0115-KDIT3.4011.275.2026.2.AD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 19 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 31 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca: Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1.  Zainteresowany będący stroną postępowania: A.A, ul. (...) 2.  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B.A, ul. (...) Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawcy są osobami fizycznymi posiadającymi miejsce zamieszkania na terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawcy mają nieograniczony obowiązek Podatkowy w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W małżeństwie Wnioskodawców panuje ustrój wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Wnioskodawcy są właścicielami budynków mieszkalnych - kamienic położonych w A przy ul. B1 oraz przy ul. B2 (dalej: „Budynki”). Budynek przy ul. B2 został nabyty przez Wnioskodawców w 2006 r., natomiast Budynek przy ul. B1 został nabyty przez Wnioskodawców w 2020 r. Celem nabycia Budynku przy ul. B2 była początkowo chęć ulokowania posiadanego kapitału w celu zabezpieczenia w przyszłości środków na życie po osiągnięciu przez Wnioskodawców wieku emerytalnego bądź okołoemerytalnego. Wnioskodawcy, chcąc zabezpieczyć środki na życie i leczenie planowali wynajmować budynek i osiągać z tego tytułu przychody w ramach najmu prywatnego. Wnioskodawców motywowała również chęć pozostawienia po sobie, na wypadek śmierci, majątku, który odziedziczą dzieci Wnioskodawców. Wnioskodawcy nie wykluczali również pomocy swoim dzieciom w finansowaniu bieżących potrzeb, którym to źródłem finansowania miał być przychód z najmu tego budynku. Wnioskodawcy od 2006 r. liczyli, że kamienica przy ul. B1, która przylega do kamienicy przy ul. B2 również będzie na sprzedaż, jednakże przez wiele lat Wnioskodawcy nie byli w stanie nabyć tej nieruchomości. Po 14 latach, tj. 11 grudnia 2020 r. właściciele tej nieruchomości zgodzili się sprzedać na rzecz Wnioskodawców ten budynek. Wnioskodawcy końcowo stali się właścicielami Budynków przylegających do siebie położonych przy ul. B1 i B2 w A. Cel nabycia kamienicy przy ul. B1 w 2020 r. był tożsamy do celu opisanego powyżej dotyczącego nabycia kamienicy przy ul. B2. Stan techniczny Budynków był w stanie nienadającym się do bezpiecznego użytkowania tych Budynków, a co więcej, do czerpania z nich korzyści. Wnioskodawcy doszli do wniosku, że nie spełnią swoich celów, jeżeli Budynki nie będą przystosowane do wykorzystywania ich przez potencjalnych najemców. Wnioskodawcy zawarli umowę najmu Budynków na rzecz innego podmiotu, który to podmiot przyjął do użytkowania Budynki w zamian za czynsz wypłacany na rzecz Wnioskodawców. Najemca rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej związanej z udostępnianiem miejsc noclegowych w celu krótkotrwałego zakwaterowania, a wcześniej przeprowadził gruntowną modernizację Budynków przystosowując je do użytkowania w celach komercyjnych. Zaznaczyć należy, że Wnioskodawcy: ·      wynajmują Budynki w ramach najmu prywatnego; ·      nie prowadzą działalności gospodarczej; ·      najem nie ma związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawców; ·      na podstawie umowy najmu to najemca, a nie Wnioskodawcy prowadzi w Budynkach działalność gospodarczą i uzyskuje z tego tytułu przychody; ·      to najemca a nie Wnioskodawcy poniósł wydatki na modernizację Budynków. Aktualnie Wnioskodawcy nie są już zainteresowani uzyskiwaniem cyklicznie przychodu z tytułu najmu. Z uwagi na swój podeszły wiek oraz co raz słabszą kondycję psychofizyczną planują sprzedać Budynki aktualnemu najemcy, który jest zainteresowany dalszym prowadzeniem działalności gospodarczej na dotychczasowych zasadach, jednak przejęciem własności Budynków. Wnioskodawcy natomiast są zainteresowani uzyskaniem jednorazowego zastrzyku środków pieniężnych, które pozwolą Wnioskodawcom na godne życie, zabezpieczenie finansowe na wypadek konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia czy zakupu leków, jak również pozwolą wspomóc finansowo swoje dzieci. Wnioskodawcy w związku z powyższym mają wątpliwości, czy będą zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od przychodu uzyskanego ze sprzedaży Budynków. Uzupełnienie wniosku W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawcy wskazali, że: ·      Ich intencją jest uzyskanie interpretacji w zakresie kwalifikacji przychodów ze sprzedaży opisanych we wniosku nieruchomości do źródła przychodów z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. ·      W aktach notarialnych potwierdzających kupno opisanych we wniosku nieruchomości wskazane jest, że zostały one nabyte jako majątek prywatny. ·      Opisane we wniosku nieruchomości były zaklasyfikowane w momencie ich zakupu według Polskiej klasyfikacji Obiektów, tj. jako budynki mieszkalne. ·      W wyniku gruntownej ich modernizacji przez