IV KR 211/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Mizio (sprawozdawca). Sędziowie: J. Pustelnik, S. Sokół.Prokurator Prokuratury Generalnej: F. Pasturczak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 18 października 1983 r. sprawy Krzysztofa G. i innych, oskarżonych z art. 210 § 2, at. 210 § 1, art. 208, 203 § 1 i art. 215 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 21 grudnia 1982 r.:1) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że (...) co do oskarżonego Krzysztofa G.:a) uchylił orzeczenie o karach łącznych,b) przyjmując, że czyn przypisany mu w pkt XXXVII wyroku (pkt XX aktu oskarżenia) wyczerpuje tylko znamiona wykroczenia określonego w art. 122 § 1 k.w. - na podstawie art. 11 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 45 § 1 k.w. - postępowanie o ten czyn umorzył (...);2) w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w K. wyrokiem z dnia 21 grudnia 1982 r. oskarżonego Krzysztofa G. uznał za winnego tego, że:a) w listopadzie 1981 r. w K., działając wspólnie z nie ustalonym sprawcą, zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę nieznanego mężczyzny pieniądze w wysokości 21.000 zł, i za to - na podstawie art. 203 § 1 i art. 36 § 2 i 3 k.k. - skazał go na 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 20.000 zł grzywny;b) w dniu 14 grudnia 1982 r. w L. nabył od Jacka G. lornetkę teatralną za 400 zł, wiedząc o tym, że pochodzi ona z rozboju dokonanego na osobie Józefa S., i za to - na podstawie art. 215 § 1 i art. 36 § 2 i 3 k.k. - skazał go na 1 rok pozbawienia wolności i 6.000 zł grzywny (pkt XXXVII wyroku).Jako kary łączne wymierzył: 2 lata pozbawienia wolności i 20.000 zł grzywny.Od wyroku tego wnieśli rewizje obrońcy oskarżonych (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje (...)Rewizja obrońcy oskarżonego Krzysztofa G. nie jest zasadna.Obrońca tego oskarżonego, kwestionując trafność przypisania oskarżonemu winy w zakresie czynów określonych w art. 203 § 1 i art. 215 § 1 k.k., miał na względzie tylko wyjaśnienia tego oskarżonego złożone na rozprawie, w których do popełnienia tych czynów nie przyznał się. W sprawie tej istnieją jednak także inne dowody - wyjaśnienia oskarżonego Krzysztofa G. ze śledztwa, w których, przyznając się do popełnienia kradzieży, podał jej szczegóły, oraz tworzące z nimi logiczną całość wyjaśnienia oskarżonych Jacka G. i Józefa Ł.W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki dokonał oceny tych dowodów, nie przekraczając granic wyznaczonych art. 4 § 1 k.p.k.W tej sytuacji własna ocena dowodów autora rewizji nie może skutecznie podważyć oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji.Trafnie również Sąd Wojewódzki ustalił i należycie to uzasadnił, że oskarżony Krzysztof G., nabywając od Jacka G. lornetkę teatralną, wiedział, iż pochodzi ona z rozboju dokonanego na osobie Józefa S. Wynika to jednoznacznie z wyjaśnień oskarżonych: Jacka G. i Krzysztofa G., a pośrednio także z wyjaśnień innych oskarżonych.Jednakże co do oceny i kwalifikacji prawnej tego czynu Sąd Najwyższy nie podzielił stanowiska Sądu Wojewódzkiego, że jest to przestępstwo określone w art. 215 § 1 k.k., a nie wykroczenie przewidziane w art. 122 § 1 k.w.Istota zagadnienia w tym wypadku sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy pojęcie kradzieży zawarte w art. 122 § 1 k.w. odnosi się tylko do czynów wprost tak w przepisach karnych określonych (nazwanych), czy także do przestępstwa określonego w art. 210 k.k., którego strona przedmiotowa składa się z dwóch części, a z których jedna jest powtórzeniem znamion kradzieży określonej w art. 203 k.k.Sąd Najwyższy uznał, że na pytanie to, a w szczególności na jego drugą część, należy udzielić odpowiedzi twierdzącej z następujących powodów:Po pierwsze - przestępstwo określone w art. 210 k.k., będąc rozbojem (rabunkiem), jest jednocześnie także kradzieżą, skoro w dyspozycji tego przepisu wymienione są jej ustawowe znamiona (zabór mienia w celu przywłaszczenia).Po drugie - art. 130 k.w. wyłącza stosowanie art. 122 k.w. tylko co do określonej tam kategorii osób jako sprawców oraz co do wypadków, kiedy przedmiotem czynu jest broń, amunicja, materiały wybuchowe i przyrządy wybuchowe. Natomiast wyłączając w dalszej kolejności (§ 3 i 4) z wykroczeń kradzieże szczególnie zuchwałe, kradzieże z włamaniem i rozboje (rabunki), nie wymienia już art. 122 k.w., a więc nie eliminuje wykroczenia paserstwa, określonego w art. 122 k.w., w stosunku do mienia pochodzącego z tych czynów.Stanowi to podstawę do sformułowania wniosku, że gdyby ustawodawca chciał ograniczyć tego rodzaju paserstwo (art. 122 k.w.) tylko do "zwykłych" kradzieży, dałby temu wyraz w art. 130 k.w.Z tych więc względów Sąd Najwyższy uznał, że czyn przypisany oskarżonemu Krzysztofowi G. w pkt XXXVII zaskarżonego wyroku (nabycie lornetki teatralnej), ze względu na wartość jego przedmiotu określoną w wysokości 400 zł (art. 2 § 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Dz. U. Nr 16, poz. 125), jest wykroczeniem określonym w art. 122 § 1 k.w., i w związku z tym dokonał stosownej zmiany zaskarżonego wyroku (...).