IV KR 178/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN J. Tobera.Sędziowie SN: St. Pawela (spr.), St. Sokół.Protokolant: U. Brzezińska.Prokurator Prokuratury Generalnej: H. Nyczko.SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna na rozprawie po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 1984 r. sprawy Czesława K. oskarżonego z art. 147 § 2 k.k. z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 1984 r. sygn. II K 5/84uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej Czesława K. i postępowanie w tej części umarza na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz. U. Nr 36, poz. 192), a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 1984 r. skazany został m.in. Czesław K. na karę 1 roku ograniczenia wolności za przestępstwo z art. 147 § 2 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k. popełnione w ten sposób, że 1 października 1983 r. w Rzeszowie, będąc w stanie nietrzeźwości, pełniąc obowiązki manewrowego podjął czynności sprawdzenia czy wagony są podłączone i podłączył węże powietrzne odprowadzające powietrze do hamulców.W rewizji od tego wyroku obrońca zarzucił:1)obrazę przepisów prawa materialnego (art. 147 § 2 k.k.) przez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się czynności zawodowych w stanie nietrzeźwości,2)obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na niedopuszczeniu przez Sąd I Instancji dowodu z zeznań świadka - na okoliczność stanu trzeźwości oskarżonego,3)błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść - a polegający na przyjęciu iż oskarżony Czesław K. w dniu 1 października 1983 r. pełnił czynności zawodowe w stanie nietrzeźwości,4)rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu jako kary dodatkowej zakazu zajmowania stanowisk związanych z bezpieczeństwem w ruchu lądowym.Podnosząc te zarzuty wnosił:1)o zmianę zaskarżonego wyroku i przyjęcie, że oskarżony Czesław K. dopuścił się wykroczenia spożywania napojów alkoholowych w miejscach do tego nie przeznaczonych, tj. z art. 43 ustęp 3, ustawy z dnia 26 X 1982 r. o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230 z 1982 r.) - w konsekwencji przyjęcia takiej kwalifikacji prawnej umorzenie postępowania wobec ustania karalności wykroczenia (art. 45 § 1 kod. wykr. ewentualnie:2)o uchylenie zaskarżonego wyroku, i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania".Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja oskarżonego nie jest zasadna.Wprawdzie w postępowaniu przygotowawczym nie pobrano krwi oskarżonego celem zbadania jej na zawartość alkoholu - ale stan nietrzeźwości tego oskarżonego w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu wynika w sposób niewątpliwy z zebranych w sprawie dowodów osobowych i wyników badania krwi innych oskarżonych. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonych - wszyscy oni krytycznego dnia wspólnie pili wódkę, przy czym propozycja co do spożycia alkoholu w czasie pracy wyszła właśnie od osk. K. Wszyscy wymienieni, w tym również oskarżony K., pili alkohol szklanką. Łącznie w 4 osoby wypili 1/2 l wódki i około połowę drugiej butelki. Należy zauważyć - co potwierdzają oskarżeni - że pili w równych częściach.Jeżeli się uwzględni, że u osk. M. po upływie 4,5 godz. od zdarzenia stwierdzono 0,57 ‰ alkoholu we krwi, a u osk. B. 3,5 godz. stwierdzono 0,75 ‰ - brak jest podstaw do kwestionowania ustalenia Sądu Wojewódzkiego, że i osk. K. chwili czynu był w stanie nietrzeźwym w rozumieniu wytycznych z 28 lutego 1975 r. w sprawach o przestępstwa drogowe (OSNKW 1975, z. 3-4, poz. 33).Brak jest przy tym podstaw do kwestionowania wyjaśnień osk. W., że z czynności przetaczania składu pociągu wyłączył Cz.K. ponieważ był on najbardziej podpity.Fakt nie dopuszczenia przez Sąd Wojewódzki dowodu z zeznań św. W.Ż. nie stanowi uchybienia i został przez Sąd I instancji uzasadniony, (por. k. 208). Godzi się podnieść, że sam osk. K. na rozprawie nie zaprzeczał, iż pił alkohol "coś ze dwa razy" i że w sumie wypili - jak powiedział - niecałe dwie półlitrówki "Starowinu".Mając to na względzie Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do kwestionowania ani ustaleń faktycznych, ani oceny prawnej czynu oskarżonego dokonanej przez Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku.Ponieważ do przypisanego czynu ma zastosowanie art. 4 ust. 2 cyt. ustawy o amnestii, a ponadto nie podlega on wyłączeniu spod działania tej amnestii - Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w tej części i postępowanie umorzył.