Rw 916/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Płk H. Kmieciak. Sędziowie: płk E. Zawiłowski, ppłk T. Kacperski (sprawozdawca).Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Obara.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 1983 r. na rozprawie sprawy cywila Ryszarda S., skazanego nieprawomocnie za popełnienie przestępstwa określonego w art. 143 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności z jednoczesnym orzeczeniem przepadku na rzecz Skarbu Państwa materiałów wybuchowych i amunicji, z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 27 czerwca 1983 r.rewizji oskarżonego nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został rewizją oskarżonego, w której - choć nie wprost - kwestionuje on zasadność uznania go za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 143 k.k. (...). Jednocześnie eksponuje on w rewizji swoją trudną sytuację rodzinną, osobistą i materialną, zapewniając zarazem, ze w przyszłości "swoim postępowaniem nie będzie już godził w porządek prawny i publiczny", wnosząc - w konkluzji - o zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej mu przez sąd pierwszej instancji kary pozbawienia wolności.Po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o nieuwzględnienie rewizji oskarżonego i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:I. Rewizja oskarżonego - w konfrontacji z całokształtem obszernego i wielowątkowego materiału dowodowego, stanowiącego zwartość logiczna i obiektywnie wyjaśniającego okoliczności przestępnego działania oskarżonego - nie może być uwzględniona.Występek bowiem określony w art. 143 k.k. jest przestępstwem samoistnym i formalnym. Jednakże niebezpieczeństwo powszechne dla życia lub zdrowia ludzkiego albo dla mienia w znacznych rozmiarach - w przeciwieństwie do podobnego niebezpieczeństwa określonego w art. 136, 137 i 140 k.k. - nie stanowi skutku, który działanie sprawcy powinno wywołać, lecz jest jedynie właściwością materiałów wybuchowych lub innych przedmiotów, wyliczonych w tym przepisie. Dlatego też na podstawie art. 143 k.k. sprawca ponosi odpowiedzialność karną za samo m.in. przechowywanie przedmiotów, o których mowa w tym przepisie, chociaż swoim przestępnym zachowaniem nie sprowadza nawet bezpośredniego niebezpieczeństwa eksplozji. Uzupełniając dodać wypada, że przestępstwo określone w art. 143 k.k. można popełnić umyślnie, i to zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym.Reasumując przytoczone rozważania natury prawnej, należy ponadto wyrazić pogląd, że występek określony w art. 143 k.k. popełniony przez wytworzenie przedmiotu lub przyrządu wybuchowego, mogącego stwarzać zagrożenie w rozmiarach w przepisie tym określonych, jest przestępstwem jednorazowym, które dokonane zostaje z chwilą ich wytworzenia. Natomiast występek określony w tym przepisie jako gromadzenie i przechowywanie materiału lub przedmiotów wybuchowych albo innych przedmiotów mogących sprowadzić niebezpieczeństwo powszechne stanowi przestępstwo trwałe. Zainicjowany bowiem przez sprawcę stan przestępny utrzymuje się dopóty, dopóki przedmioty, o których mowa w art. 143 k.k., są przezeń gromadzone i przechowywane.Przenosząc to zapatrywanie prawne na grunt niniejszej sprawy i uwzględniając bezbłędnie poczynione w zaskarżonym wyroku ustalenia faktyczne, dotyczące zwłaszcza rodzaju, ilości i siły eksplozji gromadzonych sukcesywnie i przechowywanych przez oskarżonego materiałów i przyrządów wybuchowych, jak też posiadanie przezeń pełnego rozeznania w tym zakresie, Sąd Najwyższy uznał, że nie może być mowy o uniewinnieniu go od popełnienia przypisanego mu w zaskarżonym wyroku przestępstwa.II. Nie ma również takich podstaw do uwzględnienia wniosku oskarżonego o warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności.Oskarżony bowiem - wyrabiając, systematycznie gromadząc i przechowując dużą ilość materiałów, przyrządów i różnego rodzaju substancji wybuchowych o poważnej sile rażenia - dopuścił się przestępstwa o znacznym stopniu społecznego niebezpieczeństwa. Popełnienie przez sprawcę przestępstwa określonego w art. 143 k.k. we wszystkich trzech jego postaciach - choć stanowi jedno przestępstwo - powinno znaleźć odzwierciedlenie w wymierzonej mu karze (podobnie jak to się dzieje w wypadku innych przestępstw wieloodmianowych). Ów stopień społecznego niebezpieczeństwa potęguje ponadto fakt, że oskarżony będąc narkomanem mógł przecież - i to w pełni realnie - będąc w stanie odurzenia narkotycznego zachować się w sposób nieobliczalny i spowodować wskutek użycia posiadanych materiałów, przyrządów i substancji wybuchowych nie dające się wręcz określić następstwa.Toteż oceniając owe okoliczności wespół z danymi osobopoznawczymi, bardzo negatywnie określającymi sylwetkę oskarżonego, czego udokumentowaniem dowodowym jest wysoce negatywna treść wywiadu środowiskowego i wielokrotna karalność sądowa za różnego rodzaju przestępstwa, dojść należało do wniosku, że brak jakichkolwiek podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej mu w zaskarżonym wyroku kary pozbawienia wolności.Oskarżony bowiem jest człowiekiem zdemoralizowanym, zdeprawowanym i niepoprawnym, wobec którego zawiodły stosowane dotychczas środki wychowawczo-represyjne (...).