0114-KDIP4-2.4012.616.2021.1.AS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNANa podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 11 sierpnia 2021 r. (data wpływu 20 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym pismem z 19 października 2021 r. (data wpływu 19 października 2021 r.) w odpowiedzi na wezwanie z 12 października 2021 r. (doręczone 12 października 2021 r.) oraz pismem z 28 października 2021 r. (data wpływu 29 października 2021 r.) w odpowiedzi na wezwanie z 22 października 2021 r. (doręczone 22 października 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że Gmina nie działa jak podatnik VAT w przypadku poboru opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania na podstawie uchwały – jest prawidłowe. UZASADNIENIE 20 sierpnia 2021 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że Gmina nie działa jak podatnik VAT w przypadku poboru opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania na podstawie uchwały.   Wniosek uzupełniono pismem z 19 października 2021 r. (data wpływu 19 października 2021 r.) w odpowiedzi na wezwanie z 12 października 2021 r. (doręczone 12 października 2021 r.) oraz pismem z 28 października 2021 r. (data wpływu 29 października 2021 r.) w odpowiedzi na wezwanie z 22 października 2021 r. (doręczone 22 października 2021 r.).   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:   Miasto i Gmina A. (dalej jako „Wnioskodawca” lub „Gmina” jest czynnym podatnikiem podatku VAT, który wykonuje zarówno działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej jako „ustawa o VAT”), jak i działalność inną niż gospodarcza, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Rada Miejska w A. przyjęła 14 lipca 2020 r. uchwałę w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania niestrzeżonego i wysokości opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego oraz określenia wysokości i sposobu pobierania opłat dodatkowych. W uchwale określono trzy sektory płatnego parkowania oraz sposób oznakowania ww. sektorów. W uchwale ustalono także wysokość opłat za postój pojazdów samochodowych. Zgodnie z treścią par. 3 ust. 1 uchwały opłaty pobiera się za postój pojazdów samochodowych w wyznaczonych miejscach na drogach publicznych w granicach SPP, w dni robocze od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.00 do 17.00. Zgodnie z treścią uchwały w strefach płatnego parkowania stosuje się następujące opłaty za parkowanie: -        jednorazowe – uiszczane niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu poprzez wykupienie biletu parkingowego w automacie parkingowym; -        abonamentowe – uiszczane poprzez wykupienie karty abonamentowej; -        opłaty dodatkowe – za nieuiszczenie opłaty za postój lub przekroczenie czasu postoju; -        opłaty za duplikat – za wydanie duplikatu karty abonamentowej.   W żadnym przypadku Gmina nie zawiera z podmiotami trzecimi umów dotyczących postoju w strefie płatnego parkowania. Wnioskodawca pobiera ww. opłaty we własnym imieniu i na swoją rzecz, pobór opłat nie jest zlecany podmiotowi trzeciemu.   W uzupełnieniu wniosku, w odpowiedzi na pytanie, czy strefa płatnego parkowania znajduje się w pasie drogowym dróg publicznych Wnioskodawca wskazał: W przypadku parkingu przy ul. … miejsca parkingowe znajdują się w pasie drogowym drogi publicznej. W przypadku parkingu przy … miejsca parkingowe znajdują się w strefie pomiędzy dwoma drogami publicznymi tj. ul. …, która jest drogą gminną i ul. …, która jest droga powiatową. Pomiędzy ww. drogami znajduje się jezdnia asfaltowa przy której zlokalizowane są miejsca parkingowe. W przypadku parkingu przy ulicy … sytuacja jest nieco bardziej skomplikowana. Ulica … jest drogą publiczną na podstawie Uchwały Rady Narodowej Miasta i Gminy w A. z dnia 25 kwietnia 1986 r. Uchwała ta nie zawiera załącznika graficznego na podstawie, którego możliwe byłoby jednoznaczne wskazanie granicy pasa drogowego, niemniej jednak miejsca parkingowe położone są w dużej części bezpośrednio przy ulicy …. Warto również nadmienić, że opłata jednorazowa uiszczona w parkomacie pozwala na zaparkowanie samochodu na dowolnym miejscu parkingowym w dowolnie wybranej strefie. Ponadto opłaty abonamentowe dają potencjalną możliwość skorzystania z dowolnego miejsca parkingowego w strefie płatnego parkowania.   W odpowiedzi na pytania: „Czy wysokość opłat za wydanie duplikatu karty abonamentowej wynika z przepisów prawa? (Jeśli tak proszę wskazać konkretne przepisy) Czy mają Państwo swobodę w ustalaniu wysokości tych opłat? Czy wysokość tych opłat stanowi rzeczywistą równowartość wykonania świadczenia?” Wnioskodawca wyjaśnił: Jak wskazano w stanie faktycznym wniosku Rada Miejska w A. przyjęła w dniu 14 lipca 2020 r. uchwałę w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania niestrzeżonego i wysokości opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego oraz określenia wysokości i sposobu pobierania opłat dodatkowych. Uchwała została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 3, ust. 4, ust. 4a, ust. 5 oraz art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych. Zgodnie