0114-KDIP4.4012.98.2019.S.8.KS

 INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 25 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 338/19 (data wpływu akt sprawy 2 lipca 2021 r.) oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I FSK 1994/19 (data wpływu wyroku wraz z uzasadnieniem 21 kwietnia 2021 r.) stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 4 lutego 2019 r. (data wpływu 13 lutego 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na przebudowę targowiska – jest prawidłowe. UZASADNIENIE 13 lutego 2019 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na przebudowę targowiska.   Dotychczasowy przebieg postępowania   12 marca 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Wnioskodawcy interpretację indywidualną nr 0114-KDIP4-2.4012.98.2019.1.KS, w której uznał, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na przebudowę targowiska za nieprawidłowe.   W związku z powyższym rozstrzygnięciem, 11 kwietnia 2019 r. wniesiono skargę na ww. interpretację przepisów prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 25 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 338/19 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Nieprawomocny wyrok WSA w Rzeszowie wpłynął do Organu 12 sierpnia 2019 r. 6 września 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem WSA w Rzeszowie, skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 25 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 338/19. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I FSK 1994/19 oddalił skargę kasacyjną. Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 25 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 338/19 wpłynął do Krajowej Informacji Skarbowej 2 lipca 2021 r. W myśl art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskutek powyższego, wniosek Strony wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. Organ. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Gmina (dalej: „Wnioskodawca” lub „Gmina”) jest jednostką samorządu terytorialnego w myśl przepisów ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875; dalej: ustawa o samorządzie gminnym). Gmina jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Na terenie Gminy funkcjonuje targowisko miejskie, na którym prowadzony jest handel. Gmina na podstawie przepisów ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych pobiera opłatę targową. Jednocześnie osoby sprzedające na targowisku mogą zarezerwować określone stanowisko do prowadzenia handlu. Za usługę rezerwacji Gmina pobiera wynagrodzenie (opłata rezerwacyjna), powiększone o należny podatek od towarów i usług.   Obecnie, Gmina ubiega się o dofinansowanie na realizację zadania „(…)”, w ramach naboru na operację typu „(…)”w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.   W zakresie planowanej inwestycji w ramach dofinansowania znajdują się zadania takie jak: - rozbiórka zadaszonych stoisk, - rozbiórka nawierzchni utwardzonej placu targowego oraz dróg wewnętrznych, w szczególności kolidujących z zakresem prowadzonych robót, - wykonanie toalety publicznej, ogólnodostępnej, zaopatrzonej w instalację elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną i wentylacyjną, - wykonanie toalety dla niepełnosprawnych, zaopatrzonej w instalację elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną, wentylacyjną oraz instalację przyzywową, - wykonanie przyłączy instalacji elektroenergetycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej do toalet i stoisk, - wykonanie instalacji odwodnienia placu targowego wraz z przyłączeniem do sieci kanalizacji deszczowej, - wykonanie nowej nawierzchni utwardzonej z kostki brukowej na placu targowym oraz na drogach wewnętrznych, - wykonanie stoisk sprzedaży (około 95) wraz z zadaszeniem obejmującym również strefy komunikacyjne, powierzchnia zadaszonych stoisk powinna zajmować co najmniej połowę powierzchni handlowej targowiska, stoiska należy odpowiednio pogrupować zgodnie z przeznaczeniem sprzedawanych produktów oraz precyzyjnie oznaczyć w sposób łatwo rozpoznawalny dla użytkowników (np. poprzez odpowiednią kolorystykę straganów), wymaganym jest wyodrębnienie strefy sprzedaży produktów rolno-spożywczych o powierzchni handlowej przekraczającej 50% powierzchni handlowej targowiska w tym strefy sprzedaży produktów rolno-spożywczych wyprodukowanych w systemie rolnictwa ekologicznego o powierzchni handlowej przekraczającej 10% powierzchni handlowej targowiska, stoiska należy wyposażyć w zewnętrzną instalację elektryczną gniazd wtykowych, · wykonanie oświetlenia targowiska w postaci ogólnego oświetlenia placu targowego oraz indywidualnego oświetlenia straganów i toalet, · umieszczenie w widocznych miejscach tablic informacyjnych, oznaczonych nazwą „Mój Rynek” oraz unijnym logo produkcji ekologicznej wraz z regulaminem targowiska. Zgodnie z przewidywanym zamierzeniem inwestycyjnym zmianie nie ulegnie dotychczasowa funkcja targowiska. Projektowana przebudowa ma na celu zapewnić odpowiednie warunki techniczne i użytkowe, umożliwiające dalszy rozwój prowadzonej działalności handlowej. Dotyczy to szczególnie istotnej poprawy standardu oraz jakości sprzedaży produktów, tworząc dogodne warunki do promocji lokalnych produktów. Przyjęte założenia prowadzą do stworzenia zorganizowanej struktury w zakresie zagospodarowania oraz funkcjonowania targowiska. Przewidziano, że sprzedaż produktów odbywać się będzie z zadaszonych straganów zlokalizowanych w obrębie placu targowego. Ponadto, Gmina również po zakończeniu przedmiotowej inwestycji będzie nadal pobierała opłatę targową oraz opłatę za rezerwację stanowisk na targowisku. