Rw 101/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Juszczak, mjr J. Steckiewicz (sędzia s. wojsk. - deleg.). Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk P. Tomaszewski. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 marca 1986 r. na rozprawie sprawy szer. Krzysztofa D., nieprawomocnie skazanego za przestępstwa określone w: 1) art. 303 § 1 k.k. na 8 miesięcy pozbawienia wolności, 2) art. 304 § 3 k.k. - z zastosowaniem art. 25 § 2 k.k. i art. 57 § 1 i 3 pkt 1 k.k. oraz art. 40 § 1 k.k. - na 2 lata pozbawienia wolności i 2 lata pozbawienia praw publicznych, 3) art. 208 k.k. w zw. z art. 58 k.k. - z zastosowaniem art. 36 § 3 k.k. - na 2 lata pozbawienia wolności i 40.000 zł grzywny, łącznie na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, oraz wobec którego na podstawie art. 5 pkt 2 i art. 6 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej (Dz. U. Nr 23, poz. 101) orzeczono konfiskatę części mienia i podanie wyroku do publicznej wiadomości, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 15 stycznia 1986 r. rewizji prokuratora nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, przy czym orzeczone względem oskarżonego kary dodatkowe: konfiskata części mienia i podanie wyroku do publicznej wiadomości odnieść należy do popełnionego przez niego przestępstwa określonego w art. 208 k.k. w zw. z art. 58 k.k. (...). Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został przez prokuratora z powodu wymierzenia oskarżonemu rażąco łagodnej kary pozbawienia wolności za przestępstwo dezercji określone w art. 304 § 3 k.k. oraz kary łącznej.Podnosząc ten zarzut, skarżący wnosił o wymierzenie oskarżonemu za wspomniane przestępstwo kary 4 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej w wysokości 5 lat pozbawienia wolności. Na rozprawie przed Sądem Najwyższym przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej poparł rewizję prokuratora, natomiast obrońca oskarżonego wniósł o nieuwzględnienie tej rewizji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja prokuratora nie jest zasadna. Podniesione w tej rewizji zarzuty skarżący uzasadnia tym, że co do popełnionego przez oskarżonego przestępstwa dezercji sąd przecenił przy wymiarze kary jego znacznie ograniczoną w tym czasie poczytalność, a niezależnie od tego nie wziął pod uwagę, że przestępstwa tego w kwalifikowanej postaci dopuścił się w dwa dni po samowolnym oddaleniu, będąc - mimo znacznie ograniczonej wówczas poczytalności - uznany za zdolnego do pełnienia służby wojskowej z kategorią zdrowia A-2. Te okoliczności, świadczące - zdaniem skarżącego - o znacznym stopniu społecznego niebezpieczeństwa czynu oskarżonego, nie zezwalały na zastosowanie wobec niego nadzwyczajnego złagodzenia kary, a wręcz odwrotnie - wymagały wymierzenia mu za ten czyn znacznie surowszej kary pozbawienia wolności, co w konsekwencji powinno mieć również wpływ na wymiar kary łącznej.Stanowiska tego oraz argumentacji przytoczonej na jego uzasadnienie podzielić jednak nie można. Jak wynika bowiem z materiałów dowodowych sprawy, oskarżony poddany został w toku postępowania karnego badaniom sądowo-psychiatrycznym, które wykazały, że jest on osobą ociężałą umysłowo i zarzuconego mu przestępstwa dezercji dopuścił się na skutek reakcji sytuacyjnej, która w znacznym stopniu ograniczyła jego zdolność pokierowania swoim postępowaniem. Reakcja ta - jak ustalono - była wynikiem przeprowadzonej z nim rozmowy po dobrowolnym powrocie do jednostki z samowolnego oddalenia. Skoro więc w takich warunkach oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, to nie może być to poczytane na jego niekorzyść, gdyż - jak wspomniano już - miał on wówczas w znacznym stopniu ograniczoną poczytalność. W świetle wspomnianej opinii sądowo-psychiatrycznej brak również jakichkolwiek podstaw do twierdzenia - zwłaszcza że nie dostarczyła ich także rewizja - aby sąd przecenił przy orzekaniu o karze stan poczytalności oskarżonego w chwili popełnienia omawianego przestępstwa. Sąd po prostu uznał nie kwestionowaną opinię biegłych i postąpił stosownie do przysługujących mu uprawnień wynikających z treści art. 25 § 2 i art. 57 § 1 k.k., czemu - wbrew odmiennemu w tym względzie poglądowi wyrażonemu w rewizji - wcale nie stało na przeszkodzie uznanie oskarżonego przez RWKL za zdolnego do służby wojskowej, gdyż fakt ten w niczym nie zmienia tego, że oskarżony dopuścił się dezercji, mając w znacznym stopniu ograniczoną poczytalność, a zatem że mogą mieć zastosowanie do niego wspomniane wyżej przepisy, co z kolei wcale nie oznacza jego dyskwalifikacji do odbycia służby wojskowej.Podzielając więc trafność rozstrzygnięć sądu pierwszej instancji co do zastosowania wobec oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary z powodów określonych w art. 25 § 2 k.k., Sąd Najwyższy nie znalazł tym samym podstaw do zmiany wyroku w tym zakresie, a w konsekwencji do podwyższenia wymierzonej oskarżonemu kary za przestępstwo określone w art. 304 § 3 k.k. oraz kary łącznej.Na marginesie zauważyć należy, że wymierzone oskarżonemu kary dodatkowe: konfiskata części mienia i podanie wyroku do publicznej wiadomości należało orzec obok kary pozbawienia wolności wymierzonej za przestępstwo określone w art. 208 k.k., a nie w oderwaniu od tego przestępstwa, jak to uczynił sąd pierwszej instancji.