z treścią uchwały w strefach płatnego parkowania stosuje się następujące opłaty za parkowanie: -        jednorazowe - uiszczane niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu poprzez wykupienie biletu parkingowego w automacie parkingowym; -        abonamentowe - uiszczane poprzez wykupienie karty abonamentowej; -        opłaty dodatkowe - za nieuiszczenie opłaty za postój lub przekroczenie czasu postoju; -        opłaty za duplikat - za wydanie duplikatu karty abonamentowej. Wysokość każdej z ww. opłat została precyzyjnie określona w treści Uchwały. W Uchwale wysokość opłaty za wydanie duplikatu karty została ustalona w wysokości 30 zł. Zatem w ocenie Wnioskodawcy wysokość opłaty za wydanie duplikatu karty, jak i każdej innej opłaty będącej przedmiotem pytania, wynika z przepisów prawa, a konkretnie z aktu prawa miejscowego, czyli z Uchwały Rady Miejskiej w A.. Jakakolwiek zmiana wysokości opłaty wymagałaby zmiany ww. Uchwały.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy pobierając opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania na podstawie uchwały Rady Miejskiej Gmina działa jako podatnik podatku VAT i czy opłaty te podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT?   Zdaniem Wnioskodawcy, pobierając opłaty za postój pojazdów samochodowych w strefach płatnego parkowania Gmina nie działa w charakterze podatnik podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji opłata parkingowa pobierana przez Gminę na podstawie uchwały Rady Miejskiej nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów - stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy - należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast świadczenie usług, to w myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).   Sama realizacja czynności, które mieszczą się w definicji dostawy towarów lub świadczenia usług na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług nie wystarczy dla uznania, że dana opłata podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.   W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Z powyższego wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.   Stosownie do przepisu art. 15 ust. 6 powołanej ustawy nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.   Powołany przepis ustanawia wyłączenie organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników podatku od towarów i usług. Bez wątpienia przepis ten ma zastosowanie w odniesieniu do jednostek samorządu terytorialnego będących czynnymi podatnikami podatku VAT. W konsekwencji Gmina realizując swoje zadania własne nie może zostać uznana za podatnika podatku VAT jeżeli działa na innej podstawie niż umowa cywilnoprawna. Opłata parkingowa stanowi obrót gminy i mieści się w dochodach własnych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2009 r. o finansach publicznych. Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw. W myśl art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, gmina posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Zgodnie z art. 6 ust. 1 cyt. ustawy do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy).   W analizowanym przypadku Wnioskodawca (Gmina) pobiera opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na podstawie uchwały Rady Miejskiej. W żadnym przypadku z podmiotami ponoszącymi ww. opłatę nie jest zawierana umowa. Opłaty są naliczane na podstawie cennika określonego w uchwale i pobierane za pomocą automatycznych urządzeń (parkometrów) bezpośrednio przez Gminę. W konsekwencji pobierając ww. opłaty Gmina nie działa na podstawie umowy cywilnoprawnej i nie może (jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług) zostać uznana za podatnika podatku VAT przy poborze opłaty za postój samochodów osobowych. W związku z powyższym uzyskane opłaty nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii – art. 2 pkt 6 ustawy.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: a)    przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; b)    zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; c)    świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.   W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza – według art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Z powyższych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w działalności gospodarczej.   Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.   Wyłączenie organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników podatku od towarów i usług ma charakter podmiotowo przedmiotowy, konieczne jest spełnienie dwóch kumulatywnych warunków: -        czynności – co do zasady podlegające opodatkowaniu VAT – muszą być wykonane przez ściśle określone podmioty, -        ponadto czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego przez te podmioty władztwa publicznego.   Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).   Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.) Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Do zakresu działania gminy – na mocy art. 6 ust. 1 ww. ustawy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy, na podstawie art. 7 ust. 1 ww. ustawy, należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym).   