Rw 223/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk E. Zawiłowski (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Juszczak, ppłk T. Kacperski.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk Z. Stefaniak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 27 marca 1985 r. na rozprawie sprawy Pawła J., nieprawomocnie skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 321 k.k. w zb. z art. 156 § 1 k.k. na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 11 lutego 1985 r.rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Od tego wyroku rewizję złożył obrońca, który zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego wskutek uznania, że oskarżony działaniem swoim wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 156 § 1 k.k. w zb. z art. 321 k.k., zamiast przyjąć, że jest to przestępstwo określone w art. 156 § 3 k.k., a ponadto błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu za wyłącznie wiarygodne zeznań pokrzywdzonego i świadka Edwarda G. i odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom świadka Pawła T., oraz rażącą surowość kary - wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uznanie, że czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 156 § 3 k.k., i znaczne złagodzenie wymierzonej kary pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.Po wysłuchaniu obrońcy, popierającego rewizję, oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o jej oddalenie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy nie jest zasadna. Obrońca zarzuty rewizji i jej wnioski oparł na własnej ocenie przeprowadzonych w toku rozprawy głównej dowodów - odmiennej od tej, której dokonał sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie zresztą z art. 4 § 1 i art. 357 k.p.k. I gdyby można było uznać ocenę obrońcy za słuszną, to trzeba by było przyznać rację obrońcy, ale tylko w pewnym zakresie. Rzecz jednak polega na tym, że dostrzegając trudności dowodowe w sprawie sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił przeprowadzony materiał dowodowy i z oceny tej wyciągnął słuszne wnioski. Ocena ta jest oparta na jego całokształcie i nie zawiera błędów zarówno logicznych, jak i faktycznych. Sąd pierwszej instancji ponadto wskazał, jakim dowodom daje wiarę, a jakim nie i dlaczego. Na podstawie zaś dokonanych ustaleń wynika w sposób jasny, że oskarżony celowo uderzył pokrzywdzonego i że w wyniku tego uderzenia pokrzywdzony doznał niebagatelnego uszkodzenia ciała w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem, skutkującego naruszenie prawidłowej czynności uszkodzonego narządu na czas powyżej 7 dni. Wniosek z tego, że przyjęta w zaskarżonym wyroku kwalifikacja prawna czynu z art. 156 § 1 k.k. jest prawidłowa, podobnie zresztą również zbieg tego przepisu z art. 321 k.k., gdyż oskarżony był starszym stopniem żołnierzem od pokrzywdzonego, będącego również żołnierzem. Oba te przepisy dają obraz całej kryminalnej postaci czynu oskarżonego. Wskazują one bowiem na to, że oskarżony jako starszy stopniem wskutek naruszenia nietykalności młodszego stopniem żołnierza spowodował skutek przewidziany w art. 156 § 1 k.k.Wbrew temu, co twierdzi obrońca w rewizji, stwierdzić trzeba, że pobudki, jakimi kieruje się sprawca przestępstwa określonego w art. 321 k.k., są obojętne dla bytu tego przestępstwa (...).