Rw 1001/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk C. Bakalarski. Sędziowie: płk E. Olczak, płk T. Kacperski (sprawozdawca).Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Rewucki.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 1985 r. na rozprawie sprawy Kazimierza B., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 306 pkt 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 24 września 1985 r. rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...). Uzasadnienie faktyczne(...) Powołanym wyrokiem Kazimierz B. skazany został za to, że w dniu 3 lipca 1985 r. około godz. 23.00, podczas pełnienia służby wartowniczej (w składzie warty wewnętrznej), działając w celu zupełnego uchylenia się od służby wojskowej, spowodował u siebie uszkodzenie ciała w ten sposób, że z posiadanej broni służbowej dał w stopę prawej nogi 3 strzały, w których wyniku doznał rany postrzałowej stopy prawej ze złamaniem kości łódkowatej i skokowej.Wyrok ten zaskarżony został rewizją obrońcy, w której - podnosząc zarzut wymierzenia oskarżonemu rażąco surowej kary (art. 387 pkt 4 k.p.k.) - wniósł o zmianę tego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej oskarżonemu przez sąd pierwszej instancji kary pozbawienia wolności.Po wysłuchaniu obrońcy, popierającego rewizję, jak też przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o jej nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Do uwzględnienia rewizji obrońcy, o czym przekonują zebrane skrupulatnie w sprawie dowody, stanowiące analityczną syntezę uzasadnienia zaskarżonego wyroku, brak po prostu jakichkolwiek podstaw. Oskarżony od początku pełnienia zasadniczej służby wojskowej nosił się z zamiarem rychłego zwolnienia się z dalszego jej odbywania. Kiedy zawiodły wszelkie stosowane przezeń wcześniej formy osiągnięcia tego celu, zdecydował się na dokonanie samouszkodzenia ciała. Tak więc działanie jego, mające na celu zupełne uchylenie się od służby wojskowej, było przemyślane i z góry zaplanowane, by nie powiedzieć, że nosiło cechy premedytacji. Jest tym bardziej godne podkreślenia i napiętnowania, że oskarżony jest człowiekiem w pełni zdrowym psychicznie i nie mającym żadnych racjonalnych powodów życiowych, uniemożliwiających mu należyte pełnienie służby wojskowej. Co więcej - oskarżony nie taił przed kolegami swoich zamiarów, lecz wręcz momentami chełpił się nimi w sposób niemal manifestacyjny. To zaś, że w chwili obecnej został on orzeczeniem RWKL w N. uznany za czasowo niezdolnego do służby wojskowej na okres 12 miesięcy, jest skutkiem doznanych przezeń - w wyniku celowego działania - uszkodzeń ciała, czemu sam jest przecież - jako ich sprawca - winien.Na tle wywodów rewizji należy mieć także na uwadze, że czyn sprawcy działającego - i to z premedytacją - w celu zupełnego uchylenia się od służby wojskowej zawiera znacznie większy stopień społecznego niebezpieczeństwa niż czyn sprawcy działającego w celu tylko częściowego uchylenia się od pełnienia służby wojskowej, co sprawia, że wymiar kary za przestępstwo określone w art. 306 pkt 1 k.k. i polegające na działaniu sprawcy w celu zupełnego uchylenia się od służby wojskowej powinien być znacznie surowszy niż w razie, gdy sprawca działa wyłącznie i niekiedy pod wpływem doznań osobistych w celu częściowego uchylenia się od tej służby. Poza tym oskarżony czynem swoim zakłócił tok regulaminowego pełnienia służby i wywołał nim ujemny rezonans wśród innych żołnierzy macierzystej jednostki wojskowej w zakresie ich podstaw i przestrzegania zasad dyscypliny wojskowej. Dał im bowiem swoim nieobliczalnym - z punktu widzenia obiektywnego - wybrykiem zły przykład, utrwalając w ich świadomości przekonanie o możliwości, w drodze rozmaitych wybiegów, uchylenia się od służby wojskowej. Stąd też dojść należało do wniosku, że brak podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej mu przez sąd pierwszej instancji kary pozbawienia wolności, czemu - z przyczyn, o których była mowa, i tych, które zostały już wzięte pod uwagę przez sąd pierwszej instancji -zdecydowanie sprzeciwiają się względy na społeczne oddziaływanie kary, nie mówiąc już o racjach dyktowanych koniecznością rygorystycznego przestrzegania zasad dyscypliny i porządku wojskowego (...).