W myśl art. 18 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy, do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach.   Z kolei na podstawie art. 40 ust. 1 ww. ustawy, na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.   Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Gmina jest czynnym podatnikiem podatku VAT, który wykonuje zarówno działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, jak i działalność inną niż gospodarcza, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Gmina przyjęła uchwałę w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania niestrzeżonego i wysokości opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego oraz określenia wysokości i sposobu pobierania opłat dodatkowych. W uchwale określono trzy sektory płatnego parkowania oraz sposób oznakowania ww. sektorów. W uchwale ustalono także wysokość opłat za postój pojazdów samochodowych. Zgodnie z treścią uchwały opłaty pobiera się za postój pojazdów samochodowych w wyznaczonych miejscach na drogach publicznych w granicach SPP, w dni robocze od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.00 do 17.00. Zgodnie z treścią uchwały w strefach płatnego parkowania stosuje się następujące opłaty za parkowanie: -        jednorazowe – uiszczane niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu poprzez wykupienie biletu parkingowego w automacie parkingowym; -        abonamentowe – uiszczane poprzez wykupienie karty abonamentowej; -        opłaty dodatkowe – za nieuiszczenie opłaty za postój lub przekroczenie czasu postoju; -        opłaty za duplikat – za wydanie duplikatu karty abonamentowej. Wysokość każdej z ww. opłat została precyzyjnie określona w treści aktu prawa miejscowego, tj. Uchwały Rady Miejskiej. W żadnym przypadku Gmina nie zawiera z podmiotami trzecimi umów dotyczących postoju w strefie płatnego parkowania. Wnioskodawca pobiera ww. opłaty we własnym imieniu i na swoją rzecz, pobór opłat nie jest zlecany podmiotowi trzeciemu. Ponadto, jak wskazał Wnioskodawca, miejsca parkingowe znajdują się co do zasady w pasie drogowym drogi publicznej oraz przy jezdni asfaltowej pomiędzy dwoma drogami publicznymi. W przypadku jednego parkingu, z uwagi na brak załącznika graficznego nie jest możliwe jednoznaczne wskazanie granicy pasa drogowego, niemniej jednak miejsca parkingowe położone są w dużej części bezpośrednio przy ulicy. Ponadto opłaty abonamentowe dają potencjalną możliwość skorzystania z dowolnego miejsca parkingowego w strefie płatnego parkowania.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą określenia, czy Gmina działa jak podatnik VAT w przypadku poboru opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania na podstawie uchwały i opodatkowania ww. czynności.   Jak już wyżej wyjaśniono, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.   Z powołanych wyżej przepisów ustawy o samorządzie gminnym wynika, że zadania własne Gminy obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Ponadto do właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach. Z kolei na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.   W odniesieniu do zadań w zakresie wyznaczenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych należy wskazać, że warunki ich realizacji (reżim) określa ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.), zwana dalej ustawą o drogach publicznych.   Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.   Jak stanowi art. 19 ust. 2 ww. ustawy, zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg: 1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad; 2) wojewódzkich - zarząd województwa; 3) powiatowych - zarząd powiatu; 4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).   Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.   Zgodnie z art. 4  pkt 1, 2 i 3 powołanej ustawy, użyte w ustawie określenia oznaczają: 1)     pas drogowy - wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą; 2)     droga - budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym; 3)     ulica - drogę na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe.   Na podstawie art. 13b ust. 3 ww. ustawy, rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania.   W myśl art. 13b ust. 4 ww. ustawy, rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania: 1)     ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b, z tym że opłata za pierwszą godzinę postoju pojazdu samochodowego nie może przekraczać: a)  w strefie płatnego parkowania - 0,15% minimalnego wynagrodzenia, w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r. poz. 2207), b)     w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania - 0,45% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w lit. a; 2)   może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi; 3)   określa sposób pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.   