0114-KDIP4-3.4012.515.2021.1.RK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 19 lipca 2021 r. (data wpływu 20 lipca 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na dzierżawiony Pawilon – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   20 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na dzierżawiony Pawilon.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:   Gmina (…) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: podatek lub VAT). Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego działającą w oparciu o ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: ustawa o samorządzie gminnym). Do zakresu działania Gminy zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Gmina w szczególności realizuje zadania własne, określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, których celem jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności w zakresie ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami oraz targowisk i hal targowych. W związku z powyższym, Gmina w 2018 r. ukończyła realizację inwestycji pn. „(...)” wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ewidencyjnym nr (…),(dalej: Inwestycja).  Inwestycja polegała na rozbiórce należącego do Gminy budynku znajdującego się na targowisku, wykonaniu przyłączeń i instalacji sanitarnych oraz elektrycznych, zagospodarowaniu terenu poprzez zakup i montaż nowych wiat handlowych oraz pawilonu handlowego, utwardzeniu terenu i wykonaniu ogrodzenia. Pawilon handlowy (dalej: Pawilon) Gmina udostępnia podmiotowi zewnętrznemu na podstawie umowy cywilnoprawnej - umowy dzierżawy. Pawilon przeznaczony jest do prowadzenia działalności gospodarczej (działalność handlowa). Wnioskodawca wystawia dzierżawcy faktury VAT z tytułu udostępniania miejsc handlowych w Pawilonie, ze wskazaniem na fakturze stawki VAT - 23%. Dzierżawca nie jest zobowiązany do uiszczania opłaty targowej. Żaden inny podmiot poza dzierżawcą nie jest upoważniony do korzystania w jakikolwiek sposób z Pawilonu. Wprawdzie zarówno Pawilon jak i pozostała część targowiska zrealizowane zostały w ramach jednego postępowania przetargowego, natomiast sam Pawilon jest odrębnym od targowiska obiektem.  W ramach Inwestycji, Gmina poniosła wydatki inwestycyjne związane z przebudową przedmiotowego targowiska. Wnioskodawca zawarł umowę z wykonawcą (dalej: Wykonawca), w której Wykonawca zobowiązał się do wykonania całości Inwestycji - tj. wszystkie wydatki inwestycyjne udokumentowane były fakturami VAT wystawianymi przez Wykonawcę w ramach jednej umowy. Faktury wystawiane były okresowo, wraz z protokołami odbioru robót częściowych.  Ponoszone przez Gminę wydatki były dokumentowane wystawianymi na Wnioskodawcę fakturami VAT, z wykazanymi na nich kwotami VAT naliczonego - na fakturach wskazywane były dane Gminy, w tym NIP Gminy.  Gmina poniosła wydatki inwestycyjne na: instalacje elektryczne, instalacje sanitarne, roboty rozbiórkowe (rozbiórkę placów, wiat, budynku i wywóz gruzu),obiekty (wiaty i Pawilon handlowy), zagospodarowanie terenu (roboty ziemne, nawierzchnię, zieleń, ogrodzenie, oznakowanie).   Ponadto, Gmina dysponuje kosztorysem do faktur, gdzie wymienione zostały poszczególne pozycje będące przedmiotem prac, w tym odrębnie koszty związane z Pawilonem. W związku z powyższym, z kwot na otrzymanych fakturach oraz kosztorysu Wnioskodawca jest w stanie wyliczyć i wyodrębnić wydatki, które poniósł na budowę Pawilonu - jest to bowiem osobna pozycja na fakturach i kosztorysie.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na dzierżawiony Pawilon, ustalonych przez Gminę w ten sposób, że Gmina wyliczy je z faktur od Wykonawcy, na podstawie kosztorysu?   Zdaniem Wnioskodawcy:  Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na dzierżawiony Pawilon, ustalonych przez Gminę w ten sposób, że Gmina wyliczy je z faktur od Wykonawcy, na podstawie kosztorysu.  UZASADNIENIE:  Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.  Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W myśl art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, zadania własne gminy obejmują sprawy w zakresie ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, a zgodnie pkt 11 cyt. przepisu - sprawy targowisk i hal targowych.  Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp. umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).  Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stosownie zaś do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.  Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Prawo to przysługuje podatnikowi pod warunkiem, że nie zachodzą przesłanki negatywne, sprecyzowane w art. 88 ustawy o VAT.  Celem odliczenia podatku VAT konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika VAT,wydatek musi mieć związek z dokonywanymi przez podatnika czynnościami opodatkowanymi VAT, nie występują przesłanki negatywne, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT.   