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na przebudowę targowiska w ramach opisanego we wniosku zadania? Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Przepis ten wskazuje, że uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego przysługuje o ile spełnione są następujące warunki: · podmiot (Gmina) musi być uznana za podatnika w rozumieniu ustawy o VAT, · nabyte towary lub usługi muszą służyć działalności opodatkowanej. Tym samym, w przypadku nabycia towarów lub usług służących działalności zwolnionej lub niepodlegającej opodatkowaniu, podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia VAT w tym zakresie. Należy podkreślić, że ww. przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT konstytuuje fundamentalną dla całego systemu VAT zasadę neutralności, zgodnie z którą podatnik, który nabywa towary i usługi służące wykonywanym przez niego czynnościom opodatkowanym, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu takich nabyć. Wszelkie ograniczenia tego prawa powinny być traktowane jako odstępstwa od reguły i powinny mieć umocowanie w obowiązujących przepisach. Co istotne, na gruncie przepisów ww. ustawy, Gmina może występować zarówno w charakterze podatnika VAT, jak i organu władzy publicznej wyłączonego spod reżimu tejże ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przez działalność gospodarczą należy natomiast rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ww. ustawy). Stosownie natomiast do postanowień art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Z powyższego wynika, że organ (gmina) będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Należy zauważyć, że świadcząc usługę rezerwacji stanowisk na targowiskach Gmina działa jako podatnik podatku od towarów i usług. Usługa ta świadczona jest bowiem w ramach stosunku cywilnoprawnego pomiędzy Gminą a osobą handlującą na targowisku. Ponadto na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT odpłatna rezerwacja miejsca na targowisku stanowi odpłatne świadczenie usług, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, spełnione są wszystkie przesłanki pozwalające na odliczenie podatku naliczonego związanego z przebudową targowiska. W tym przypadku istnieje, bowiem bezpośredni związek nabytych towarów/usług z czynnością opodatkowaną, jaką stanowi usługa rezerwacyjna. Powyższe stanowisko potwierdza ugruntowana już linia orzecznicza sądów administracyjnych np. wyrok NSA z 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1279/14, wyrok NSA z 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I FSK 1013/114, wyrok NSA z 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1148/15, wyrok WSA w Poznaniu z 18 kwietna 2018 r., sygn. akt I Sa/Po 87/18 czy wyrok WSA w Warszawie z 26 października 2018 r. sygn. akt. III Sa/Wa 245/18. W wyrokach tych sądy stwierdziły, że pobór opłaty targowej od podmiotów prowadzących sprzedaż na targowisku, niezależnie od uiszczania przez nie ww. opłat, nie stanowi wykorzystywania przez Gminę targowiska na cele inne niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 86 ust. 2a u.p.t.u. Jak bowiem wynika z przepisów art. 15 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785; dalej: „u.p.o.l.”) opłata targowa, jako nieekwiwalentne, powstające z mocy prawa zobowiązanie podatkowe, obciążająca podmioty z tytułu dokonywanej przez nie na targowisku sprzedaży, przy czym targowiskiem są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż, z wyjątkiem budynków lub ich części. Ust. 3 ww. przepisu wyraźnie stanowi, że pobiera się ją niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Ponadto, jak wynika z powyższych orzeczeń sądów administracyjnych, brak jest w przedmiotowym przypadku możliwości stosowania odliczenia proporcjonalnego w oparciu o art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Przepis art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, ma bowiem „charakter przepisu szczególnego w stosunku do ogólnej zasady prawa do odliczenia podatku naliczonego uregulowanej w art. 86 ust. 1 ww. ustawy, doprecyzowując zakres przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia w określonej w tym przepisie sytuacji faktycznej. Skoro zatem Gmina zamierza wykorzystywać również po przebudowie targowisko do działalności gospodarczej (będzie pobierała w oparciu o zawierane umowy cywilnoprawne opłaty rezerwacyjne), „nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości, że w tym zakresie będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 i ust. 6 in fine u.p.t.u. - prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem.” W konsekwencji w takiej sytuacji Gminie przysługiwać będzie pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego niezależnie od faktu pobierania opłaty targowej. Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków na przebudowę targowiska miejskiego, z uwagi na fakt wykorzystywania tejże infrastruktury do działalności gospodarczej. Przyjęcie odmiennego stanowiska stałoby w oczywistej sprzeczności nie tylko z obowiązującymi przepisami oraz zasadą neutralności VAT.   