Rw 683/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Górski (sprawozdawca). Sędziowie: ppłk J. Kosmal, płk J. Mielczarek.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Obara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 1984 r. na rozprawie sprawy Jana P., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 303 § 3 k.k. - z zastosowaniem art. 293 § 1 k.k. - na karę 1 roku aresztu wojskowego, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 7 listopada 1984 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji zarzucił wyrokowi sądu pierwszej instancji rażącą niewspółmierność kary (art. 387 pkt 4 k.p.k.) i na tej podstawie domagał się złagodzenia wymierzonej oskarżonemu kary oraz odroczenia jej wykonania do czasu ukończenia służby albo jej złagodzenia i wymierzenia w postaci kary pozbawienia wolności.W uzasadnieniu swej rewizji skarżący powołuje się na to, że oskarżony oddalił się samowolnie nie z jednostki wojskowej, ale z cywilnej lecznicy psychiatrycznej, wskutek czego nie uchybił obowiązkom wynikającym z faktu pełnienia służby, że ma pozytywną opinię, rokującą rehabilitację oskarżonego, wreszcie że stwierdzone u oskarżonego mankamenty natury psychicznej przemawiają za wymierzeniem mu kary pozbawienia wolności.Na rozprawie odwoławczej przed Sądem Najwyższym obrońca popierał rewizję, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o jej nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneW związku z zarzutami obrońcy Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna.Wbrew odmiennemu poglądowi zawartemu w rewizji obrońcy już na wstępie stwierdzić należy, że dla bytu przestępstwa określonego w art. 303 § 3 k.k. nie ma żadnego znaczenia ta okoliczność, z jakiego miejsca pobytu sprawca będący żołnierzem dopuszcza się samowolnego oddalenia. Wynika to wyraźnie z treści cytowanego przepisu, który stanowi: "(...), żołnierz, który samowolnie opuszcza swoją jednostkę albo wyznaczone miejsce przebywania (...)". Dlatego też fakt, że oskarżony samowolnie opuścił szpital psychiatryczny, gdzie został skierowany przez przełożonego na obserwację, a nie jednostkę wojskową, nie może stanowić dla niego okoliczności łagodzącej, a w szczególności takiej, która mogłaby mieć decydujący wpływ na wymiar kary. Sąd pierwszej instancji wymierzając oskarżonemu karę w takiej - a nie innej wysokości - miał na względzie tę okoliczność, że oskarżony opuścił samowolnie miejsce przebywania bez żadnych życiowo uzasadnionych przyczyn. Aprobując to stanowisko, stwierdzić należy, że oskarżony wykazał ponadto lekceważący stosunek do służby wojskowej, co przejawiło się w tym, iż nie powrócił do macierzystej jednostki nawet wówczas, gdy dowiedział się od pielęgniarki szpitalnej, że został ze szpitala wypisany i powinien niezwłocznie zameldować się w miejscu pełnienia służby. Okoliczności te sprawiają, że brak podstaw do złagodzenia wymierzonej oskarżonemu kary, a tym samym do zastosowania wobec niego art. 301 § 1 k.k. Ze względu na to, że w ostatnim okresie tego rodzaju przestępstwa stanowią istotne zagrożenie dla dyscypliny i porządku wojskowego, przeto stwierdzić należy, że i względy na społeczne oddziaływanie kary przemawiają przeciwko warunkowemu zawieszeniu jej wykonania.Brak także jakichkolwiek podstaw do wymierzenia oskarżonemu - zamiast orzeczonej mu kary aresztu wojskowego - kary pozbawienia wolności. Sąd pierwszej instancji bowiem - wymierzając oskarżonemu ten rodzaj kary - postąpił zgodnie wytycznymi wymiaru sprawiedliwości w sprawie orzekania kary aresztu wojskowego (OSNKW 1974, z. 2, poz. 21) (...).