0115-KDIT1.4011.654.2021.1.AS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 13 sierpnia 2021 r. (data wpływu 18 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia samochodu osobowego – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   18 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia samochodu osobowego.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.   22 grudnia 2020 r. nagle, z powodu COVID-19 zmarł mąż Wnioskodawczyni – A.B. W związku z nagłą śmiercią męża i brakiem testamentu w dniu 5 lutego 2021 r. został spisany akt notarialny stwierdzający nabycie spadku w postaci mieszkania oraz samochodu osobowego. Wnioskodawczyni razem z mężem mają jedną córkę, która zrzekła się spadku po ojcu na rzecz Wnioskodawczyni.   Wartość samochodu w spadku została określona na kwotę 34.000 zł. Związek małżeński został zawarty 24 czerwca 1989 r. Przez te wszystkie lata, aż do nagłej śmierci męża, Wnioskodawczyni z mężem mieli wspólność małżeńską, razem rozliczali się podatkowo oraz prowadzili wspólne konto w banku.   Samochód, o którym mowa, Wnioskodawczyni z mężem nabyli drogą kupna na rynku wtórnym, w dniu 23 września 2015 r., za kwotę 42.000 zł. Aby uniknąć zbędnych formalności umowę kupna zawarł i podpisał tylko mąż Wnioskodawczyni. W związku z nabyciem pojazdu Wnioskodawczyni z mężem musieli wziąć kredyt. Kredyt został wzięty w banku, w którym Wnioskodawczyni z mężem posiadali wspólne konto. Na konto to wpływały wynagrodzenia za pracę Wnioskodawczyni i męża, w związku z czym przez cały okres kredytowania wspólnie spłacali raty.   W lutym 2021 r. Wnioskodawczyni uległa poważnemu wypadkowi, w wyniku którego przeszła operację polegającą na wstawieniu endoprotezy prawego stawu biodrowego. Po operacji Wnioskodawczyni musiała skorzystać z kosztownej rehabilitacji, ponieważ rehabilitacja na NFZ ma bardzo odległe terminy (gdyby Wnioskodawczyni czekała to mogłaby nie wrócić do pełnej sprawności). W okresie od lutego do czerwca 2021 r. Wnioskodawczyni przebywała na zwolnieniu lekarskim, w związku z czym pobierała 80% pensji. Wnioskodawczyni dodatkowo cierpi na chorobę genetyczną, która powoduje ograniczenia w prowadzeniu pojazdów oraz innych codziennych czynnościach.   Trudna sytuacja finansowa po śmierci męża zmusiła Wnioskodawczynię do szybkiej sprzedaży samochodu. Samodzielne utrzymanie samochodu przekraczało możliwości finansowe Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni sprzedała samochód 4 marca 2021 r. za kwotę 25.000 zł. Kupujący dopełnił wszystkich niezbędnych formalności.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   W związku z zaistniałą sytuacją Wnioskodawczyni prosi o informację, w jakiej wysokości (100%, 50%, 0%) powinna ponieść koszty opodatkowania od sprzedaży samochodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?   Zdaniem Wnioskodawczyni, nie powinna ponosić kosztów opodatkowania od sprzedaży samochodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ sprzedaż samochodu po śmierci męża nie była źródłem przychodu.   Przez cały czas Wnioskodawczyni wspólnie z mężem spłacali kredyt i w momencie nabycia samochodu już raz zapłacili podatek od jego nabycia. Wnioskodawczyni z mężem pierwotnie samochód zakupili za kwotę 42.000 zł, a po 6 latach użytkowania stracił on na wartości i został sprzedany za kwotę o 17.000 zł mniejszą, w związku z czym Wnioskodawczyni ostatecznie poniosła stratę.   Zgodnie z zapisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku Wnioskodawczyni sprzedaż samochodu nie jest źródłem przychodów, ponieważ nastąpiła ona po 6 miesiącach od nabycia pojazdu (zakup samochodu 23 września 2015 r.). Nabycie pojazdu jest liczone przez Wnioskodawczynię od daty jego zakupu, w związku z ustawą z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, w którym mowa jest o wspólności małżeńskiej.   Ponadto istotny jest też fakt poniesienia przez Wnioskodawczynię i męża podatku PCC w wysokości 2% wartości pojazdu w momencie nabycia. Niesprawiedliwym byłoby, aby Wnioskodawczyni musiała płacić podatek ponownie.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.   Z kolei w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ww. ustawy, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie innych rzeczy, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie.   Z powołanych przepisów wynika, że w przypadku osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej źródłem przychodów jest odpłatne zbycie rzeczy, do których zaliczyć należy również samochód osobowy. Jednakże podlegający opodatkowaniu przychód powstaje wyłącznie, jeśli zbycie nastąpi w okresie krótszym niż pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Jeżeli zbycie innej rzeczy następuje po upływie półrocznego okresu od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie, wówczas przychód osiągnięty z tej sprzedaży nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bowiem czynność ta nie stanowi źródła przychodu dla celów tego podatku.   Wskazać należy, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359).   Zgodnie z art. 31 § 1 ww. Kodeksu, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.   Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Z ww. przepisu wynika, że wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego.   Natomiast do majątku osobistego każdego z małżonków należą m.in. przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis, darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił (art. 33 pkt 2 ww. Kodeksu).   W podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwale w składzie siedmiu sędziów z 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, Sąd stwierdził, że dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.) nabytych przez współmałżonka w wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku wspólnego małżonków.   Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku. Dla oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowy jest moment poniesienia wydatku na nabycie tego składnika do majątku wspólnego i to, że tego wydatku - w momencie jego poniesienia - nie można przypisać jednemu bądź drugiemu małżonkowi w udziałach o określonej wielkości.   Z uwagi na okoliczność, że art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera podobne regulacje w zakresie odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych oraz odpłatnego zbycia innych rzeczy, a jedyną różnicą jest okres posiadania po upływie którego przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, praw majątkowych oraz innych rzeczy nie powstaje, stwierdzić należy, że argumentacja zawarta w ww. uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnosząca się do majątku dorobkowego małżonków (całego, bezudziałowego majątku), ma zastosowanie również do odpłatnego zbycia rzeczy.   Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, stwierdzić należy, że nabycie przez Wnioskodawczynię przedmiotowego samochodu, będącego przedmiotem sprzedaży 4 marca 2021 r., nastąpiło 23 września 2015 r., kiedy to przedmiotowy samochód został nabyty do majątku wspólnego małżonków.   Zatem sprzedaż samochodu osobowego nabytego do wspólności ustawowej małżeńskiej nie stanowi źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, bowiem odpłatne zbycie miało miejsce po upływie okresu, tj. pół roku, o którym mowa w tym przepisie. W konsekwencji, na Wnioskodawczyni nie ciąży obowiązek zapłaty podatku dochodowego z tytułu zbycia ww. samochodu.   Co do części stanowiska Wnioskodawczyni, że „Niesprawiedliwym byłoby, aby Wnioskodawczyni musiała płacić podatek ponownie” podkreślenia wymaga, że przy nabyciu pojazdu zapłacony został podatek od czynności cywilnoprawnych, a nie podatek dochodowy od osób fizycznych. Tym samym, nawet gdyby przy sprzedaży pojazdu konieczna była zapłata podatku dochodowego nie doszłoby do powtórnej zapłaty tego samego podatku.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:   1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.