Ustalając wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, rada gminy (rada miasta) bierze pod uwagę wyniki analizy, o której mowa w ust. 2b. (art. 13b ust. 4a ww. ustawy)   Stawki opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, mogą być zróżnicowane w zależności od miejsca postoju. Przy ustalaniu stawek uwzględnia się progresywne narastanie opłaty przez pierwsze trzy godziny postoju, przy czym progresja nie może przekraczać powiększenia stawki opłaty o 20% za kolejne godziny w stosunku do stawki za poprzednią godzinę postoju. Stawka opłaty za czwartą godzinę i za kolejne godziny postoju nie może przekraczać stawki opłaty za pierwszą godzinę postoju. (art. 13b ust. 5 ww. ustawy).   W myśl art. 13b ust. 7 ww. ustawy opłaty, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi.   Zgodnie z art. 13f ust. 1 ww. ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową.   Stosownie do art. 13f ust. 2 ww. ustawy, rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.   Z powyższych przepisów wynika, że wyznaczenie strefy płatnego parkowania, ustalenie wysokości  i pobór opłat w strefach płatnego parkowania wyznaczonych na drogach publicznych, jest zadaniem Gminy nałożonym przez ustawę o drogach publicznych. Na podstawie cyt. art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych, wyznaczenie strefy płatnego parkowania  i ustalenie wysokości opłat należy do kompetencji rady gminy. Istotnym jest także, że Gmina nie ma dowolności w kwestii ustalania wysokości pobieranych opłat – ich wysokość określana jest w przypadku opłat jednorazowych, abonamentowych na podstawie art. 13b ust. 4, ust. 4a, ust. 5 ustawy o drogach publicznych, a opłat dodatkowych – art. 13f ust. 1 i ust. 2  wskazanej ustawy.   Odnosząc się do zatem do kwestii pobierania przez Gminę opłat jednorazowych, abonamentowych i dodatkowych w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych należy wskazać, że Gmina działa w tym przypadku w roli organu władzy publicznej, a nie usługodawcy oferującego świadczenia w zamian za ustaloną cenę. Wysokość tych opłat nie jest ustalana na podstawie kryteriów rynkowych, lecz wynika wprost z przepisów prawa – ustawy o drogach publicznych oraz aktu prawa miejscowego Uchwały Rady Gminy. Zatem pobór opłat odbywa się w reżimie administracyjno-prawnym. Również wydając duplikat karty abonamentowej, którego wysokość określono w Uchwale Rady Gminy,  nie można uznać, że Gmina działa na podstawie umowy zobowiązaniowej.  W tym przypadku jednostka ta występuje bowiem w pozycji nadrzędnej w stosunku do osób zainteresowanych wydaniem duplikatu. Duplikat stanowi potwierdzenie uiszczenia opłaty abonamentowej, a osoby ją uiszczające nie mają możliwości uzyskania duplikatu od innego podmiotu niż Gmina. Jednocześnie Gmina jest zobowiązana wydać stosowny dokument osobie, która uiściła opłatę abonamentową. Zatem pobór opłat w strefie płatnego parkowania, określonych w Uchwale Rady Gminy odbiega od warunków, w jakich realizowane byłyby te czynności przez inne podmioty gospodarcze. Pobierane opłaty ustalane są w oparciu o przepisy prawne regulujące kwestie ich poboru, zatem nie mogą być uznane za rzeczywistą wartość wykonywanego świadczenia.   W analizowanym przypadku Gmina nie zawiera z podmiotami trzecimi umów dotyczących postoju w strefie płatnego parkowania. Gmina pobiera ww. opłaty we własnym imieniu i na swoją rzecz, pobór opłat nie jest zlecany podmiotowi trzeciemu. Zatem pobór opłat nie jest dokonywany na podstawie umów cywilnoprawnych.   Ponadto, opłata parkingowa za parkowanie na drogach publicznych stanowi dochód gminy i mieści się w dochodach własnych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305 ze zm.). Na podstawie ww. artykułu dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.   Wskazać również należy, że opłaty na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania były przedmiotem orzeczeń sądowych. W wyroku z 10 grudnia 2002 r. sygn. akt P 6/02 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że opłata za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania będąc dochodem publicznym, jest świadczeniem o charakterze publicznoprawnym, czyli ma charakter daniny publicznej, co w konsekwencji wyklucza opodatkowania tych czynności podatkiem od towarów i usług. W podobnej kwestii wypowiedział się TSUE w sprawie C-446/98, w którym wyjaśnił, że: „najem miejsc parkingowych dla pojazdów jest działalnością władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, jeżeli jest ona wykonywana według szczególnego reżimu prawnego mającego zastosowanie do podmiotów prawa publicznego. Następuje to w przypadku, gdy prowadzenie tej działalności pociąga za sobą wykorzystanie uprawnień publicznych.”   W konsekwencji należy stwierdzić, że działania Gminy w zakresie poboru opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych mieszczą się w zakresie wykonywania zadań własnych Gminy, stanowią czynności nałożone odrębnymi przepisami prawa  i wynikają z wykonywania władztwa publicznoprawnego. Zatem, stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, Gmina nie działa w tym zakresie jak podatnik VAT i czynności poboru opłat nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).   Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.