Innymi słowy, obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego możliwe jest jedynie przez podmiot, który występuje w tym zakresie w roli podatnika VAT. Jednocześnie prawo do odliczenia przysługuje jedynie od wydatków poniesionych przez podatnika w związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu VAT wg różnych stawek. Należy zauważyć, że ustawodawca w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT nie uzależnia prawa do odliczenia VAT od związku dokonywanych zakupów z obecnie już wykonywanymi przez podatnika czynnościami opodatkowanymi w danym momencie. Wystarczającym argumentem do odliczenia VAT naliczonego jest fakt, iż towary i usługi nabyte zostały w celu ich wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej podatnika. Tym samym podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego, nie musi czekać do momentu aż nabyty towar lub usługa zostaną faktycznie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej. Gmina w ramach opisanej Inwestycji wybudowała Pawilon, przeznaczony do prowadzenia działalności handlowej. Wnioskodawca udostępnił zainteresowanemu podmiotowi (dzierżawcy) Pawilon odpłatnie, wystawiając mu przy tym faktury VAT.  Wnioskodawca jest w stanie, na podstawie kosztorysu prac oraz faktur od Wykonawcy wyodrębnić kwotę kosztów, która przypada na część Inwestycji w związku z budową Pawilonu. Zdaniem Gminy, w związku z tym, że z faktur oraz kosztorysu od Wykonawcy wynika wprost jaka kwota dotyczy kosztów poniesionych przez Gminę na Pawilon, to na tej podstawie, Gmina jest w stanie wyliczyć wartość podatku naliczonego od wydatków poniesionych na dzierżawiony Pawilon. W świetle powyższego, Gmina stoi na stanowisku, że ma pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na dzierżawiony Pawilon, ustalonych przez Gminę w ten sposób, że Gmina wyliczy je z faktur od Wykonawcy, na podstawie kosztorysu.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.   Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W świetle tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.   Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a)    nabycia towarów i usług, b)    dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.   Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.   Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Natomiast w myśl przepisu art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.   Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Należy zauważyć, że w świetle art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.   Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast, zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 i 11 cyt. ustawy, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej, a także targowisk i hal targowych Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Gmina jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Gmina w 2018 r. ukończyła realizację inwestycji pn. „(...)” wraz z infrastrukturą towarzyszącą.  Inwestycja polegała na rozbiórce należącego do Gminy budynku znajdującego się na targowisku, wykonaniu przyłączeń i instalacji sanitarnych oraz elektrycznych, zagospodarowaniu terenu poprzez zakup i montaż nowych wiat handlowych oraz pawilonu handlowego, utwardzeniu terenu i wykonaniu ogrodzenia. Pawilon handlowy Gmina udostępnia podmiotowi zewnętrznemu na podstawie umowy cywilnoprawnej - umowy dzierżawy. Pawilon przeznaczony jest do prowadzenia działalności gospodarczej (działalność handlowa). Wnioskodawca wystawia dzierżawcy faktury VAT z tytułu udostępniania miejsc handlowych w Pawilonie, ze wskazaniem na fakturze stawki VAT - 23%. Dzierżawca nie jest zobowiązany do uiszczania opłaty targowej. Żaden inny podmiot poza dzierżawcą nie jest upoważniony do korzystania w jakikolwiek sposób z Pawilonu. Wprawdzie zarówno Pawilon jak i pozostała część targowiska zrealizowane zostały w ramach jednego postępowania przetargowego, natomiast sam Pawilon jest odrębnym od targowiska obiektem.  W ramach Inwestycji, Gmina poniosła wydatki inwestycyjne związane z przebudową przedmiotowego targowiska. Wnioskodawca zawarł umowę z Wykonawcą, w której Wykonawca zobowiązał się do wykonania całości Inwestycji - tj. wszystkie wydatki inwestycyjne udokumentowane były fakturami VAT wystawianymi przez Wykonawcę w ramach jednej umowy. Faktury wystawiane były okresowo, wraz z protokołami odbioru robót częściowych. Ponoszone przez Gminę wydatki były dokumentowane wystawianymi na Wnioskodawcę fakturami VAT, z wykazanymi na nich kwotami VAT naliczonego - na fakturach wskazywane były dane Gminy, w tym NIP Gminy.  