II KR 53/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Szamrej. Sędziowie: Z. Bartnik (sprawozdawca), M. Budzianowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Śliwiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 26 maja 1986 r. sprawy Wiesława M. i innych, oskarżonych o czyn określony w art. 136 § 1 pkt 3 k.k. i w innych przepisach kodeksu karnego, z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w L. z dnia 19 listopada 1985 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:1) uchylił orzeczenie o karze łącznej wobec Wiesława M.,2) wyeliminował z podstawy prawnej skazania za czyn opisany w pkt I art. 57 § 2 i 3 k.k. i kary wymierzone za ten czyn podwyższył: Wiesławowi M., Leszkowi M. i Zbigniewowi K. do 3 lat pozbawienia wolności (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w L. wyrokiem z dnia 19 listopada 1985 r. uznał Wiesława M., Leszka M. i Zbigniewa K. za winnych tego, że w dniu 5 października 1984 r. w C., działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali eksplozji materiałów wybuchowych na Placu Wolności, sprowadzając zdarzenie zagrażające życiu i zdrowiu ludzi oraz powodując zniszczenie mienia w postaci szyb w okolicznych sklepach i kościele łącznej wartości 1.744 zł, i za ten czyn na podstawie art. 136 § 1 k.k. - z zastosowaniem art. 57 § 2 i 3 pkt 1 k.k. - skazał Wiesława M. na 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności, Leszka M. i Zbigniewa K. na kary po 1 roku pozbawienia wolności (...).Wyrok ten zaskarżyli prokurator oraz obrońcy oskarżonych (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Co do rewizji prokuratora, to rewizję tę uznać należy za zasadną. Czyn, którego dopuścili się oskarżeni, zawiera wysoki ładunek społecznego niebezpieczeństwa, a duże napięcie złej woli i pobudki działania oskarżonych niebezpieczeństwo to potęgują.Nie można pominąć przy ocenie stopnia winy oskarżonych genezy dokonania tego czynu.Sąd prawidłowo ustalił, że istnieje bezpośredni związek między dokonaną na rynku miasta eksplozją ładunku wybuchowego a wcześniejszym ukaraniem tego dnia oskarżonych Wiesława oraz Leszka M. i Zbigniewa K. mandatami za jazdę rowerami bez świateł ulicami C. Łagodząc jednak nadzwyczajnie karę pozbawienia wolności na podstawie art. 57 § 2 k.k., sąd nie wyciągnął z tego związku przyczynowego żadnych wniosków, a w szczególności z postanowienia oskarżonych, że za to prawnie uzasadnione działanie służb publicznych "odegrają się na ulicy"."Odegranie" - to przecież nic innego jak wysadzenie za pomocą ładunku wybuchowego w miejscu publicznym betonowego kwietnika, a więc sprowadzenie realnego zagrożenia życia i zdrowia nieograniczonej liczby ludzi, a także mienia mieszkańców C.Takie więc przestępcze działanie sprawcy - niezależnie od pobudek - skierowane przeciwko zdrowiu lub życiu ludzkiemu, mieniu, instytucjom publicznym, zawierające elementy terroryzmu jest szczególnie niebezpieczne społecznie i w zasadzie powinno eliminować możliwość stosowania wobec takiego sprawcy instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary - w szczególności z przyczyn wskazanych w art. 57 § 2 k.k., gdyż wzgląd na wysoki stopień zagrożenia społecznego, nawet przy istnieniu wielu okoliczności łagodzących, czyni nie do przyjęcia pogląd - stanowiący warunek nadzwyczajnego złagodzenia, "że nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa".Mając to na względzie, Sąd Najwyższy zgodnie z wnioskiem rewizji prokuratora wyeliminował z podstawy prawnej skazania art. 57 § 2 k.k. i wymierzył za ten czyn kary w granicach najniższego ustawowego zagrożenia (...).