najemcę, który przystosował je do użytkowania w celach komercyjnych opisane we wniosku nieruchomości nie zmieniły swojej klasyfikacji, tzn. nadal są one sklasyfikowane jako budynki mieszkalne. ·      Planują dokonać sprzedaży nieruchomości do 31 grudnia 2026 r. Pytanie W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawcy sformułowali następujące pytanie. Czy przychód uzyskany przez Wnioskodawców ze sprzedaży Budynków będzie stanowił dla Wnioskodawców przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Państwa stanowisko w sprawie Przedstawiając we wniosku oraz w jego uzupełnieniu własne stanowisko oświadczają, że ich zdaniem przychód ze sprzedaży Budynków będzie stanowił dla przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uzasadnienie Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a - c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych. W relacji do definicji działalności gospodarczej z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wypowiadano pogląd, że przy zaliczeniu przychodu do konkretnego źródła należy w pierwszej kolejności ustalić, czy przychód należy zaliczyć do innego źródła przychodu niż pozarolnicza działalność gospodarcza, a dopiero gdy próba ta się nie powiedzie, można uznać go za przychód z tej działalności (m.in. w wyrokach NSA: z 14 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 678/08; z 6 marca 2013 r., sygn. akt. II FSK 1364/11; z 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2446/12). Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, pod redakcją Andrzeja Markowskiego, Warszawa 2000, „organizować” to „przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie”, bądź w znaczeniu drugim „nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek” (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 7 maja 2008 r., I SA/Op18/08). Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że całokształt przedstawionych okoliczności związanych z nabyciem Budynków do ich planowanej sprzedaży nie świadczy o komercyjnym celu nabycia Budynków, mającym związek z działalnością gospodarczą w rozumieniu ww. przepisów. Sposób postępowania, ale również cele, którymi Wnioskodawcy kierowali się nabywając Budynki nie prezentuje żadnych znamion profesjonalizmu podobnego do stosowanego przez przedsiębiorców zawodowo zajmujących się biznesem nieruchomościowym – zarządzaniem nieruchomościami, najmem, czy ich obrotem. Cel nabycia Budynków nie miał charakteru zarobkowego, bowiem wyłącznym celem było zaspokojenie środków do życia na starość oraz chęć pomocy dzieciom. Wykonywane przez Wnioskodawców czynności nie miały charakteru zorganizowanego i ciągłego. Na pojęcie „zorganizowanie” składa się także zespół celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie realizacji. O tym, czy transakcja przeprowadzana jest w ramach działalności gospodarczej, czy też jest odpłatnym zbyciem majątku prywatnego decyduje więc całokształt okoliczności poprzedzających i towarzyszących zbyciu nieruchomości oraz cel danej transakcji (interpretacja indywidualna z 29 maja 2024 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.260.2024.4.MS2). Działalność ma charakter zarobkowy, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem i celem jest zapewnienie określonego dochodu. Zarobek jest więc główną przyczyną, dla której podmiot wszedł w posiadanie danej rzeczy czy prawa. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o PIT (interpretacja indywidualna z 30 lipca 2024 r., sygn. 0112-KDSL1-1.4011.279.2024.3.MK). Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem jakim jest działalność gospodarcza może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku. Są to czynności polegające na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych nieruchomości, czego Wnioskodawcy nie wykonywali. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku oraz w jego uzupełnieniu jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zasady opodatkowania Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych określają przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 tej ustawy: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Powyższe wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku. Źródła przychodów W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową: a)  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b)  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c)  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Państwa wniosek Z treści wniosku wynika m.in., że: ·      Są Państwo właścicielami budynków mieszkalnych - kamienic położonych w A przy ul. B1 oraz przy ul. B2. Budynek przy ul. B2 został nabyty przez Państwa w 2006 r., natomiast Budynek przy ul. B1 został nabyty przez Państwa w 2020 r. ·      W aktach notarialnych potwierdzających kupno opisanych we wniosku nieruchomości wskazane jest, że zostały one nabyte jako majątek prywatny. ·      