Gmina dysponuje kosztorysem do faktur, gdzie wymienione zostały poszczególne pozycje będące przedmiotem prac, w tym odrębnie koszty związane z Pawilonem. W związku z powyższym, z kwot na otrzymanych fakturach oraz kosztorysu Wnioskodawca jest w stanie wyliczyć i wyodrębnić wydatki, które poniósł na budowę Pawilonu - jest to bowiem osobna pozycja na fakturach i kosztorysie. Wątpliwości Wnioskodawcy w analizowanej sprawie dotyczą pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na dzierżawiony Pawilon. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Podatnik w celu odliczenia podatku naliczonego, w pierwszej kolejności ma obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości przy nabyciu towarów i usług związanych z czynnościami opodatkowanymi. W związku z powyższym, jeżeli Wnioskodawca ma możliwość wyodrębnienia nabytych towarów i usług związanych wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi, to przysługuje Mu prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego związanego z tymi wydatkami na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy. Natomiast w stosunku do wydatków, które służą wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT lub zwolnionych od tego podatku, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu tych wydatków.  Jak wynika z opisu sprawy Gmina ukończyła realizację inwestycji pn. „ (...)”. Inwestycja polegała na rozbiórce należącego do Gminy budynku znajdującego się na targowisku, wykonaniu przyłączeń i instalacji sanitarnych oraz elektrycznych, zagospodarowaniu terenu poprzez zakup i montaż nowych wiat handlowych oraz pawilonu handlowego, utwardzeniu terenu i wykonaniu ogrodzenia. Pawilon przeznaczony jest do prowadzenia działalności gospodarczej (działalność handlowa). Wnioskodawca wystawia dzierżawcy faktury VAT z tytułu udostępniania miejsc handlowych w Pawilonie, ze wskazaniem na fakturze stawki VAT - 23%. Dzierżawca nie jest zobowiązany do uiszczania opłaty targowej. Żaden inny podmiot poza dzierżawcą nie jest upoważniony do korzystania w jakikolwiek sposób z Pawilonu. Zarówno Pawilon jak i pozostała część targowiska zrealizowane zostały w ramach jednego postępowania przetargowego, natomiast sam Pawilon jest odrębnym od targowiska obiektem. Ponadto, jak twierdzi Wnioskodawca jest w stanie wyliczyć i wyodrębnić wydatki, które poniósł na budowę Pawilonu.   Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie uznać należy, że Wnioskodawcy przysługuje – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy – prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na dzierżawiony Pawilon. Wnioskodawca nabywał towary i usługi w celu realizacji inwestycji polegającej na przebudowie targowiska oraz na budowie Pawilonu. Jak wynika z całokształtu sprawy, Wnioskodawca wykorzystuje nabywane towary i usługi na budowę Pawilonu do czynności opodatkowanych – Wnioskodawca wydzierżawia pawilon i wystawia dzierżawcy faktury z 23% stawką podatku VAT. Dzierżawca nie jest zobowiązany do uiszczania opłaty targowej i żaden inny podmiot poza dzierżawcą nie jest upoważniony do korzystania w jakikolwiek sposób z Pawilonu. Ponadto, co istotne w sprawie Wnioskodawca jest w stanie wyliczyć i wyodrębnić wydatki, które poniósł na budowę Pawilonu.  Tym samym, skoro Wnioskodawca będzie wykorzystywał Pawilon wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (udostępnia go podmiotowi zewnętrznemu na podstawie umowy cywilnoprawnej - umowy dzierżawy) oraz jest w stanie wyodrębnić wydatki związane z budową Pawilonu, to przysługuje mu prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków poniesionych na budowę Pawilonu.   Podsumowując, Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na dzierżawiony Pawilon. W nawiązaniu do wątpliwości Wnioskodawcy co do sposobu wyliczenia wydatków poniesionych na dzierżawiony Pawilon, tut. Organ stwierdza co następuje. Wybór sposobu wyodrębnienia kwot podatku naliczonego należy wyłącznie do obowiązków Wnioskodawcy, gdyż metoda takiego wyodrębnienia nie została określona w ustawie, ani w przepisach wykonawczych do ustawy. Ważne jest jedynie, by przyjęta metoda stanowiła właściwe odzwierciedlenie odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi. Jednakże należy podkreślić, że wyłącznie Wnioskodawca znający specyfikę, organizację i podział pracy w swojej jednostce jest w stanie wyodrębnić część podatku naliczonego, związaną z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu, a nie organ podatkowy w trybie interpretacji indywidualnej.   A zatem, oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy należało uznać je za prawidłowe.  Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.  Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).  Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.  Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).  Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie   ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.