I CZ 105/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN R. Czarnecki.Sędziowie SN: A. Gola, J. Szachułowicz (spr.).SentencjaSąd Najwyższy - Izba Cywilna i Administracyjna po rozpoznaniu w dniu 13 września 1983 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Mieczysława G. przeciwko Polskiemu Związkowi Motorowemu w Warszawie o należność pieniężną, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 22 października 1982 r., sygn akt. I C. 95/79, postanawia:uchylić zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Warszawie wydał wyrok częściowy, zasądzający na rzecz powoda od P. kwotę 131.890 zł. Jednocześnie w dacie wydania wyroku wydał zaskarżone postanowienie zawieszające postępowanie w części dotyczącej roszczenia o zwrot sumy 320.000 zł. Zdaniem Sądu, wynik procesu karnego może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia o roszczeniu pieniężnym i na zasadzie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. zawiesił w tym zakresie postępowanie.Postanowienie to zaskarżał powód, uznając, że zapadło ono z obrazą art. 177 k.p.c. Sprawa ma charakter rachunkowy i nic nie stało na przeszkodzie, aby dokonać całościowego rozliczenia dochodzonych kwot.Zażalenie jest zasadne.Sprawa ze swej istoty dotyczy rozliczeń pieniężnych i mogą one być dokonane w sprawie cywilnej niezależnie od wyniku sprawy karnej.Postępowanie karne trwa zbyt długo, ponad 10 lat, i oczekiwanie na jego ewentualny wynik, wiążący sąd cywilny, jest wysoce problematyczne, Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku częściowego wyraził stanowisko, że w sprawie cywilnej powinno być dokonane pełne rozliczenie powoda za cały okres trwania stosunku umownego między stronami. To stanowisko jest przekonywające i nie było podstaw do uczynienia od niego odstępstwa. W tej kwestii wypowiadał się już Sąd Najwyższy w swoim postanowieniu z dnia 5 X 1977 r. Zdaniem tegoż Sądu, na stronie pozwanej spoczywał obowiązek wykazania, że służą jej zarzuty potrącenia w stosunku do wierzytelności powoda i czynią bezzasadnym jego żądanie w całości lub części.Pogląd ten podziela Sąd Najwyższy w składzie obecnym i dlatego należało, na zasadzie art. 388 § 1 w związku z art. 397 k.p.c., orzec jak w sentencji.