Opisane we wniosku nieruchomości były zaklasyfikowane momencie ich zakupu według Polskiej klasyfikacji Obiektów, tj. jako budynki mieszkalne. ·      Zawarli Państwo umowę najmu budynków na rzecz innego podmiotu, który to podmiot przyjął do użytkowania budynki w zamian za czynsz wypłacany na rzecz Państwa. Najemca rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej związanej z udostępnianiem miejsc noclegowych w celu krótkotrwałego zakwaterowania, a wcześniej przeprowadził gruntowną modernizację budynków przystosowując je do użytkowania w celach komercyjnych. ·      W wyniku gruntownej ich modernizacji przez najemcę, który przystosował je do użytkowania w celach komercyjnych opisane we wniosku nieruchomości nie zmieniły swojej klasyfikacji, tzn. nadal są one sklasyfikowane jako budynki mieszkalne. ·      Wynajmują Państwo budynki w ramach najmu prywatnego i nie prowadzą działalności gospodarczej. ·      Planują dokonać sprzedaży nieruchomości do 31 grudnia 2026 r. Wątpliwości Państwa budzi kwestia czy w sytuacji opisanej we wniosku przychód uzyskany przez nich ze sprzedaży budynków będzie stanowił przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinny zostać spełnione co najmniej dwie podstawowe przesłanki: ·      nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej, ·      nieruchomość nie może być składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych). Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych. Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, pod redakcją Andrzeja Markowskiego, Warszawa 2000, „organizować” to „przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie”, bądź w znaczeniu drugim „nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek” (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2008 r. I SA/Op18/08). Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Wobec powyższego, w celu zakwalifikowania - na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - działań podjętych przez Państwa do właściwego źródła przychodu należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem budynków, o których mowa we wniosku. Okoliczności przedstawione we wniosku wskazują, że zakupione budynki nie były i nie są wykorzystywane w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Państwo jej nie prowadzą. Wynajmują je prywatnie na rzecz najemcy, który wyremontował je i prowadzi w nich działalność w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania. Celem nabycia budynków była chęć ulokowania posiadanego kapitału w celu zabezpieczenia w przyszłości środków na życie po osiągnięciu przez Państwa wieku emerytalnego bądź okołoemerytalnego. Chcąc Państwo zabezpieczyć środki na życie i leczenie planowali wynajmować budynek i osiągać z tego tytułu przychody w ramach najmu prywatnego. Motywowała Państwa również chęć pozostawienia po sobie, na wypadek śmierci, majątku, z który odziedziczą Państwa dzieci. Nie wykluczali Państwo również pomocy swoim dzieciom w finansowaniu bieżących potrzeb, którym to źródłem finansowania miał być przychód z najmu tego budynku. Na podstawie treści wniosku nie można również stwierdzić, by sprzedaż budynków miała nastąpić w ramach działalności handlowej wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły. Jak Państwo wskazali, w akcie notarialnym dokumentującym nabycie budynków zostało wskazane, że nieruchomości zostały nabyte jako majątek prywatny niezwiązany z działalnością gospodarczą. Koszty modernizacji budynków poniósł najemca. Treść wniosku przemawia więc za tym, że sprzedaż opisanych we wniosku nieruchomości nie będzie wykraczała poza zakres zwykłego wykonywania prawa własności. U podstaw bowiem Państwa działania leżą wyłącznie ich cele osobiste, wobec czego czynność zbycia wskazanych nieruchomości będzie stanowiła rozporządzanie majątkiem osobistym. Na podstawie treści wniosku nie można również stwierdzić, by sprzedaż opisanych we wniosku nieruchomości miała charakter zorganizowany i ciągły. Nie prowadzą Państwo działalności w zakresie obrotem nieruchomościami. Wynajmowali budynki w ramach najmu prywatnego na rzecz jednego najemcy. W świetle powyższego, nie można uznać, by sprzedaż opisanych we wniosku nieruchomości miała nastąpić w ramach działalności handlowej wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły. Tym samym jej zbycie nie spowoduje powstania przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe, bowiem oceny, czy sprzedaż opisanych we wniosku budynków stanowi źródło przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy dokonać w oparciu o postanowienia art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a tej ustawy. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Końcowo, w odniesieniu do powołanych we wniosku orzeczeń sądowych oraz interpretacji indywidualnych, informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan A.A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.