Rw 333/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: płk J. Górski (sprawozdawca), płk E. Zawiłowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 1982 r. zażalenia obrońcy na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 29 marca 1982 r. w sprawie uchylenia zastosowanego względem oskarżonego Stanisława S. środka zapobiegawczego - tymczasowego aresztowania i po zapoznaniu się z pisemnym wnioskiem przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnoszącego o nieuwzględnienie zażalenia obrońcy - uwzględniając zażalenie obrońcy - uchylił zgodnie z art. 213 k.p.k. zaskarżony wobec oskarżonego Stanisława S. środek zapobiegawczy - tymczasowe aresztowanie.Uzasadnienie faktyczneStosując wobec oskarżonego Stanisława S. środek zapobiegawczy - tymczasowe aresztowanie, sąd pierwszej instancji nie wskazał, aby zachodziła jakakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 217 k.p.k. Stwierdził natomiast, że czyni to "z uwagi na potrzeby dyscypliny w jednostkach zmilitaryzowanych" co wskazuje na to, iż miał na względzie treść art. 584 k.p.k. Tymczasem art. 584 k.p.k. ma zastosowanie do żołnierza, a nie do osób pełniących służbę w jednostkach zmilitaryzowanych. Wprawdzie - w myśl art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 27 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL w związku z uchwałą Rady Państwa z dnia 12 grudnia 1981 r. w sprawie wprowadzenia stanu wojennego - osoby pełniące obecnie służbę w jednostkach zmilitaryzowanych - ze względu na bezpieczeństwo państwa - ponoszą odpowiedzialność karną za przestępstwa popełnione w związku z tą służbą według przepisów odnoszących się do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, jednakże stanowi to jedynie upoważnienie ustawy do stosowania wobec nich odpowiednich przepisów prawa karnego materialnego, a nie przepisów postępowania karnego. Interpretacja rozszerzająca bowiem tego wyjątkowego przepisu jest niedopuszczalna (...).