W wyniku ponownej analizy przedstawionego we wniosku opisu sprawy, w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 25 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 338/19 (data wpływu akt sprawy 2 lipca 2021 r.) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I FSK 1994/19 – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego – jest prawidłowe.   Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 25 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 338/19 (data wpływu akt sprawy 29 czerwca 2021 r.) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I FSK 1994/19.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, ze zm.) – zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane są w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Ponadto należy zauważyć, że na mocy art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a) nabycia towarów i usług, b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi. Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.   Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.   Z okoliczności sprawy wynika, że Gmina (…) - Wnioskodawca jest jednostką samorządu terytorialnego w myśl przepisów ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Gmina jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Na terenie Gminy funkcjonuje targowisko miejskie, na którym prowadzony jest handel. Gmina na podstawie przepisów ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych pobiera opłatę targową. Jednocześnie osoby sprzedające na targowisku mogą zarezerwować określone stanowisko do prowadzenia handlu. Za usługę rezerwacji Gmina pobiera wynagrodzenie (opłata rezerwacyjna), powiększone o należny podatek od towarów i usług.   Obecnie, Gmina ubiega się o dofinansowane na realizację zadania „(…)”, w ramach naboru na operację typu „(…)” w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.   Gmina również po zakończeniu przedmiotowej inwestycji będzie nadal pobierała opłatę targową oraz opłatę za rezerwację stanowisk na targowisku.   Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.   Stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.   Na podstawie art. 7 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym – zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy targowisk i hal targowych (art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o samorządzie gminnym). Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, ustawy określają, które zadania własne gminy mają charakter obowiązkowy.   Jednocześnie należy zauważyć, że stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.), Rada Gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b.   Z kolei art. 15 ust. 2b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach.   W myśl art. 15 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.   Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy trzeba mieć na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawarte w wyroku z 25 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 338/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w ww. wyroku z 25 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 338/19 wskazał, że „(…) prowadzenie targowiska jest zadaniem własnym Gminy, zatem budowa czy przebudowa targowiska stanowi realizację zadania publicznego, jakie nakłada na jednostkę samorządu terytorialnego art. 7 ust. 1 pkt 11 u.s.g. Ponadto w zakresie swojego władztwa publicznego Gmina pobiera opłatę targową, która jednak nie stanowi ekwiwalentu za korzystanie z targowiska, lecz jest należnością o charakterze publicznoprawnym. Dalej Sąd wskazał, że „w myśl art. 15 u.p.o.l. opłata targowa, jako nieekwiwalentne, powstające z mocy prawa zobowiązanie podatkowe, obciąża podmioty z tytułu dokonywanej przez nie na targowisku sprzedaży (…). Opłatę tę pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko”.   W rezultacie jak wskazał Sąd „dopuszczalne jest uznanie, że przebudowa targowiska i udostępnienie go mieszkańcom oraz osobom prowadzącym handel, od których pobierane są opłaty targowe i rezerwacyjne, następują w ramach prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego działalności gospodarczej, chociaż przedsięwzięcie to mieści się także w sferze działań publicznoprawnych mających na celu zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty”.   Powyższą ocenę prawną podzielił NSA w wyroku z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I FSK 1994/19 w którym wskazał: „(…) Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia handlu, gdyż zgodnie z art. 15 ust. 3 u.p.o.l. opłata ta pobierana jest niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko”. Zatem w świetle powołanych wyżej przepisów, przedstawionych okoliczności sprawy oraz mając na uwadze uzasadnienie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 25 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 338/19 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I FSK 1994/19, stwierdzić należy, że Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na przebudowę targowiska w ramach realizowanego zadania. W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należało uznano za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji pierwotnej.   Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.