu, traktowane być muszą w kategorii nabycia, gdyż w ten sposób ulega powiększeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (prawem) jak też stan jej majątku osobistego. W tej części, w której przyznana na wyłączną własność lub współwłasność nieruchomość lub prawo przekracza wartość udziału w masie spadkowej, podatnik niewątpliwie nabywa prawo własności w rozumieniu analizowanego przepisu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1pkt 8 ww. ustawy należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika. Co więcej, w sytuacji, gdy z nabyciem takim związane jest jakiekolwiek świadczenie wzajemne na rzecz strony zbywającej – w tym jak w niniejszej sprawie spłata przez Wnioskodawcę na rzecz pozostałych spadkobierców – nabycie takie nabiera charakteru odpłatnego. Odpłatnością jest bowiem każde świadczenie ze strony nabywcy powodujące zwiększenie aktywów zbywającego lub powodujące zmniejszenie jego pasywów (zobowiązań). W takim przypadku jak analizowany odpłatnością będzie więc wartość spłaty, do uiszczenia której na rzecz zbywcy zobowiązany jest nabywca. Jak wynika z treści wniosku, w wyniku działu spadku Wnioskodawca stał się wyłącznym właścicielem lokalu mieszkalnego oraz współwłaścicielem w udziale 1/2 nieruchomości gruntowej. Dział spadku odbył się ze spłatą na rzecz brata i siostry Wnioskodawcy. Uznać więc należy, że skutkował on nabyciem przez Wnioskodawcę udziałów w nieruchomościach ponad dotychczas posiadany udział. Z uwagi na fakt, że nabycie udziałów w przedmiotowych nieruchomościach nastąpiło odpowiednio w 2004 r., w 2011 r., oraz w 2013 r. pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć oddzielnie w stosunku do każdego z nabytych udziałów. W związku z powyższym za datę nabycia części nieruchomości przypadających Wnioskodawcy w drodze spadku po zmarłej matce należy uznać 2004 r., a po zmarłym ojcu 2011 r. Natomiast, z uwagi na fakt, że w drodze działu spadku Wnioskodawca nabył część nieruchomości ponad udział, który pierwotnie przysługiwał mu w spadku, to za datę nabycia tych części nieruchomości, które przekroczyły dotychczasowy udział nabyty w drodze spadku należy uznać 2013 r. W konsekwencji uznać należy, że sprzedaż przez Wnioskodawcę udziału w nieruchomości gruntowej, w części nabytej w 2004 r. w drodze spadku po zmarłej matce oraz w 2011 r. w drodze spadku po zmarłym ojcu nie podlega w ogóle opodatkowaniu z uwagi na fakt, że od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie udziału przez Wnioskodawcę upłynął pięcioletni okres czasu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym sprzedaż tego udziału nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Natomiast sprzedaż udziału nabytego w 2013 r. na skutek działu spadku będzie stanowiło źródło przychodu podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy – podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej – art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 22 ust. 6c – koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie jej posiadania. Wysokość ww. nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ww. ustawy). Stosownie do art. 30e ust. 4 ww. ustawy, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać: dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Należny podatek wynikający z tego zeznania jest płatny w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym (art. 45 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 1a ww. ustawy). Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł – stosownie do art. 30e ust. 5 ww. ustawy. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że odpłatne zbycie 1/2 udziału w nieruchomości gruntowej, w części nabytej w 2004 r. w spadku po matce Wnioskodawcy oraz w 2011 r. w spadku po ojcu Wnioskodawcy nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z upływem okresu pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie, a tym samym nie rodzi obowiązku zapłaty podatku dochodowego. Opodatkowaniu podlega natomiast dochód ze sprzedaży udziału w nieruchomości nabytego w 2013 r. w wyniku odpłatnego działu spadku. Opodatkowanie nastąpi na podstawie art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe. Ponadto, w odniesieniu do kwot podanych we wniosku, tut. Organ informuje, że ewentualne przeliczenia, jakich należałoby dokonać nie należą do kompetencji tut. Organu. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego rozliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy. W związku z powyższym tut. Organ nie może odnieść się do kwot wskazanych przez Wnioskodawcę. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) będzie różnić się od stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 24, 00-013 Warszawa, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.